The Narcotic Daffodils uit het Brusselse hebben hun derde album, ‘Summer Love’, uitgebracht bij het Antwerpse Starman Records. Ze weten de tijdsgeest van die zomer van de liefde perfect te vatten in licht verteerbare, psychedelische pop voor liefhebbers van Shocking Blue en Middle Of The Road. Ook Jefferson Airplane, Iron Butterfly en Buffalo Springfield zijn nooit ver weg. Maar er zijn ook nog wat werkpuntjes.
Bezieler Simon Rigot (die je misschien nog kent van newwaveband Berntholer en hun culthit “My Suitor” en later van Les Cactus met o.m. Perry Rose en Dirk Schoufs) richtte The Narcotic Daffodils op in 2009. Na twee albums verlieten drie leden de band en moesten vervangers gezocht worden. Met drie nieuwe, jonge muzikanten (Maria op gitaar, Luna op orgel en zang en Arne op drums) brengen ze op zes nummers een fijne en heel aanstekelijke mix van psych, acid en bluesrock. De nieuwelingen moeten nog een beetje groeien in hun rol in de band, maar met wat meer podium- en studio-ervaring komt dat goed.
Op het vorige album hadden ze hun sound een moderner jasje aangemeten, maar op dit derde album keren oprichters Simon Rigot (sitar en keyboards) en bassist Flupke terug naar de psychedelische pop en rock. De band haalde voor dit album zijn inspiratie opnieuw uit de wilde jaren ‘60, een tijd waarin alle experimenten mogelijk waren, van de flower power, de seksuele revolutie en het leven in communes tot de invloed van Indiase muziek, psychedelische bluesrock en breed uitwaaierende Hammond-orgels.
De sfeer en de composities zitten alvast heel raak. Alleen laat de band punten liggen inzake de teksten. In de sixties hadden liedjes toch vaak een verhaallijn en die ontbreekt hier meestal. Ook de productie en geluidsmix kunnen beter, of het moet zijn dat die moeten bijdragen aan het retro-garagesfeertje. Maar er zijn genoeg momenten dat alles juist zit. Het lang uitgesponnen “Atomic 53” doet een beetje denken aan de vroege albums van Fleetwood Mac (Black Magic Woman, Albatross) en aan The Fifth Dimension en daarmee zitten The Narcotic Daffodils toch al zeker in het juiste tijdvak.
‘Summer Love’, de track dan, opent met een prachtig Hammond-geluid dat op zich alleen al de hele song overeind houdt tot aan de psychedelische outro. Ook “Naturally High” teert hard op het geluid van de keyboards.
“Guardians” is een straffe track met heel uiteenlopende ingrediënten: rock, acid, garage, fuzz en zelfs een beetje punk. “Hypnotized” is zonder meer de leukste en interessantste track op dit album. Hier zit alles juist.
“Bruxelles” is een beetje een buitenbeentje op dit album en niet alleen omdat hier niet in het Engels gezongen wordt, maar in het Frans en in het Nederlands. De verstaanbaarheid kon beter, vooral omdat deze song wel iets te vertellen heeft. Zoals de titel laat vermoeden is het een ode aan de stad Brussel, met als ruggengraat de haltes van belangrijke metro- en tramlijnen. Dit guitige lied sluit ook minder aan bij het psychedelische van eind jaren ’60 zoals de andere songs en past eerder bij het begin van de sixties, bij de jonge France Gall en Françoise Hardy.
Echt een instant hit of een spontane meezinger scoren The Narcotic Daffodils niet op ‘Summer Love’. Het is wel een ideaal plaatje voor in de auto, deze zomer op weg naar het zuiden van Frankrijk of naar Italië. Ook festivals en broeierige muziekcafés kunnen met deze band hun voordeel doen.
Info http://vi.be/thenarcoticdaffodils
We zijn al halfweg 2017 maar kregen hier een album dat sedert December 2016 uit is. Na de nodige interne wissels lijkt deze Italiaanse band terug op cruise snelheid te zitten. Voor het geluid werd beroep gedaan op Joost Van Den Broeck (Epica, Ayreon, Xandria…). Er werd dus niets aan het toeval overgelaten.
