Cloud Nothings klopt opnieuw aan met een mooie indierockende plaat . Ze klinken iets minder gruizig , punky , rammelend dan vroeger . In het meer afgelijnde karakter behouden ze vaart , volume en scherpte en ervaren , voelen we de opwinding , dynamiek , intensiteit en spanning in het materiaal . De grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doen ze heropleven op een speels, onbevangen wijze , de rammelrock van Pavement, Parquet Courts is te horen , de Posies is in de melodie en de intrigerende , repetitieve slepende opbouw van Slint voegen ze eraan toe .
Dit is Power - Pop en Rock in Bezieling , al een paar platen lang …
Er wordt geopend met “Dusk” een instrumentale track die uitstekend de sfeer van de cover en de titel weergeeft. Ze gaan verder op die weg met “Cut Me Down”. Muzikaal horen we garage rock en een metal klinkend gitaarriff. Daarnaast een vlot meezingbaar refreintje. Bij momenten weerklinken ook een beetje de jaren 70. Bijvoorbeeld op “It’s Too Late”. Zo grasduinen ze wat in de muziekgeschiedenis. De ene keer komt de rock and roll, de garage rock of nog andere invloeden naar voren. Daarbij hebben ze goed naar o.a. David Bowie, Slade etc… hebben geluisterd. Ze treden meestal op in een zwart pak met een wit skelet op. Er zitten dus ook wel wat elementen uit de glamrock in hun muziek.
Wat kunnen we nog over deze release zeggen? Ze slagen erin om aanstekelijke songs te maken die je niet altijd te serieus hoeft te nemen. De songs zitten heel degelijk in elkaar en bevatten hooks of riffs die je bij je lurven nemen. Een prettig schijfje.
Saturday Heroes is een melodische punkrockband uit Zweden. Ze presenteren ons met ‘Pineroad’ hun derde album. Daarop staan twaalf makkelijk in het gehoor liggende punkrocksongs. De refreinen zijn heel meezingbaar en bevatten veel ‘aho’ en ‘aha’s’ wat het meezingen nog moet verhogen. Erg verrassend of vernieuwend kan je ze moeilijk noemen maar hun muziek bevat een zekere levensvreugde alsook pretentieloosheid waardoor het bij momenten aanstekelijk werkt. Alles is fijn geproduceerd en klinkt glashelder. Geen ruige of vuile punkrock dus. Als ik enige vorm van kritiek mag geven dan is het dat het wat eenvormig klinkt. Misschien mede door de productie maar een aantal songs zijn een beetje inwisselbaar.
‘Pineroad’ is een hommage aan de straat waar twee van de muzikanten opgroeiden en waar hun repetitieruimte zich nog steeds bevindt. Een nieuwe bassist vervoegde hun rangen om dit album helemaal af te werken. Wie houdt van Green Day, Bad Religion, Janez Detd of een Europese versie van Blink 182 zal dit waarschijnlijk ook wel smaken…
Op ‘No Grave But The Sea’ krijgt de luisteraar alles wat je op een vijfde album van Alestorm mag verwachten: licht verteerbare folkmetal, vlot meezingbare refreinen en een karrevracht verhalen over piraten, drinken, vrouwen en vechten. Valt er ook iets nieuws te vertellen? Misschien dat er een paar metalcore-invloeden in de muziek van Alestorm geslopen zijn. Die zijn het sterkst op de nummers “Pegleg Potion” en “Alestorm”.
Voorts valt het contrast op tussen een paar wel heel ‘cheape’ nummers als “Mexico” en “Fucked With An Anchor” en de ijver en kunde waarmee tracks als “No Grave But The Sea”, “To The End Of The World” en “Man The Pumps” zijn opgebouwd. “Mexico” is een discodeuntje met een aaneenschakeling van gratuite clichés over Mexico. “Fucked With An Anchor” is dan weer een platte scheldtirade op de tonen van wat we in Vlaanderen een schlager noemen. Cliché-accordeonmelodie incluis. Leuk als tussendoortje op een festival, maar was het nodig dit ook op een CD te persen? Dergelijke nummers bevestigen de kritiek dat Alestorm meer een carnavalsact is dan een metalband.
Daartegenover staan dus enkele barokke, bombastische tracks waarop Alestorm toont dat het toch heel wat talent in huis heeft. Mooi tekstueel en muzikaal opgebouwd, bijna zoals ze dat in de prog-metal doen, maar dan zwaar met synths en trompet aangezet. Op die tracks schemert ook de invloed door van Running Wild, de grondleggers van de piratenmetal. Al hadden die minder extraatjes nodig om relevant te zijn.
Die spreidstand tussen de ‘verstand op nul’-nummers en de meer doorwrochte werkstukjes maakt van dit album een tweekoppig monster. Het toont tegelijk de sterkte van deze band: voor iedereen wat wils. Maar het album is vooral een voldoende reden voor Alestorm om nog een paar jaar extra de festivals en concertzalen te kunnen afschuimen.
Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Het kwintet uit LA heeft met ‘Stage four’ opnieuw een sterke plaat uit . Twaalf songs in nog geen veertig minuten , waarbij Jeremy Bolm alle pijn , woede, frustratie van zich af zingt en schreeuwt . Ook is de plaat erg beladen en is ‘stage four’ een eerbetoon aan het overlijden van z’n moeder . De screamo/hardcore wordt omgebogen naar indie/artpunk.
