Greg Sanderson, de Brit achter Cocoa Futures, heeft een nieuwe, bescheiden hit uitgebracht. Als Cocoa Futures heeft hij reeds een EP en een in maart uitgebrachte single (“Sink In The Water”) op zijn conto. Die laatste was funky, brave radiovriendelijke pop in de lijn van Hot Chip en Grizzly Bear.
De nieuwe single “Circus” roept herinneringen op aan “Something In The Air Tonight” van Phil Collins. Al zijn ook Massage, Beach House en Bear’s Den goede vergelijkingen. De nieuwe single is opnieuw heel smooth, een knappe ingetogen productie met Sanderson’s stem en lyrics die netjes centraal staan.
“Circus” is minder funky dan “Sink In The Water” en doet vooral denken aan de zeemzoete Amerikaanse synthpop van eind jaren ’80. Als dit vandaag in ons land op de nationale radio geraakt, zal het er niet meer weg te branden zijn. Als dat niet gebeurt, vindt u Cocoa Futures vast wel op Spotify en de andere streamingdiensten.
Dirk Da Davo brengt een compilatie van zijn laatste EP’s uit op cd. Goed nieuws want die EP’s waren meer dan de moeite waard en tot nu toe enkel digitaal verkrijgbaar. Het betreft dus o. de ‘Protest’- EP ( zie review: http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/dirk-da-davo/protest-ep/). Daarvan schreven we dat er met ‘Protest’ aangetoond werd dat er wel degelijk leven na The Neon Judgement is.
Ook aanwezig op ‘Moods’ is de ‘3DFLY’-EP wat een samenwerking met Make Makena was (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/3dfly/3dfly-ep/). Een frisse en dansbare EP.
Tenslotte staat hier ook de ‘Dddjmx’ EP op het album; wat een samenwerking met Jean Marie Aerts was (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Een samenwerking die de nodige muzikale vonken gaf en zeker voor herhaling vatbaar is.
Daarnaast staan er nog twee ghosttracks op dit album zodat je in totaal 14 tracks met elektronische muziek van hoog niveau te horen krijgt. Elektronische muziek waar gezocht wordt naar onbetreden paden met de nodige weerhaakjes binnen vrij radiovriendelijke songstructuren. Voor die naamloze ghost-tracks moet je na “Madness” verder blijven luisteren. Na een tweetal minuten stilte krijgen we de eerste track dat vrij duister en ‘weg van de wereld’ klinkt. De tweede track is zowaar nog wat experimenteler en het verst weg van een doorsnee track. Een lange repetitieve en industrieel aandoende intro opent de rest van de song. Een vrij hypnotiserend nummer dat doorbroken wordt door een af en toe voorbij wandelende gitaarriff. De outro is, net als de intro, lang uitgestreken. De ghost-tracks zie ik vooral als oefeningen door Dirk Da Davo en een wandeling in zijn muzikale brein. Fans gaan er in elk geval van smullen.
Daarnaast is Simi Nah verantwoordelijk voor het artwork. Op het inlegboekje wat uitleg over elke EP die hier opstaan samen met de originele cover. Maar het voornaamste is dat liefhebbers van de Belgische electro scene weer weten wat gekocht.
‘Czech Up Vol. 2’ opent met fuzzed-out spacerock op de track “Blaznivej Kiki” van Olympic die gaandeweg vervelt tot een sixties hippietrack. Muzikaal leunt deze openingstrack bijzonder sterk aan bij wat er toen in de VS gebeurde, met dat orgelgeluid dat dat tijdsvak zo typeert. En dat is dan weer tekenend voor de muziek van die periode in het toenmalige Oostblokland Tsjechoslowakije.
Na de Tweede Wereldoorlog was Tsjechoslowakije het meest Westers-georiënteerde land van het Oostblok. Er was persvrijheid, er werden stappen gezet om de vrijemarkteconomie opnieuw in te voeren, de artiesten hadden vrij spel en er was vrijheid van meningsuiting. Cultureel werd er eerder aansluiting gezocht met de andere kant van het IJzeren Gordijn dan met de Russischgezinde landen. Toch tot 1968. Toen vielen de Russen en enkele bondgenoten het land binnen en werden alle vrijheden ingeruild voor harde repressie.
