Een goed bewaard muzikaal geheim is het Schotse Frightened Rabbit die intussen al toe zijn aan de vijfde cd . Hun songs hebben een broeierige intensiteit , bouwen op , zwellen aan door orkestratie , percussie en gitaargetokkel . Blazers vullen aan . Een folky ondertoon is aanwezig . Soms doet het wat pompeus aan , maar nergens verliezen ze zichzelf .
De twaalf nummers zijn fraai uitgewerkt en uiterst genietbaar . De band manifesteert zich ergens tussen vrienden Idlewild , Snow Patrol in en heeft die donkerte van The National en Arcade Fire .Opnieuw een heel fijn, mooi plaatje, dat ingenieus in elkaar steekt.
Het Britse kwintet Lonely the brave is aan z’n tweede plaat toe en heeft alles om door te breken . Broeierige gitaarpoprock , die vertrouwd , toegankelijk klinkt. In 2014 debuteerden ze al sterk met ‘The day’s war’ en ‘Things will matter’ is zeerzeker van hetzelfde niveau. De songs hebben een intense spanning , zijn meeslepend, stuwend en gaan nergens uit de bocht in bombast en dramatiek . “Black mire” en “Rattlesnakes” zijn meteen twee knallers , maar ook “What if you fall in” , “Dust & bones” en “Diamond days” moeten niet onderdoen .
De groep verweeft wave , 90s grunge en hardcore door de rafelige , hoekige gitaarhooks en droge drums . Op de vocals van David Jakes zit wat echo .
Lonely the brave brengt een episch geluid die ergens Big Country, Biffy Clyro , Bush en Stone Temple Pilots doet opborrelen.
De Brussels –Gentse band is aan zijn derde album toe en houdt van een broeierige spanning en donkere intensiteit in hun materiaal . De sound is ingehouden , intrigerend, zware bassen en grillige drums sluiten aan . Er schuilt een bluesy invloed en psychedelica door de keys/piano in het materiaal . De zang is dromerig , dreigend , of harmonieus als deze van Kaat Arnaert en Thomas Devos samenvalt. “Turnover” en “Whowho” geven de avontuurlijke, onheilspellende toon aan . Tommigun liet zich inspireren door donkere prison songs . Mark Lanegan , Greg Dulli , Pall Jenkins (Black Heart Procession) zijn belangrijke bronnen voor de band. De plaat werd geproducet door Koen Gisen . Opnieuw fijn plaatje van dit talentrijk collectief!
Platen van het Amerikaanse Sunn O))) zijn bizarre , abstracte kunstwerken . Stephen O’Malley en Greg Anderson. Sunn O))) zijn masters of doom en brengen dronetrips, een hallucinante tranceachtige trip gestuurd door logge, lome en slepende, repeterende, donkere ritmes van gitaar- bas feedbackgeraas soms met Moog synths aangevuld , onder een muur van versterkers en pedaaleffects, schurend en scheurend van aard. De extra resonantie van de versterkers klinken ergens middenin als kerkklokken. De volumeknop wordt als vanouds goed opengezet , het is de sound , het beleven , het ervaren , de katharsis als bij Swans en Einstürzende Neubauten die telt en geldt.
‘Kannon’ is er eentje van 33 minuten, verdeeld in drie stukken . Een nieuwe plaat sinds 2009 , die raakt door z’n pure eenvoud en als een collectieve rilling door ons heen gaat . Het onderaards gegrom en praat-/keelzang van Attila Csihar dwaalt rond in het materiaal . Een helse, ijzingwekkende schoonheid.
Overdaad schaadt, ’t is maar hoe je het bekijkt. Dit is dan ook een live album van een groepje die zodanig met de seventies dweept dat een mens er stoned zou van worden.
Bands die in de studio al vrij gul zijn met gitaarsolo’s doen er sowieso live nog een flinke schep bovenop, zo ook Radio Moscow. Dit trio heeft zowat alle inspiratie gehaald bij The Jimi Hendrix Experience, Cream, Blue Cheer, Cactus en Grand Funk Railroad, allemaal groepjes die bij wijze van spreken al eens durfden doorjammen tot een stuk in de ochtend.
