Tubelight kende een ferme start toen ze in 2012 de finale van Humo’s Rock Rally wisten te bereiken. Ze hadden een bescheiden radio hitje met “Coming After You” en een album (‘Heliosphere’) dat het goed deed. Hun muziek vertoonde hun voorliefde voor psychedelische muziek uit de sixties, Britpop en een snuifje shoegaze. Na dat debuutalbum werd het even stilletjes rond hen. Niet meteen gedacht dat we er nog iets wereldschokkends van gingen horen maar zie: hier staan ze weer! In een lichtjes gewijzigde bezetting. De huidige bezetting bestaat uit Lee Swinnen (zoon van…), Mick Swinnen (Ero Guro), Bart Weyens (Statue), Bart Baele (Speedozer) en Wouter Theunis (ex-Prospects).
De muzikale koers is ook lichtjes gewijzigd. Laten we zeggen dat hun roots nog steeds in de dezelfde grond ligt maar dat de aankleding iets anders is. Het klinkt alvast minder gepolijst. Het is iets minder Britpop en wat meer garagerock. Waar vroeger linken met bv The Kinks konden gelegd worden moeten we dit nu eerder zoeken bij Iggy Pop of Arctic Monkeys. Luister maar eens naar “Isolation” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De opnames hebben ook meer een lo-fi benadering. Iets wat wel past bij hun nummers en heel mooi tot uiting komt op bv “Nervous Jim”. Openingstrack en tevens single “Perfect Routine” begint wat tegendraads (met gepiep en dissonante gitaar) maar is wel catchy as hell. De Afrekening? Ook “Complexity” is een dijk van nummer. Maar zo staan er nog enkele op.
Tubelight heeft zichzelf heruitgevonden. En hoe? Door een dijk van een plaat te maken waar nogal bands jaloers op mogen zijn.
Dee Calhoun, of voluit Screaming Mad Dee Calhoun, heeft zopas zijn tweede solo-album uitgebracht. Daarvoor kreeg hij opnieuw de hulp van bassist Louis Strachan, zijn maatje van bij de legendarische Amerikaanse doommetalband Iron Man. Na het recente overlijden van Iron Man-bezieler Al Morris III zijn Calhoun en Strachan meer dan ooit op elkaar aangewezen. ‘Go To The Devil’ is dan een mooie doorstart. Binnenkort komt het duo naar Europa voor een reeks optredens.
Op dit album krijg je donkere folk met Calhoun die zingt, gitaar speelt en wat zuinige percussie en mondharmonica aanbrengt. Strachan beperkt zich tot de bas. Al had Calhoun ook dat instrument voor zijn rekening kunnen nemen, want in zijn eerste bandjes was hij steevast de bassist. Maar dan zou het echt een solo-album geworden zijn.
Dee Calhoun staat uiteraard centraal als zanger, maar is ook een uitstekend songschrijver die alleen al vocaal een song echt kan dragen en die met een beperkte bezetting toch een volle sound kan neerzetten.
Verwacht geen vrolijke kampvuur-folk, eerder neerslachtige blues-folk met subtiel nog wat southern rock en americana erdoor. De onderwerpen lijken zo geplukt uit het Bible Belt/Redneck-platteland van de Verenigde Staten. God en de duivel spelen vaak een hoofdrol en de ondertoon is die van de economische teloorgang van het Amerikaanse platteland. Veel geluk in de liefde blijkt deze bebaarde Amerikaan ook al niet gevonden te hebben. Het album heeft iets van een biecht of een rituele zuivering.
Wie uit is op een folk-heruitgave van de doommetal van Iron Man, is eraan voor de moeite. Donker is het album zeker, maar doom of nog maar metal komt er niet aan te pas. Eerder een lo-fi-versie van The Black Crowes.
Vervelen doet het album geen moment. Calhoun’s krachtige stem sleurt je mee in zijn moeras van liefdesverdriet, uitzichtloosheid en wanhoop en laat je niet meer los voor zijn ziel van al zijn ellende gezuiverd is.
