Net zoals een zaadje in de grond tijd nodig heeft om uit te groeien tot een heuse boom, zo hebben sommige bands iets meer tijd nodig om uit te groeien tot absolute top binnen hun muziekstijl. Neem nu Carrion. Deze Gentse Death Metal band timmert sinds 2007 aan de weg. Heeft ondertussen heel wat water doorzwommen, en bracht in 2015 met ‘Revelation’ een gesmaakt debuut op de markt. Echter stak de band daarmee niet boven de gemiddelde bands binnen het genre uit. Onze recensent schreef daarover: ''Het mag duidelijk zijn, de heren van Carrion bewijzen met deze debuutplaat over voldoende potentieel te beschikken. Wat de toekomst zal brengen kan niemand voorspellen, hoopvol zijn we echter zeker gestemd!"
Door de jaren zagen we Carrion groeien in hun kunnen. Ook, en vooral, op het podium bleek dat het geval. Toen we de heren in 2017 zagen aantreden op het festival Black Out Bash konden ze ons puur muzikaal zeker overtuigen. Maar toch bleven we wat op onze honger zitten, door het gebrek aan spontaniteit.
Anno 2018 lijkt Carrion echter klaar om die grote stap voorwaarts te zetten naar - laat ons maar zeggen - eeuwige roem. In ELPEE te Deinze zagen we eindelijk die goed geoliede machine staan op het podium. Op 22 juni komt een gloednieuwe schijf van de Oost-Vlaamse band op de markt: ‘Time To Suffer’, via Mighty Music. Bij een eerste luisterbeurt waren we nog niet compleet overtuigd, maar dit blijkt een groeiplaat te zijn die je de nodige kansen moet geven.
Om met de deur in huis te vallen. Die eerste songs “So It Begins”, “Mutilation” en “Supreme” klieven als een botte bijl doorheen je vege lijf. Zoals dat binnen het genre gewoon moet zijn. Origineel is het wellicht allemaal nog steeds niet. De vraag is, hoeft dat? Of eerder, kan dat nog? Carrion brengt het soort gedoodverfde Death Metal en aanverwante waarmee bands als Aborted ook groot geworden zijn. Maar daar waar Carrion eerder wat bleef hangen binnen die gezapige middenmoot, blijkt uit deze schijf dat de band duidelijk is geëvolueerd naar absolute wereldtop binnen het genre. Echter het meest opvallende op deze tweede schijf is het aanbieden van enorm veel tempowisselingen en variatie.
Bij sommige songs worden alle registers open gegooid, geluidsmuren opgebouwd en in een razendsnel tempo terug afgebroken. Waardoor een chaos ontstaat, die als een mokerslag in het gezicht terecht komt. Bij andere songs zoals komt de meer groovy kant van Carrion naar boven. We houden van beide kanten van de band. Net omdat Carrion daardoor de aandacht scherp houdt op deze schijf. Er zijn weinig minpunten te vinden aan ‘Time To Suffer’. Behalve dus die ene bemerking dat je de plaat meerdere luisterbeurten dient te geven, eer je het allemaal echt zult begrijpen. Echter, en dat kunnen we niet voldoende herhalen, zien we anno 2018 zowel op als naast dat podium een band staan die eindelijk compleet volwassen is geworden. Nog opvallend? In ELPEE viel ons op dat die songs live nog het best tot hun recht komen. Eens op dat podium komen die namelijk compleet tot leven, waardoor menig putten van de Hel prompt compleet open gaan. Ga ze daarom zeker zien als ze uw voordeur passeren.
Carrion trad aan op Antwerp Metal Fest op zondag 1 juli, voor fans van het betere Death Metal tot Aborted. Een aanrader van formaat! Op basis van deze knappe schijf alleen al.