Het verzamelalbum ‘Czech Up’, het tweede reeds in de rij, verzamelt de pop- en rockmuziek uit die periode, zowel van voor als van tijdens de repressie. En dan zie je dat ook na de inval van de Russen de Tsjechoslowaken nog lang vasthielden aan hun band met het Westen. Ze omarmden o.m. freejazz, soul, bigband-disco en progrock, coverden ze Amerikaanse hits en maakten ze eigen popmuziek die op hetzelfde niveau stond als die in West-Europa.
De Sam & Dave-cover “Hold On, I’m Coming” van de Framous Five baadt in de typisch Amerikaanse soul-vibe. Je hoort op deze verzamelaar voorts nog een Tsjechische vertaling van “Piece Of My Heart” van Janis Joplin (“Padni na kolena” door Eva Pilarova). “Nocni moditba” van Apollobeat twijfelt tussen Songfestival-ambities en psychedelica-pop. “We’d Be Happy” van de Beatings had zo van een Belgische band in de sixties (Pebbles, Cousins, Wallace Collection …) kunnen zijn en heeft een orgelsound dat je ook bij The Doors terugvindt. Ook “Snakes” van The Blue Effect had net zo goed in België of Nederland opgenomen kunnen zijn. Je hoort ook vaak vage hints naar pakweg Shocking Blue (Vulkan met “It’s Always Ever The Same”) en The Blue Diamonds, maar de Amerikaanse invloeden zijn toch sterker.
Het mag best jammer genoemd worden dat geen van deze Tsjechoslowaakse bands tot bij ons geraakt is, want er waren er zeker bij die zeker hitpotentieel hadden. “Bils Ma Boy” van Valerie Cizmarova had zo op de soundtrack van de eerste James Bond-films kunnen staan. We kunnen vandaag ook alleen maar respect hebben voor een generatie muzikanten die zich niet lieten muilkorven door de politiek.
Na 1968 werd rock verboden en jazz werd pas opnieuw toegelaten vanaf de jaren ’90. Heel wat bands speelden in de underground-scene. Concerten werden vaak stilgelegd door de politie, instrumenten werden in beslag genomen en bandleden riskeerden opgepakt te worden. Labels als Supraphon bleven evenwel constant materiaal opnemen en uitbrengen. ‘Czech Up’ is samengesteld uit het archief van dat label.
Niet als heeft de tand des tijds met evenveel verve doorstaan, maar dat geeft net wat extra charme aan dit verzamelalbum. Je hebt pas een volledig beeld als je ook enkele halve missers laat horen. Was de huidige Tsjechische of Slowaakse rockscene maar net zo interessant als die van die periode.
Filip - FELIZ is een nieuwe Belgische band die ons Nederlandstalige synthpop brengt. De stem en de teksten van zangeres Lise Reyners doen een beetje denken aan Eva De Roovere, maar ook Hermitage is een goede referentie, maar dan met meer plaats voor emotie en experiment. De teksten graven diep en in het Nederlands valt dat ook meteen op.
Zuiver muzikaal leunt FELIZ aan bij Oscar & The Wolf en SX, maar net zo goed bij Elisa Waut, Flowers For Breakfast, And Then Came Fall en Sade. Het zijn geen hapklare brokken die je op de achtergrond kan laten afspelen. Deze nummers eisen je helemaal op, zowel met de teksten als met de heel mooi op de teksten aansluitende muziek.
De zes tracks op de EP wisselen elk geregeld van gezicht: van donkere triphop tot zwoele jazz, van melancholisch chanson tot nazomerse synthwave, van persoonlijke ontboezemingen tot smekende ballades, van openhartig tot mysterieus, van licht dansbaar tot singer-songwriter, … De beste tracks zijn het schijnbaar vrolijke “Alles Anders”, het intense “Diepe Slaap” en het eenvoudige “Voor Altijd”.
Het gaat veel richtingen tegelijk uit, maar dat mag op een debuut. Benieuwd in welke richting deze FELIZ verder zal gaan.
Erik - Feliz is het project rond Lise Reyners. Samen met drie bondgenoten, waaronder haar eigen zus Dorien die synthisizer voor haar rekening neemt, legt Feliz haar ziel compleet bloot op deze sterke EP ‘Feli’z. Een EP boordevol Nederlandstalige Synthpop maar ook knipogen naar de kleinkunst. Laat ons eerlijk zijn. Nederlandstalige muziek boomt weer de laatste tijd, gelukkig maar. Net doordat artiesten als Feliz bewijzen dat de kracht van onze taal sterker is dan we zelf vermoeden.
