Het vijfkoppig Groningse Meadowlake brengt op 11 mei hun debuut uit. Muzikaal zijn ze wat verwant aan acts zoals The National, M83 en andere indierock bands. Een stevige bas, een donkere stem, een weidse sfeervolle sound in de songs typeren hen.  Intussen zijn er al verscheidene singles uit het album uitgekomen. “Hot Punch” was de eerste en klinkt wat als een wave song. De gitaren en synths roepen dit beeld op. Met erboven de warme zang. Een mooie bridge maakt de song af. “Heavy” is misschien nog een stukje beter. Het is een nummer over afscheid nemen. Afscheid nemen in al zijn aspecten: sterfgeval, emigratie, stukgelopen relatie… Vrij melodieus nummer. “No Tomorrow” is een stuk ritmischer en uptempo. Terug zit alles goed in elkaar. De zang doet voornamelijk dienst als sfeerschepper en als muzikaal onderdeel. De melodieën komen vooral van de gitaren en/of synths.
Alles werd opgenomen in de Dufry studio in Amsterdam en de Mailmen in Utrecht onder productie van Minco Eggersman (o.a. At the Close of Everyday, The Spirit That Guides Us, The Beautiful Mess…).
We vinden hier op dit debuut 10 subtiele , sfeervolle songs die best goed in elkaar steken. Heel fijn debuut dat indie liefhebbers zal bekoren. Hier hebben we bandje met potentie en dat het ontdekken waard is.

Om te beginnen willen we dit even duidelijk stellen : Jimi Hendrix is de Eddy Merckx van de elektrische gitaar. Geen mens de er aan twijfelt dat hij de grootste aller tijden was en er zal nooit een betere opstaan.
Maar wij fronsen toch altijd een beetje de wenkbrauwen als men komt opzetten met alweer een ‘nieuw’ Jimi Hendrix album. Je mag niet vergeten dat Hendrix in zijn korte leven amper drie platen heeft uitgebracht. Met alle postume releases kan je ondertussen wel al een hele platenwinkel vullen, liefst in een ruimte met uitbreidingsmogelijkheden.
Een mens mag dus terecht vrezen dat er 48 jaar na de dood van Hendrix enkel maar wat kruimels zouden overblijven. Maar dat is buiten Eddie Kramer gerekend. De geluidstechnicus heeft destijds uren, dagen, nachten, maanden met Jimi in de studio gesleten en hij weet perfect in welke schuif welke opname ligt. Jimi Hendrix blijkt nu eenmaal een artiest te zijn geweest die quasi alles opnam wat hij deed, enkel toen hij moest kakken werd de bandopnemer even afgezet.
Dus, releasen die handel, dacht Eddie Kramer dan maar, iemand zal er wel beter van worden.
Naar ons weten heeft Hendrix nergens nog directe erfgenamen rondlopen, Kramer zal hier dus ongetwijfeld zelf wel een aardige stuiver aan overhouden.
Ook onze platenkast puilt uit van de postume releases, maar we vragen ons nu toch stilaan af of de schatkist ondertussen nog niet tot op de bodem is leeggeroofd. Op ‘Both Sides Of The Sky’ is het gitaargenie Hendrix immers nog maar eens in volle glorie te bewonderen, maar een pak van dat met veel poeha aangekondigde ‘nieuwe’ materiaal hebben we toch al wel eens eerder gehoord.
Wat ben je eigenlijk met de 37 ste versie van “Hear My Train Coming” ?, natuurlijk een fantastische song, maar de versie op ‘Both Sides Of The Sky’ voegt bitter weinig toe aan al deze die er zijn aan voorafgegaan. “Power Of Soul” is ook weer typisch zo’n take die weinig verschilt van alle andere uitvoeringen. Vertrouwde songs als “Lover Man”, “Steppin’ Stone” en de Muddy Waters cover “Mannish Boy” krijgen hier versnelde interpretaties mee, best wel leuk, maar echt onmisbaar zouden we die niet noemen.
Toch valt hier heus wel wat te rapen, zelfs voor de doorwinterde Hendrix fan die dacht dat ie alles al in huis had. Jimi had immers wel eens bezoek in de studio en de passanten mochten geregeld een potje komen mee jammen, en natuurlijk mocht alles op tape. Stephen Stills zingt aardig en speelt een fijn staaltje hammond orgel op zowel “$20 Fine” als op Joni Mitchell’s “Woodstock”, waarop Jimi trouwens de basgitaar beroert. Johnny Winter komt zijn gitaartrukendoos bovenhalen op “Things I Used To Do”, een straffe bluestrack en één van de redenen waarom je moet overgaan tot het aanschaffen van dit album. Met “Georgia Blues” komt er nog zo’n knappe trage blues aan met de bekoorlijke soulvolle vocals van Lonnie Youngblood.
Verder is het uiteraard alom smullen van Jimi’s gitaarvernuft. Een hoogtepunt is “Send My Love To Linda” dat heel breekbaar en fluisterend begint om dan halverwege over te gaan in een soort Blue Cheer jam. Afsluiter “Cherokee Mist” is ook absoluut de moeite, Jimi trekt hier met een vliegend tapijt naar het Oosten en laat zijn gitaar heerlijk psychedelisch uitfreaken. Deze was al eens eerder op plaat gezet, wij vinden hem terug in onze vierdelige box ‘The Jimi Hendrix Experience’ uit 2009, maar die versie had duidelijk minder tijd in de papavervelden doorgebracht.
Een pluspunt is dat al deze opnames van onberispelijke studiokwaliteit zijn, een pluim die we ook weer mogen steken op Eddie Kramer’s hoed. Iets heel anders bijvoorbeeld dan al die krakkemikkige en halfslachtige opnames die we kennen van generatiegenoten The Stooges of The Velvet Underground. Uiteraard ook steengoede muziek, maar het leek soms wel of al die tracks met een aftands cassetterecordertje waren opgenomen in de kelder van het plaatselijke wassalon.
Natuurlijk zullen de fans deze ‘Both Sides Of The Sky’ aanschaffen, hun collectie zou wel eens onvolledig kunnen zijn. Maar aan zij die Jimi Hendrix nog moeten ontdekken en niet echt weten waar te beginnen zouden wij de simpele raad geven : koop gewoon de drie studio albums waar Hendrix zelf in levende lijve bij betrokken was (‘Are You Experienced’, ‘Axis : Bold As Love’ en ‘Electric Ladyland’) en stort u nadien desgewenst op al dat formidabele live materiaal.