Info: https://www.antwerpmetalfest.be/
Tracklist:
1. So It Begins 01:20 instrumental
2. Mutilation 03:37
3. Supreme 04:12
4. Urge 04:26
5. Plague 04:58
6. Gingergrind 03:38
7. Death from Deep Within 03:14
8. Torment 04:29
9. Defiled Sanity 05:20
10. In The End, There Is Only Death 04:41
Jochen Tiberius Koch is een Duitse muzikant die de stilte van de natuur door middel van zijn muziek als het ware tot kunst verheft. Op 27 juli kwam zijn debuut ‘Walden’ op de markt via het label Schole Records. Dit debuut album is geïnspireerd op het boek ‘Walden, of the Life in the Woods’ geschreven in 1854 door de Amerikaanse auteur / filosoof Henry David Thoreau, lezen we in de biografie. Jochen Tiberius Koch weet de onbeschrijfelijke mooie rust van de natuur, ook omschreven in dat boek, dan ook perfect weer te geven binnen zijn muziek waardoor je tot complete rust en kalmte wordt gebracht binnen een melancholische sfeer.
Bewust wordt het tempo heel laag gehouden. Dat is zowel vocaal als instrumentaal het geval. Bij songs als “Solitude”, “The Ponds”, “Baker Farm” hoor je telkens een kloppend hart tevoorschijn komen, waarbij Jochen geen geluidsmuren optrekt maar je ook niet in slaap wiegt. Eerder voelen we ons wegglijden naar onaards mooie oorden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dit is dan ook perfecte muziek om in een bos te spelen waar die magische muziek nog het best tot zijn recht komt, bedenken we daarbij. Meteen een hint naar organisaties van een festival als Dunk!festival.
De rustgevende wijze waarop Jochen Tiberius Koch bewust tewerk gaat , heeft een effect op ons zoals dat enkel voorkomt als je daadwerkelijk wandelt door de adembenemende schoonheid van een bos of die onbeschrijflijk mooie natuur; ver weg van de drukte van het leven word je op die plekken daadwerkelijk geconfronteerd met uw eigen kleinheid. Prompt doen songs als “Former inhabitants: and winter visitors, winter animals, the pond in winter” je wegdromen en vol bewondering staan kijken naar die magische schoonheid die letterlijk op jou afkomt.
Besluit: Jochen Tiberius Koch brengt je op zijn debuut in hogere sferen, niet door mokerslagen uit te delen, maar door heel bewust die gevoelige snaren te raken. Binnen hartverwarmend mooie songs, die je verdoven en heel klein doen worden in deze grote wonderbaarlijke mooie wereld van bomen en adembenemende mooie landschappen, boordevol oases van rust en vrede. Met de ogen gesloten voelen we een gelukzalig gevoel over ons neerdalen waardoor we tot complete zen worden gebracht, binnen toch ook een eerder weemoedige en melancholische omkadering. Waardoor tranen opborrelen, en een krop in de keel ons deel zijn.
Tracklist:
1. solitude 04:16
2. the bean-field 06:38
3. the ponds 04:04
4. baker farm 03:01
5. higher laws 07:03
6. brute neighbors 05:36
7. former inhabitants; and winter visitors 04:44
8. winter animals 03:40
9. the pond in winter 03:21
10. spring 05:31
Het muzikale hart van The Breath vormen het duo Rioghnach Connolly en Stuart McCallum. Riognach is zangeres, fluitiste en van Ierse afkomst maar woonachtig in Manchester. Ze is bekend van haar werk met Afro Celt Sound System en Honeyfeet. Stuart is een echte Manchester boy en gitarist.
‘Let The Cards Fall’ volgt op hun goed onthaalde plaat (‘Carry Your Kin’) uit 2016. ‘Verander niet van winnend paard’ zeggen ze wel eens. Dat kan je ook zeggen over deze ‘Let The Cards Fall’. De elementen en stijl van hun voorganger zijn gebleven. Er wordt op dezelfde weg verder gegaan. Dat is niet meteen negatief want het betekent ook dat we terug goede songs krijgen. Dit allemaal in een modern indie/folk-jasje gestoken met o.a. akoestische gitaar, fluit, Ierse accenten en de indrukwekkende stem van Rioghnach. Soms zijn de songs dromerig of zweverig dan weer eerder indiefolky.
De opener is een korte vocale intro begeleid door enkel een gitaar. Het doet wat aan Clannad denken, maar verder ontplooien ze in het album volledig hun eigen stijl. “All That You Have Been” is dan de eerste echte song. En meteen raak: prachtige zang en catchy backings. Een mooi uitgewerkte song. Single en titelnummer “Let The Cards Fall” is ingetogener en fragieler gezongen maar minstens even mooi.