Er zit namelijk enorm veel emoties, weemoedigheid en kracht verborgen achter songs als Alles Anders, Jasper, Diepe Slaap. Een voor één songs waarbij doorsnee elementen uit het dagelijkse leven naar voor worden gebracht. Want het leven bestaat toch steeds uit een lach en een traan. We pinken bij het horen van die bijzonder heldere stem van Lise telkens een traan weg, verwerken de kippenvelmomenten en blijven totaal verweesd, met een krop in de keel achter. Feliz raakt dus vooral de heel gevoelige snaar.
De inbreng van de muzikanten mag daarbij uiteraard niet worden onderschat. Dorien Reyners (synth, backing vocals) Hendrik Vandeput (keys, bas, backing vocals) vormt net door het brengen van een magisch mooi elektronisch klankenbord een enorme meerwaarde binnen het geheel. De verdovende drum partijen van Pieter Van Hecken wiegen je niet in slaap, maar doen je wegzweven over diezelfde walmen van intense melancholie. Echter binnen dat alles is het dus die unieke, wonderbaarlijke stem van Lise die ons telkens in diepe ontroering brengt. Met een lach, een traan en een enorme hoge dosis weemoed verdooft ze ons telkens opnieuw en opnieuw.
Besluit: Fragiel en breekbaar als porselein, maar sterk genoeg om de grootste stormen in het leven te doorstaan. Zo klinkt Feliz op deze EP. Nee, geen zeemzoetigheid, maar weemoedigheid en melancholie die harten breekt en de ziel streelt. Het soort melancholie dat ons hart verwarmt van begin tot einde. Daardoor is Feliz in dat hokje Synthpop duwen hen eigenlijk tekort doen. Net door deze aanpak leunt de band ook aan bij het betere kleinkunst genre. Waar songs uit het leven van elke dag gegrepen eveneens de rode draden vormen doorheen het geheel.
Feliz balanceert dus eerder tussen de dunne lijn van kleinkunst, synthpop en pop muziek. Van het soort die net door deze fragiele, eenvoudige maar zo magisch mooie aanpak diep in je hart snijdt. En net door die weemoedige aanpak, gaande over uw eigen leven, ook bij jou persoonlijk die gevoelige snaar zal raken.
Tracklist: Alles Anders 03:17 - Jasper 03:06 - Diepe Slaap 03:58 - Mijn huis 03:09 - Voor Altijd 03:57 - Zo Simpel 03:46
In navolging van AmenRa ontstonden met de jaren wel meerder bands en projecten die op dezelfde verschroeiende wijze donkere post metal naar voor brengen, waar het zonlicht geen kans krijgt om te schijnen. Zo is er o.a. Soul Grip, een band uit het Gentse. Hun sound situeert zich voornamelijk in de post-black metal en post-hardcore kringen. De band weet emoties te vermengen met muren van geluid, waardoor het lijkt alsof die gedoodverfde ruiters van de Apocalyps elk moment de wereld zullen doen branden.
VVOVNDS is een Kortijkse band die de uitzonderlijke kunst verstaat om 'chaos' te vervormen tot een duistere, dreigende massa waarbij we vrezen voor ons leven. Schreven we ooit over hun full album Descending Flesh. In 2016 uitgekomen via het label Hypertension Records. Dat beide labels Hypertenstion Records en Consouling Sounds goede vrienden zijn, dat stond in de sterren geschreven. Het resulteert in een bijzonder donkere split van drie songs door Soul Grip en één langgerekte trip van circa vijftien minuten gebracht door VVOVNDS.
Dwaler (Soul Grip) is een vijf minuten durende mokerslag. Alsof je voortdurend met het hoofd tegen de muur van geluid wordt geduwd, en alle emoties tot donkere gedachten ruw uit je hersenpan worden geslagen. Zo voelt deze song aan. Daarmee zij we vertrokken voor een oorverdovende trip, waar het zonlicht geen kans krijgt. Ook bij Abigor en Raudur bewijst Soul Grip meesters te zijn in spelen met donkere emoties. Vooral door geluidsmuren op te trekken die niet alleen die trommelvliezen doen barsten maar ook je ziel vermorzelen door middel van donkere walmen van intensiviteit. Klanken die dan weer je hart door midden scheuren. Binnen dat typische post black tot post hardcore gebeuren is Soul Grip net door die aanpak een toch wel heel bijzondere parel die we moeten koesteren. Met deze drie songs zet de band die stelling nog wat meer in de verf.