Het album klinkt vol en stevig. ‘Vertigo’ is een soort van conceptplaat dat zich in de Victoriaanse tijd afspeelt en losjes gebaseerd is op verhalen van Dante. Dit is te merken aan de klankkleur van het album. De muziek is tevens vrij theatraal opgebouwd en de klassiek klinkende backings en achtergrondkoren versterken dat nog.
Er is veel te ontdekken in de tracks: luister maar eens naar alle details in bijv. “Metamorphosis”. Talrijke twist and turns, koortjes, piano en gitaarsolo’ kleuren de song. De zang klinkt karakteristiek en Fabio heeft soms een wat benepen stemgeluid. Maar over het algemeen valt er niets negatiefs over te zeggen. Ook in de negen andere tracks krijgen we al deze elementen te horen: veel bombast, fijne details en krachtig gitaar- en percussiewerk.
‘Vertigo’ klinkt krachtig en vol. Soms als een subtiele pletwals. Ze hebben vijf jaar de tijd genomen voor hun opvolger en ze hadden intussen de nodige personeelswissels. Aan het resultaat te horen is het de moeite waard geweest om zolang te wachten.
De Luxemburgse band My Own Ghost heeft haar tweede album uit. Een album dat wat radiovriendelijker en minder metal klinkt dan hun debuut ‘Love Kills’. Rock met elektronische ondersteuning en een vocaliste in de vorm van Julie Rodesch. Ze presteert over het algemeen heel goed en zorgt voor de melodische noot in de songs. Maar dat is al meer detailkritiek. De songs zijn over het algemeen sfeervol en met melodisch gitaarwerk. Opvallend is “The Night I die” die de akkoorden van Chris Isaac zijn “Wicked Games” als uitgangspunt neemt. Het is dus geen cover geworden maar eerder een vertrekpunt. Een mooie ballad. “Hope” is een mooi opgebouwde ballad dat het vooral van de zang en de synths moet hebben. Net als “If I Stay” dat als een donkere elektro track klinkt. Ook enkele meer uptempo nummers zijn erg geslaagd: “Don’t Say You Love Me”, “Everytime I Break” of opener “Life on Standby” (mooie gelaagde vocalen).
My Own Ghost heeft een album gemaakt dat licht verteerbaar is maar toch kwalitatief genoeg is om er genoeg luisterplezier aan te beleven. Het zal niet eenvoudig zijn om op te vallen tussen de resem releases maar de stem en elektronische toets zijn hun pluspunten hiertoe.
Zeggen dat techno tot één van mijn favoriete muziekstijlen behoort , zou gelogen zijn. Maar als het om uitdagende releases zoals deze gaat ben ik wel één en al oor. Ellen Allien behoort immers tot de muzikale subcultuur in Berlijn. Daar heeft ze bijgedragen tot de ontwikkeling van het genre in deze grootstad.
Met ‘Nost’ presenteert ze haar zevende solo album. ‘Nost’ vloeit voort uit de term nostalgie en wil een beeld van de ondergrondse clubscene vertegenwoordigen of uitdragen. Je krijgt op de openingstrack “Mind Journey” een donkere, futuristisch en dystopisch klinkende soundscape te horen. De ritmes zijn repetitief en wekken een gevoel van trance op. Op de volgende song “Innocence” komt de dansvloer meer in beeld. Op “Jack My Ass” schakelt ze nog een versnelling hoger en kunnen we nu niet meer stil zitten op onze stoel. Zo krijgen we dus negen tracks voorgeschoteld.
Op ‘Nost’ presenteert Ellen Allien ons kwalitatieve tracks die allen vrij repetitief, dystopisch en dansbaar klinken. Ze slaagt er goed in om een clubgevoel uit de grootstad op te wekken met haar muziek. Dit is dan ook techno van de bovenste plank. Uitstekend DJ materiaal.
