The 1984 Draft is een in Ohio, Dayton gevestigd vijftal dat muziek maakt met invloeden uit de Jaren 90. Ik denk dan aan bands zoals Sugar, Lemonheads of The Replacements. Muziek met een portie punkrock, indierock en garagerock. Daarbij lyrics die wel de moeite waard zijn. Ik denk dan aan “Morrissey of Mandys” dat de nodige zinspelingen op Morrissey bevatten. Of “Honest” dat een integere tekst heeft. Joe Andlr blijkt de voortrekker te zijn achter deze band. Ook de man die in de scene het meest contacten en ervaring heeft opgebouwd. Het geluid en de sound klinken heel vertrouwd bij een eerste luisterbeurt. Het album bevat enkele sterke songs die nog groeien na enkele beluisteringen. Ik denk dan aan afsluiter “Lisbon Falls” dat start met een heerlijk klinkend orgelpartijtje, melancholische zang en een oorworm van een refreintje. Daarna breekt de song open. “Morrissey of Mandys” is zowel tekstueel als muzikaal boeiend. “Megaphone” is ook een heerlijke song die lekker rockt. “Lately” en “Miss Ohio” zijn ook het vernoemen waard.
Met ‘Makes Good Choices’ heeft The 1984 Draft een heerlijk albumpje gemaakt dat veelvuldig de sfeer van de Jaren 90 indie- en alternative rock oproept. Gitaargerichte muziek zonder al te veel poespas of ingenieuze studio-effecten. Daarbij weten ze toch hun eigen stijl door te drukken. Joe Andlr heeft daarbij ook een karakteristieke en herkenbare stem. Wie eerder genoemde bands zoals Sugar weet te smaken zal dit zeker en vast ook weten te waarderen.
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. Met 'Serrated' , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 stelden we vast dat An Evening with knives zelfs nog meer is gegroeid. Op 1 september komt een nieuwe EP op de markt 'Fade Out'. En ja hoor, ook nu weer worden grenzen afgetast en verlegd.
Deze EP bevat drie songs waarvan we "Fade Out" eigenlijk al kennen. Daar zit zelfs een heel droevig verhaal achter. 'Fade Out vertelt het verhaal over het overlijden van de vader van zanger -gitarist Marco Gelissen; hij stierf aan de gevolgen van Alzheimer. De diepgang binnen deze song raakt je als mens zodanig diep, dat je tranen in de ogen voelt opwellen. Marco schreeuwt zijn onmacht en pijn uit, waardoor de haren op onze armen recht komen. En we zijn pijn en smart dan ook letterlijk voelen. De song is een negen minuten lange dodenmars, waarbij alle emoties worden aangesproken. van pijn tot woede, onmacht en vertwijfeling. Het komt allemaal terug in die ene indrukwekkende song, die recht in je hart snijdt als een bot mes.
"Blackout" laat een eerder experimentele kant zien van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden. Het einde is gelukkig nog niet in zicht, zolang die drang naar vernieuwen aanwezig blijft. En dat is toch wel het grote pluspunt aan deze bijzondere EP. "Blackout" zit eveneens boordevol uiteenlopende hoogtes en laagtes waardoor je van het kastje naar de muur wordt gestuurd, tot je als aanhoorder compleet murw bent geslagen. Na een eerder jazzy aanvoelende inbreng, slaat An Evening With Knives aan het improviseren tot het oneindige waardoor die circa zes minuten in een mum voorbij zijn.
"Sunstorm" bevat een eerder dreigend tot meeslepende ondertoon. Ook nu weer tast An evening with Knives zijn eigen grenzen af. De aanstekelijkheid van deze laatste song klinkt plots heel toegankelijk. Maar toch zet de band je bewust op het verkeerde been, net door dat potje experimenteren met sludge, drones tot post metal. Het houdt daar zelfs niet mee op , met die reeks voornoemde muziekstijlen. Zoveel uiteenlopende soundscapes zitten er in één song dat je als aanhoorder bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen zult doen.
