Altijd iets unieks , de wondere klankenwereld van Cocorosie van de zusjes Casady. Het is een sprookjes/droomwereld met oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Een kunstzinnige benadering , die charmant klinkt . Er is al een pak jaar minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop .
(* Btw Cocorosie waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound).
De Cocorosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog met die geluidjes van (speelgoed) piano, xylofoon, harp , een verdwaalde blazer en de sober gehouden drums in de vocale klasse van de dames en Tez’ beatbox .
Overweldigend als in de begindagen is het niet meer , maar door die finesse hebben we een gemoedelijke, sfeervolle plaat van feeërieke, dromerige, uiterst genietbare songs als “Lost girls”, “Big & Black”, die zorgen dat ze nog steeds iets bijzonders, magisch zijn.
Een goede twee jaar terug debuteerden de zusjes Jennifer & Jessie Clavin met bassiste Micayla Grace met de plaat ‘Ride your heart’. De California girls brachten een heerlijk rockend debuut van korte, kernachtige (overwegend) ‘twee-en-half minuut’ songs, indie garagepop , die een ‘beach’ gevoel creëerden , eentje waarvan het zand eens deftig kon opwaaien.
De opvolger is zondermeer goed , aangenaam , sympathiek , maar minder verrassend en wat meer geschaafd , gepolijst in zijn geheel. “Desolate town” is hier het hefstigste nummer; “Keep on keepin’ on” , “Trying to lose myself again” en “Sleepwalking”, de drie openers, zijn de barometer van het spannende, broeierige materiaal op de plaat , maar ze hebben dat rauwe randje van voorheen niet meer. “Wednesday night melody” is er zelfs eentje die het houdt op een uiterst sfeervolle sound .
Graag voegen we hen bij het lijstje van ladiesrockende bands dit jaar als Hinds , Savages en Nots.
Het hing al een beetje in de lucht hoe dit beloftevolle Britse trio kon evolueren . Een EP van onbesuisde garagerock’n’rollers , dan het debuut ‘Grin’ , beheerst omlijst in gruizige , intens broeierige, spannende rocksongs met een repetitief aanstekelijke, intrigerende ritmiek en voorzien van een rauw tintje; hier eigenen ze zich een plaatsje toe tussen Parquet courts en Mazes in; een aanpak die aan de vroegere sound van Pavement, Feelies en CYHSY refereert . Zeker op de nieuwe is er een mooi evenwicht tussen de dromerige , broeierige arty indie pop en die rauwere lofi rock’n’roll/postpunk , van CYHSY tot Libertines .
Wij zijn het meest geraakt van die intrigerende arty indie van “Costner”, “A & 8745;b”, “Sister” , “Neckbrace”, “Bite mark” en de titelsong . Maar ook de uptempo’s van die andere nummers zijn meer dan de moeite , wat ons doet concluderen dat Traams verdomd een heel sterk plaatje uit heeft . Elf keer raak dus!
Suede - Back in history - De ‘90s Britpop had met Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies. That was then …
En jawel drie jaar terug werd de return van Suede compleet gemaakt, met het album ‘Bloodsports’. De plaat was niet echt iets nieuws , en werd goed ontvangen , een voor de hand liggende tegemoetkoming aan de fans die naar nieuw werk hunkerden. Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
Ook op deze opvolger weten de Britpopveteranen onder Brett Anderson een goede , niet verrassende, plaat af te leveren , met die kenmerkende meeslepende gitaarlijntjes , de gepaste dosis pathos en Andersons’ uit de duizend herkenbare vocals .
Op de optredens hoort er een film bij, en die atmosfeer wordt benadrukt ; de filmische tunes ademen ergens een spaghettiwestern . De eerste songs (“When you are young” – “Outsiders” – “No tomorrow”) zijn alvast spannend . Het is pas naar het eind dat de orkestratie in zijn ingenomenheid wat te hoog uitslaat .