Gitaarbeul van dienst bij Radio Moscow is Parker Griggs die zich in zijn overtollige solo’s laat bijstaan door trouwe volgelingen bassist Anthony Meier en drummer Paul Marrone. Een beetje zoals Hendrix en zijn toegewijde Experience luitenanten Noel Redding en Mitch Mitchell, de heren vallen niet echt op maar ze vormen wel een onmisbare en verdomd sterke ritmesectie.
Griggs is hier natuurlijk de grote hoofdrolspeler, zijn vocale capaciteiten zijn op zijn zachtst uitgedrukt eerder beperkt en daarom laat hij wijselijk dan ook uitvoerig zijn instrument spreken. Als u niet houdt van een overvloed aan gierende gitaarsolo’s dan mag u vroegtijdig de les verlaten. Wij daarentegen lusten hier wel pap van, maar wij hebben dan ook een dik pak platen van Jimi Hendrix en Rory Gallagher in onze kast staan.
Er komt 14 songs lang flink wat vuur uit Griggs zijn gitaar, de riffs en solo’s stromen in dikke lagen van de muren en de wah-wah pedalen zijn continue in de weer. Hoogvliegers zijn de bluesy medley “250 Miles/ Brain Cycles”, het in psychedelica ondergedompelde “Before It Burns” en de stevige afsluiter “So Alone”.
Fans die zoeken naar nieuw of onuitgegeven Radio Moscow materiaal blijven wat op hun honger zitten, de songs komen voornamelijk uit ‘Brain Cycles’ (2009) en uit de laatste studioplaat ‘Magical Dirt’ (2014). Het enige unicum dat hier te rapen valt is “Chance Of Fate”, een cover van het obscure seventies powertrio Sainte Anthony’s Fyre (een bandje die u heus even moet checken, we hebben dat ook gedaan en hebben het ons niet beklaagd) .
Gedurende een dik uur en een kwart gaat Radio Moscow onverstoord door met dit soort langharige retro-rock. Een beetje te veel van het goede misschien, maar dat heb je met zulke live platen. Love it or hate it.
Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare nazomerse pop met een verkoelend briesje. Een close harmony poprock wordt verwezenlijkt door soulfulle , jazzy tunes van trompet en toetsen, in een gepaste dosis orkestratie. De hoge vocals doen de rest.
Een sfeervol dromerig geluid hebben , soms wat extravert als op “Follow” en de titelsong . De single “No matter where we go” betekent de doorbraak en refereert naar hun 60s helden The Lovin’ Spoonful en The Zombies.
Pure popsongs noteren we in een ongedwongen schoonheid, die ergens weemoed , verlating , en verdriet ademen.
Anohni is de nieuwe benaming van Antony Hegarty, die we kennen als de zanger/fenomeen van Antony & The Johnsons. Een transformatie is het niet direct. Hij is al openlijk transgender en had altijd een voorkeur aan vrouwelijke voornaamwoorden .
Muzikaal is hett anders dan zijn vroegere artists projecten. Er is de link met de dance elektronica van Hercules & The Love Affair, die weliswaar luchtiger klonk en waar hij de zang eens deelde .
We horen een rits intense, spannende , prikkelende , titelende, sfeervolle , donkere nummers, die avantgarde en een popgevoel ademen, donderende trippopbasses en sinistere elektronica bevatten in een lichte of loodzware groove . Voor het producers – en synthwerk kreeg hij steun van Hudson Mohawke en Oneohtrix Point Never . Anohni is messcherp, luister maar naar “Obama”, politiek geladen en maatschappijkritisch Hij draagt de wereld bijna letterlijk op zijn schouders, o.m. op “4 degrees” over de opwarming van de aarde . Pessimisme schuilt .
De songs zitten ingenieus in elkaar , zijn sfeervol , kleurrijk en durven uit de bocht te gaan door de beats en de experimentjes .”Drone bob me” en “Marrow”, net de opener en afsluitende track van de plaat zijn toegankelijk(er). Kortom , een muzikaal kunstwerkje hebben we hier met ‘Hopelessness’.
The Ramona Flowers uit Bristol kloppen aan als support van White Lies . Hun naam heeft het kwintet ontleend uit een Canadese stripreeks . Ze zijn onmiskenbaar verbonden met warme , luchtige 80s electrotunes , uit het nest van Giorgi Moroder, en ergens de groove van Human League , OMD, en die verder de sfeer van een Kajagoogoo, Duran Duran en Alphaville ademt. “Dirty world” en “Skies turn” zetten de toon van dit sfeervolle , groovy album . Het instrumentale “Midnight express” en “Designer life” zijn de uptempo nummers , die de dansspieren aanspreken . Verder sluimeren er pianoloops in het materiaal, die het geheel wat episch maken , zonder net theatraal te klinken .