Fans van WhiskeyDick, Seasick Steve of misschien zelfs Rag ‘n’ Bone Man zullen dit wel kunnen smaken.
http://www.screamingmaddee.com
Voor deze release moeten we teruggaan naar 1997. Het jaar waarin dit album het levenslicht zag. Disjecta Membra werd in Nieuw Zeeland opgericht in 1993 door o.a. Michel Rowland die tot op heden nog deel uitmaakt van de band. ‘Achromaticia’ was hun debuut ( via Heartland Records indertijd) en werd voorafgegaan door de single “Cauldron of Cerridwen” (een clubhit in Australië) en later met “Skin Trade” (een hit in het Britse clubcircuit). Beide tracks staan ook hier op dit debuut. Ze werden de eerste gothrock band van Nieuw Zeeland die ook internationaal succes kende. Na een hiatus zijn ze sinds 2013 terug actief en brengen ze nu en dan nieuw werk uit. In 2016 brachten ze nog een EP uit ‘The Infancy Gospels’ en deden ze in Nieuw Zeeland het voorprogramma van The Mission.
Twintig jaar later vonden ze het tijd om een birthday release van ‘Achromaticia’ uit te brengen. Je kon hem immers lange tijd nergens meer verkrijgen. Hij is al een tijdje als download te verkrijgen maar de Anniversary Edition bevat naast het debuut nog twee extra cd’s met bonusmateriaal en onuitgegeven materiaal uit die periode. Daar vind je bv live songs met covers van The Cure (“Three Imaginary Boys”) en The Sisters Of Mercy (“Driven By Snow”). Maar ook demo’s van het album, een interview en enkele onbekende tracks. Het bonusmateriaal is iets extra’s maar het overtreft het album zelf op geen enkel moment. Voor de echte fans dus.
‘Achromaticia’ blijft een sterk album na al die jaren en een aanrader voor wie van gothic houdt. Echte fans zullen wel smullen van de 3 cd-box. Zelf vind ik het debuut nog altijd het meeste aanspreken en kies daarom voor de digitale aanbieding dat ook enkele bonusnummers bevat.
Ook in België is er een groei te merken op het vlak van post-rock en post-metal. Stories From the Lost uit Zottegem is daar een voorbeeld van. Dit kwartet richt zich vooral op iets steviger post metal. Digitaal is hun album al enkele maanden te verkrijgen maar heel binnenkort is die ook verkrijgbaar op vinyl via Dunk!Records. Met ‘Exoplanet’ zijn ze aan hun derde album toe. Dit bevat 7 tracks die maar, naar post-metal termen, drie tot vijf minuten lang zijn. Dat is al één verschil met de meeste bands in het genre. Daarnaast wordt er in de meeste songs gezongen. Een zware, donkere black metal stem zorgt voor de gezongen delen en de grunts. Tegenover hun vorige release “Impairment” wordt er iets meer nadruk gelegd op de metal/doom klinkende gitaren en wordt het pad van post-rock zo goed als helemaal achter hen gelaten. Als resultaat krijgen we donkere en onheilspellende stukjes muziek. De zang past er zeer goed bij en kan als een aanvulling van het instrumentaria gezien worden. Opener “Ashfall” begint met luchtig en vrij melodisch gitaarwerk om dan over te gaan tot het zwaarder gedeelte met afwisselend grunts en cleane zang. Een ferm stukje muziek dat gecondenseerd werd tot iets meer dan drie minuten. “Bleak Daylight” begint als een muziekje uit een muziekdoos om dan tot een metal thema uitgewerkt te worden. Ook hier is toch wel melodisch gitaarwerk aanwezig dat de donkere insteek wat minder zwaar maakt. “T-Minus” is een instrumentale overgangstrack. “Minkowski” bevat fijn drum- en baswerk. Een ingesproken tekst in de intro trekt samen met de drums het nummer op gang. Er is fraai gitaarwerk op de achtergrond aanwezig. Een top track. “Obey The Martians” is een track dat als een post-rock song begint om naar black/doom metal over te gaan. Stuk voor stuk aardige composities met veel subtiele details.
