Er zijn intussen bijna vier jaar geslopen tussen het debuut’ Hands’ en de tweede , ‘Nocturnes’ van het Britse Little Boots , waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt. Toen zat haar toegankelijke , onschuldige en lieflijke elctropop zeer zeker in de lift , samen met La Roux , Lykki Li , Robyn en Ellie Goulding ; intussen hebben we al een rits artiesten in het genre als Charlie xcx en Chvrches .
De nummers worden gedragen door haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. ‘Nocturnes’ blijft natuurlijk in dezelfde sfeer van eighties dancepop in de voetsporen van Eight Wonder , Transvision Vamp , Pet Shop Boys , Human League, maar valt minder op . De sound is breder, en klinkt dromerig , lichtvoetig , fris en luchtig . Het zijn tien songs fijn om naar te luisteren die een lichtje Goldfrapp doen flikkeren . Goed afgewerkt fraai album , maar ook niet meer dan dat !
Mike Rosenberg aka Passenger is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit btw en kwam in de belangstelling met de emosingle “Let her go”.
Sing/songwriters zitten in de lift , denk maar even aan The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg of dichter bij ons Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
Wie houdt van elegante , gevoelige dromerige pop , komt hier duidelijk zijn trekken . Live worden z’n nummers solo gespeeld ‘one man – one voice - one guitar ‘. Op plaat kunnen de (semi-)akoestische songs spaarzaam omlijst worden met een piano , blazers , xylofoon of zalvende drums , wat de intensiteit , warmte en de gevoeligheid verhoogt en een kleurenpalet biedt . Je komt uit op beklijvend materiaal met een glimlach …
“Let her go” en “Holes” zijn de eerste smaakmakers en er valt veel moois te rapen.
De cd wordt nog aangevuld met live opnames wat het plaatje compleet maakt . De muzikale aanpak boeit en hij is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid. Passenger is ‘hot’ en heeft z’n plaatsje opgeëist!
Het uit San Diego , Californië afkomstige Crocodiles zijn al een vijftal jaar bezig en komen pas nu definitief in de spotlights met de vierde cd ‘Crimes of Passion’ . De band rond het duo Welchez – Rowell haalt diverse invloeden aan en komt bij een mengvorm van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop . Ze zetten het om in een reeks frisse, levendige melodieuze songs , die met een gepaste dosis fuzz en galm worden omgeven. De tien songs zitten goed in elkaar . Het levert een evenwichtige plaat op , een boeiende sound door die gitaarlicks, -riedels , een psychedelisch orgeltje, en bezwerende , hitsende drumpartijen. Moedige zangpartijen moeten niet onderdoen. Op die manier haal je bands als Echo & Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & mary chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels voor de geest . Crocodiles heeft dit op gemoedelijk wijze weten te verwerken.
Crocodiles is een creatief , vindingrijk bandje die alvast meer airplay verdient .
Altijd al een zwak hart gehad voor de sound van Sweet Coffee , rond Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx . De tiende verjaardag kan gevierd worden , met een vijfde nieuwe album . Als rode draad hoorden we zwoele, sensuele, exotische lounge/pophouse, gekruid van jazz, funk en soul. Een aanstekelijke sound die kan inwerken op de dansspieren, een helende cocktail bij stress en spanningen en vakantiebeelden oproept . Vroeger deden ze beroep op enkele trouwe vocalisten.
Op de nieuwe plaat werd gezocht naar de juiste stem en timbre voor het juiste nummer . Een rits gastvocalisten passeerden de revue als de Amerikaanse Jackie Jones , Sandrine, Lize Accoe en Vanessa Ngoga. Ze vinden hun plaatsje in de intussen grote Sweet Coffee familie . Een uitermate sfeervol trippop album van lome , zalvende , groovy beats , zweverige, dromerige aangename keys en diepe basstunes . Door de variatie is er sprake van verschillende sfeerscheppingen en een bezwerende groove, wat prachtsongs oplevert als de vooruitgeschoven single “My moon” en verder “Found you” en “Save me” . De soul en jazz invloed is op ‘Our moods’ ondergeschikt geworden . Ook de raps van Notize op “Time is ticking” en deze van Darell Cole op het afsluitende “Big city life”, zorgen voor dat laagje meer door de instant hiphop in het concept .
Een overtuigend resultaat , waarbij de vaste crew van Sweet Coffee volledig zijn eigen ding deed!