Een gebalde vuist, een intense spanning en emotionaliteit heerst in het materiaal van de kernachtige, compacte songs .
Een goed bewaard geheim , die Touché Amoré!
Al dag en dauw brengt Moon Duo monotoon beukende poppsychedelica, stoner en desert . V.U, Suicide en Wipers houden ze hoog in het vaandel. Moon Duo is het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada. Ze slagen erin hun materiaal op twee of drie akkoorden te laten voortdrijven , het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Ze hebben nu een tweeluik uit , het eerste deel stellen we hier nu voorop, dat staat voor duiternis (‘yin’) , het tweede deel vertegenwoordigt de lichte kant van het bestaan (‘yang’).
Op ‘yin’ hebben we het oud vertrouwd patroon van die eindeloze repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Die trance is spannend , intrigerend en heerlijk genietbaar .
De twee denderen lekker door met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal.
Kortom , Moon Duo doet al jaren waar ze goed in zijn …
This Can Hurt is eigenlijk een duo in de studio en een kwartet op het podium. Dit debuut was eigenlijk verleden jaar al verschenen maar door een zware val van één van de bandleden moest men de promotie en de activiteiten errond stilleggen. Nu een jaar later is men terug op volle sterkte om hun debuut wereldkundig te maken.
Muzikaal kunnen we spreken van alternatieve rock met daar doorheen wat elementen van industrial, wave, dub, stoner…
Jack Noise (drums en samples) kwam af met soundscapes en samen met Ray M. (zang, gitaren, bas en synths) werkten ze die uit tot songs. Ray M. deed de productie van het album. Hij staat beter bekend in het muziekmilieu als JP, de vroege man achter De La Vega. Uit die samenwerking werden 11 tracks weerhouden die we terugvinden op ‘When Nothing Matters’.
De songs klinken fris, melodieus en rock/poppy. De gitaren en de synths vormen een mooi geheel in de songs. Het uptempo nummer “Colder” is daar een mooi voorbeeld van en zou een geschikte single kunnen zijn. Vergelijken met bestaande bands is niet zo makkelijk maar het zou ergens tussen de meer gitaargerichte muziek van Depeche Mode, een poppy versie van Nine Inch Nails en dergelijke meer moeten liggen. Ook de zang kan mij bekoren. Met nummers zoals “Bleed” en “Change” moeten ze live wel gensters kunnen slaan. Iets meer ingetogen nummers zoals “Danka” of “Codex” vullen de setlist mooi aan en geven diepgang aan het album.
Een heel aardig debuut dat goed klinkt en nu en dan wat adrenaline losweekt tijdens het beluisteren.
Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.
Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.
Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.
Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’ aanraden.
Ik heb het altijd al spannend gevonden om een album in handen te krijgen waarvan ik niet weet wat voor muziek ze maken, wie ze zijn en wat ze voor staan. De hoes bekijken, de muziek opleggen en ontdekken welke klankkleur en stijl er op je afkomt. Het heeft iets van een ontdekkingsreis. Soms hou ik bewust alle info achterwege tot ik alles eens goed beluisterd heb. Zo ook met deze release.
Als ik zo de hoes bekijk (er lijkt een of andere planeet op te staan) en de titel (‘Le Temps Du Rêve’) dan vermoed ik dat we waarschijnlijk atmosferische post rock zullen horen. Mijn intuïtie bedriegt mij niet. Opener “Morning In The Wilderness” is een langzaam opgebouwde atmosferische post-rock song. Lange instrumentale stukken, spaarzame vocals met hier en daar een kleine muzikale uitbarsting. Ze maken muziek zoals we die ook kennen van bands zoals Explosions In The Sky, Isis, Slint etc… De openingstrack kan mij in elk geval bekoren. De volgende track “Reverie Of Rising Star” bevat meer vocals en begint iets heavier dan de opener. “Impulse” is een korte, instrumentale track dat als basis een diepe cello heeft, aangevuld met wat percussie en een dubbele bass. “Into The Abyss” breekt met sommige meer lieflijk klinkende songs op dit album en is een donkere en desperaat klinkende song. Zo glijden we van de ene song in de andere.
Synopsys, een Frans ensemble dat sedert 2009 actief is, heeft met ‘Le Temps Du Rêve’ een kwalitatief en gevarieerd atmosferisch stukje post-rock afgeleverd. Een aanrader voor wie van dit genre houdt. Verkrijgbaar op vinyl, cd en mp3 via hun website of bandcamp.
Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’ verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.
Van ‘The Man’ Morrison voorstellen hoeft niet meer … De 71 jarige Ierse sing/songwriter is nog steeds goed actief bezig . Onvermoeibaar krijgen we platen, en is hij te horen op festivals en clubs. De platen, muziek klinkt routineus , vertrouwd en is wel niet zo memorabel meer, de songs zijn mooi subtiel , minuscuul uitgewerkt , stralen een warme gloed uit door het brede instrumentarium (o.m. de Hammond, de blazers , mondharmonica) en natuurlijk Van’s uitzonderlijke , emotioneel zalvende soulstem . Een heerlijke , sfeervolle , dromerige, aangename trip krijgen we voorgesteld . In zijn roots zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijkheid troef , met een handvol sterke songs als “Out in the cold again”, “Holy guardian angel” en “Too late” . Goed album!
Nederlands 
Français 