Besluit: In opvolging van een heel knappe schijf begin dit jaar, brengt An Evening With Knives plots een EP uit waarbij de band bewust zijn eigen grens verder verlegt, tot het oneindige. Ook voel je aan dat dit eindpunt nog niet is bereikt. En toch ligt alles wel in verlengde van 'Serrated'. Het is niet zo dat je plots een andere band aan het werk hoort. Echter die subtiele uitstappen en een avontuurlijke kijk op de zaak doen ons vermoeden dat we in de toekomst nog meer van deze parels mogen verwachten, waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan.
An Evening with Knives stelt zijn nieuwe EP voor in zijn thuisstad Eindhoven. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/1657099751083184/
Tracklist:
Blackout 05:26
Fade Out 09:39
Sunstorm 05:40
De Amerikaanse psychedelische doom band Zaum timmert sinds 2013 aan de weg. De band bracht met 'Oracles' in 2014 een heel bijzonder debuut uit, dat ook ons niet is ontgaan. Echter bleef het daarna wat stil rond Zaum. En toch bracht de band in 2016 een nieuwe schijf op de markt 'Eidolon'. Waarom die ons wel is ontgaan? Het is en blijft een raadsel. Want pas nu, medio 2018, krijgen we die onder de neus geschoven. Echter, kwaliteit komt altijd boven drijven en verdient ook twee jaar na datum de nodige aandacht.
Deze schijf bestaat uit amper twee songs van elk eenentwintig minuten. Normaal gesproken gaat zoiets nogal gauw vervelen, maar Zaum slaagt er net door donkere doom elementen te combineren met psychedelische effecten die een hypnotiserende inwerking hebben op de aanhoorder, de aandacht scherp te houden.
“Influence Of The Magi” is zo een trip waarbij dreigende, bevreemdend aanvoelende klanken binnen dringen in je hoofd, en overgaan tot het bezorgen van koude rillingen van pure angst. Echter worden hierbij nooit geluidsnormen overschreden, eerder zorgen de traag maar intensieve doom elementen ervoor dat je tot een zekere gemoedsrust wordt gebracht. Telkens wel binnen een duidelijk duistere omkadering.
De psychedelische elementen zorgen er dan weer voor dat je in die diepe trance blijft zitten, en ook bij de tweede song “The Enlightenment” de aandacht geen enkel moment verslapt. Meer nog bij deze song menen we Oosterse elementen te herkennen, die de bevreemdend aanvoelende ondertoon zo eigen aan de muziek van Zaum, zelfs naar een hoger niveau optillen. Zonder meer verlegt de band met deze schijf meerdere grenzen en schippert daarbij voordurend tussen die donkere doom en typische psychedelische elementen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Besluit: 'Eidolon' is een bijzonder indrukwekkende schijf, waarbij niet alleen grenzen worden verlegd. Ze worden gewoon overschreden. Zaum gaat binnen deze twee songs het avontuur opzoeken, experimenteert tot het oneindige met doom klanken en voegt daar veel sausjes psychedelica aan toe. Tot je als aanhoorder één bent geworden met de atmosfeer en begint te zweven over de grond. De landing naar de realiteit bezorgt je uiteindelijk gemoedsrust die we doorgaans voelen bij Ambient of Drones muziek. Maar niet bij doorsnee metal. Wat er dan weer voor zorgt dat Zaum een bijzonder aantrekkelijke en uitzonderlijk vernieuwende parel kan genoemd worden binnen dat doom metal wereldje, doordat ze die deze muziekstijl in een totaal ander kleedje steekt, net door voortdurend buiten die lijntjes te kleuren.
Tracklist:
Influence Of The Magi - 21:00
The Enlightenment - 21:01
Voor sommige bands is het onmogelijk een boegbeeld te vervangen. Queen zonder Freddie Mercury, het zorgt voor verhitte discussies. Ook vinden veel fans dat Alice In Chains nooit meer hetzelfde zal zijn zonder de legendarische frontman Layne Staley. Volledig ongelijk kunnen de fans niet geven. Maar Alice In Chains heeft ondertussen bewezen moeilijke bladzijden te kunnen omdraaien, en knappe parels van albums uit te brengen. Vijf jaar geleden was dat al het geval met het over het algemeen goed ontvangen: 'The devil Put Dinosaurs Here'. Met zijn nieuwste schijf 'Rainier Fog' draait de band weer een nieuwe bladzijde om en bewijst na al die jaren nog heel sterk in zijn schoenen te staan.