The Ramona Flowers hebben dus voldoende muzikale rede om te overtuigen.
Zal er ooit iemand het album ‘Skeleton Tree’ kunnen loskoppelen van het drama dat er achter schuilgaat ? Niemand, en al zeker niet nadat men de prent ‘One More With A Feeling’ heeft gezien, nog nooit heeft een film ons zo aangegrepen als deze. De plaat en de film vormen een onlosmakelijk geheel, deze keer niet zomaar een verhaal van leed en duisternis maar wel de harde realiteit.
In de film stelt Cave klaar en duidelijk dat een vreselijke traumatische gebeurtenis als het overlijden van zijn zoon, in tegenstelling tot wat journalisten en recensenten graag beweren, helemaal niet bevorderend is voor het creatieve proces van een artiest. De meeste songs waren ook al neergepend voor het noodlot zich voltrok, maar het is de teneur waarmee Cave ze uiteindelijk op plaat heeft gezet die een diepe indruk nalaat.
Nick Cave heeft sowieso altijd al donkere platen gemaakt die telkenmale als hardnekkige teer aan de ribben bleven plakken, maar deze keer zat hij plots zelf middenin het onheil. Het klinkt daarom nu allemaal nog ruwer, beklemmender, dieper en hartverscheurender dan op al zijn andere albums. Maar in hoeverre is dat geen wishful thinking van de luisteraar? Stel dat Cave die plaat zou gemaakt hebben zonder dat het drama zich voltrokken had. Zou men dan ook nog van een onovertroffen meesterwerk spreken zoals iedereen op vandaag beweert ? Als je immers met dit nieuwe noodlottige gegeven terug in Cave zijn volledige oeuvre graaft, kan eigenlijk zowat elke plaat doorgaan als soundtrack bij zo een tragische gebeurtenis.
Op de één of andere manier nodigt Cave ons uit om met ‘One More With A Feeling’ en ‘Skeleton Tree’ mee te delen in zijn leed, langs de andere kant vinden wij het wat onbehaaglijk om als een voyeur -ik zou bijna zeggen ramptoerist- diep in zijn zwaar op de proef gestelde privé leven rond te wandelen.
Wij hebben er onze tijd voor genomen en de plaat trachten los te denken van het drama dat er omheen hangt, we zijn tot het volgende besluit gekomen : ‘Skeleton Tree’ is wel degelijk een hartverscheurende prachtplaat, maar neen, het is niet Cave zijn beste. Een handvol absolute meesterlijke songs en soundscapes zijn hier te bespeuren. “Jesus Alone” is een opener die het onheil al aangeeft, Cave zijn stem zweeft slepend over de drone-onweerswolken die de onmisbare Warren Ellis uit allerlei attributen haalt, het is een song die tot diep onder de aderen kruipt en genadeloos onze adem afsnijdt. Het bijzonder pakkende en pijnlijk mooie “Girl In Amber” komt gewoon de tranen uit onze ogen halen, geen mens die hiervoor niet bezwijkt. Ook “Magneto” is zo een aangrijpende less is more song waardoor een mens diep geraakt wordt. In “I Need You” klinkt Cave’s stem uiterst breekbaar terwijl The Bad Seeds op de achtergrond toch ergens een lichtje proberen te vinden tussen de dreigende onweerswolken, een haast onhaalbare opdracht. De integere afsluiter “Skeleton Tree” is ook weer zo een klein stukje smart die uit ‘The Boatman’s Call’ lijkt te zijn weggelopen.
Zo staat ‘Skeleton Tree’ bijna vol met hartroerende schoonheid en beklijvende treurnis, maar gelukkig nergens met aandoenlijk sentiment, dit is tenslotte Nick Cave.
Alleen met het alom bejubelde “Distant Sky” hebben wij wat moeite, we twijfelen er niet aan dat de Deense sopraan Else Torp een sterk staaltje kan zingen, maar de song had die overdreven pathetiek niet echt nodig. De vertwijfelde raps van “Rings Of Saturn” kunnen wij ook maar moeilijk thuisbrengen, maar wij zitten dan ook niet in Cave zijn vel.