‘Night thoughts’ is de artistieke rehabilitatie van een bijzondere band …
Ferm ondergewaardeerd is Shearwater aka Jonathan Meiburg, die al een pak platen uit heeft. Zestien jaar al is de getalenteerde sing/songwriter en ornitholoog bezig. Met Shearwater hebben we nog steeds een rits evenwichtige songs, tussen indiefolkende rock , 70s psychedelica , 80s referentie en progrock, die intens spannend , sfeervol, broeierig , opbouwend en organisch zijn .
De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt door die zwevende elektronica en z’n pakkende zang. “Filaments”, Pale Kings”, “Radio silence” en Stray lights- at Clouds Hill” zijn er hier een handvol om in te lijsten, door die intrigerende , repeterende , opbouwende ritmiek, die ergens een Talking Heads , een Deerhunter of Luka Bloom sfeertje oproept . Na al die jaren overtuigt Shearwater ons door die magnifieke, sterke songs …
Het Amerikaanse Woods rond Jeremy Earl heeft al een paar platen uit , die zich onderscheiden binnen de lofi americanafolk , in een DIY-attitide . Ze zijn in een nieuwe fase in hun carrière en ‘City sun eater in the river of light’ is het resultaat , met een opbouwende ritmiek en sfeervolle, broeierige grooves , die afro, funk en jazz laten doorsijpelen . Een spannend, avontuurlijk , creatief album, die de popmelodie niet het oog verliest . “Sun city people” luidt de frisse wind in, en op “Morning light”, “Can’t see at all” boekt het combo een pracht resultaat . In het tweede deel van de cd klinkt men iets traditioneler en dringt de psychedelica meer door , wat de veelzijdigheid van de band onderstreept .
Muzikaal talent van een onderschatte band, die een ruimere airplay verdient!
De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Om verder met cijfers te goochelen, ze is 27 momenteel . Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft. Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen en terecht bejubeld door het universele karakter die het materiaal heeft . In een mum van tijd waren haar concerten hier uitverkocht .
De eerste rits “Hello” , “Send my love”, “When we were young” zijn net als de vroegere “Rolling in the deep”, “Someone like you”, “Chasing pavements”, “Set fire to the rain” en “Rumour has it” te bestempelen als tijdloos , ingenomen , leuk als luchtig en worden ze met bezieling gezongen . Sober, ingetogen of de invloed van gospel , soul , blues , ze ontroert , overrompelt . “Sweetest devotion” iets verderop is nog eentje om in te lijsten . Inderdaad , soms is de meligheid er over, zeker naar het eind toe , maar dat belet niet te zeggen dat Adele’s knuffelgehalte eeuwigheidswaarde heeft!
Kort na het verschijnen van de plaat , overleed de 69 jarige Bowie , na een slepende ziekte , leverkanker, die hij buiten de publiciteit hield . Het belette niet om nog een belangvol album te maken , met bijhorende aparte prachtclips in al zijn duizelingwekkend oeuvre.
Met regelmaat bracht hij nog platen , de vorige ‘The next day’, van een goede drie jaar terug was nu niet direct een sterke. Maar Bowie is Bowie en van een ongrijpbaar niveau , zo zien we hem althans.
We hebben hier zeven melodieus grillige songs , die een duistere , ambiente industriële klankkleur hebben . Een klankenpalet , mooi uitgediept , waarover zijn stem zweeft en de sax van de NYse jazz muzikant Danny McCaslin doordringt . De songs zijn gekenmerkt van een sferische , dwarrelende ritmiek en met het overlijden zijn ze meer beladen. “Lazarus” en “Blackstar” , de twee langste , intrigeren, zijn erg mooi, slepend en hebben een intense spanning. De laatste twee “Dollar days” , “I can’t give everything away” zijn gewone luistersongs. Autobiografische zaken zijn onderhuids aanwezig .
Mooi werkstuk , eerbetoon en herinnering.
Car seat headrest is het alter ego van Will Toledo uit Seattle . De 22 jarige sing/songschrijver is niet aan zijn proefstuk toe en heeft in een vorig leven al ruim 12 platen uitgebracht en die gooide hij op bandcamp . Nu heeft hij z’n eerste plaat uit die hij met band opnam. Het bevat nieuwe versies van zijn oude nummers.