‘Exoplanet’ is een ferme stap vooruit en ook een beetje een ommezwaai op muzikaal gebied voor Stories From The Lost.
Je kan ze op 2 maart in JH Comma te Brugge en op 27 April in JH Reflex te Sint Lievens Houtem gaan bekijken.
De bandnaam The Good, The Bad and The Zugly zal waarschijnlijk fantastisch hebben geklonken na meer dan vijf pintjes na de eerste gezamenlijke repetitie, maar om er nu echt een international carrière mee uit te bouwen? Nochtans heeft deze Noorse punkrockband best wel wat troeven in huis om door te breken.
The Good, The Bad and The Zugly (GBZ) brengen op het pas uitgebrachte album ‘Misanthropical House’ stevige punkrock in de traditie van The Hellacopters en Turbonegro. Drummer Tommy Akerholdt van Turbonegro mag zelfs even komen meezingen. Hun punkrock is snel en catchy, maar niet plat commercieel en mooier uitgewerkt dan pakweg de Britse oldschoolpunk. Stevig en vinnig, maar niet bijster origineel. Zo klinken ze op "I Lied About Being A Hardcore Man”, “Mindlessness”, “Ripe For The Grave” en – het beste nummer op het album - “International Asshole”. Inhoudelijk gaat het niet altijd over de grote wereldproblemen, maar soms ook over de eigen lichamelijke teloorgang of persoonlijke ergernissen. GBZ brengt het ‘zagen en klagen’ terug in de punk, zoiets.
GBZ heeft op dit album een paar nummers waarmee ze inzake songopbouw, akkoorden en geluid dicht in de buurt komen van die andere, net iets bekendere Noorse band Kvelertak. Dat gebeurt op o.m. openingstrack “H-Bomb”, “Vik Bak Meg Satan”, “Sickness Unto Death” en “West Coast Exile”. In andere songs of intro’s klinken daar soms nog echo’s door, maar dan subtieler. Hoewel de referentie naar Kvelertak wel geen toeval zal zijn, blijven de verschillen groot genoeg om GBZ een eigen gezicht te geven. Er zijn ook slechtere bands om je aan te spiegelen en deze aanpak zorgt ervoor dat The Good, The Bad And The Zugly toch een beetje uit de band springen.
‘Misanthropical House’ is een vermakelijk album dat zowel de doorwinterde punker als de ruimdenkende metalhead zal aanspreken. Deze Noorse band is reeds uitgenodigd voor Hellfest in Frankrijk en hopelijk komen daar nog een paar Belgische festivals of zaalshows bij.
In feite is dit een re-release. Het album verscheen vorige jaar in maart maar was vrij snel uitverkocht. De band besliste dan maar om hem nog eens op de markt brengt. Als regular cd en als digipac. ‘Duality’ is het debuut van deze Franse band dat sinds 2014 bestaat. Een viertal muzikanten bestaande uit 2 mannen en 2 vrouwen.
Het album brengt ons middels verschillende verhalen op verschillende plaatsen maar als rode draad gaat het over een persoon die vecht tegen zichzelf en de wereld om zich heen. Een gevecht om niet in waanzin en depressies te belanden. Niet echt opgewekte materie dus. Er zit veel melancholie in de songs maar het is nu ook niet zo dat het depressief klinkt. Muzikaal spreken we van stevige rock en progressieve rock. Zo zijn er songs die afklokken rond de drie en vier minuten, maar ook songs die tot elf minuten duren. “Hapiness Inside” is zo’ n lang uitgebouwde song. Een lang uitgesponnen intro dat overgaat in stevige rock met een instrumentaal tussenstukje dat ingevuld wordt door een orgel/key. Het is eens wat anders dan een gitaarsolo. Het nummer heeft een fijne opbouw met veel variatie dat wat aan de jaren ‘70 doet denken. De stem van zangeres Cécile Kaszowski is schitterend. Luister maar eens hoe ze naar het einde toe een soort van zangsolo weggeeft. “Tightrope Walker” bevat akoestische gitaar, een babbelende bas, een pianoriedeltje dat halfweg wat kleur komt meegeven en wat percussie. De stem doet de rest. Het titelnummer is dan weer een chique rocker.