VVOVNDS pakt het met on a Noose net iets anders aan. De song komt traag maar dreigend op gang. Als het dreigende geluid van ritselende bladeren bij een wandeling in het donker bos. Voel je met de krop in de keel een al even donkere klauw je de adem ontnemen. Heel langzaam wordt het geluid niet alleen intensiever, maar worden alle registers naar het einde toe door middel van een ultieme climax gewoon open gegooid. VVOVNDS doet door deze aanpak de meest innerlijke angsten van een mens naar boven komen, binnen een omkadering die dreigt, slaat en uiteindelijk je compleet vermorzelt onder die geluidsmuur. Daardoor ontstaat dan weer een chaos in je hoofd, waardoor je zelfs op deze zonnige dagen enkel maar duisternis ziet en voelt in je hart en ziel. Zonder meer verlegt VVOVNDS dan een grens binnen donkere muziek, waar eigenlijk geen grenzen zijn.
Besluit
Dit split album bewijst nog maar eens dat in ons land parels van artiesten en bands rondlopen binnen dat typische post metal, post hardcore tot post black gebeuren. Zowel Soul Grip als VVOVNDS slaagt erin om de duisternis zo intensief te doen aanvoelen dat je na circa 33 minuten jouw eigen demonen diep in de ogen te kijken, en met het angstzweet op de lippen totaal verweesd achterblijft. Indrukwekkend is daarbij dan ook een understatement.
Tracklist:
Dwaler (Soul Grip) 05:30 Abigor (soul Grip) 05:17 Raudur (Soul Grip) 07:18 On a Noose (VVOVNDS) 14:05
Sinds het verschijnen van het debuut ‘Evil Unleashed’ (2006) heeft Angelus Apatrida zowel op als naast het podium zijn stempel gedrukt op het typische 'Bay Area Thrash metal' gebeuren. Anno 2018 is daar niet veel aan veranderd. Via Century Media Records bracht Angelus Apatrida wederom een nieuwe parel van een thrash metal uit, die wellicht niets of weinig toevoegt aan het gedoodverfde concept. Maar de band staat nog steeds op een eenzame hoogte zijn ding te doen, er valt vanaf begin tot einde geen speld tussen te krijgen.
Dat blijkt al vanaf die eerste song “Sharpen The Guillotine”. Direct de aanhoorder bij de strot grijpen, en doorgaan tot de luisteraar compleet murw is geslagen. Dat was in 2006 de reden waarom we vielen voor dat knallende debuut. Dat is nog steeds het geval. Angelus Apatrida legt de lat zowel instrumentaal als vocaal telkens opnieuw torenhoog. De perfectie wordt dan ook voortdurend overschreden.
Zijn het de vlijmscherpe, strakke gitaarlijnen van Guillermo en David Álvarez of de verschroeiende harde drum salvo's van Víctor Valera. Tot de bulderende vocale aankleding, waarbij Guillermo Izquierdo je letterlijk een spiegel voorhoudt, en de agressie voortdurend als een mokerslag in het gezicht terecht komt. Deze band bezorgt je bij elke song opnieuw die ultieme adrenalinestoot na de andere.
Ook bij daarop volgende kleppers als “Ministry of God”, “The Hum”, “Downfall of the Nation”, telkens grijpt Angelus Apatrida je letterlijk bij het nekvel en gaat als een bulldozer in de menigte. Tot alles plat is gereden, en geen spaander van je hersenpan overblijft. Doorgaans zouden we het feit dat een band steeds diezelfde truc boven haalt , zien als een minpunt. Angelus Apatrida komt hier echter gewoon mee weg. Omdat ze ook nu weer een kwalitatief ijzersterke schijf naar voor brengen die aanvoelt als een mokerslag in het gezicht. Van begin tot einde.
Besluit: Dat de band dat anno 2018 nog steeds op zo een eenzaam hoog niveau, eigenzinnig zijn ding blijft doen en zich van niets of niemand iets aantrekt, daarvoor kunnen we enkel en alleen maar waardering opbrengen. Deze schijf is een zoveelste toevoeging aan een lange reeks uitzonderlijk sterke Thrash metal werk die de band in het verleden reeds uitbracht. En bewijst bovendien dat Angelus Apatrida na al die jaren nog steeds stevig in het zadel zit. Dit ondanks het feit dat de gedoodverfde opvolgers staan te kloppen op de deur. Ze zullen echter nog even hun buurt moeten afwachten.
