De Britse Holly Lapsley Fletcher aka Lapsley was één van de vele UK artiesten die in de shortlist stonden van het toonaangevende ‘BBC Sound of 2015’. Ook al werd ze toen getipt , ze nam na de EP ‘Understudy’ , de tijd te werken aan haar debuut en balanceert tussen sfeervolle, slepende electropop en dreampop . Songs met lichte, forsere beats & grooves , popgevoelig en dansbaar . We krijgen zeemzoete, indringende nummers van een talentrijke jonge dame , die ergens London Grammar , Bat For Lashes , Jessie Ware , Adele en Jamie xx doet opborrelen.
Die droompop wordt vooral verwezenlijkt door haar warme, neuzelende soulstem , en kwetsbaar klinkt ze als ze een paar songs op piano inzet . Haar etherisch materiaal is meer introspectief, voert ons mee en nestelt zich een weg door de zachtmoedige elektrotunes en indringende , kletterende elektronische percussie .
Het zijn goede songs zondermeer met “Hurt me” en “Love is blind” voorop . Ze brengt voldoende afwisseling in de sound . Overwegend zijn het sfeervolle tracks , een “Cliff” scherpt het tempo aan , “Operator” heeft zelfs een disco tune en met “Station” gaat ze freefolky/beatbox toer op van Cocorosie .
Dit debuut zorgt ervoor dat ze definitief doorbreekt naar een breed publiek.
Een heel interessant bandje is Lucius , uit Brooklyn, NY afkomstig, die in hun sound ‘van-alles-wat’ proeven, van folkpop tot popelektronica . De twee blonde zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig zijn het gezicht en vocaal zijn ze onmiskenbaar verbonden met First Ait Kid, Haim en Tegan & Sara .
Gezwind gaan we door de plaat , innemend , sfeervol of gekenmerkt van catchy, stuwende ritmes door de electrogrooves. “Madness” zet de toon voor een heerlijk genietbare trip , een klankenspectrum in de 11 nummers (+ 6 bonus) .
Toegegeven, het materiaal is zeerzeker inwisselbaar, beetje dromerig , beetje dansbaar , maar het klinkt goed, aangenaam en lekker in het gehoor .
Heel wat van de releases die we de voorbije maanden van het alternatieve Consouling Sounds bestonden uit donkere, rauwe, atmosferische en bijwijlen geschifte muziek. Ook bij de nieuwe plaat van het Oost-Vlaamse Alkerdeel is dit het geval. Deze alternatieve band bestond in 2007 en is met ‘Lede’ naast een resem split cd’s al aan het derde full album toe.
Het werkstuk van de heren telt vijf composities waarvan de eerste drie “Regarded Ses Yeux”, “Regardez Ses yeux II” en “Regardez Ses Yeux III” eigenlijk een achttien minuten durend geheel vormen. Zowel dit drieluik als “Lede” en afsluiter “Grat Deleenaf” bestaan uit duistere, gevarieerde en vooral ruige black metal met hier en daar wat slugdge, doom en noise.
De repetitieve sound neemt de luisteraar letterlijk bij het nekvel en als toemaatje krijg je er de krijsende, helse vocalen van frontman Pede bij.
Wie zelf dit extreme werkstuk wil ondergaan of gewoon wil genieten van het prachtige artwork kan dat via http://www.alkerdeel.be/ .
Toen we dit plaatje via het Gentse Consouling Sounds binnenkregen en het in onze cd-lader stopten, fronsten we toch even de wenkbrauwen. De alternatieve sound van Steffie Van Cauter was op het eerste zicht niet meteen spek voor onze bek. Toch beten we door en beluisterden we de tien songs een aantal keer na elkaar. En we moeten toegeven, de aanhouder wint! De combinatie van accordeon, percussie en de uitmuntende stem van Van Cauter brengen een aantal pareltjes voort. De artieste weet op een zeer opvallende, amusante manier haar absurde teksten, woordspelingen en taalspelletjes (die ze zowel in het Frans, Duits als Oost-Vlaams brengt) te combineren met een melancholische, gevoelige sound. Vooral “Honger”, “Vis” en “Bustjes” springen er bovenuit en tonen een eigenzinnige maar talentvolle muzikante. Benieuwd? Zelf luisteren kan via https://steffievancauter.bandcamp.com/releases .
