Het Zweedse Goat is toe aan de derde cd . Een amalgaan aan stijlen , een geniaal stoofpootje , horen we op hun platen die world , afro , psychedelica, pop en rock (nog) dichter bij elkaar brengen . De tribale ritmes vloeien uit hun instrumenten alsof het niks is . Nog meer dan op de vorige twee is er ruimte voor de instrumentatie en maakt het geheel beeld- en kleurrijk . Een pan culturele speelstijl , met nog meer intensiteit en beheersing, het rockt , het groovet door die tunes en vibes . De zangeressen drijven in drie talen tegelijk de duivels uit , de verkleedpartijen helpen en de muziek doet de rest .
Een psychedelische kosmische afrotrip, indrukwekkend en overrompelend, gebundeld in dertien songs . Schitterend!
Hamilton Leithauser & Rostam - Interessant duo vond elkaar … Hamilton Leithauser – de flamboyante zanger van The Walkmen & Rostam (Batmanglij) van Vampire Weekend; beiden bundelen op dit debuut een halve eeuw popmuziek in 60 – 70s pop , rootsamericana, lofi , doowop en jazzy loops .
Het zijn rauw melodieus , subtiele songs , die heerlijk theatraal kunnen klinken , mede door de vocale uithalen . Er schuilt dramatiek en een rokerige kroeg in het materiaal , er kunnen hobbelige ritmes zijn en ze tekenen voor fijn vakmanschap en sing/songwriting . Kortom , de twee vonden elkaar in tien puike, sterke songs !
Canshaker Pi is een jong beloftevol kwartet uit Amsterdam . Ze hebben een opwindende plaat uit vol spannende rammelrock. Invloed rijk is het sterk onderschatte Only Ones van Peter Perrett uit de jaren 70 , en verder weven ze Pavement , Pixies en Lemonheads in hun materiaal . De twee tussendoortjes niet meegerekend , hebben we van dit jonge gezelschap een boeiende reeks indie/garagerockende songs, die intrigeren door de broeierige opbouw , de uptempo’s en kunnen ontroeren . Niet voor niks konden ze aankloppen bij Stephen Malkus van Pavement . Puik debuut dus !
Leonard Cohen leverde net als Bowie (‘Blackstar’) met ‘You want it darker’ een schitterende zwanenzang af . Hij was een sing/songwritertalent , die kort na de release op 83 jarige leeftijd overleed . Een knap schrijver van in de jaren 60 actief met een eigen scherpe kijk op de maatschappij en de dagdagelijkse zaken . Hij kwam duister , cynisch uit de hoek . Al jaren zingt de Canadees niet meer , nee, hij bromt zijn teksten met krakerige basstem over de muziek heen . Die bartonzang is prachtig en is ingebed op de subtiel uitgewerkte, sfeervolle , donkere nummers .
“You want it darker” kan niet beter de plaat openen , het heeft een zwaarmoedige inhoud en een sterke klankkleur door een fijn instrumentarium van keys , percussie , viool, cello en de vrouwelijke achtergrondkoortjes .
Vijftig jaar lang heeft hij ons geboeid , geïntrigeerd , wat hem een enorme status heeft gegeven . “You want it darker , if you are the dealer , i’m out of the game . I’m ready my lord” . Opvallend genoeg als je dit goorde, om je zorgen te maken … Een levende legende is niet meer …
Een verborgen pareltje in ons landje waren Les Panties uit het Brusselse die als tieners elkaar vonden einde de jaren 80 en invloeden van The Cure, Joy Division , Siouxie & Banshees, Magazine , Cabaret Voltaire met de indie van Velvet Underground combineerden in een rits meeslepende , broeierige songs met heerlijk uitwaaierende gitaren , aangename keys en een lichte galm . Hun indiewave had alles om door te breken. Maar ze modderden aan en geraakten toen niet verder dan wat demo’s en cassettes opnemen . De groep had met actrice/ zangeres Sophie Frison een sterke zangeres achter zich , die onze Humo’s Rock Rally winnaars Whispering sons jaloers zou maken . Les Panties leken een stille dood te sterven zonder optreden.