Log, heavy tot bezwerend is de rode draad doorheen deze nieuwe schijf. Het is ook wat het paradepaardje van de uit Seattle afkomstige band. Daardoor kleurde Alice In Chains zelfs wat buiten de lijntjes van dat Grunge genre hokje waarin ze werden geduwd.
Dat blijkt anno 2018 nog steeds het geval te zijn. 'Rainier Fog' is trouwens een soort ode aan de stad Seattle. Dit terzijde.
Vanaf die opener “The One You Know” bouwt Alice in Chains een muur boordevol weemoedigheid om zich heen, zoals we dat graag horen. Jerry Cantrell speelt hierin een bijzonder grote rol met zijn meeslepende riffs die je als het ware hypnotiserend. Duvall zijn stem past perfect in het plaatje, dat merken we ook bij andere songs als “Deaf Ears”, “Blind Eyes”. Elk van de songs ademt die typische sfeer , eigen aan Alice In Chains uit waardoor zelfs de grootste criticaster over de streep zou moeten worden getrokken.
Laat één ding duidelijk zijn, Layne was onvervangbaar, en is dat nog steeds. Maar we horen een band die met respect voor het verleden begane wegen verder blijft bewandelen door parels van platen uit te brengen die aan je ribben blijven kleven, zoals alleen Alice In Chains dat kan. Dat zou voornoemde frontman - moest hij onder ons zijn - zelfs beamen daar zijn we heel zeker van.
Besluit: Alice In Chains is anno 2018 nog steeds een band die niet bij de pakken blijft zitten. Deze naar hun normen typische schijf is daar het levend voorbeeld van. De band is zelfverzekerd, en ondanks dat alles wat hetzelfde is gebleven als vroeger, heeft ze ook een hoge dosis spelplezier. En zet dit met een weemoedige, melancholische finale door middel van het zeven minuten lange sluitstuik “All I Am” nog wat meer in de verf.
Laat ons het verleden niet begraven, maar een plaats geven in ons hart, is daarbij de onderliggende boodschap. De fans mogen deze Alice In Chains 2.0 met veel liefde omarmen. Op basis van dit heel meeslepende mooie album verdienen ze dat gewoon.
The One You Know (4:49)
Rainier Fog (5:01)
Red Giant (5:25)
Fly (5:18)
Drone (6:30)
Deaf Ears Blind Eyes (4:44)
Maybe (5:36)
So Far Under (4:33)
Never Fade (4:40)
All I Am (7:15)
Als muziekliefhebber kijken we vaak over de grenzen waardoor we vergeten dat ook in eigen land best getalenteerde artiesten en bands rondlopen. Neem nu het trio Atomic Vulture. Deze instrumentele Stoner/spacerock band ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving over Atomic Vulture: '' They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei van dit jaar bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music.
Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt. Let op, eens onder hypnose gebracht is geen weg terug meer mogelijk. De ene mokerslag is nog maar voorbij en daar is al een volgende al. Vergelijkbaar met een wilde tocht over woeste landschappen, waar “Wind” en “Rain” - met een aantrekkelijke vocale inbreng - je vergezellen, je komt prompt bij het “Water” terecht, waarna een hevige “Earthquake” alles om je heen wegblaast. Eens verpulverd onder de vele weerselementen blijf je, totaal van de kaart, compleet verweesd achter.
Laat dit nu ook de rode draad vormen doorheen 'Stone of The Fifth Sun'. En de grote reden zijn waarom je de schijf dus vooral in zijn geheel dient te beluisteren, om het echt te begrijpen.
Besluit: In die korte tijdspanne van amper drieëntwintig minuten gaat een bijzondere wereld voor ons open. Laat ons eerlijk zijn, door quasi puur instrumentale stoner/spacerock te brengen neemt de band eigenlijk een risico. Echter mis je geen enkel moment de inbreng van de stem - hoewel die bij “Rain” als een verademing klinkt in het geheel, dat geven we eerlijk toe.