The Leisure Society is toe aan hun derde cd en het combo rond Nick Hemming en Christian Hardy uit Brighton refereert aan sixties pop, americana en freefolk. Ze zijn ergens te plaatsen binnen bands als Grizzly Bear, Fleet Foxes , Stornoway en Arcade Fire . De plaat werd opgenomen in de studio’s van Ray Davies.
Jwel , hun sfeervolle indiefolkpop kan breed, weelderig gearrangeerd zijn door strijkers, trompetten, flutes en koren . Resultaat: een album van lichtvoetig, dartelend en levendig werk. Het zijn herfstige , zalvende droomsongs , die wel wat zeemzoeterig van aard kunnen zijn . The Leisure Society is niet vies tot een veelkoppig gezelschap uit te groeien om het materiaal een sierlijke, gracieuze draai te geven . Vooral de eerste songs “Another Sunday psalm”, “A softer voice takes longer hearing” , “Fight for everyone” en “Tearing the arches down” zijn knap gearrangeerd, boeien en intrigeren; daarna heb je het wat gehoord en daalt de spanning doordat de songs een beetje teveel in hetzelfde schuitje zitten .
Goede band , goed album , maar net niet beklijvend genoeg om een blijvertje te zijn !
Justin Timberlake maakt een grootse terugkeer naar de popmuziek, want intussen zijn er ruim vijf jaar gegaan tussen de vorige cd ‘Futuresex/lovesounds’ en het derde solo album ‘The 20/20 Experience’ . Hij is nu volledig terug als zanger , na z’n acteerperiode en bijdrages als gastzanger .
Timberlake manoeuvreert zich in pop , soul, r&b en hiphop en heeft met “Suit & tie” (feat Jay z) , “Tunnel vision” en “Mirrors” alvast drie grootse singles uit . Hij geeft aan z’n songs een unieke sensuele, groovy , dansbare touch , een soul your body stijl! Het zijn toegankelijke trippende, sexy slaapkamersoulnummers, refererend aan z’n ‘Sexyback’ en geproduced door Timbaland en Jerome Harmon. In het genre zijn de nummers mooi uitgewerkt en krijgen sommige zelfs een orkestrale omlijsting.
De plaat is een groot succes en wordt één van de best verkocht platen van het jaar . 2013 is duidelijk het jaar van Justin Timberlake , want zopas heeft hij nog een nieuwe klaargestoomd, ‘The 20/20 Experience 2 of 2’, dat een mooie aanvulling en geslaagde voortzetting vormt van levendige en ritmische songs, zonder in te boeten aan z’n kenmerkende sensualiteit . Een wereldtournee is van start gegaan … Benieuwd !
De immer productieve en in garagemiddens alomtegenwoordige Ty Segall heeft nog maar net onder zijn eigen naam het album ‘Sleeper’ afgeleverd (een naar zijn doen overigens rustige plaat, doch alweer met de nodige weerhaken) en hij komt hier al met een nieuwe band aandraven. U moet weten dat hij het laatste jaar dan ook nog eens platen gemaakt heeft met White Fence, Mikal Cronin en Ty Segall Band, al dan niet met een tournee daaraan gekoppeld. Die man slaapt gewoon niet.
Bij Fuzz heeft hij trouwens achter de drums plaats genomen, terwijl de vocals ook nog zijn ding blijven. Hij wordt bijgestaan door een onstuimige gitarist Charles Moothart (die hier bijzonder goed op dreef is) en bassist Roland Cosio.
Fuzz situeert zich ergens tussen die typische Westcoast garage rock van Ty Segall (en geestesgenoten Mikal Cronin en Thee Oh Sees) en de brute primitieve seventies rock van vroege Black Sabbath en Blue Cheer. De groepsnaam alleen al verraadt de sound van dit onbezonnen trio. Het is zompig, smerig en er wordt met verschillende knoppen en pedalen tegelijkertijd geëxperimenteerd. De gitaar van Moothart staat hier duidelijk op de voorgrond, ze is vuil en wild, verspreidt de meest gortige riffs, scheurt bruusk door de bochten maar gaat af en toe ook eens op een heerlijke manier uitrusten. Alsof Jimi Hendrix, Pete Townshend, Leigh Stephens, Alvin Lee en Kurt Cobain met laaggestemde gitaren een potje aan het jammen zijn. In combinatie met de jachtige vocale uithalen van Segall geeft dit vonken, de totaalsound zit gebetonneerd in een zweem van psychedelica, proto hard rock, prille stoner en gretige garagerock.