Acht songs bevat dit album die telkens tussen de vier en zes minuten lang zijn. Rijkelijk gestoffeerd met viool, backings, fluit, piano etc… Toch heb je geen gevoel van overdaad.
‘Let the Cards Fall’ is een goed en afwisselend pop/folk album geworden met mooie arrangementen en vocals. Zou niet misstaan op Dranouter, Sfinks of Gent Jazz.
Pop/Rock
Stones in the Kitchen – A double-sided split single
Charles in the Kitchen & Them Stones
Division Records
2018-08-02
Wim Guillemyn
Twee Zwiterse bands uit Neuchatel sloegen de handen in elkaar voor deze split-single. Dat levert een single met twee tracks op.
Met “Arrogant Teenage Rag” krijgen we van Charles in the Kitchen een energieke rocksong. Neem de vibes van The Hives en de Queens of the Stone Age en je krijgt deze sympathieke rock and roller te horen. Dit vijftal heeft al enkele albums op hun conto staan sedert ze begonnen in 2011.
Them Stones levert met “Alone” een iets donkerder nummer op dat in de verte wat aan Alice in Chains en Soundgarden doet denken. Hier krijgen we rock met grunge invloeden. Them Stones bestaat sedert 2012 en heeft in 2015 een album uitgebracht. Oorspronkelijk zaten ze muzikaal eerder richting stoner rock terwijl ze nu meer jaren 90 grunge invloeden verwerken in hun muziek.
Beiden leveren, elk in hun eigen stijl, een prima song af waarmee ze aantonen over de nodige kwaliteiten te beschikken. Nog een ietsje pietsje meer eigenheid en ze komen zo boven de middelmaat uit.
Noisy Deafness is het solo project van Istvan Laszlok. Deze talentvolle Hongaarse multi-instrumentalist en tovenaar met klanken timmert sinds 2013 stevig aan de weg in de elkeltronica. In 2014 bracht hij een eerste EP op de markt ‘Remembrance’. Ondertussen mocht hij openingsact zijn van Leather Strip en bracht in 2015 een tweede EP uit, ‘Silent Scream’. Noisy Deafness bracht, eveneens in 2015, een goed ontvangen schijf uit: ‘Silent Remembrance’, via het label Electro Arc. Deze plaat is ook ons niet ontgaan. We schreven daarover:'' Zonder meer een experimenteel allegaartje, dat ons dus vooral na enkele luisterbeurten meer en meer kon boeien."
Noisy Deafness is ondertussen niet stil blijven zitten. Nu komt hij met een gloednieuwe schijf op de proppen. ‘Dark Vision’, waar de man elektronische paden, binnen een donkere omgeving, verder uitspit.
Percussie is een eerste rode draad in de meeste songs op deze schijf. Maar vooral is ‘Dark Vision’ wederom een experimentele zoektocht. Daarbij laat Noisy Deafness ook nu weer niet compleet in zijn kaarten kijken, en laat ons met veel vraagtekens achter. Net dit is het meest positieve aan de artiest en schijf. Er staat namelijk geen maat op de inspiratie tot experimentele drift van Istvan.
Net zoals voorheen schippert Noisy Deafness daarbij tussen pure EBM met vette knipogen naar bijvoorbeeld bands als Depeche Mode. Daardoor wordt een ruim publiek aan elektronische muziek fans aangesproken, die echter vooral houden van die pure duistere kant van de zaak. Niet alleen instrumentaal, ook vocaal bewandelt Noisy Deafness daarbij bevreemdend aanvoelende wegen, waardoor je koude rillingen over je rug voelt lopen.
Besluit: Noisy Deafness is een artiest die zichzelf blijft heruitvinden, die alle onderdelen van het elektronische landschap verder blijft aftasten, en daardoor de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zet. Door voortdurend te schipperen tussen pure duisternis, en lichtvoetige klanken waarop je prompt gaat dansen door de straten, wordt niet alleen een ruim publiek aan liefhebbers van Elektronische muziek aangeboden. De man verlegt nog maar eens zijn eigen grenzen met deze ‘Dark Vision’. Waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. En dat is nog het meest opmerkelijke aan deze klasse artiest en schijf.