Net doordat deze getalenteerde muzikanten grenzen verleggen waar geen grenzen zijn. Het enige minpunt misschien? Deze trip had gerust iets langer mogen duren. Want we waren bijna drieëntwintig minuten even compleet weg van deze wereld en vertoeven in een landschap dat ondanks de dreigende ondertoon, ons geen angst inboezemt maar op het puntje van onze stoel intens doet genieten. Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.
We zijn echter heel benieuwd hoe dit live zal klinken. Atomic Vulture treedt op 1 september aan op het gratis festival Frietrock (https://www.facebook.com/events/2026998387515994/ ) en ook dit is, alleen al op basis van deze korte maar onbeschrijfelijk intensieve rit waarbij geluidsmuren barsten, en haren op de armen recht komen. Een dikke aanrader van formaat. De band treedt aan omstreeks 12u45, er vroeg bij zijn is een must.
Tracklist:
ASG heeft met ‘Survive Sunrise’ misschien wel zijn meest diverse album uitgebracht. Het album verkent per track alle hoeken van het universum dat begrensd wordt door doom, psych, stoner, Soundgarden-grunge, filmmuziek en southern rock. Dat wordt nog afgekruid met huilende bluesrock en een snuifje hardrock.
Album-opener en zonovergoten titeltrack “Survive Sunrise” mixt stoner met psych. Daarna volgt “Execution Thirst” met heavy swamprock, terwijl het met screams aaneengeknoopte “Up From My Dreams” stoner en sludge op het menu staan heeft. “Lightning Son” opent met heftige bluesrock om dan naar de sludge en bijna drone te verhuizen en nadien toch nog een paar keer de dampende blues te kijken. Ook” Hawks On The Run” heeft wat bluesrock in het bloed, terwijl er ook wat psych en slome hippiefolk door de aderen loopt.
Het gekke is dat welke weg ze bij ASG ook inslaan voor de dertien tracks van ‘Survive Sunrise’, ze telkens hun eigen gezicht weten te behouden. ASG is dan ook in de eerste plaats een monster dat riffs spuwt. Elke track drijft op dikke lagen riffs en catchy hooks. De licht-zeurende lyrics passen er goed bij, maar de screams doen meestal afbreuk aan het gitaarfeestje. “Kubrick Colors” wijkt af van het ASG-patroon door de experimentele, bijna jazzy drumritmes.
Wie ASG nog niet eerder te horen kreeg, begint misschien best bij de eerder vermelde “Survive Sunrise” en “Execution Thirst”. Voorts zijn “God Knows We”, “Weekend Money” en “Heavy Scars” heel toegankelijk. Voor fans van met grunge-geïnjecteerde stoner.
October Burns Black is een vrij nieuwe band en bestaat uit oudgedienden binnen het donkere genre. Het geesteskind van October Burns Black is bassist James Tramel. James was basspeler bij de legendarische band The Wake. Ger Egan is vocalist en zat vroeger bij This Burning Effigy. Lars Kappler speelt gitaar en is ook nog lid van Sweet Ermengarde en Atomic Neon. Tommy Olson is ook gitaarspeler en was lid van o.a. Elusive en Long Night. Voor de drums tekende Simon Ripplin zich present. Hij drumt ook bij Eden House, Red Sun Revival en vroeger bij The Fields of The Nephilim.
Je merkt het al hier hebben we met een ervaren en internationaal gezelschap. Dat is te horen aan hun eerste EP. Die bevat vier tracks. Vier sterke tracks die klinken als typische gothic rock. Denk aan o.a. The Mission in hun hoogdagen of aan de recentere Belgische band Your Life on Hold.
“With You” is een heerlijke uptempo opener. “Shimmer” is nog beter in mijn ogen. Een heerlijke intro van gitaareffectjes. Een verslavend refrein. Kortom een knaller van een song. “Arrowhead” is een terug een song dat qua gitaarwerk erg aan The Mission gerelateerd is. Fijn baswerk hier. Het refrein vind ik zo-zo. Afsluiter “Light on Light” begint iets ingetogener maar zit goed in elkaar.
‘Fault Line’ is een fijn EP-tje dat gothrock liefhebbers graag zullen verwelkomen. Enkele songs zijn erg schatplichtig aan The Mission maar persoonlijk vind ik dat niet erg. In elk geval het zijn vier sterke songs die ook nog eens goed klinken. Een nieuwe gothrock band aan het firmament.