De bandnaam doet wat denken aan een gothic band maar niets is minder waar. Until Rain is een Griekse prog metal band. We moeten wel toegeven dat ze met ‘Inure’ de donkere kanten van de band verkennen. Ook kunnen we meegeven dat de nieuwe zanger hier zijn opwachting maakt. Cons Marg (bekend van zijn werk met Arjen Lucassen’s Epic Rock Choir) zijn stemgeluid past uitstekend bij de ietwat donkere insteek van het album. Het album werd gemastered en gemixed door Daniel Cardoso van Anathema.
Hun muziek is een mix van verschillende stijlen in een progressief jasje gegoten. Maar het wordt nergens te ingewikkeld of te vergezocht. Naast allerhande metal, avant garde en soms zelfs death metal invloeden heeft men erover gewaakt dat de songs voldoende melodie en variatie bezitten. De meeste songs zijn vrij traditioneel opgebouwd. De single “Because Something Might Happen” en het titelnummer “Inure” vormen tussen de rest een beetje een uitzondering vanwege hun lengte (respectievelijk 9 en 11 minuten) en vormgeving. Beiden zijn echte prog tracks. Mooi opgebouwd en met veel variatie. Soms hoor je ergens wel de invloed van Cardoso zoals in de sfeervolle ballad “This Fear” waar het begin wat refereert aan de werkwijze van Anathema. Zo ook in “Tearful Farewell” dat een gelijkaardige uitwerking meekreeg. Mooi baswerk trouwens in deze song.
Until Rain heeft met ‘Inure’ een stap voorwaarts gezet. De songs zijn meer to-the-point, hebben veel details om te ontdekken en de nieuwe zanger heeft fantastisch werk afgeleverd. Uitstekend schijfje met mooi en verzorgd artwork.
Tim Vanhaemel heeft zijn nieuwe plaat terug onder de naam Millionaire uitgebracht. Goede zet, zo blijkt, de plaat krijgt sowieso meer aandacht en de ticketverkoop voor de aangekondigde concerten loopt als een trein. Stel dat het album gewoon de naam ‘Tim Vanhaemel’ had gedragen, het zou natuurlijk allemaal zo geen vaart gelopen hebben. Maar goed, Vanhaemel is Millionaire en Millionaire is Vanhaemel, waarom ook niet.
Eerlijk gezegd hadden wij het in het begin nogal moeilijk met dit album. De plaat is zo divers dat de samenhang nogal ver te zoeken lijkt, maar na een paar beluisteringen beginnen we het beetje bij beetje te snappen. Nu, eerlijk gezegd was ons verwachtingspatroon ook heel anders ingesteld na de aardedonkere en opgejaagde stonerrock van ‘Paradisiac’ uit 2005.Hoewel ‘Sciencing’ dezelfde groepsnaam draagt, met ‘Paradisiac’ heeft dit album niets meer mee te maken, dat is ons nu wel duidelijk. Op ‘Sciencing’ worden de deuren niet langer bruusk ingetrapt, maar worden die voorzichtig opengedaan om te kijken wat er achter schuilt. En dat is heel wat.
Vanhamel schiet al meteen met zijn scherpste pijlen, met de fenomenale en furieuze opener “I’m Not Who You Think You Are” legt hij de lat torenhoog, een zwevende gitaarsolo in de staart van de song zet de toon voor een avontuurlijk album. Vanhamel’s hoge stemmetje in het opborrelende “Under A Bamboo Moon” flirt met Curtis Mayfield terwijl de gitaar lekker door de modder blijft scheuren. Ook “Love Has Eyes” heeft twee gezichten, eentje van de tintelende popsong en eentje van de LSD trippende oerwoudvogel. Weeral is de gitaar hier een hoofdrolspeler, vooral wanneer de song twee minuten lang mag uitfaden in pure Funkadelic modus. Wij durven er onze felgekleurde zonnebril op verwedden dat Vanhamel urenlang heeft zitten freewheelen op “Maggot Brain”.
We zijn nog maar drie songs ver en Vanhamel heeft zich al in rock, pop, soul, funk en psychedelica gewenteld, en dat gaat zo maar door. De zijwegen zijn minsten even belangrijk als de hoofdweg, vandaar dat wij eerst een beetje dreigden te verdwalen, maar nu bevalt het ons hier best in Tim Vanhamel’s pretpark. We passeren terloops ook nog even langs triphop (“Back In You”) en krautrock (“Little Boy Blue”) om dan met “Bloodshot” tot een nieuwe hoogtepunt te komen, de song dreigt, stoomt en stuwt zonder echt te ontploffen, een ware teaser.
