Het Zweedse duo The Knife , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson, laten na ruim 6 jaar opnieuw van zich horen . Stil hebben ze niet gezeten Olof was o.m als DJ actief , Karin had haar Fever Ray project , werd voor de tweede keer moeder en een paar jaar terug werkten ze samen muziek uit voor een opera .
The Knife onderscheidde zich in de elektronica wereld door koele , ijzige ambientsoundscapes, ‘80’s electro en psychedelica . Ze brachten een duistere, obscure als een broos breekbare en dromerige sound.
De nieuwe plaat is met 96 minuten een erge lange geworden en toont aan dat het duo toch avant-garde geluidsgoochelaars zijn , meer dan de helft van de nummers duren boven de 8 minuten en we vinden ook een rits instrumentale . We kennen die aanpak van een Aphex Twin.
Het donkere mystieke klankbeeld is behouden , maar wordt verweven met wave – tribal- en Indiase ritmes .
We krijgen spannende elektronica te horen , repetitief , slepend, filmisch, ijzig en toch afwisselend , gevarieerd in de ritmiek , waarbij ze uitnodigen tot een danspasje . We zijn behoorlijk onder de indruk .
‘Shaking the habitual’ is een intense trip , een spannende, intrigerende plaat, waarbij we meegenomen worden in hun fantasierijke creepy wereld .
Major Lazer is ‘hot today’. Het is het muzikaal speeltje van de Amerikaanse DJ Diplo. Er komen een keur van artiesten langs, o.m. Santigold , Ezra Koenig (Vampire weekend) , Shaggy , Wyclef Jean en Amber (Dirty Projectors).
Major Lazer is een hitmachine geworden en breekt definitief door met deze tweede cd ; Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye” , het zijn dancefloorkillers geworden, zelfs uitgegroeid tot ware hymnes . Diplo is gekend om exotische en wilde ritmes te mengen en nestelt zich ergens tussen een Buraka som sistema en Gorillaz met een mishmash van techno, dubstep, reggae, dub, rock, soul , dancehall en allerhande basses .
Major Lazer werkt net als Gorillaz strips , visuals , animaties uit, en op het podium valt er heel wat te beleven: twee wulpse deernes , die naast danspassen lapdance en hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en natuurlijk Diplo, Ze staan garant voor een stomend feestje , een ‘harlem shake’ door die mashup van hun materiaal . Ook songs als “Scare me” , “Mashup the dance” of “Jah no partial” moeten niet onderdoen , kortom Major Lazer is ‘hip’ en opwindend heet!
Het uit Wales afkomstige trio The Joy Formidable zijn aan hun tweede plaat toe. Na ‘The big roar’ is er ‘Wolf’s law’ , die in dezelfde lijn ligt als de eerste, waarbij de nummers iets minder vonken bevatten en uit elkaar spatten ; maar aan energie , opwinding , dynamiek , intensiteit en emotionaliteit geen gebrek . De sound blijft jachtig , slepend , gedreven en explosief , wat het sympathieke trio zo uniek maakt .
De eerste songs “This ladders is ours”, Cholla”, “Tendons” zijn de muzikale barometer van de plaat , melodieuze indierockende shoewave, strak , bezwerend en catchy , gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . Hoogtepunten zijn midden de cd te vinden met “The maw maw song”, “Forest serenade” en “The lung”. Fraai opgebouwde composities , die opgefokt, noisy kunnen zijn en kippenvel kunnen bezorgen door de gitaarerupties en de aanhoudende spanning . Af en toe wordt er vaart terug genomen en noteren we enkele vertederende rustpuntjes als “Silent treatment” en afsluiter “The turnaround”.
Live zorgt de band voor splinterbommen , gecontroleerde chaos, waarbij ze alle registers opentrekken en durven te exploderen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. The Joy Formidable is en blijft Formidabel , Ongelofelijk!
Het NYse Yeah Yeah Yeahs zijn back en leveren een aardige return af met de nieuwe plaat ‘Mosquito’ , die ‘It’s blitz’ van 2009 opvolgt . Naar het grote publiek was deze plaat de doorbraak met “Heads will roll”, “Zero” en “Skeletons” . Een gepolijster geluid , meer synths, meer groovy beats of langs de andere kant een bredere sfeervolle , dromerige aanpak.