Brendan Kelly en Neil Hennesy van The Lawrence Arms, Dan Andriano van Alkaline Trio en niemand minder dan Dave Hausse... er zijn al bands die voor minder het predikaat van supergroep kregen. Het mooie viertal van The Falcon uit Chicago brengt tien jaar na de release van het iconische debuut ‘Unicornography’ eindelijk een nieuw full album uit. De punksound is in die tien jaar niet ingrijpend veranderd maar er zijn toch enkele opvallende wijzigingen. Zo staan zowel Kelly, Hausse als Andriano in voor de vocalen waarbij vooral de rauwe, raspende stem van die eerste voor een absolute meerwaarde zorgt. Een tweede verschil is dat de composities iets complexer zijn, de invloed van Dave Hausse zal daar niet vreemd aan zijn. Wat dan weer niet veranderd is zijn de hilarische teksten die variëren van drugs tot masturbatie. Lekkere punksongs als “If Dave Did It”, “Glue Factory”, “Dead Rose” en “Black Teeth” waren duidelijk het lange wachten waard!
Uit het Amerikaanse Baltimore komt het rockende trio van Black Lung. De formatie debuteerde in 2014 met een titelloos debuut, werd in een lokale krant meteen gebombarbeerd tot ‘best new band’ en trok in 2015 richting Europa voor een uitgebreide tournee. ‘See The Enemy’ is de tweede plaat en telt acht stevige, gevarieerde en degelijke tracks. Black Lung serveert met slechts twee elektrische gitaren en een drumtoestel een psychedelische, rauwe mix van blues, doom en stonerrock. De groovy gitaren van het trio knallen lekker uit de boxen en matchen perfect met de authentieke vocalen van frontman Dave Cavalier (die verduiveld goed op de ouwe Ozzy gelijken).
Echt origineel of vernieuwend is Black Lung niet maar wie fan is van Black Sabbath, Queens Of The Stone Age, Elder, Kyuss of Uncle Acid zal deze plaat met veel plezier smaken.
Het Britse Kula Shaker maakte halverwege de 90s furore als psychedelische rockgroep . Een rits radiovriendelijke singels “Tattva”, “Hey dude”, “Govinda” volgden en het ijzersterk debuut ‘K’ werd een groot succes . Met Cornershop waren ze een nieuwe lichting in het genre, met toevoeging van die Oosterse/Indiase elementen . Ook de cover “Hush” gaf wat elan aan hun werk .
Op de tweede ‘Peasants, Pigs & Astronauts’ kwamen er barsten in hun retrorock en viel de band uit elkaar . Soloprojecten en pogingen tot een comeback mislukten . Een eerste echt resultaat was er in 2007 met de best aardige return ‘Strangefolk’ , maar spijtig genoeg bleef de klik uit en kwam er geen vervolgverhaal .
Terug zovele jaren later gaat het beter , is er de klik en heeft de band rond Crispian Mills er meer zin in . Ook de liefde voor die sound zit er wel voor iets tussen. De band gaat op deze return verder op hun debuut . Eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat we een goed album hebben. De groep toont z’n retro psychedelisch gelaat van weleer , en er sijpelt rootscountry en melodieuze 60s motiefjes door . Een afwisselend album in het genre , “Infinite sun” als sterke opener en de gekende sitar op “Oh Mary”, en “Hari bol (the sweetest sweet)” . “Love B” en “Get right get ready” zijn er dan twee , gekenmerkt van broeierige uptempo’s karakter. Op “High noon” horen we een Morricone inslagje , net als op “Death of democracy”, die verdomd “Camouflage” van Stan Ridgway verraadt . Een stel markante liedjes horen we , die de belangstelling hernieuwt in psychedelische rock.
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn studiotechneuten en meesters in het brengen van ingenieus , knappe songs door fijne , meesterlijke arrangementen . Een sterk staaltje songschrijverstalent die een toegankelijke als grillige sound produceren . Hun materiaal wordt gekenmerkt van een dromerige inhoud, heeft een lichte groove of ondergaat onverwachtse wendingen en houden van een vleugje experiment . Diverse stijlen kruisen elkaar in een funkend dampend ritme .
Op die manier komen we hier beetje XTC , Prince, Bowie en Television tegen. “The noisy days are over” , is er al meteen eentje om te lijsten, en iets verder koesteren we het smachtend funkende “Same name”. Fascinatie alom , een uurtje lang , waarbij je hun muzikale rijkdom over je heen moet laten gaan.