Voorlopig nog enkel in de UK live aan het werk te zien. W-Fest? Sinners Day?...
Dit album is het debuut van de Nederlandse hard rock band Souls of Deaf. In 2015 begon Sander Stappers nummers te schrijven die uiteindelijk uitmondden in dit album. Begin 2018 nam hij samen met de andere bandleden in de Toneshed Recording studio alles op.
Het album klinkt snedig en vinnig en bevat wat trash, hardrock en soms metal dat aan de jaren 80 doet denken. Met name dan vooral de gitaarsolo’s. Een stevige ritmesectie vormt hierbij de basis. De songs klinken vanwege de productie en zo wel eigentijds en ze stralen energie uit. Net alsof ze een ferme dosis Red Bull binnen hebben. De zang is even wennen maar best genietbaar en passend bij de muziek. We kunnen stellen dat alles degelijk en goedgemaakt klinkt. Laten we zeggen dat ze met dit debuut een album hebben gemaakt dat zich in de middenmoot van de hedendaagse releases bevindt. Een goede start dat op volgende releases zich zou kunnen ontwikkelen tot een nog sterker eigen geluid waardoor ze zich meer van de massa kunnen onderscheiden. Dat lijken ze wel in zich te hebben.
De bekendste naam van dit trio zal wellicht Jason Lindner zijn. Die werd namelijk ingelijfd als Keyboardspeler door David Bowie om diens laatste album ‘Blackstar’ van zijn typische jazzy en groovy synthlijnen te voorzien. Daarnaast werkte hij ook al samen met bv Lauryn Hill, MeShell Ndegeocello etc…
Met ‘Now Vs Now’ is hij toe aan het derde album. Jason Lindner is verantwoordelijk voor de synths en keys, Justin Tyson voor de drums en Panagiotis Andreou voor de bass en vocals. De muziek klinkt futuristisch. Dit vooral door de penetrante synths. De tracks klinken avontuurlijk en experimenteel. Een beetje zoals The Knife pleegde te doen maar dan zonder de uitstekende en speciale vocals van Karin Andersson (Fever Ray). “Silkworm Society” is de vooruitgeschoven single en toont boeiende klanktapijten van synths, percussie om dan te evolueren naar een warmere en soort van loungemuziek.
Zoals eerder aangegeven is de muziek hier een zoektocht net zoals The Knife pleegde te doen. Een zoektocht met elektronica die hier boeiende en experimentele doch beluisterbare muziekstukken oplevert.
Wie houdt van muziek die een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren zal hier een tijdje zoet mee zijn.
White Ring was één van de vaandeldragers van de witch house, waarbij minimal dance geïnjecteerd werd met cold wave, gothic, noise, industrial en shoegaze, met doorgaans etherische en betekenisloze vocalen en met songtitels en een algemene sfeer die verwijzen naar het occulte en mysterie. De elektronische, onderkoelde versie van een David Lynch-soundtrack, zoiets. Dansbaar was het niet en echt vrolijk werd je er niet van. Het subgenre bloeide van pakweg 2005 tot iets voorbij 2010 en ook White Ring bracht zijn laatste werk (vóór dit album) uit in 2011. In die periode kwam White Ring niet verder dan singles en EP’s, maar nu ligt er plots een volledig album in de rekken.
Dat album werd ‘Gate Of Grief’ gedoopt. Het leunt nog sterk op witch house, maar de band zoekt ook uitwegen naar andere (sub)genres. “Close Yr Eyes” is daar een mooi voorbeeld van. Deze track begint met twee voeten in de witch house maar vervelt dan tot een ravetrack zoals we die in de jaren ’90 misschien te vaak op ons bord kregen. In andere tracks schuift White Ring op in de richting van triphop (op “Amerika”) of EBM, maar nooit in die mate dat het geen witch house meer kan genoemd worden.
Het album opent met het tegelijk ijzig-knisperende en vuile “Heavy Self Alienation”, met de typische, wazige vocale en muzikale fragmenten van de witch house. Die zitten ook in “Angels” en in “Leprosy”, samen met de andere vaste witch house-ingrediënten: vervormde percussie en spooky synths.