Kortom. ‘Dark Vision’ is een plaat waar streepjes Depeche Mode worden vermengd met het meest donkere en harde EBM alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Een opmerkelijke en uitzonderlijk indrukwekkende gewaarwording, waardoor Noisy Deafness ons in het verleden reeds over de streep trok. Anno 2018 doet hij daar gewoon nog een paar scheppen bovenop.
Tracklist:
1. Creature 04:20
2. Dead Fire 05:28
3. On the Line 05:02
4. Dirty Night 04:51
5. Dark Vision 05:30
6. Vanishing 04:22
7. Memories 04:40
8. Synthetic Society 06:01
9. Bereft of Hope 04:27
10. Flower and Candle-light 04:54
11. The Last Day 04:35
Seyminhol is een Franse Epic Heavy Metal band, ontstaan in 1993; die door de jaren heen is blijven evolueren in stijl en brengen daarvan. Zo voegt de band in later stadium bijvoorbeeld ook Progressieve metal invloeden toe aan hun muziekstijl. Het zorgt ervoor dat de band door de jaren heen een steeds ruimer publiek aan metal liefhebbers kan aanspreken. Eerder dit jaar kwam een gloednieuwe Epische schijf uit ‘Ophelian Fields’ . Een plaat die je best beluistert, zoals het kijken naar een al even epische film over sage en legendes.
U laten meedrijven doorheen het verhaal dat hier wordt verteld, is een namelijk de eerste en meteen belangrijkste vereiste om te begrijpen waar deze plaat echt over gaat. Epische taferelen is dan ook de rode draad in de songs op deze knappe schijf. Je wordt letterlijk meegesleurd naar een ver verleden, of geconfronteerd met legendarische sage en verhalen verteld door grootmeesters in hun vak. Laat daarbij dus vooral uw eigen fantasie de vrije loopt zouden we zeggen.
Shakespeare is altijd een grote inspiratie bron geweest voor Seyminhol. Zo is The ‘Wayward Son’, 2015 geïnspireerd op de klassieker Hamlet. Voor ‘Ophelian Fields’ haalt de band zijn inspiratie uit het tragische verhaal van Ophelia. Dit vanuit een eerder vrouwelijke invalshoek, vandaar de vrouwelijke vocalen die je rillingen tot de bot bezorgen en recht doorheen je hart boren als botte messen. Gotische atmosferen, verschroeiende riffs die al even zeer door je hart boren, zijn nog zo een rode draad.
Wie het verhaal van Ophelia kent - zo niet, zeker eens lezen - kent ook de tragedie daar rond. Die tragische ondertoon vinden we ook terug in de muziek van Seyminhol. Alle registers worden open gegooid om de luisteraar onder te dompelen in donkere gedachten, zo eigen aan dit nog steeds tot de verbeelding sprekende verhaal. Daardoor slaagt de band in zijn opzet om epische verhalen zodanig te vertellen, dat je - met de ogen gesloten - ook die beelden je voor de geest kunt halen.
Besluit: Seyminhol speelt op ‘Ophelian Fields’ voortdurend met die emoties zoals enkel Sheakspeare dat kon. Je ontroeren, kippenvelmomenten bezorgen en meteen murw slaan. Dat deed deze man met zijn legendarisch verhalen. Seyminhol slaagt er dan ook in die beelden op te roepen in hun muziek - zowel vocaal als instrumentaal - die ons terugbrengen naar die gouden tijden van toen. Dat is een indrukwekkend gewaarwording die letterlijk onaards mooi aanvoelt. Want eerlijk? Van Sheakspeare blijf je het best af, als je er niets van kent. Seyminhol doet het verhaal van Ophelia echter naar een hoger level opstijgen. Meer nog, de band slaagt erin het verhaal opnieuw tot leven te brengen, met klank en ingebeelde visuele effecten. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
Trackist:
This Wild Life is het project rond het duo Kevin Jordan en Anthony Del Grosso. Ondanks het feit dat de band pas in 2010 is opgericht, heeft dit duo al heel wat water doorzwommen. This Wild life bracht in 2014 ‘Clouded’ op de markt en wist zo zijn stempel te drukken op het pop-punk gebeuren. Binnen die kringen werd ook de daarop volgende schijf ‘Low tides’ (2016) heel goed ontvangen. Nu komt This Wild Life met een gloednieuwe schijf naar voor, ‘Petaluma’ waar ingeslagen wegen verder worden bewandeld.