Er zijn ook wat minder goden te vinden, “Silent River” dwarrelt langer dan 5 minuten door zonder ergens naar toe te gaan en “L’homme Sans Corps” is een pijnlijk mislukte Gainsbourg pastiche.
Vanhamel herpakt zich echter met brio en gaat er uit zoals ie is binnengekomen, met enkele van zijn meest viriele bommetjes. “Busy Man” swingt als Prince in betere tijden en rockt als QOTSA, en het instrumentale “Visa Running” maakt het dansende aapje in ons volledig los.
‘Sciencing’ is straffe kost, avontuurlijk, levendig en eigenzinnig. Vanhamel ten voeten uit.
Met de derde plaat , drie jaar na de tweede , zit het vijftal terug op het (goede) spoor van hun debuut met sfeervolle , broeierige , dromerige en meeslepende songs . “Dark days” , “Fountains of youth” , “Mother Emanuel” en “Ellie Alice” zijn de mooiste songs , toegankelijk en spannend . De subtiliteit , finesse is er in het materiaal, samen met de stemmige zangpartijen en de kleurrijke keys en pianoloops.
Local Natives blijft een apart plaatsje innemen met die wisselende stemmingen , de gevoelige, bedreven instrumentatie en de stekelige, dwarrelende, ophitsende, gevoelige , melodieuze ritmes en hun ontroerende vocale pracht! Kortom, Local Natives is back!
De Amerikaanse sing/songwriter Cass McCombs heeft al een pak platen uitgebracht, in wisselende sterkte . De songs op de achtste nestelen zich in indiefolk , rootspop en psychedelica en hebben uitstapjes richting soul , funk en jazz. Heit is een mooi album , met een maatschappijkritische blik .
“Bum bum bum”, “Rancid girl” openen sterk de plaat , zijn gelinkt aan Kurt Vile , daarna krijgen we een aangename, sfeervolle reeks , om dan in het tweede deel wat intens broeierig , compact uit de hoek te komen met “Run sister run” en “In a chinese alley” . McCombs onderschrijft met deze dat hij na al die jaren aan de top staat van sing/songwriting.
Wim Guillemyn
Pink Floyd. Een naam als een klok. Je mag van de band vinden wat je wilt maar qua muzikale invloed is het zonder twijfel één van de belangrijkste bands van de 20ste eeuw. En de sterkte van de band lag eveneens in de som der delen. Allen wel heel getalenteerde delen, dat wel. Hoewel David Gilmour de laatste decennia het boegbeeld van de band was kun je niet om Roger Waters heen. Waters zorgde o.a. voor het geweten van de band, denk maar aan ‘The Wall’ om één voorbeeld te noemen. Daarnaast zorgde hij ook voor de breuk en de doorstart van Pink Floyd zonder hem. Het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen Gilmour en Waters. Een samenwerking met de oude bezetting zat er niet meer in. En na het overlijden van Wright werd dit al helemaal onmogelijk.
In 2014 kwam er enigszins verrassend nieuw materiaal van Pink Floyd uit. Het nogal schetsmatige ‘The Endless River’. De laatste tijd kwam Roger Waters al meer in de media met o.a. zijn tirade tegen de huidige streamingdiensten etc… Een bewijs dat hij nog altijd scherp en gevat is ondanks zijn 73 lentes. Zo komen we bij zijn nieuwe album. Zijn vierde solo album sinds 1984.