‘Mosquito’ hangt ergens tussen hun eerste platen ‘Fever to tell’ – ‘Show your bones’ in, door die dreiging , scherpte, gekte, die unieke broeierige spanning van hobbelige gedesoriënteerde ritmes en donkere tunes , naast de toegankelijkheid en intensiteit van hun derde cd . “Sacrilege” en “Subway “ zetten in het begin precies die toon . Er zitten enkele fletse nummers tussen, maar wordt verder voldoende opgevangen door de deels hyperkinesie, de garagepop en de helder indringende gil- schreeuwzang van Karen O. Op die manier komen we dan aan een reeks overtuigende songs als “Under the earth” , “Slave” en “Area 52”, melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs die live zelfs een nog meer snedig , scherp, fel, verbeten randje krijgen . Toegegeven die boosts van duivelse dissonantie en uptempo electrorock van vroeger is er niet meer, maar in de subtiliteit die ze regelmatig aan de dag leggen , hoor je nog steeds ergens dat rauw rommelig rock’n’roll geluid , wat een geslaagde comeback inluidt, een vierde Y(es) !
Toen de jonge talentvolle sing/songwriter en geluidskunstenaar James Blake debuteerde enkele jaren terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Een apart trippend geluid dat balanceert tussen toegankelijkheid, en experiment, bevreemdend, spookachtig als dromerig, gevoelig .
Een klasse artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig op de kar springen !
De opvolger ‘Overgrown’ is opnieuw een intrigerende plaat; een gevoel van balans ervaren we, een vol, schoon trippopgeluid dat getuigt van finesse, beheersing én gewaagd kan zijn. Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en waarover z’n emotievolle indringende vocals zweven.
De songs zijn gevoelig , doordacht, een juiste dosering en timing in keys en synths , waarbij er kan gegoocheld worden met ritmes, echo’s , verre geluiden , stemsampling en af – en aanwaaiende stemmen .
Er valt hier op een erg gevarieerde wijze heel wat moois te ontdekken , is het nu “I am sold” , “Life round here” , de titelsong ; of gedurfder met “Digital lion”, “Our love comes back” en de bonus “Eveyday I ran” ; of “Take a fall for me” met RZA als rapper of de gewaagde intimiteit van “DLM” . Die afwisseling biedt een wonderschone , warme , gestructureerde plaat!
Pop/Rock
Sound City – Real to Reel OST
Diverse Artiesten – Sound City
Sony
Muzikale veelvraat Dave Grohl is de spil op deze ‘Sound City’ . De Sound City studio’s waren trouwens de huisvesting van Nirvana’s ‘Nevermind’ . Grohl maakt z’n debuut als regisseur met de documentaire van ‘Sound City , een soundtrack met een pak bevriende collega’s om eens lekker uit de bol te gaan en te jammen . Niks nieuws voor Grohl die eerder al een project als Probot op poten had gesteld .
Elf boeiende tracks, onder de noemer ‘pleasure rock time’, vinden we terug waarvan er toch een paar in het oog springen: met de heren van BRMC wordt sterk gestart “Heaven & all” , “If you can’t fix this” met Stevie Nicks ( Fleetwood Mac) die Patti Smith ergens doet opborrelen, een Foo Fighters of RATM princiep met “The man that never was” , het opbouwende “Centipede” met Chris Goss en Josh Homme en het afsluitende “Mantra” met Trent Reznor en (opnieuw) Josh Homme .
Een uitermate boeiende rockplaat waarbij de nummers werden aangepast aan de gasten. Leuke muzikale boel dus!
Een mooi stukje muzikale geschiedenis wordt ons gepresenteerd door Munster Records. Dit label brengt met ‘A Promise Is A Promise’ een heruitgave van het derde studio album van Lyres, een van de eerste ‘garagerockbands’ uit de VS. Dit combo uit Boston onstond in 1979 en kende z’n hoogdagen in de jaren tachtig, dit plaatje dateert trouwens uit 1988. Op deze heruitgave staan zowel eigen nummers als een aantal covers waaronder “She’s Got Eyes That Tell Lies” (van Him & The Others), “Running Through The Night” (van The Mystic Tide) en “Jagged Time Lapse” (van John’s Children). Ook een aantal live tracks passeren de revue, drie nummers werden opgenomen voor de Nederlandse VPRO-radio, eentje tijdens een show in het Franse Rennes. Desondanks klinkt de plaat vrij consistent en is de muziek van Lyres strak, energiek en allesbehalve gedateerd. Voor de jonge fans een aangename kennismaking met een van de pioniers uit dit genre!