“Figure It Out”, “Headfirst” tot “Positively Negative” zijn allen typische post-punk songs met een hoog emo gehalte. Dit duo verstaat de unieke kunst om veel melancholie te verstoppen binnen hun songs, waardoor deze plaat niet alleen toegankelijk klinkt. Maar dus ook de vele emoties van de luisteraar voortdurend worden aangesproken. Luister maar naar het prachtige “Hold you Here”. Een song die je doet kijken in de spiegel van uw eigen leven. Want ook in het leven is er een dunne lijn tussen dansend door het leven gaan, en een traan wegpinkt van puur innerlijk verdriet.
Besluit: Een lach en een traan zijn op ‘Petaluma’ perfect met elkaar verbonden. Dat valt ons bij elke song opnieuw op. Het blijkt dus niet alleen de rode draad in de voornoemde song, bij elk van hen worden we dus prompt omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid.
Elk van de songs ligt bovendien steeds op diezelfde lijn, en toch stoort dit ons totaal niet. This Wild Life speelt namelijk letterlijk met uw en mijn emoties en raakt telkens die enorm gevoelige snaar.
Kortom: This Wild Life brengt vooral een knappe pop punk plaat uit waaruit blijkt dat de band niet moet onderdoen voor de grote namen binnen die scene, integendeel zelfs.
Tracklist: Figure It Out 03:38 - Headfirst 03:44 - Catie Rae 02:13 - Positively Negative 03:48 - Westside 03:29 - Hold You Here 03:36 - Come Back Down 03:30 - College Kids 03:18 - Never Believe 03:53 - No Need for Novocaine
TOUR DATES:
Fri 25 Jan Belgium Antwerp Zappa
Sat 26 Jan Netherlands Eindhoven Dynamo
Slow Crush is een jonge half Britse, half Belgische band. Vorig jaar ontstaan en bijna meteen een EP uitgebracht. In die korte periode presteerden ze het om o.a. reeds op het Eurosonic festival te staan. Als je weet dat ze daar een goeie neus voor aankomend talent hebben , dan weet je dat Slow Crush goed bezig is. Nu is er ‘Aurora’ waarop ze ons kunnen bewijzen dat ze eerste tekenen van kwaliteit geen toeval waren.
Om met de deur in huis te vallen: na meerdere luisterbeurten kunnen we zeggen dat het geen toeval was. Het nieuwe album is namelijk erg goed. De songs worden gedragen door een vette en crunchy bas, een hemelse stem a la Margo Timmins (Cowboy Junkies), Nathalie Merchant of Colleen Brown (Pale Saints)… en flink galmende en uitwaaiende gitaarklanken. Maar wat meer is, is dat de songs ook goed in elkaar steken. Het gegalm moet geen bloedarmoede in het songschrijven maskeren. Integendeel, de songs staan er en de rest draagt bij tot versterking van het geheel. Opener “Glow” begint fel en grunchy. Een ideale starter. “Drift” gaat een beetje verder door op hetzelfde pad maar de gitaren galmen meer. “Tremble” is zes minuten genieten. Er wordt gestart met zweverige gitaarklanken en synths. Daarna komt de donkere hoofdmoot met heerlijke vocals om tenslotte terug stil te vallen en sfeervol te eindigen. Prachtig! Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen.
Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!
In de jaren 80, vooral rond dat jaar 1987, stond Rick Astley garant voor sprankelende pop muziek, die gemakkelijk in het gehoor lag en heel aanstekelijk werkte. Songs als “Never gonna give you up”, “Whenever you need somebody”, “When I fall in love” zijn uitgegroeid tot zeemzoetige klassiekers. Die meerdere generaties uit volle borst mee brullen tot songs die zijn uitgegroeid tot openingssongs voor mening huwelijksfeestjes. Die al te zeemzoetige aanpak, en dat angstvallig binnen de lijntjes kleuren, zorgde ervoor dat ik nooit een grote fan ben geweest van Rick Astley. Maar het dient gezegd , zijn stem en uitstraling raakte wel degelijk gevoelige snaren.