‘Duality’ is een volwassen album en een sterk debuut. Met verscheidene sterke elementen zoals de stem, de composities en de arrangementen. Een heel fijne ontdekking.
Via het Kortrijkse label May Way Records verschenen er verleden jaar enkele interessante releases. Zoals het alom bejubelde ‘Belgian Nuggets Vol1’ en Ugly Papas met ‘Atomium Pluto’. Het nieuwe jaar is nog niet helemaal droog en daar kondigden zich alreeds enkele beloftevolle releases aan. Naast de nieuwe Gèsman (ergens rond maart) is er nu ook het album van JTOTHEC (Jay to the C) dat op 16 februari zijn officiële release zal kennen in de Kreun , Kortrijk. Dit project is vooral het geesteskind van Jonas Casier (ook wel Jay Cee genoemd). Maar hij krijgt hier de medewerking van schoon volk zoals o.a. Peter Lesage (o.a. Gabriel Rios, Ertebrekers), Jeffrey Jefferson (Ertebrekers), DJ Sns (Brihang) en Jean Vanesse (eigenaar van de GreenHouse Studio).
Jonas Casier schreef zo goed als alle nummers. Enkel “Burnout Medicine” werd geschreven door Malik Ameer Crumpler. We spreken hier over funk. Jazeker dames en heren en dat in het zuiden van West Vlaanderen! En wat nog beter is, dat het nog eens goed funkt zonder dat het parodie erop is. Luister maar eens naar de single “You Gotta Believe In You”. Dit is een funk single dat niet moet onder doen voor de beroemde voorbeelden in het genre. Het funkt, is catchy en bevat heerlijke funk gitaartjes en fijne backings. Daar is de nodige aandacht aan besteed maar het resultaat is een dijk van een funky, poppy single. Van oorsprong komt de funk uit de afro-Amerikaanse cultuur. Het album klinkt dan ook wel wat afro Amerikaans. Nochtans zijn het hier allemaal Belgen die hun steentje hebben bijgedragen aan dit project. Maar songs zoals “Talking Backwards” of “Burnout Medicine” klinken zwart. We krijgen hier een mix van funk,soul en indiepop met synths/organs die de toon van de nummers zetten. “Love Can Do That” heeft wat soulinvloeden en is in een modern jasje gestoken. Heerlijk met die trombones en die prachtige vocals. Een heerlijke song dat zo als single kan dienen. Op “Not Black Nor White” lijkt de geest van Marvin Gaye rond te waren. De song drijft op een heerlijk ouderwetse orgelsound. Zo neemt dit heerlijke funky album ons mee tot aan eindtrack “Notice”
JTOTHEC heeft met ‘Somebody Had To Make This Record’ een dijk van een funkplaat gemaakt. Als ze erin slagen om de sfeer van deze plaat ook live te brengen dan gaan we van een feestje kunnen spreken.
De Nederlandse punkers van Disturbance opereren ergens op de grens tussen Oi-, street- en anarcho-punk. Veel (anti)politiek, veel energie en altijd makkelijk mee te brullen. Denk aan de oude Britse oerpunkbands als Sham 69, UK Subs, The Exploited, The Damned en Cockney Rejects, of dichter bij huis: Funeral Dress, The Agitators en Discipline. Ze stonden reeds op Oilst Omploft, een festival waar metal en punk naast elkaar geprogrammeerd worden.