Stoner-Garage-Punk, zo zou je de muziek kunnen omschrijven van het Berlijnse trio DxBxSx (de afkorting staat voor Drive By Shooting), een opmerkelijke combinatie van enkele genres die verduiveld goed uitpakt. De band mengt stevige ‘woestijnrock’-riffs met authentieke punk, Black Sabbath meets The Stooges zou je kunnen zeggen. Daarenboven worden alle songs in het Duits ingesproken. Frontman Tom Haarbrücker zingt namelijk niet echt maar debiteert zijn maatschappijkritische teksten op een manier die we ook al bij andere Duitse punkbands hoorden. Met songs als “Tick Tick Tick”, “Sie werden sagen!” en “Liebesgrübe nach Neukölln” en met de ondersteuning van Elektrohasch Records kan het niet anders of dit trio moet de Berlijnse undergroundscène ontgroeien.
‘Ihr! Alle! Immer’ is voor ons een geslaagde kennismaking met deze Duitse punkers. Meer info vind je op http://www.dxbxsx.de/ .
Met ’21st Century Loser‘ is Sir Reg al aan zijn derde full album toe. Het betreft hier een Iers-Zweedse band die op een zeer bijzondere manier een flink potje Celtic Punk Rock componeert. De band weet enthousiasme en professionaliteit op een dergelijke manier te vermengen zodat ze vergelijkingen met de groten in het genre (lees: Flogging Molly en Dropkick Murphy’s) probleemloos kan doorstaan. Op het plaatje staan er heel wat snelle en uiterst meezingbare punktracks zoals opener “Emigrate“, “We’ll Rise Again“ en Banquet For Dreamers“. Op andere songs zoals “Walking into Doors“ en “At The End Of The World“ weten ze zachte melodieën te combineren met een lichte portie punkrock waardoor men een opvallende toets geeft aan de zogeheten folktraditie. Sir Reg is voorlopig geen grote naam binnen de folkpunkscène maar beschikt over de nodige troeven om dat wel te worden ...
Via Wolverine Records kregen we een opmerkelijk plaatje binnen van ene Mike Zero. Over meer info dan dat de man uit Duitsland komt en dat ‘Now’ zijn derde plaat is, beschikken we niet. En eigenlijk hoeft dat niet, want de muziek op dit album spreekt voor zich! Zo zullen fans van Turbonegro smullen van de openingstracks “Modern World” en “Doctor Doctor” terwijl liefhebbers van Social Distortion hun gading vinden bij nummers als “Sick Sick Kaputnigue” en “Gimme More”. Misschien wel het meest verrassen deed de fantastische INXS-cover “Mistify”. Voeg daarbij nog een rustige maar puntige ballad als “Lost in The Moment” en het is duidelijk dat deze Duitser een prima album heeft gecomponeerd. Wie ook wil verrast worden door Mike Zero kan dat door te surfen naar www.mike-zero.com .
Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.
Volgens eigen zeggen is Escape The Fate, een vijfkoppige band uit Las Vegas dé toekomst van rock and roll. Laat het wat ons betreft houden op de stelling dat deze posthardcoreband een verdienstelijk vijfde studio album heeft gemaakt. Wie houdt van bands als Bullet For My Valentine, Balck Veil Brides en andere Asking Alexandria’s zal zeker zijn gading vinden bij ‘Ungrateful’. Echte metalheads zien we daarentegen niet meteen overstag gaan bij deze melodieuze metalcore...
Anyway, wij vonden een aantal songs zeker te pruimen. Stevige tracks als opener en single “Ungrateful”, het catchy “Until We Die” en afsluiter “Fire It Up” luisteren lekker weg en vinden een mooie balans tussen melodie en agressie.
Ook een track als “Chemical Love” weet door zijn hoge Depeche Mode-gehalte te verrassen... Jammer genoeg zijn er ook een aantal nummers die dit hoge niveau weten aan te houden en ervoor zorgen dat je als luisteraar bij momenten dreigt in te dommelen.
Indien er één constante is op ‘Ungrateful’, dan zijn wel het de prima vocalen van Craig. Zowel bij zijn cleane zangstukken als bij zijn screams toont hij een begenadig zanger te zijn. Wie meer info wil, kan terecht op www.escapethefate.com.
Nederlands 
Français 