Hoe verder op de tracklist, hoe meer White Ring aan de slag gaat met die ingrediënten van de witch house. Soms blijven de typische vocalen (helemaal) achterwege, soms zijn de beats heel atypisch, soms gaan de synths voorbij spooky. Dat maakt dat je voorbij halfweg eerder naar horrorfilm-soundscapes zit te luisteren dan naar songs. Ook al omdat White Ring een hekel heeft aan een min of meer klassieke songopbouw of het werken met een terugkerend refrein. Dat maakt dat je als luisteraar wel heel weinig aanknopingspunten overhoudt en dat een paar tracks inwisselbaar worden. Als White Ring ergens kan overtuigen, dan is het op “Do You Love Me 2” waar een filmscore mooi blendt met Tangerine Dream en iets tribal.
‘Gate Of Grief’ is een beetje dubbel. Het album gaat tot aan de grenzen van het genre en vaak al eens over die grenzen. Voorbij de regels en definities van de witch house komt deze band dan terecht in een soort van muzikaal vacuüm. Voor de een zal dit freewheelen geniaal zijn, voor een ander te vrijblijvend. Er was een zekere moed nodig om vandaag een album als ‘Gate Of Grief’ uit te brengen, maar de tracks kunnen wel niet altijd het hoofd boven water houden. De momenten dat het wel lukt, is het niet gewoon goed, maar fantastisch.
Even voorstellen. Ashtoreth is het project rond Peter Verwimp - een ware drone en ambient virtuoos die door experimentele projecten grenzen verlegt tot het oneindige. Toen We Ashtoreth in 2016 zagen aantreden in Het Bos (Antwerpen) schreven we daarover: “Omgeven door en donker doom sfeertje, met op de achtergrond enkele Ambient klanken tot intensieve drones, zorgde ASHTORETH ervoor dat we in een diepe trance terecht kwamen, die ons wegvoerde naar de duistere kant van onze ziel. Als in een walm van rook en vuur leek het wel of we uit onszelf zouden gaan treden, om de diepe kerkers van de hel zonder opkijken binnen te gaan'' .
De man bracht eveneens enkel tot de verbeelding sprekende meesterwerken uit, al dan niet in samenwerking met andere artiesten. Deze keer gaat Ashtoreth de samenwerking aan met Grey Malkin. Bekend van het project The hare and the moon. Deze laatste is vooral bekend dankzij hun mysterieuze Dark Folk. Muziek waarbij sage en legendes letterlijk tot leven komen. 'Pilgrim' is dan ook de perfecte kruisbestuiving tussen lichte en duisternis, tussen immens verdriet en diepe vreugde.
Dat er een dunne lijn is tussen vertwijfeling en geluk valt al op bij het circa vijf minuten lang “A Am The Story”. Rustgevende soundscapes worden vermengd met oorverdovend aanvoelende drones die de aanhoorder koude rillingen tot de bot bezorgen. Echter zonder de trommelvliezen te doen barsten, eerder door gevoelige snaren diep te raken. Beide artiesten tonen niet enkel hun talent als tovenaars met intensieve klanken, bovendien wordt heel bewust gekozen om voortdurend te improviseren, waardoor je al bij die eerste song van de ene naar de andere aangename verrassende wending wordt doorverwezen.
Ook op 'Pilgrim' gaat het duo op diezelfde weg door, de aanhoorder op het verkeerde been brengen en een duister pad aanbieden waarbij er toch licht schijnt op het einde van de tunnel. Eens omgeven door die walmen van eerder vernoemde intensiviteit word je, willen of niet, onder diepe hypnose gebracht en komt in een droomwereld terecht waar diezelfde duisternis en het licht vredig naast elkaar leven. Dichter bij de realiteit van het leven zullen we niet meer geraken.