Ik had mij voorgenomen om alle historie achterwege te laten bij een eerste beluistering om zo een genuanceerder oordeel te kunnen vellen over zijn werk. Dat was niet eenvoudig. Je merkt meteen tijdens het beluisteren de invloeden en raakvlakken met albums van Pink Floyd zoals ‘Wish You Were Here’, ‘The Wall’, ‘The Final Cut’. Zo weet je ook meteen dat hij een grote invloed had in het making-process van die albums. Hier op ‘Is This The Life We Really Want?’ krijgen we ook van die typische intro en outro stukjes vol met geluiden en veldopnames die heel doeltreffend in elkaar werden gezet. Waarschijnlijk wel digitaal geknutsel tegenwoordig. Bij momenten klinkt het ook als nieuwsflitsen op de radio wanneer je de gesproken zinnen tussen twee tracks hoort.
Het songmateriaal dan. De opener is “When We Were Young”. Het is een gesproken tekst dat soms in repeat lijkt te gaan met wat spaarzame bas en synthsounds. Sfeerrijk. En het loopt naadloos over in “DeJa Vu”. De eerste echte song. We horen echo’s van oudere Pink Floyd albums. Maar Waters zingt het met een zekere warmte. “Picture That” heeft een sterke tekst en baslijn. Daarnaast leuke keylijnen die Gilmours typisch gitaargeluid vervangen. Een tekst dat binnenkomt als een mokerslag. En dit zonder grunts of geschreeuw. De thematiek op het album is vrij zwaar en donker: gedwongen scheiding tussen ouders en kind, terrorisme, aanklacht tegen de gevolgen van het nastreven van de Amerikaanse droom en tussen de lijnen door een aanklacht tegen de Amerikaanse president Trump. De meeste songs drijven op een ingehouden tempo, aanzwellende en wegdeemsterende keys en andere sfeermakers. Enkel “Picture That” en “Smell The Roses” zijn steviger en snediger. Is het album daardoor wat éénvormig of saai? Eigenlijk niet, maar je moet het op zijn minst enkele luisterbeurten geven. De teksten zijn niet meteen subtiel maar de muziek zit wel vernuftig en ingenieus in elkaar. En dat staat dan ook garant voor talrijke keren aan luisterplezier.
‘Is This The Life We Really Want?’ biedt ons twaalf tracks aan die muzikaal soms dicht tegen bepaalde Pink Floyd albums aanleunen. De donkere en soms scherpe teksten doen de luisteraar nadenken. Een meesterwerk is het niet maar wel een heel goed album van een intussen 73 jarige Waters. Hopelijk wacht hij iets minder lang om ons te verrassen met nog wat werk van dit niveau. Intussen hebben we onze handen vol aan dit album.
Sam De Rijcke
De nieuwe van Roger Waters in één ruk proberen beluisteren. Aartsmoeilijke opdracht. Niet gelukt. Halverwege in slaap gevallen. Meer van hetzelfde. Clean en glad. Produced by Mr Proper. Tot in de puntjes uitgedacht. Niets aan het toeval overgelaten. Muzikale hoogstandjes. Solootje op tijd en stond. Bombastische trekjes. Strijkers zwellen aan. Niets nieuws aan de horizon. Keurig binnen de lijntjes. Een mens geeuwt zich te pletter. ‘The Wall’ nog altijd als ijkpunt. ‘The Wall’ is 38 jaar oud. Stilstand is geen vooruitgang. Roger Waters ten voeten uit. Kwijlen voor de fans. Not what we really want. Slaapwel.
A-Sun Amissa is terug en Richard Knox leidde deze release dat bijdragen van talrijke muzikanten bevat zoals Aidan Baker (Nadja), Claire Brentnall (Shield Patterns), Angela Chan (Tomorrow We Sail. Lanterns on the Lake), Aaron Martin (From the Mouth of the Sun), David McLean (Gnod, Tombed Vision Records), Frédéric D. Oberland (The Rustle of the Stars, Oiseaux Tempête, FareWell Poetry, FOUDRE!), Owen Pegg (Hundred Year Old Man), Colin H. Van Eeckhout (Amenra, CHVE). Een heleboel mooie namen dus. Het gevolg is dat het album wel iets anders klinkt dan hun voorgaande uit 2013. Het geluid is dichter en voller en de free jazz elementen die op de vorige release voorkwamen zijn nu nog iets meer aanwezig. Verder krijgen we hier vier lange tracks bestaande uit drones, saxofoonsounds en klarinetmotieven gemengd met veldopnames en primaire elektronische beats. Geen eenvoudige muziek dus. De inbreng van de verschillende muzikanten zijn merkbaar: de trance meditatieve gezangen van Colin H. Van Eeckhout, de sax van David Mclean, de gezwollen zang van Aidan Baker… Toch is alles gepureerd in één samenhangend geheel. Het is geen collage geworden.
