Drudkh is één van de ongekroonde koningen van de blackmetal. Deze band uit Oekraïne spreekt reeds enkele decennia uitsluitend via de muziek. Ze geven geen interviews, niet de minste duiding bij hun muziek en ze spelen zelfs niet live. Het mysterie dat ze zo zelf rond hun band hangen, draagt waarschijnlijk voor een groot deel bij tot hun cultstatus.
Het nieuwe album werd ‘They Often See Dreams About The Spring’ gedoopt. De vijf nummers zijn samen goed voor zowat 45 minuten bloedstollende blackmetal. Als geheel helt dit album over naar het atmosferische en het melodische, wat het ook verteerbaar maakt voor wie niet zo thuis is in het genre van de blackmetal. Zeker de eerste vier nummers zijn heel toegankelijk, toch voor blackmetal – het is nog steeds geen popmuziek, natuurlijk. Er zit ook opnieuw een zeker Slavisch-weemoedig pagan-gevoel in, vooral als de synths op het voorplan komen.
Het nieuwe album sluit niet echt aan op de twee vorige, ‘A Furrow Cut Short’ en ‘Eternal Turn Of The Wheel’, maar grijpt eerder terug naar het filmische ‘Autumn Aurora’ uit 2004, één van de albums waarmee ze zich op de kaart gezet hebben. Alle tracks zijn uitstekend, maar als we er eentje moeten aanbevelen, dan toch “Nakryta Neba Burym Dakhom”.

Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.

Jaap Boots is nog onbekend in Vlaanderen en dat is best jammer. Boots brengt Nederlandstalige pop en rock die op zijn beste momenten doet denken aan de jaren toen Boudewijn De Groot, Kris De Bruyne, Hans De Booij, Jan De Wilde en Peter Koelewijn nog volop op onze nationale radio’s gespeeld werden. Hij heeft voor ‘Terug Naar Zee’ twaalf pareltjes opgenomen die zich stuk voor stuk kunnen meten met “Zoutelande” van Blof en Geike Arnaert.
Jaap Boots is in de eerste plaats een journalist, een man van het geschreven woord. Dat hij ook een verdienstelijk zanger en gitarist is, werd pas later duidelijk. Het is allemaal niet hoogdravend of moeilijk, niet in de teksten en niet in de muziek.
Boots’ materiaal is heel toegankelijk en meestal zo vrolijk dat het zelfs aanstekelijk is. “Roep Van Het Wild” drijft op bijna dezelfde tonen als “Jet Airliner” van de Steve Miller Band. Het is toch allemaal niet zo oppervlakkig als je op het eerste gehoor zou denken. Er zit best wel wat stof tot nadenken in de schijnbaar eenvoudige teksten. “Heeft Iemand Mijn Ziel Gezien” had zelfs best kunnen ontsporen in overspannen melodrama, maar dat countert Boots muzikaal met swingende blues. “Hein” gaat over de dood die op de loer ligt, en dat is dan ook de donkerste verf waar Boots zijn teksten mee schildert, maar ook dit uitdagen van de dood zit verpakt in frisse, vrolijke camouflagekleuren.
Jaap Boots tapt voorts uit vaatjes als zomerse folk, zonnige pop en country, maar hij rijgt alles zo handig aan elkaar dat je als luisteraar niet doorhebt dat hij al eens het geweer van schouder verandert. Dat doet hij in de eerste plaats door zijn zachte, heldere stem en de waarachtige en soms een beetje grappige teksten centraal te zetten.
Elk van de twaalf liedjes op ‘Terug Naar Zee’ zou een single kunnen zijn en zou het goed moeten doen op Radio 1 en Radio 2.

Aan de jaren 80 gerelateerde synthwave is er dezer dagen geen gebrek. Het is dus zaak om het kaf van het koren te scheiden. Carpenter heeft een tijdje geleden de succesvolle EP-trilogy gereleased. Het was dan ook uitkijken naar het eerste full album van deze Franse synthwave band. Mispak je niet aan de cover want je zou denken dat je hier een glammetal band zoals WASP, Motley Crue zal horen. Dit is zeker niet het geval. Enkel de glam of camp uitstraling klopt aan deze cover.
‘Leather Teeth’ is een album waarin het verhaal verteld wordt van een wat introverte jongen die verliefd is op een meisje maar zij niet op hem. Hij is daarop van plan om rockstar te worden en zo de meisjes te kunnen verleiden. Een thema dat eerder op bakvissen mikt zou ik zo denken als veertiger. Muzikaal doet het mij wat denken aan een blend van MGMT, Michel Jarre en Desireless.
Het album valt een beetje tussen camp, vlakke synthpop en energieke progsynth. Die laatste tracks zijn dan ook de beste. Ik denk dan aan “Monday Hunt” of “Hairspray Hurricane” die goed ineen steken en weten te boeien, met gitaarlijnen (in “Monday Hunt”) die naar glammetal verwijzen. De meeste tracks zijn instrumentaal. Op “Cheerleader Effect” zingt Kristoffer Rygg en Mat McNerney op “Beware The Beast”. De gezongen tracks zijn niet noodzakelijk de beste.
Veel nummer klinken als een soundtrack, o.m. de afsluiter “End Titles” kan zo dienen als achtergrond bij een groezelige jaren 70 politiefilm genre ‘To Live and to Die in LA’.
Een paar songs zijn wat aan de lichte/vlakke kant als “Cheerleader Effect” en “Sunday Lunch” maar globaal gezien is dit een aardig album vol met synthwave/lounge muziek.
Een beetje apart geluid maar ideaal voor een retro cocktail party.