Tracklist:
Sharpen The Guillotine 06:01 Betrayed 06:06 Ministry Of God 05:00 The Hum 04:26 Downfall Of The Nation 04:50 One Of Us 03:14 The Die Is Cast 05:24 Witching Hour 06:00 Farewell 06:25 Martyrs Of Chicago 05:00
Sedert een zevental jaren zijn deze Australiërs (Perth) bezig en ze zijn reeds vrij actief geweest. Dit is, naast enkele eEP’s, hun derde of vierde album dat ze loslaten op de wereld. Het hangt er een beetje vanaf van wanneer je iets een plaat of een EP noemt. En het moet gezegd worden dat ze voor dit album gezocht hebben naar een verdere evolutie in hun muziek. Wat natuurlijk voor de meeste muzikanten het doel is: je muziek en jezelf als artiest ontwikkelen en verder evolueren. Dat is bij dit viertal zeker het geval.
Als we ‘No Thether’ vergelijken met hun debuut ‘Deaden The Fields’ (2011) dan merken we dat toen nog ruimte was in de songs alsook ruimte voor spielerlei en arty invloeden zoals jazz, pianogeklater etc… Je kreeg de indruk dat ze eens wilden tonen wat ze konden.
Op hun nieuwste album heeft dit plaats gemaakt voor een sound waar alles voller, urgenter en matuurder klinkt. Er komt ook nog nu en dan piano en jazz elementen voorbij maar die zijn meer onderdeel van de totale sound en minder als een arty-farty gegeven.
Maar vooral zijn ze nu meer gebruik gaan maken van drone sounds in hun songs, terugkerende riffs die wat aan doom doen denken en nog een aantal elementen. Bijwijlen is het allemaal nogal duister zoals op “Cavern Ritual”. Het goede is dat ze toch weten te boeien en dat de songs veel details bevatten die je na meerdere beluisteringen blijft ontdekken. “Signal Erosion” begint iets opgewekter en met een hoger tempo waarin de sfeer bepaalt wordt door etherische gitaarklanken (of synthsounds die zo klinken) en fijne baspartijen. Op “Inner Dissonance” komt geritsel en gekraak voorbij met daarop een heerlijke piano en experimentele percussie.
Zo krijgen we zeven verschillende songs die de ene keer meer dan tien minuten lang zijn en de andere keer dan weer maar drie minuten duren.
‘No Tether’ is een volwassen plaat met een indrukwekkend geluid van een band in evolutie. Een zoektocht vastgelegd op plaat. Een nieuw ijkpunt in hun muzikale bestaan.
D.O.A., de legendarische punkband uit Canada die eigenhandig het genre hardcore uitgevonden heeft, heeft een nieuw album uit voor hun veertigste verjaardag. ‘Fight Back’ is een stevige brok punkrock geworden. De leeftijd heeft weinig vat op zanger/gitarist Joe ‘Shithead’ Keithley.
Deze punkrockers stammen nog uit de periode dat punk per definitie politiek geladen was en op dit album nemen de Canadezen vooral de Verenigde Staten en hun president op de korrel. De lyrics van openingstrack “You Need An Ass Kickin’ Right Now”, “Killer Cops”, “The Cops Are Coming” en “Just Got Back From The USA” laten weinig aan de verbeelding over. De intro van “Time To Fight Back” had van hun generatiegenoot TV Smith kunnen zijn, al zou die misschien niet zo direct zijn en meer beeldspraak gebruiken.
Evengoed staan er een paar vullers op deze ‘Fight Back’, zoals “We Wont Drink This Piss” (over light-bier) en “The Last Beer”. Leuk, maar ze halen de angel uit de politieke agressie van het album als geheel. Die twee hadden ze beter cadeau gedaan aan de Cosmic Psychos.
“You Can’t Stop Me” (over Reggie Dunlop, een personage uit de ijshockeyfilm Slap Shot), “State Control” en “Gonna Set You Straight” laten de jonge generatie punkrockers horen hoe het moet: snel en snedig, een meebrulbaar refrein, een onderwerp dat ertoe doet en toch catchy. Het is soms wat rommelig en qua productie stelt dit allemaal niet veel voor, maar zo doen ze het bij D.O.A. al veertig jaar.