Op 13 juli bracht Rick Astley zijn nieuwste schijf op de markt ‘Beautiful Life’. Of Rick anno 2018 nog steeds harten doet breken. Jazeker!
Volgens de biografie is dit zijn meest persoonlijke schijf geworden. Je voelt bij de songs als “Change to dance”, “Beautiful life”, “Shivers” inderdaad aan dat ze vanuit het diepste van zijn hart worden gebracht. Of er aan het gedoodverfde concept waarmee de man in de jaren '80 beroemd is geworden nu ook iets is veranderd. Jammer genoeg niet. En dat is meteen het enige minpunt aan deze schijf. Wie dus - zoals ik - had gehoopt dat Rick Astley anno 2018 toch een beetje avontuurlijker voor de dag zou komen, is eraan voor de moeite. De man is echter nog steeds heel goed bij stem, en dat is dan weer een enorm pluspunt. Er komt duidelijk geen sleet op zijn vocale kracht, waardoor reeds in de jaren '80 menig vrouwenhart werd gebroken. Op deze nieuwe schijf raakt Rick Astley dus weer eens elke gevoelig snaar, op zijn eigen gekende wijze.
Besluit: Cheesy pop songs is altijd het handelsmerk geweest van Rick Astley. Dat is op ‘Beautiful life’ nog steeds het geval. Rick Astley laat op deze schijf vooral meer in zijn hart kijken, en daar hoort niet alleen een lach bij maar ook - eerder subtiel een traan. Met de emoties van je fans spelen, ook dat is steeds het sterke punt van Rick Astley geweest. En dat is het nog steeds. Maar toch. Het is gewoon uiterst jammer dat de man over de gehele lijn angstvallig op veilig blijft spelen. Echter, het hem compleet kwalijk nemen , kunnen we dan ook weer niet. M
et deze formule heeft hij altijd succes gehad, die formule past hij nog steeds toe. En waarom een formule die aanslaat bij je publiek veranderen? vroegen we ons ook af …
Rick Astley komt op 21 september zijn plaat voorstellen in één van de mooiste zalen die ons land rijk zijn, Ancienne Belgique. Houdt u nog steeds van die typische zeemzoetige, Cheesy tot hartverwarmende aanpak waarmee Rick Astley je hart diep raakte in de jaren '80? Dan is zowel de schijf als dit optreden een sterke aanrader.
Meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/evenementen/rick-astley/20888/
Tracklist:
1. Beautiful Life 03:44 2. Chance to Dance 03:12 3. She Makes Me 03:35 4. Shivers 03:39 5. Last Night on Earth 03:38 6. Every Corner 03:25 7. I Need the Light 03:05 8. Better Together 03:13 9. Empty Heart 04:15 10. Rise Up 03:15 11. Try 03:55
12. The Good Old Days 03:48
Fire Down Below, ontstaan in 2015, bracht eerder een knap debuut op de markt, ‘Viper Vixen Godess Saint’. Waaruit blijkt dat alle laaiend enthousiaste reacties op de muziek van deze band, blijken te kloppen. Ondertussen heeft Fire Down Below op en naast het podium zijn kunnen ruimschoots bewezen. In juni kwam een totaal nieuwe schijf op de markt ‘Hymn of he Cosmic man’.
Onze bevindingen: Het is altijd leuk een band die je ooit in je reviews de hoogte hebt in geprezen, ook daadwerkelijk te zien en horen groeien in hun kunnen. Waren we al danig onder de indruk van de vorige schijven van Fire Down Below, dan heeft de band op ‘Hymn of the Cosmic Man’ duidelijk zijn eigen grens verlegd.
Het visitekaartje van Fire Down Below is er één van beukende drums, pompende bas en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs, geombineerd met een herkenbare en hartverwarmende vocale aankleding. Ook dit blijft dus op de nieuwe schijf stevig overeind staan. De songs drijven doorgaans op een lome tot traag doom ritme, waarna alle registers - zowel vocaal als instrumentaal - worden opengegooid en de aanhoorder prompt in een zandstorm midden in de woestijn is terecht gekomen.