Op hun nieuwe album ‘Tox Populi’ krijgen die van Disturbance vocale bijstand van Sparky Philips van psychobilly-punkband Demented Are Go en van onze landgenoot Bart Raats (The Moe Greene Specials) op trompet. Maar de hoofdmoot is toch snelle punk die aanzet om te pogoën en mee te brullen. Enkel op “The Dark” wordt het gaspedaal niet van bij het begin helemaal ingedrukt en is er even wat ruimte voor nuance, wat meteen één van de sterkste nummers oplevert.
Andere instant-klassiekers zijn ongetwijfeld “The Virus”, “For You”, “Anvil Of Hate” en “Spirits”. Heerlijke old-school-punk met meer vuur en overtuiging dan de meeste nog overlevende Britse oerpunkbands. Live zal deze band nog makkelijker weten te overtuigen, maar ook deze studio-opname is absoluut geen aanrader voor wie bv. geduldig in de dagelijkse file naar Brussel moet staan aanschuiven.
De Franse band Dirge onderging een hele metamorfose. Ze begonnen in 1994 met het maken van industrial metal en evolueerden via een meer atmosferisch geluid naar postmetal. Op de EP ‘Alma-Baltica’ gaat die evolutie nog een paar stappen verder.
Deze EP toont in een kleine 40 minuten Dirge in zijn meest uitgesproken ambient-vorm. Openingstrack “Alma” is nog meer atmosferisch en nog meer naar gericht op drone-achtige elementen dan alles wat ze eerder uitbrachten. Ze goochelen met geluiden, loops en andere herhalingen en effectjes en vormen zo een instrumentale, maar poreuze wall of sound op. Er gaat geen dreiging van uit en postmetal-elementen zijn hier niet langer tastbaar aanwezig.
De vijf nummers van deze EP stralen zeker ook geen vrolijkheid uit, eerder melancholie. Op “Red Dawn Tibesti” ontwaar je nog de echo van elektrische gitaren tussen de lagen elektronica, maar daar houden de verwijzingen naar het vroegere werk op.
“Black Shore” en “Baltica” schuren o.m. dankzij een paar heel eenvoudige gitaarakkoorden wel nog voorzichtig tegen de postmetal aan. “Pure” zet het slotakkoord met dan toch een beetje dreiging en bijna een aanzet naar de sludgemetal van de begindagen, maar het nummer verzandt al gauw in luchtige ambient en verstilde noise.
Hypnotiserend, esoterisch en meditatief, soms een beetje in de lijn van het meer experimentele werk van Tangerine Dream. Denk ook aan Treha Sektori, aan het traagste van Russian Circles en aan sommige nummers van onze eigen Turpentine Valley.
In 2016 was ik wel onder de indruk van hun debuut ‘Tales of The Wicked West’. Ik was dan ook benieuwd wat deze release zou brengen voor deze vierkoppige band bestaande uit allemaal vrouwelijke bandleden. Maidavale is een Zweedse band dat ontstond in 2012.
De hoes straalt ontegensprekelijk een psychedelische vibe uit. Ze doet wat denken aan albumhoezen van bands zoals Love, Beatles, 13th Floor Elevators etc… Muzikaal doet Maidavale vooral denken aan bands zoals Jefferson Airplanes, Soft Moon en andere psychedelische rockbands uit de jaren zeventig. Haast vintage klinken ze. Met al deze elementen maken ze hun eigen versie van wat psychedelische rock inhoudt. En ze doen dat goed en de songs zijn tevens wat coherenter dan op hun debuut. Hoor je hier vernieuwende dingen? Nee dat niet, maar wat ze doen , doen ze goed.