Modervette retro songs als “Sleigh Ride”, “Loose Sutures” en het instrumentale “One” lijken te zijn ontstaan in het stenen tijdperk van de seventies rock, zowel bass als gitaar en drums gaan driftig tekeer terwijl Segall het boeltje vooruit schreeuwt. Het korte en stormachtige “Preacher” heeft dan weer iets punky in zich, het gaat recht op zijn doel af en eindigt in een tornado van gitaarnoise.
Geen idee hoe hij het voor elkaar krijgt, maar alles waar Ty Segall zijn tanden in zet (luistert u ook vooral even naar de rauwe parels ‘Twins’ en ‘Slaugtherhouse’ van vorig jaar) blijkt goud waard te zijn. Of beter nog, diamant, ruw en ongeslepen.
Binnen de soundscape/elektronica is het Schotse duo Marcus Eion en Michael Sandison een buitenbeentje . Tussen ’95 en 2005 was het duo redelijk actief , nu lieten ze een gat van 8 jaar ertussen . In wezen is er muzikaal weinig tot niets veranderd . De tijd mag hier even stilstaan ; het duo brengt sfeervolle , genietbare , mysterieuze ambient elektronica . Het zijn magische keyboardmotiefjes, omringd van zalvende beats, die regelmatig kunnen opentrekken. We vinden wel zeventien nummers terug , de ene meer uitgediept dan de andere. Hun minimalisme straalt warmte , melancholie , vervreemding en obscuriteit uit . Kortom, een apart bandje in die twintig jaar.
An Pierlé heeft nieuw werk uit en maakt de cirkel rond met de opstart van haar muzikale carrière . Ze startte eind de jaren ’90 solo achter de piano op een zitbal en speelde integere, emotievolle , gevoelige dromerige songs . Na talrijke muzikale omzwervingen waarin invloeden van pop , rock, psychedelica waren te horen, (o.m. met White Velvet) , keert ze hier terug naar de basis van piano en stem , waar nodig , treffend en sober aangevuld met strijkers , cello , hoorn en klokkenspel . Op die manier krijgen we opnieuw een oprecht passioneel album , dat erg sterk klinkt met de titelsong en de bloedstollende cover van Talk Talk’s “Such a shame” . Pierlé overtuigt ook met meer bedreven materiaal als “Winds” en “Coming of age”. Niet alle songs bekoren , maar ‘Strange days’ is een moedig album en biedt voldoende variatie in haar al goed gevuld en afwisselend oeuvre!
The Veils rond de Londenaar Finn Andrews is een onderschat bandje . Hun debuut ‘The runaway found’ uit 2004 koesteren we nog steeds . The Veils brengt broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, onder mans pakkende, doorleefde en gekwelde stem. Een sfeervolle, bezwerende aanpak , die uitermate gevarieerd is en de verschillende gevoelslagen aanspreekt . Een eigen spannend geluid dat door de opbouw intens , onheilzwanger en demonisch kan zijn . Kenmerkend zijn de snerpende gitaarloopjes en – motiefjes , die we heel sterk terug horen op de eerste nummers “Through the deep, dark wood”, “Train with no name” en “Dancing with the tornado” . Boeiend en Overrompelend. Dan klinkt hij met de band wat gematigder , maar de rode draad van bezielde muziek vanuit het hart blijft bewaard.
The Veils slagen er moeiteloos in je te laten meeslepen in hun bezwerende americana/roots/poprock. Sterk dus!
Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!
Even, héél even, dachten wij dat Kings Of Leon het stadionjuk van zich afgegooid hadden en een verhoopte terugkeer naar de sympathieke rommeligheid van hun eerste twee platen hadden gepleegd. Wij zijn dwazen.
Waarom dachten wij dat ? Omdat wij overdonderd werden door de geweldige song “Don’t matter”, een werkelijk fantastisch gitaaropdondertje van drie minuutjes. Helaas blijken dit de enige drie minuten die de moeite waard zijn op dit nieuwe album (hun zesde al, en het derde overbodige). De rest is meer van het soort kwark dat ook al overvloedig stond te stinken op de vorige twee platen. Bombast, stroop, misplaatste pathos en op de hitparade gerichte melodietjes.
Een te duchten concurrent voor ‘The Weight of your Love ‘ van Editors in de categorie slijmplaat van het jaar.
Nederlands 
Français 