Als er één ding veranderd is tegenover de debuut plaat, dan is het dat de band aan zijn sound iets meer spacerock heeft toegevoegd aan die gedoodverfde sound. Het grote bewijs dat de band aan de top van zijn kunnen staat is het lange “A drift in A sea of stars”. Meer dan elf minuten lang weet Fire Down Below het spannend te houden, de aanhoorder bij de keel te grijpen. De song zit boordevol verrassende wendingen en tempowisselingen, waardoor je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Heel bewust drijft de band je daardoor tot absolute waanzin waardoor je wordt meegesleurd in de wervelstorm die hier wordt aangeboden.
"Zonder meer leveren Fire Down Below een gevarieerde klasse plaat af, met uiteenlopende elementen van verschillende alles om zich heen verschroeiende muziekstijlen; deze heren doen je naar adem happen en slaan je uiteindelijk compleet murw.
Indrukwekkend debuut album, zonder meer een aanrader voor fans van grunge tot stoner, met zelfs doom elementen, in de brede zin van al voornoemde muziekstijlen." schreven we nog over het onbeschrijfelijke sterk debuut van de band twee jaar geleden.
Anno 2018 heeft de band dus heel duidelijk zijn eigen grens nog maar eens verlegd, en is de perfectie compleet bereikt. Fire Down Below is klaar om de wereld compleet te veroveren.
Besluit: Uit deze schijf blijkt vooral dat Fire Down Below anno 2018 als een rups uit zijn cocon is gekropen en een beeldschone vlinder is geworden die je in vervoering en diepe ontroering zal brengen door sprankelende riffs, verdovende vocalen en hartverscheurende drum salvo's. Telkens opnieuw en opnieuw tot je compleet murw geslagen in de hoek van de kamer zit te rillen van pure opwinding.
Tracklist:
Albin Lee Meldau is een Zweedse artiest wie een gouden carrière wordt voorspeld binnen de soulpop en het singer-songwriter gebeuren. De talentvolle zanger/artiest bracht nu zijn debuut op de markt , ‘About You’. De verwachtingen hierover zijn dus heel hoog gespannen. Of Meldau aan die verwachtingen voldoet, check de cd review …
Laten we beginnen met het goede nieuws. Dit debuut is een aanstekelijke samensmelting van songs die gemakkelijk in het gehoor liggen, waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Vanaf de eerste luisterbeurt zing je ze dan ook uit volle borst mee. Meldau beschikt bovendien over een heel bijzonder warme stem, en laat zich omringen door top muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Dat hoor je al vanaf die eerste song “Before and after”. Die aanstekelijkheid raakt je dus telkens opnieuw. Echter, vooral bij de eerste vijf songs krijgen we het gevoel dat Meldau iets te angstvallig binnen die lijntjes blijft kleuren. Op zich is dat een beetje jammer.
De man beschikt namelijk over een stem en uitstraling waarmee hij harten doormidden kan breken. Maar net door geen avontuurlijke wegen te durven inslaan , blijven veel songs hangen binnen een al te gezapige middelmatigheid. Soulvolle songs, waarbij dan weer de gevoelige snaar wordt geraakt als het prachtige “Lou Lou” bewijzen dat er in dit debuut meer zat dan er echt is uitgekomen.
Is dit daarom een slechte plaat geworden? Zeker en vast niet. Albin Lee Meldau bewijst dus wel degelijk over een soulvolle en warm stembereik te beschikken waardoor hij die gevoelige snaar raakt. Bij wonderbaarlijke songs als “Try” klinkt hij zelfs heel breekbaar en fragiel.
Het zorgt er dus vooral voor dat dit debuut ons met een dubbel gevoel achterlaat. ‘About You’ is een schijf waarin de soul van Meldau een belangrijke plaats toebedeeld krijgt. Maar net door dus iets te nadrukkelijk te proberen niet buiten de lijntjes te kleuren, blijven we toch een beetje op onze honger zitten.
Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? Dat laten we in het midden. De luisteraar die echter houdt van aanstekelijke soulpop deuntjes, zonder teveel franjes, zal hier wellicht niet om malen.