‘Skeleton Tree’ is een beladen prachtplaat die zwaar op de maag ligt en diepe wonden achterlaat. Wij wensten dat Cave die nooit hoefde te maken. Misschien moeten we deze schijf een plaatsje geven naast ‘Magic and Loss’ van Lou Reed, nog zo’n schitterend rouwalbum dat bijna nooit de weg naar onze cd lader heeft gevonden omdat het toch zo verdomd zwaar doorweegt.
Sam De Rijcke
Nick Cave - Waardig rouwen - In de rockumentary van Andrew Dominik over de genese van Cave’s ‘Skeleton Tree’ krijgen we deze prachtige quote voorgeschoteld. “Time is elastic. We can go away from the event but at some point the elastic snaps and we always come back to it.” Het gaat uiteraard over de verschrikkelijke dood van zijn zoon Arthur die na een foute trip van een klif viel. Skeleton is het muzikaal antwoord op de rouwarbeid die Cave aan het leveren is. Het moeten aanvaarden van de dood, het verwerken van de pijn, hat aanpassen aan een leven zonder zijn zoon en het trachten weer te vinden van het plezier in het leven wordt vertaald in ingetogen en tegelijk vlammende pareltjes.
Zijn eeuwige compaan en rechterhand Warren Ellis is ook hier weer van onschatbare waarde. Het is zelfs naar Cave normen een heel donkere plaat geworden. Toch wordt er nog ruimte gemaakt voor schoonheid, empathie en liefde. Opener “Jesus Alone”, geschreven voor het ongeval, krijgt met de zin “You fell from the sky, crash-landed in a field near the River Adur” een akelige profetische waarde. “Rings of Satyrn” blijkt wat vrolijker, maar de zwarte ondertoon blijft prominent. Geniet verder van het piano en synth-spel op “Girl in Amber”. En zo kunnen we verder gaan. De juweeltjes stapelen zich op. Wel niet voor gevoelige oren. Deze donkere schijf eindigt wel met het hoopvolle “And it’s all right now.”
Lode Vanassche
Het verhaal van de Australische The Avalanches doet in grote lijnen denken aan dat van Talk Talk. Die scoorden halfweg de jaren ’80 een paar hits waarna iedereen vol verwachting uitkeek naar nieuw werk. De band sloot zichzelf enkele jaren op in de studio en kwam eruit met ‘Spirit of Eden’. Daarop stonden songs met dezelfde ingrediënten als op hun hits, maar de bandleden hadden zo hard aan het succesrecept zitten sleutelen dat het album geen halve degelijke track opleverde. ‘Spirit of Eden’ werd de zwanenzang van die Britse band.
The Avalanches dreigen dezelfde tour op te gaan. In 2000 had dit Australische collectief een wereldhit met “Since I Left You”, een mix van een eindeloze reeks samples en zelf ingespeelde instrumenten, en het hele gelijknamige album werd wereldwijd bejubeld. Daarna werd het collectief herleid tot een duo: Robbie Chater en Tony Di Blasi, al staat de intussen opgestapte James Dela Cruz nog mee als bandlid op de credits van het nieuwe album.
Pas in 2005 zijn The Avalanches gestart aan een opvolger voor ‘Since I Left You’ en die is nu pas klaar. Zestien jaar tussen twee dancepop-albums is een moedige keuze. Het toont dat het duo niet uit is op snel geldgewin, wat in dit genre eerder uitzondering dan regel is. Het schept ook een zekere verwachting: als er zo lang aan een plaat gesleuteld wordt, zal het wel een pareltje zijn dat het debuut mijlenver overstijgt. The Avalanches nemen ook de moeite om voor elke sample officieel de goedkeuring te krijgen om hem te gebruiken. Als je dan samples of stukjes tekst wil gebruiken van o.m. John Lennon, the Bee Gees, Randy Newman en de Beatles, verklaart dat al minstens een deel van de lange broedperiode.
De hoge verwachtingen kan ‘Wildflower’ niet helemaal waarmaken. Opener “The Leaves Are Falling” is niet meer dan een valse intro. Het eerste echte nummer, “Because I’m Me”, een beetje Jackson 5-achtige light-disco met opnieuw die mix van eindeloos veel samples en een stukje rap erover, komt dicht in de buurt van de oude successingle “Since I Left You”.