De verrassingen zitten helemaal op het einde van het album met een cover van Bob Dylan’s “Wanted Man” en het dan toch eens heel raak geproducete “World’s Been Turned Upside Down”, waarop D.O.A. een beetje klinkt als de venijnigste versie van New Model Army.
‘Fight Back’ maakt duidelijk dat D.O.A. nog lang niet uitgezongen is. Punk is niet dood, maar heeft al eens een middagslaapje nodig.
Ciska Dhaenens heeft zonet haar eerste tracks op Soundcloud gepost. Ciska is de dochter van Dirk Dhaenens van Derek & The Dirt. Ook Dirk’s zoon Vito is eerder reeds aan zijn muzikale loopbaan begonnen, maar zoon en dochter en dochter en vader liggen ver uit elkaar, muzikaal dan toch.
De intro van “This Love” heeft een paar gitaarakkoorden geleend van “Oh By The Way” van Derek & The Dirt, maar voor de rest van de track gaat Ciska eerder de weg op van Florence & The Machine, High Hi en This Mortal Coil. Ciska heeft niet enkel een stemgeluid dat aansluit op dat van Florence, ook in de sfeer gaat ze in die richting, maar dan minder bombastisch en minder rockend.
“Black Hole” klinkt dan weer eerder als SX, Fortress en Oscar & The Wolf. “Look At The Stars” is heerlijk zweverig, een beetje zoals Dido dat vroeger was. Op deze track krijgt rapper Dankmaster Frank een vrijgeleide, maar hij voegt weinig spannends toe aan het verhaal. Deze song zou zelfs sterker naar voren komen zonder het stukje rap.
“My Sun Went Down” en “Oh My” drijven op een pianoriedel die nu eens opgewekt, dan weer melancholisch klinkt. Toch is het Ciska’s heldere stem die je steeds weer vastgrijpt. Ze heeft het ook in zich om met haar stem heel verschillende klankkleuren en emoties op te roepen. Op “Oh My” staat ze schouder aan schouder met wijlen Dolores O’Riordan (van the Cranberries).
Als bonustrack is er nog de dance-versie van “This Love”.
Deze ‘First Tracks’ vormen een fijn debuut dat nog veel richtingen openlaat.
Doorheen de jaren hebben we Psy'Aviah zien uitgroeien tot een begrip binnen het elektronische muzieklandschap. Yves Schelpe is een bezige bij, stilzitten is niet aan hem besteed. Zo kwam in het begin van jaar een nieuwe schijf uit ‘Lighflare’. Waarover we schreven:''Psy'Aviah levert anno 2018 de perfecte elektronische muziek schijf af. Enorm dansbaar, emotioneel, lekker aanstekelijk tot bevreemdende schoonheid en weemoedige songs met een eerder duister kantje. Je vindt het allemaal terug op ‘Lightflare’. Kortom. een aanrader voor de globale liefhebbers van elektronische muziek in de enorm brede zin van dat woord.
We zijn nog maar net bekomen van dit pareltje van een schijf en daar is Yves al met een ander meesterwerk. ‘Looking For the Sun’ is een EP boordevol fijne remixen, uitgebracht via Alfa Matrix. Waarop Psy'Aviah begane wegen verder bewandelt, en eigenlijk net niet, maar vooral zijn eigen grenzen verder aftast.
De rode draad op deze EP zijn eigenlijk remixen rond steeds dezelfde songs. Zo komen we ‘Looking for the Sun’ in verschillende gedaantes tegen. Waardoor het wel lijkt alsof die ene song telkens een ander leven gaat leiden. Dat is uiteraard weer eens te danken aan de artiesten waar Yves mee samenwerkt. Zonder afbreuk te doen aan zijn eigen inbreng uiteraard. Van dansbaar gaat het over naar eerder melancholisch tot vaak meer atmosferisch. Elke keer krijgt die song net door die bijzondere samenwerking dus vooral een heel eigen gezicht mee, wat deze EP dan weer zo bijzonder aantrekkelijk maakt.