Voor de fans, Kramer laat weten dat het nog niet gedaan is. Het studio materiaal is zo goed als op, maar er zou nog een hele hoop live shit klaar liggen.

Beetje vreemd, dit moet doorgaan voor het zogenaamde debuutalbum van Cabbage, maar de band heeft in de afgelopen drie jaar el een pak EP’s en singles uitgebracht met in totaal zo een slordige 30 songs, dat zijn zowat drie albums als je ’t ons vraagt. Al die tracks maakten trouwens duidelijk dat Cabbage niet zomaar in één hokje is onder te brengen, dit is een bandje die er deugd in vindt om de mensen herhaaldelijk op een verkeerd been te zetten.
Cabbage brengt hun eigenwijze rock met rebelse trekjes en een typische zweem van Britse arrogantie, het presenteert zich als een dwarse kroegentocht doorheen de afgelegen steegjes van de meest eigenzinnige Britse pop, punk en postrock. Cabbage ontgint er grond waar een hoop bekende en minder bekende goden hen zijn voor geweest zoals The Fall, Arctic Monkeys, Virgin Prunes, Black Grape, Fat White Family, Future Of The Left en Idles.
Met het begin van “Preach To The Converted” zou je denken dat de nieuwe Ho99o9 of Death Grips is aangekomen, maar dan helt de song over naar wilde en tegendraadse rock met weerhaken.
We herkennen de humor en spitsvondigheid van het ons zeer genegen Future Of The Left in prikkelende songs als “Obligatory Castration” en “Molotov Alcopop”. “Postmodernist Caligula” is een dol punkertje waar The Buzzcocks in rondhangen en “Celebration Of A Disease” is dan weer je reinste garage-rock met een gestoord sixties orgeltje in de gelederen. “Subhuman 2-0” is een semi akoestische afsluiter waarmee Cabbage er uit gaat met flair in nonchalante Doherty stijl.
Elke track op dit album heeft zo zijn sterktes, er staan geen vullertjes op dit album.
Er valt dus heel wat te ontdekken op deze ‘Nihilistic Glamour Shots’, een rijk en gediversifieerd album met geregeld een hoek af.

Er is een nieuwe generatie van jonge muzikanten die wel wat zien in wat we vroeger de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) noemden. Bij ons heb je Ironborn die een beetje die richting van de klassieke heavy metal uitgaat, in Duitsland heb je Pulver, maar in Groot-Brittannië zijn er tal van bands die teruggrijpen naar de erfenis van Iron Maiden, Angel Witch en Raven. Eliminator is een relatieve nieuwkomer in die groep. Deze Britten brachten zopas hun debuutalbum ‘Last Horizon’ uit.
Eliminator had een tijdlang Dave Pugh, de gitarist van folkmetallegende Skyclad, als zanger, maar die heeft het te druk om Eliminator erbij te nemen.  Daarvoor kwam Danny in de plaats en dat is verdomd een heel sterke zanger. Geen Bruce Dickinson, dat ook weer niet, maar als deze Danny nog wat kan groeien in stemvolume en bereik, zit Eliminator op rozen. Ook de gitaristen leveren sterk werk. In de teksten en de songopbouw zitten dan weer weinig verrassingen, maar deze Britten doen hun ding met veel vuur en gedrevenheid. Die passie zie je nog zelden in het materiaal dat de dinosaurus-bands uit de klassieke heavy metal recent uitbrengen.
Eliminator doet de kunstjes van Iron Maiden en Judas Priest nog eens over op een sublieme manier. Maar we zitten in een compleet andere tijdsgeest. Een album als ‘Last Horizon’ zal dus nooit dezelfde impact hebben als de eerste albums van de NWOBHM.  
Eliminator zal hard moeten werken, in donkere kroegen en op kleine festivals, om deze muziek aan de man te kunnen brengen. Als ze dat een paar jaar na elkaar met dezelfde passie kunnen doen als waarmee ze dit album opnamen, dan kan het lukken om ook in België door te breken.