De Dark Folk van Malkin past perfect bij die typische donkere drones van Ashtoreth. Samen zorgen ze voor een uitzonderlijk sprookjesachtige tot spookachtige trip in een wereld waar mystieke wezens je enerzijds dreigen te verscheuren, anderzijds je met een zachtmoedige hand doen neervlijen in het zachte gras. Ook bij “The Stars Turn Towards Theire Ending”, “Bone, Leaf & Moss” voel je de aanwezigheid van het mysterieuze. Meteen doet het ons denken aan eenzame avondwandelingen in de natuur, waar je prompt begin te fantaseren over wezens die in dat bos leven; enerzijds doet het ritstelen van de bladeren je verschrikt opkijken, anderzijds laat de intense stilte een diepe indruk achter waardoor de gemoedsrust in je hart wederkeert.
Schipperend tussen vele uitersten, met oog voor experimenteren en improviseren, levert Ashtoreth & Grey Malkin uiteindelijk een vijftien minuten lange kers op de taart af in de vorm van “The Shivering Mountain”, waardoor je prompt een ander mens wordt.
Besluit: Net zoals Pelgrims reizigers waren, met een vooral religieuze achtergrond, voelt 'Pilgrim' aan als een reis naar een onbeschrijfelijk mooi bedevaartoord. Een lange reis over hobbelige wegen, vaak geconfronteerd met gevaren waarbij je de dood strak in de ogen kijkt. Maar telkens vind je via deze schijf het einde van de tunnel terug, en word je meegezogen naar het lichtpunt waardoor je er prompt weer tegenaan kunt gaan.
Ashtoreth & Grey Malkin breken geen geluidsmuren af, maar spelen heel bewust met al uw emoties. De muziek op deze bijzondere schijf doet een gevoel over jou neerdalen vergelijkbaar met het bereiken van die top van de berg. Wanneer je - na deze bijzonder gevaarlijk tocht, compleet buiten adem - de immense natuur rondom u aanschouwt. Een indrukwekkend gevoel dat niet onder woorden valt te brengen, maar je vooral moet voelen in plaats van beluisteren.
Tracklist:
1. I Am The Story 05:41
2. Pilgrim 08:27
3. The Stars Turn Towards Their Ending 08:13
4. Bone, Leaf & Moss 06:05
5. The Shivering Mountain 15:41
Sinds het debuutalbum van Alabama Shakes wereldwijd scoorde, heeft vooral zangeres en gitariste Brittany Howard een grillig parcours afgelegd. ‘Sound & Color’, het tweede album van Alabama Shakes, was heel experimenteel en vermeed vooral alles wat maar een beetje leek op de soulvolle bluesrockhits van het debuut. Daarna werd ze de frontvrouw van Thunderbitch, een soort studioproject dat wel voluit voor bluesrock ging.
Nu duikt ze op in de meidentrio Bermuda Triangle, samen met Becca Mancari en Jesse Lafser. Het trio ontstond in Nashville als een wilde ingeving, maar na het eerste spontane optreden in 2017 volgden er telkens meer. “Till The End Of Days” is reeds de derde single, na “Rosey” en “Suzanne” van vorig jaar. Toch lijkt er weinig planning en structuur te zitten achter deze Bermuda Triangle: er is geen label en voor optredens wordt nooit ver vooruit gekeken. Of er een volledig album komt, is vooralsnog een open vraag.
De drie vrouwen zingen en spelen (vooral) gitaar en nog wat andere instrumenten. De leadzang wisselt volgens de single, maar vaak zingen ze samen. Het lijkt een ode aan de vroege dagen van de rock ’n roll, toen samenzang eerder regel dan uitzondering was. Ook in de lyrics en algemene sfeer gaat het een beetje die kant op. Ging single “Suzanne” nog in de richting van Alabama Shakes, dan staat “Till The End Of Days” daar toch een eindje van. Het is mooi dat de drie getalenteerde vrouwen elk evenveel ruimte krijgen op deze voorlopig drie nummers. Brittany Howard is voor ons Europeanen de bekendste, maar het lijkt erop dat de anderen net zo zwaar doorwegen in de composities, de muziek en de zang.
Bermuda Triangle is niet meteen vernieuwend, maar het is wel een verfrissende aanpak. Of het project een lang leven beschoren is, zal de toekomst moeten uitwijzen. Het is met dit trio een beetje kantje boord, zoals wel vaker bij dergelijke spontane samenwerkingen: te goed om er niet mee door te gaan, misschien toch niet beloftevol genoeg om er hun andere carrières voor op te geven.
Nederlands 
Français 