Ook bij “No More Heroes”, “Anchor Down” tot “Plan B”, waaraan Kyoko Baertsoen haar prachtige stem ontleent, blijft Yves grenzen van elektronische muziek verder aftasten tot het oneindige. Het verwondert ons ook nu weer hoe Psy'Aviah ondanks steeds opnieuw gebruik te maken van diezelfde ingrediënten, je heel subtiel, door middel verrassende wendingen, een enorme zin voor improviseren en experimenteren op het verkeerde been zet. Dit zorgt ervoor dat ‘Looking For the sun’ wellicht een aanvulling is van wat de man ooit heeft voorgedaan, of net niet. Omdat je bij elke song, na elke luisterbeurt opnieuw ontdekkingen doet.
Als er één groot verschil is met de eerder uitgebrachte schijf, die een donker kantje liet zien en horen van Psy'Aviah, dan klinkt deze EP positiever en zonniger. Ook al blijven melancholie en weemoedigheid nog steeds stevig overeind staan. Ook dat is weer te danken aan de bijzondere stemmen die een meerwaarde vormen binnen het geheel. “No More Heroes” (ft. Saydi Driggers) is daar een mooi voorbeeld van. Pijn en geluk worden hier nauw met elkaar verbonden. Net als in het leven is er uiteraard een dunne lijn tussen beide. Ook dat wordt op deze EP telkens uit de doeken gedaan. Maar evengoed gaat het er enorm dansbaar een vreugdevol aan toe zoals bij de remix van “Looking For The Sun” (ft. Lumí) (French Skies remix)
Besluit: Psy'Aviah brengt voor de zoveelste keer een parel van een schijf uit, waaruit dus vooral de drang naar zichzelf blijven heruitvinden tot het oneindige de eeuwige rode draad vormt in zijn werk. Als er één groot verschil is? Dan is het vooral dat de zon schijnt achter de wolken. Deze EP is dan ook gewoon uit het dagelijkse leven van ieder van ons gegrepen. Maar vooral bewijst Psy'Aviah dat het eindpunt nog niet is bereikt. De drang naar zichzelf heruitvinden, experimenteren en improviseren tot het oneindige blijft dus ook nu weer stevig overeind staan, wat ons doet uitzien naar meer veelzijdige, kleurrijke parels in de nabije toekomst. Want de inspiratie van Yves is bijlang nog niet opgedroogd, dat bewijst hij op deze EP uitvoerig.
Tracklist: Looking For The Sun (ft. Lumí) 04:32 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen) 03:41 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "radio edit" remix) 04:35 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (11grams remix) 05:05 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (radio edit) 04:22 No More Heroes (ft. Saydi Driggers) 03:30 Anchor Down (ft. Anewta C) 04:59 The Great Disconnect (ft. Marieke Lightband) (I:Scintilla remix) 04:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit" remix) 07:43 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended vocal" remix) 07:25 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies remix) 05:28 Looking For The Sun (ft. Lumí) (SD-KRTR remix) 04:12 Plan B (ft. Kyoko Baertsoen (Kilmarth remix) 04:58 Looking For The Sun (ft. Lumí) (KG Project "extended club edit - dub version" remix) 07:42 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Nord Horizon "extended - dub edit" remix) 07:24 Looking For The Sun (ft. Lumí) (French Skies "dub edit" remix) 05:28 In The Sound (ft. Michael Evans) – Bandcamp Exclusive Track 03:13 In The Sound (ft. Michael Evans) (Incite remix) – Bandcamp Exclusive Track 03:29 Looking For The Sun (ft. Lumí) (Stableform remix) – Bandcamp Exclusive Track 05:06
Ook aan te kopen en beluisteren via: https://alfamatrix.bandcamp.com/album/looking-for-the-sun-ep
Gris-de-lin is een multi-instrumentalist die naast het bespelen van een uitgebreid palet aan instrumenten, eveneens over een bijzonder heldere en bedwelmende stem beschikt. De artieste bracht eerder dit jaar haar debuut ‘Sprung’ op de markt via BB*Island. Twee songs op deze schijf “Ghost” en “Birthday” werden eerder op de markt gebracht in eigen beheer op 7" single. Dat is dus blijkbaar niet ongemerkt voorbij gegaan. Gris-de-lin laat zich bovendien begeleiden door al even begenadigde muzikanten die hun bijdrage leven aan dit sprankelende debuut. Zo verleent Bob Ellis (PJ Harvey/Anna Calvi) zijn medewerking als drummer aan enkele tracks op deze schijf. Maar het grootste deel van de instrumentale inbreng doet deze jongedame dus vooral zelf. En dat is toch heel bewonderenswaardig te noemen.