Hun project gunden ze een tweede kans in 2008 ; tapes werden opgegraven , in goede studio’s gebracht , en werden gespeeld met de oude synths en drumcomputers . De nummers werden opgestoft , nieuw leven ingeblazen en kregen op die manier een warmere , sensuelere inhoud, die huidige bands als Warpaint en Savages oproepen .
Een reeks nummers werden samengebracht ; ondanks de perfecte uitwerking kwam het trio ook hier niet verder , wat uiteindelijk het uiteenvallen van de groep inluidde .
De opnames werden nu terug opgehoest en staan nu als een mooie verzameling op deze plaat ‘Cold science’ . Ontegensprekelijk toont het materiaal aan wat een talentrijke band ze eigenlijk wel waren: een verloren parel uit de jaren 80 die nooit echt van de grond is gekomen, maar verdomd sterk invloeden verwerkte én invloedrijk was met dit luistervoer …
Death rock is een muziek genre dat, qua populariteit, al een tijd voorbij zijn hoogtepunt is. Maar nu en dan krijgen we toch nog eens een fijne release over de vloer. Zoals deze ‘Dead Doll’ van de Franse band Volker. Hun debuut album na een eerder verschenen EP.
Jen Nyx zingt zoals het moet: met branie, rebels en punky. De band speelt death rock met wat punk en sludge elementen. Samen zorgen ze toch opwindende muziek dat wat retro klinkt maar hier en daar wat moderne elementen bevat. Luister maar eens naar de wild om zich heen schoppende zang in bijvoorbeeld “Negative Waves”. Je zou soms denken dat ze nog metal of crossover heeft gezongen. Die moderne elementjes zitten ook subtiel in de drumpartijen bijvoorbeeld. Zoals op “Suicide Love Addict”. Daar zingt trouwens ook Arno Strobl ( bekend van o.a. Carnival in Coal en We All Die (Laughing) mee met Jen. Dat levert een mooi resultaat op. De teksten zijn geïnspireerd door de donkere kant van ons bestaan en ook door oude horror films met thema’s zoals geesten, tovenarij en de dood. Elf songs en een bonus remix van “Yell” krijgen we voorgeschoteld die ons geen moment doet vervelen..
‘Dead Doll’ is een evenwichtig en goed geproduceerd album. Met veel uptempo tracks en modern genoeg om niet te retro te klinken en lang genoeg te blijven boeien. Een fijn debuut dat bewijst dat in dit genre nog leven zit.
Deap Vally uit LA zijn twee stoere rockchicks met ballen, als we het puike debuut, een goede drie jaar terug, ‘Sistrionix’ er op nahouden . Het meidenduo Lindsey Troy (zangeres/gitariste) en drumster Julie Edwards uit LA bieden een rits rauwe, broeierige rocksongs die probleemloos gelinkt werden aan het werk van The White Stripes , The Kills , Blood Red Shoes en old ladiesbands L7, Babes In Toyland en Hole. Deap Vally rockte , zoog en beet van zich af ; voldoende tempowisselingen en (adem) ruimte aan bluesy dampende , snedige gitaarlicks en hitsende drums sierden het werk.
Na een fantasieloze tweede plaat , zijn de riot girrrls er nu terug , met deze derde , die duidelijk een opfrisbeurt heeft genoten . De songs hebben een aanstekelijke , los swingende groove , klinken rauw , scheuren, schuren en zijn intens spannend, broeierig. Enkel op “Critic”, net halfweg de cd , wordt wat gas terug genomen .
Deap Vally is een stap voorwaarts nu, met de overtuigende derde!
Goggs is één van de bandjes van de muzikale veelvraat Ty Segall, die vorig jaar nog met eigen materiaal sterk voor de dag kwam met ‘Emotional mugger’ en op het podium een ware freakshow afleverde .
Gruizige garage rock’n’roll pop is de wereld waarin hij graag vertoeft en met dit bandje is dit niet anders . Hij zit hier achter de drumkit en met z’n drieën walsen ze over je heen met tien songs in nog geen dertig minuten . Dit is rauw, snedige , uptempo, broeierige rock in een no-nonsense lofi stijl , lekker lawaai hardcorepunk, pretentieloos die een stukje rockgeschiedenis recycelt . Enkel midden de cd wordt eventjes gas terug genomen; na de schakeling beuken ze als vanouds .