We hebben elf afwisselende songs binnen een rammel indiepoprockend concept , waarbij wel eens (lichte) beats worden toegevoegd . “Something soon” , “Psst, teenagers, take off your clo” en “Los barrochos ( …)” krijgen meer versterking en worden dus op een hoger volume gezet; hier kan hij stevig rocken . Het zijn knappe songs die even knappe wendingen ondergaan .
Die Toledo is een rammel-Beck , een boeiend ruw talent , die al komt aankloppen met een volgende ‘Teens of denial’!
Echo Beatty treedt aan als support van Trixie Whitley ; als je hun materiaal er op nahoudt , dan merken we enkele zaken gemeen , een geluidskunst van soundscapes , de intense songopbouw , de emotionele rijkdom en de sterk vrouwelijke uithalen . Op de nieuwe – die ‘Tidal motions’ opvolgt - heeft het duo Joachim Baelus en Annelies Van Dinter een reeks sterke songs uit die de donkere intimiteit (“Knots” – “The shadows”) naast de lofi broeierige pop , met een donker Sx randje ( “Hunger hunger” – “Sealskin”) moeiteloos naast elkaar plaatst. Het zijn vier bepalende songs die de variëteit van de cd onderstrepen . En we kunnen maar lof toeschrijven … Opener “Ravel , ravel” is hier herwerkt , “Soldier on Furlough” is er dan eentje met prikkelende melodieën en ga zo maar door . Het duo wordt live aangevuld met een drummer die hun geluid voller doet klinken . Puik werk van het Antwerpse duo!
‘Arches’ is het resultaat vaneen reeks ideeën en jams die groeiden sinds ze in 2012 als stadscomponiste het stof uit de pijpen van het orgel in de Gentse St –Jacobskerk blies . ‘Arches’ is een verzameling songs gebouwd rond het kerkorgel en drumcomputer . Acht songs die ergens de sfeer ademen van die andere onderschatte Belgische Dez Mona , die verbonden zijn met een donkere romantiek en onmiskenbaar een 80s wave tint hebben . ‘Pop met Pijpen’ wordt het omschreven , in een productie van Koen Gisen . Zelf geeft Pierlé aan dat ze refereren aan de stijl van Bryan Ferry’s Roxy Music , Robert Wyatt ’s Soft machine en de Human League en ja, we voegen er zelf graag een Kate Bush, Joanna Newsom en Tori Amos aan toe .
We voelen de beheerste pathos , de spanning en intensiteit die Pierlé wenst uit te stralen met instrument en stem; passioneel en sensueel , treurnis en swing , krachtig en ontroerend en verrassend sober, aanstekelijk .
Een organisch geluid dat zachtjes , breed, dreigend, wantrouwig , hard durft te gaan. Naast het vroegere solowerk , maakte ze de laatste jaren dus ook indruk met ‘Strange days/strange ways’, de soundtrack van Jaco Van Dormaels ‘Le nouveau testament’ en de samenwerking met Guido Belcanto op “Toverdrank” .
Pierlé brengt alle gevoelens van gebeurtenissen samen op deze bijzondere nieuwe cd!
De Britten hebben Savages als all female rocknand , in Memphis Usa hebben ze Nots , die nog een tandje bijsteken en een all girl garage/punk band zijn . We krijgen hier zomaar elf songs tussen de oren in nog geen 25 minuten . “Get along” is er zelfs eentje van 48 seconden ; rauw , fel , uptempo, gruizig, met een lofi inslag . Naast de bijtende damesvocals hebben we een orgelriedeltje die zich in de korte, krachtige , vaardige , snelle songs mengt . Beetje de begindagen van L7 krijgen we hier .
De vier dames hebben ‘the time of their life’ op deze kraakpand nummers , die weten op te zwepen , te raken en te overtuigen. 11 songs die ons in hun greep houden . Sterkhouder !
Nederlands 
Français 