Vanaf die eerste song “You Ghost” neemt Gris-de-lin je mee op een adembenemende mooie trip, in vooral zonnige landschappen. De jongedame bespeelt niet alleen saxofoon tot gitaar als een virtuoos, vooral haar bijzondere stem, voelt aan als een zalf die elk hart en zielspijn probeert te verzachten. Zonder meer beschikt Gris-de-lin over die uitzonderlijk gave je letterlijk te hypnotiseren. Ik ben een heel grote fan van bijvoorbeeld Anna Calvi, en herken veel van Calvi haar stem en uitstraling in deze van Gris-de-lin. In elk geval hebben songs als “Birthday”, “The Kick”, “Sprung” tot “Marching” diezelfde verdovende en intensieve inwerking op mijn gemoedstoestand. Zoals de muziek en stem van een artieste als Calvi dat ook heeft. Maar daar houdt het niet mee op.
Breekbaar als porselein, maar krachtig genoeg om niet over haar heen te laten lopen. Het is de rode draad doorheen de gehele schijf. Gris-de-lin betovert je enerzijds door die wondermooie, sprankelende sax tot gitaar inbreng, en bezorgt je eveneens die ultieme krop in de keel door een vocale aankleding die ontroert en je wegvoert naar verre onontgonnen oorden. Naast de toegankelijke manier van zingen en spelen, zijn elk van de songs bovendien omgeven door walmen van eerder donkere melancholie. Echter zonder teveel te dreigen. Maar net genoeg duisternis om je rillingen tot de bot te bezorgen. Uiteraard kom je in die typische Alt-Folk nog wel vaker zulke artiesten tegen. Maar telkens zo een artiest je letterlijk diep raakt, in vervoering brengt en compleet van de kaart achter laat in de hoek van de kamer, kunnen we daar nooit genoeg van krijgen.
Besluit: Gris-de-lin treedt met dit sprankelende mooie debuut ‘Sprung’, boordevol songs die gevoelige snaren diep raken, in het voetspoor van veel al even indrukwekkende artiesten. Ooit dus wel ergens voorgedaan.
Maar net door het combineren van instrumentale virtuositeit, zich laten omringen door al even gedreven muzikanten, en die verdomd indrukwekkende mooie stem, die je in diepe trance doet belanden, is deze artieste een enorm grote aanwinst binnen dat aanbod.
Ze kan, mits de juiste begeleiding, uitgroeien tot een grote naam binnen de alt-folk, blues tot post rock scene. Zonder meer is ‘Sprung’ dan ook een hartverwarmend debuut geworden, waarbij je enerzijds met een krop in de keel een traan wegpinkt maar anderzijds een glimlach op je lippen verschijnt, die je totaal verweesd achterlaat.
Tracklist: Your Ghost 03:57 Birthday 04:16 The Kick 03:15 Muhammad Ali 02:58 Sprung 04:23 Reprise 00:59 Dead Wife 04:18 Russian Korg 00:31 Marching Band 04:08 I'm The King 04:02 Underground 02:46
Een kwartet bestaande uit muzikanten die o.a. gitaar, bas, drum, zang, orgel, clavinet en prophet 5 bespelen. Wat moet dat geven? Moeilijk te zeggen maar als we erbij vertellen dat je moet denken aan een combinatie van Robert Wyatt en Syd Barret melodieën in een fusie met grooves en sounds uit de jaren 70 die neigen naar progrock bands zoals Camel, Caramel, Soft Machine of Gentle Giant dan weet je al welke richting hun muziek hier uitgaat. Met name echte prog rock met invloeden uit de rock en wat uit de jazz. Het geheel heeft een seventies sound en klinkt ook soms wat dromerig. Je zou kunnen zeggen dat één of ander instrument de hoofdrol speelt. In eerste instantie zou je zeggen dat het de toetsen zijn. Maar bij nadere beluistering speelt elk instrument wel op de één of andere manier zijn hoofdrol. De drums zijn stuwend en dwingend, de bas heel verhalend en melodieus, de toetsen heel karakteristiek en de gitaren kleuren het geheel in. De zang is eerder ondersteunend. Wie houdt van eerder genoemde bands uit de prog-geschiedenis, moet dit ook eens uitproberen want dit zijn hier wel vier klassevolle muzikanten die lijken weggelopen te zijn van Woodstock of iets gelijkaardigs. Mooie smaakvolle cover ook trouwens.
Nederlands 
Français 