Met deze aanpak zal Meldau dus zeker en vast veel zieltjes winnen. Maar laat ons hopen dat bij een volgende plaat hij ook durft wat meer avontuurlijker te klinken. Want hier zat dus veel meer in, dan er daadwerkelijk is uitgekomen naar onze bescheiden mening.
Tracklist: Before and after 02:51 - The Weight is gone 03:32 - I need your love 03:27 - About You 03:30 - Til the sun comes around again 03:23 - Bounce 02:53 - I Beg 03:26 - Singoalla 03:34 - interlude 00:33 - 6th street 03:21 - Lou Lou 02:08 - Try 03:30 - Same Boat 02:46
Starlit Sea is een Nederlandse band die werd opgericht in 2000 door Marco Gordijn en Koen van den Berg. Eerst als duo, wat resulteerde in ‘The Homemade Demos’ in 2001. Later werd er ook een EP uitgebracht, ‘Autumn EP’ uit 2009. Het duo ging op zoek naar een extra gitarist, bassist en drummer. Pim van der Steen, Jeroen Doreleijers en Pim van Dijk vervoegden de band in 2010. In die line-up werd een nieuwe demo uitgebracht. In mei 2011 vervoegde Steve Lewis de band met cello. In september datzelfde jaar verliet Pim de band. Na nog enkele personeelswissels is Starlit Sea klaar om de wereld compleet te veroveren met hun aanstekelijke, warme akoestische rock muziek. In juni dit jaar kwam eindelijk een volwaardig debuut op de markt: ‘First Wave’. We gaven het kleinood enkele luisterbeurten.
Een eerste vaststelling deze band onderverdelen in de categorie 'Acoustic Rock' is hen tekort doen. Uiteraard zijn die invloeden aanwezig. Maar ik hoor eveneens streepjes country tot Folk muziek terug in veel songs. In elk geval, het jarenlange samen werken aan een sound heeft zijn vruchten afgeworpen. “Somewhere in Time”, “Lullaby”, “Never been so Lonely” zijn allemaal songs die je prompt doen verlangen naar lange wandelingen op het strand. Met de ondergaande zon als extra kers op de taart. Of lange zomeravonden rond het kampvuur. De warme uitstraling zorgt er bovendien ook voor dat koude winteravonden prompt wat warmer zullen aanvoelen. Om het verder in seizoenen te bekijken.
Elke schakel binnen deze band is bovendien even belangrijk. Een streepje gitaar, cello en drum geven je een adrenalinestoot van jewelste. Aangespoord door een heel warmhartige vocale aankleding, voel je prompt die neiging de songs uit volle borst mee te zingen. Starlit Sea doet de zon schijnen boven de wolken, waardoor we de moeilijke tijden in ons leven prompt beter aankunnen. Songs na song lijkt het wel als een warm deken tegen koude nachten. Net door de veelzijdige aanpak kan trouwens een ruim publiek aan akoestische rock, country tot folk muziek worden aangesproken.
Besluit: Als je, op uitzondering van enkele demo's en dergelijke, je fans zo lang laat wachten op een debuut full album zijn de verwachtingen uiteraard hoog gespannen. Puur muzikaal bekeken valt er dan ook geen speld tussen te krijgen. De perfectie wordt zowel instrumentaal als vocaal zeker bereikt. Bovendien hoor je dat deze jongen enorm veel spelplezier uitstralen op deze schijf. Ook dat is een extra pluspunt. ‘First Wave’ is dus vooral zo een lekker aanstekelijke schijf die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven. Erop stil zitten is onmogelijk, maar eveneens bezorgen die warme songs je een krop in de keel.
Een dikke aanrader dus, net door de warme gloed die over ons neerdaalt bij elke luisterbeurt opnieuw.
Tracklist: Somewhere in Time 06:43 - Lullaby 03:55 - Never been so Lonely 04:11 - Cupids Arrows 03:50 - Like april Snow 03:44 - Turn to the Sunrise 05:27 - Angels of the light 05:36 - Exhale 05:41 - Song For ... 03:29 - Starlit Sea 05:03
Nederlands 
Français 