Heerlijk plaatje , kon ook niet anders met dit mansje van alle kunsten!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Crystal Castles klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. Stroboscoopseffects als bliksemschichten .
Ethan Kath had - niet onbelangrijk - een zangeres bij zich die … zong , schreeuwde en krijste; een onderhuidse spanning injecteerde het materiaal en een angstig, spooky , paranoïd sfeertje werd gecreëerd. Met de jaren drong bezwerende , dromerige trance , kitsch en clubdance meer door . Alice Glass was drie platen lang met Ethan Kath het uitgangsbord . Met Edith Frances wordt een nieuw hoofdstuk aangepakt , de opvolging verzekerd . Ze is een enorm goede vervangster en er is een evenwicht tussen die hysterische , neurotische gekte van pompende , schurende , schizoïde electroclash , melodieuze electropop , clubdance , dreigende soundscapes en filmische tracks.
Een idiote mengelmoes wordt gekneed tot muziek die verrassend, toegankelijk, sfeervol en dansbaar is .
Met nummers als “Char” , “Enth”, “Concrete” en “Kept” word je uitgenodigd op de dansvloer. “Their kindness is charade” wuift ons letterlijk uit. Wat een overtuigende , sterke nieuwe , vierde plaat dus!
Het Franse duo Zdar (Philippe Ceboneschi) en Boombass (Hubert Blanc-Francard) vervolledigen de driehoek van hun Franse leeftijdsgenoten/popdanceduo’s Air en Daft Punk.
‘Ibifornia’ is de eerste plaat na bijna tien jaar . De single “Action” met Mike D (Beastie Boys) en Cat Power is een enorm sterke single , net als een “Toop toop” van toen . De song wordt hier lekker mooi uitgesponnen en is het uitgangsbord van de return. Hitgevoelige , luchtige house en synthpop , met uitstapjes naar r&b, soul , jazz, lounge en hiphop , aangenaam , sfeervol, fris , zwierig , dansbaar.
De aanstekelijke grooves en de rits gastmuzikanten zijn graag meegenomen op deze prima dancepop plaat . Verder klopte het duo o.m. aan bij John Gourley (Portugal. The Man) , Ryan Tedder en Pharrell Williams.
Het is een afwisselend plaatje door het bredere concept en die verschillende invloedssferen die het duo weet te verwerken . Sterk!
Altijd wordt er in Britpopland wel een nieuwe belofte aangehaald . Blossoms is er zo eentje, het kwintet uit Manchester rond Tom Ogden verwerkt de Britpopscene van de sixties tot nu . Ze brengen een rits hitgevoelige , sfeervolle , onschuldige poprockende songs , die hun afkomst verraden .
Er flitsen heel wat bands door ons hoofd als we die afwisellende cleane songs horen, van de ‘80s Smiths, de driehoek Oasis – Blur – Suede van de nineties tot verder een Muse, The Verve en Stone Roses . “Charlemagne” en “At most a kiss” zijn schitterende openers . Daarna kabbelt de cd op aangename wijze voort in die Britpophistoriek .
Intimiteit en ingetogenheid horen we o.m. op de pianoballad “Onto her bed” , het akoestische “My favourite room” en het sfeervolle “Deep grass” .
Blossoms onderscheidt zich niet in de doorsnee scene , maar heeft een goed , leuk debuut uit!
Cymbals eat guitars uit NY rond Joseph D’Agistino is een bandje die we maar al te graag koesteren binnen de indiescene . De dromerige, twinkelende sound kan schuren, heeft een donker shoegaze randje en klinkt gevoelig , breekbaar. Door de variaties levert de band een rits fijne songs af en hebben we een overtuigende plaat. Hier komen bands als Built To Spill als Pavement samen .
Jawel “Finally” heeft een sterk startschot , de groep rammelt graag door, maar nooit te ver en te lang . “Wish”, “Close” en “4 th of July , Philadelphia (Sandy)” zijn er zo drie. “Beam” is een rechttoe-rechtaan rocker en de afsluitende twee “Well en “Shrine” trekken de stofwolken terug op .
‘Pretty years’ is een ambitieus , broeierig album in die indiescene die gevoeligheid en extravertie in elkaar weeft! Mooi dus!
Nederlands 
Français 