‘The Gatherer’ is geen groot toegankelijk album maar wie een beetje het werk van mensen zoals Aidan Baker en Colin H. Van Eeckhout kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Ze creëren hier een eigen wereld aan de hand van vier lappen muziek. Een vreemde wereld maar wel boeiend.
Griekse heavy/progressive metal? Inderdaad, in Griekenland maken ze heel wat meer dan alleen maar de Sirtaki. The Silent Wedding is daar één voorbeeld van. Deze band heeft al sedert 2013 onderdak bij het Belgische FYB Records. Wat de band ons te bieden? Potig en melodisch gitaarwerk, een feilloze ritmesectie, verzorg keywork en krachtige vocals. We krijgen dus kwaliteit. Zoals aangegeven klinkt het gitaarwerk potig maar is er ruimte gelaten voor melodische invulling. Dat geeft, naast de zang, ook meteen emotie en diepte aan de songs.
Op “A Dream Of Choices” krijgen we niemand minder dan Tom Englund van Evergrey. Een emotioneel gezongen song met enkele fijne gitaarfillers. Andere knallers zijn o.a. “Under The Veil of Grey”, “Insanity”, “What Lies Beyond” en “Silence”. “Loneliness” is een degelijke maar ietwat voorspelbare ballad. Maar laat ons wel wezen: er staat geen zwak nummer op ‘Enigma Eternal’.
Voor het artwork ging ze te rade bij Travis Smith. Ook wel bekend voor zijn werk bij o.a. Nevermore, Iced Earth en Opeth. Het is heel mooi artwork geworden met aandacht voor details.
The Silent Wedding heeft een sterk heavy metal album gemaakt met wat prog elementen. Een band die groeit en niets aan het toeval overlaat. Geef ze nu nog ergens een plaatsje op één van de Europese metalfestivals en ze zijn vertrokken.
Het Franse kwartet Cotton Belly’s leerde ik kennen eind 2015 met de release van ‘Rainy Road’. Een album dat bestond uit een mengeling van blues/folk en rock elementen. Het klonk traditioneel Amerikaans, warm en eerlijk. Zonder snufjes en studiotrucjes. Nu komen ze met het concept ‘Live session’ af. Het is geen live album zoals we dat kennen maar een album dat zo opgenomen is dat het klinkt als een live versie. Zoals John Hiatt deed met zijn album ‘Bring The Family’. En dat hoor je effectief aan de muziek. Alles klinkt vrij levensecht en nergens krijg je de indruk dat men aan de knoppen heeft gedraaid om zaken beter of anders te laten klinken.
In vergelijking met ‘Rainy Road’ komt de bluesrock hier op ‘Live Session Vol 1’ nog ietsje meer op de voorgrond. Getuige hiervan zijn de ballad “Reason” en de bluesrocker “Greatness”. Twee songs die ook op ‘This Day…’ uit 2013 voorkwamen. “Greatness” vind ik hierop in een veel betere versie staan: puurder, echter. Verrassend is de cover van Stevie Wonder’ s “Superstition” die hier in een Bayou sausje werd gedrenkt.
Van de zes songs staat er één compleet nieuw nummer tussen:”Broken Line”. Een track dat tussen enkele bluespop/rock groten kan staan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Robert Cray of Jeff Beck om maar iets te noemen.
Er staat ‘Volume 1’ in de titel. Betekent dit dat er een vervolg komt? Inderdaad, in het najaar verschijnt volume 2. En dat is een goede zaak want de songs, samen in een kamer live opnemen, ligt hen wel. Het komt hun geluid en sfeer ten goede. Een aanrader voor wie van bluesrock gerichte muziek houdt. We kijken al uit naar deel twee.
Nederlands 
Français 