De Californische singer/rapper Anderson .Paak kwam in de belangstelling met het laatst album van Dr Dré’s ‘Compton’. De hiphopmaster scoutte dit talent. Op korte tijd heeft hij zich weten te ontpoppen en blaast hij het hiphopgenre nieuw leven in . Hij brengt een sfeervol , gepolijst geluid in het genre en voegt er soul, r&b, p-funk Clinton , Prince, jazz aan toe , wat meer diepgang brengt en de sound voller , steviger maakt in een groovy ritmiek.
We hebben een pak songs , waarvan de helft ons zeker weten te raken , de anderen zitten in een beetje in dezelfde (lome) groove . De afwisseling met een poprockend concept siert .
Live beschikt hij over een heuse band The Free Nationals , is hij te zien op de drums , zingt, rapt hij en dweept hij het publiek op . Sjiek.
We hebben een genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . Het soult , funkt , groovet, een beetje The Roots met een stikjaloerse Kendrick Lamar achter zich .
Ook hier zijn er verschillende samenwerkingen . De doorbraaksingle “Am I wrong” is er eentje om in te lijsten , verder klinkt hij even overtuigend op “The waters”, “Put me thru”, “Parking lot” , “Come down of tracks”, “Lite weight” en “Heart don’t stand a chance” . Interessante artiest hier met dit plaatje!
Begin deze zomer overleed Erik Petersen, de frontman van de Amerikaanse punkband Mischief Brew. Als wijze van eerbetoon zetten we de laatste plaat van de formatie uit Philadelphia nog eens in the picture. Dit werkstuk is bijna een jaar oud maar mag je beschouwen als het laatste kunsstukje van een getalenteerde anarchist die zich op amper 38*jarige leeftijd van het leven beroofde. Op ‘This Is Not For Childeren’ horen we een authentieke en originele band die op lumineuze wijze punkrock, rock, folk en swing combineert. Maakte deze band voorheen gebruik van een rijk instrumentarium (trompet, accordeon, viool, manoline, vibrafoon…) dan wordt op dit album voornamelijk geopteerd voor catchy gitaren, sober drumwerk en de rauwe strot van Petersen.
De tien songs halen een consistent niveau waarbij vooral catchy singalongs als “Bad Heart”, het bluesy “Lancaster Avenue Blues” en voetestamper “O, Penssyltucky excelleren. Verder valt ook “City Of Black Fridays” op dat zo uit de koker van singer songwriters als Dave Hausse of Frank Turner zou kunnen komen. ‘This Is Not For Children’ is zo een heerlijk feelgood album, het maakt het veel te vroege heengaan van Petersen er alleen maar wranger op.
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal Scream alle windrichtingen uit , muzikaal alle kleuren van de regenboog. Ook hier word je uitgenodigd op een aangename luistertrip, die ver weg is van hun 90s caleidoscopische werkjes . Aangename groovy poprock staat naast electropop op z’n New Orders en verder wisselen ze het af met ingetogen, sober, sfeervolle nummers en uptempo’s. “Trippin’ on your love”, “100% or nothing” en “Golden rope” (hier Primal Scream op z’n best! met toevoeging van Indiase elementen) staan naast een intiem “Private wars” en het snedig kort rockende “When the black out meets the fallout” .
Op die manier komen we uit op een uiterst boeiend album. Op de cover siert een 20 jaar oude foto van Gillespie, wat toont hoe jong en goed ze zich (nog) in hun vel voelen …
DMA’s worden wel eens de Aussie Oasis genoemd . Hun debuut heeft er inderdaad veel van mee in de melodieën. Je hoort het in het gitaarspel , de tempowissels , de broeierige intensiteit en dat snerend stemgeluid en de zanglijnen . Het zal de Gallaghers waarschijnlijk worst wezen wat ginder gebeurt , maar hun muziek zit alvast goed in elkaar en boeit door de variaties. Britpop, - rock , een sierlijke, subtiele sound , pittig gekruid door een shoegazegeluidje.
Op die manier gaan we leuk en uiterst genietbaar door de plaat heen. “Timeless” is een sterke opener , “Delete” en “So we know” hebben een intrigerende , spannende opbouw , en de Oasis intimiteit hoor je op een nummer als “Step up the morphine” . Fijn debuut!
Nederlands 
Français 