De muziek bevat dus vooral gitaar en orgels naast de drums en bas. De zang lijkt ook weggelopen uit de jaren 70. Op opener “Deadlock” resulteert dat in beklijvende zang en heerlijk gitaargeweld. Maar alles blijft mooi binnen de perken en is samengebald in een song van drie minuten. Op dit album vind je solo’s maar geen oeverloze partijen die de aandacht afleiden. Op “Gold Mind” klinken ze catchy en herinneren ze aan bands zoals The Sweet, T Rex en zo. De song drijft vooral op de klank en de eenvoudige gitaarriff. Ze bevat tevens mooi percussiewerk. Zo komen er negen tracks voorbij waarvan geen enkel ontgoochelt.
‘Madness is Too Pure’ heeft een hoog entertainment gehalte. Het is goed geproduceerd en klinkt goed. De songs zitten goed ineen. Voor liefhebbers van, in jaren 70 gedrenkte, psychedelische rock.
3DFLY is de samenwerking tussen Dirk Da Davo (Neon Judgement) en Make Makena (die o.a. productie en podia met The The, Screaming Trees en Bootsy Collins deelde). Ze leerden elkaar enkele jaren terug kennen op het Canarische eiland Fuerteventura. Daaruit ontstond deze samenwerking. Met als resultaat vier tracks. Vier tracks die aantonen dat Dirk Da Davo na The Neon Judgement nog verre van afgeschreven moet worden. Herinner ook de EP (DDDJMX( van 2017 (een samenwerking met Jean Marie Aerts) die best boeiend en scherp mag genoemd worden.
Op deze EP gaat Dirk op hetzelfde elan verder maar dan samen met Makena. Ook ditmaal horen we vier tracks die fris klinken. Opener “Avalanche” bevat heerlijk baswerk. De samenzang klinkt soulvol. Het geheel zorgt voor een zweterig en catchy danstrack. Ook op “How Much More” hebben de vocals een soulvibe. Deze track klinkt dromeriger en warmer. Op “Money Back” klinken de vocals urgent en zijn de lyrics scherp. De gitaren en synths gaan door merg en been. “Madness” is de vierde en laatste song op deze track. Dit is een prettig in het gehoor liggend nummer dat vrij dansbaar is en een tekst bevat dat toch vrij donker is.
3DFLY klinkt fris, modern, dansbaar en bezit de nodige weerhaakjes om de nodige diepgang te hebben. Dirk Da Davo schudt hier samen met Makena een prachtige EP uit zijn mouwen waarmee hij het verleden van zich afschudt en nieuwe wegen inslaat.
Video "AVALANCHE" : https://www.youtube.com/watch?v=PnMIZ22dOOg
Wie graag het Canadese antwoord op The Kooks wil horen moet beslist eens luisteren naar deze band. Dit vijftal, onder leiding van de gebroeders Emmons, maakt het soort muziek dat hieronder kan vallen zonder dat ze een kopie van The Kooks zijn. Hier en daar zitten ook wel wat elementen die naar de jonge Neil Young verwijzen. Het is muziek dat popdeuntjes in een rockverpakking steekt, radiovriendelijk klinkt, enthousiasme uitstraalt en meezingbare refreinen voortbrengt. Ongevaarlijk maar het werkt verdomd verslavend.
We krijgen hier dus tien songs die thema’s aansnijden die typerend zijn voor tieners en jong volwassenen. Over de zoektocht naar hun plaats in de volwassen wereld en natuurlijk de zoektocht naar de ware liefde. Voor wie zich herkent in die thema’s kan ik zeggen dat hetgeen ze doen ze goed doen. De zang is goed en heeft een lichte grain in de stem. De refreinen worden telkens aangevuld met backings wat het wat meer zwier meegeeft. En elke song heeft wel iets, een gitaarlickje of een ander detail, dat het nummer net dat beetje extra geeft.
Draai de The Glorious Sons in de Afrekening of als Hotspot en binnen de kortste keren worden ze groot denk ik. De zanger ziet er iets minder gladjes uit dan die van The Kooks maar als hij wat charisma uitstraalt zou het ook wel een meisjesmagneet kunnen zijn.
Wil je dat checken dan moet je op 1 maart naar de AB waar ze hun album komen voorstellen.
Nederlands 
Français 