Op “Frankie Sinatra”, de eerste single uit Wildflower, halen Chater en Di Blasi er opnieuw ook een reeks keyboards en andere instrumenten bij, maar toch pakt de mayonaise veel minder dan op “Because I’m Me” of “Since I Left You”. Het nummer lijkt eerder op haastwerk van een beginneling in het genre dan op het magnus opus van een succesduo.
Daarna gaat het alleen nog maar bergaf. Nummers als “Subways”, “Going Home” en “The Noisy Eater” stuiteren alle kanten tegelijk op, de samples en raps lijken willekeurig aan elkaar geplakt en de nummers wisselen zo vaak van ritme en beat dat het enerverend wordt. Nog verder op het album worden de nummers vaak onderling inwisselbaar en komen ze langs als een rustig kabbelend beekje met af en toe een sample of een stukje tekst dat je vaag herkent.
Toch heeft ‘Wildflower’ nog enkele goede momenten. “If I Was A Folkstar” is geen slechte track en zou het ook op de dansvloer goed moeten doen. De pareltjes zitten in de staart. Op het bevreemdende en tegelijk vrolijke “Kaleidoscopic Lovers” levert Jonathan Donahue van Mercury Rev/Flaming Lips een vocale gastbijdrage, op het licht swingende “Stepkids” is een vioolpartij te horen van Warren Ellis (Nick Cave) en zingt Jennifer Herema van Royal Trux mee en op de licht rockende afsluiter “Saturday Night Inside Out is” een gastrol weggelegd voor Josh Tillman, beter bekend als Father John Misty. Die tracks leveren nog enigszins bescheiden vuurwerk op.
Alles bij elkaar is ‘Wildflower’ niet de zwanenzang van The Avalanches geworden, maar gokken we er op dat dit album vooral opgepikt zal worden door dj’s die een lounge-set draaien aan een strandbar.
Met de regelmaat van de klok (quasi jaarlijks) levert John Dwyer, de drijvende kracht achter het explosieve bandje Thee Oh Sees, het ene na het andere sublieme plaatje af. In juli heeft de band nog maar net het ophitsende ‘Live In San Francisco’ gedropt, een schitterende registratie van hun zinderende live reputatie, of ze zijn daar al met hun volgende studio plaat. Het moet zowat al de veertiende plaat zijn op 10 jaar tijd, maar schiet ons niet af als we er eentje naast zitten want we zijn onderweg misschien wel een beetje de tel kwijt geraakt.
‘A Weird Exits’ is voor een stuk een vintage Thee Oh Sees plaatje met de geliefde ingrediënten als geflipte garage rock en ontspoorde hardrock met psychedelische uitsteeksels. We krijgen met name een stel uiterst energieke songs die zich lekker zullen thuis voelen in de opwindende live sets. Extatische songs als “Dead Man’s Gun”, “Ticklish Warrior”, “Plastic Plant “ en vooral het uitzinnige “Gelatinous Cube” zijn ideale bommetjes om menig concertzaaltje te doen ontploffen.
Maar Thee Oh Sees verkennen hier ook andere oorden. Met de fijne instrumentals “Jammed Entrance” en “Unwrap The Fiend Pt 2” begeven ze zich op krautrockterrein en naar het einde van de plaat toe gaan ze breeduit relaxen met de luie psychedelica van “Crawl Out From The Fall Out” (doet ons trouwens sterk denken aan het bandje Brightblack Morning Light, waar hangen die tegenwoordig eigenlijk uit ? ergens ver in de kosmos?). Ook de in de sixties gedrenkte afsluiter “The Axis” - Procol Harum lonkt hier zelfs om de hoek- wijkt nogal van het spoor af, maar dat maakt er de zaken alleen maar interessanter op.
Een verdomd straf plaatje. Alweer.
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten biedt net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klinken lekker ouderwets, zitten ingenieus en subtiel in elkaar en zijn mooi uitgewerkt.
De opvolger is geen klassieker als hun debuut, minder indrukwekkend dus, maar de afwisseling is en blijft er met een rits sfeervolle en vaardige , zwierige nummers als “Aviation”, “Miracle aligner” , “The elements of surprise” , “Bad habit” en “Used to be my girl”. Ze tonen het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals aan . De andere songs klinken meer gewoontjes , maar raken door de integere, zalvende, groovende aanpak. Een uiterst beheerste , aangename afwisselende plaat dus .
Nederlands 
Français 
