Mintzkov, in een ver verleden nog een Humo Rock Rally winnaar, toonde het al op de vorige derde cd ‘Rising sun , setting sun’ aan dat ze een eigen identiteit hebben ; onderhuids borrelde soms die link naar dEUS op.
Het kwintet onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, namen opnieuw de tijd te werken aan de nieuwe plaat en hadden deze keer alle touwtjes zelf in handen. Hun DIY aanpak levert een uitermate boeiende plaat op . Hun melodieus weerbarstige songs zijn mooi uitgewerkt en klinken strak, opwindend en sfeervol, dromerig. Een boeiend resultaat en ‘opnieuw’ sterk overtuigend.
Op die manier kom je uit op de afwisseling die het materiaal te bieden heeft, het repetitief opbouwende “Slow motion, full ahead”, het mooie “World of mouth”, het verbeten “Old words” en het zalvende “Arial black” , de eerste vier songs die verschillende richtingen uitgaan in hun onderhouden rockmuziek .
Mintzkov verdwaalt niet in een eenzijdig geluid, maar intrigeert en gaat creatief te werk !
Wat valt hier over te zeggen ? ‘Loud like love’ is een vintage Placebo album met …euh vintage Placebo songs. Niks nieuws, geen vermeldenswaardige aardverschuivingen in de sound, maar ook niet pretentieus en toch weer bij momenten fris en aanstekelijk. Placebo heeft op safe gespeeld, er moet tenslotte ook nog van geleefd worden. Het klinkt dus allemaal zeer herkenbaar en vertrouwd in de oren maar er zit toch weer lekker wat vaart achter de songs, hoewel die onderhand nooit meer echt verrassend voor de dag komen. Placebo heeft het wijselijk deze keer ook vrij kort gehouden, 10 songs om precies te zijn (uptempo nummertjes en ballads netjes met elkaar afgewisseld), waardoor de sleur er niet echt komt in te zitten.
Niet hun beste werkje (wij zijn nog altijd het meest te paaien met ‘Without you I’m nothing en ook hun vorige plaatje ‘Battle for the sun’ kon ons ook iets meer bij het nekvel grijpen), maar toch weer een onderhoudend Placebo plaatje.
Meer dan dit hadden we eerlijk gezegd ook niet meer verwacht.
Placebo komt hun jongste telg voorstellen op 07/12 in het Sportpaleis. Kan de moeite zijn.
Geen idee of Pete Doherty zijn leven terug op de rails heeft, het zou ons verwonderen, maar er wordt tenminste niet meer zo over geroddeld, en dat is goed nieuws wat ons betreft. Een man als Doherty moet je waarderen omwille van zijn songwriter capaciteiten, niet omwille van zijn turbulente leventje en zijn druggebruik. En songs schrijven, dat kan hij nog altijd.
De derde Babyshambles plaat mist dan wel de rafelige kantjes van zijn voorgangers, en zeker die van The Libertines (‘Up the Bracket’ is op vandaag nog steeds ons geliefkoosd zootje rommel), maar dat is geen reden om ‘Sequel to the Prequel’ uit de weg te gaan.
Doherty heeft immers terug een handvol pareltjes uit zijn losse pols geschud en deze op een gevarieerd plaatje gepost. Het begint met “Fireman”, een venijnige punksneer van anderhalve minuut, om dan plotsklaps over te gaan in “Nothing comes to nothing”, het meest gladde en commerciële popsingletje dat Doherty tot op heden gemaakt heeft, maar het werkt wel en het typeert de veelzijdigheid van dit album.
Verder durft Doherty wel al eens te lichtvoetig te worden, zoals op het country niemendalletje “Fall from grace”, maar doorgaans weten Babyshambles hier de nodige variatie aan de dag te leggen met kwieke songs die misschien niet meer zo fel rocken als weleer, maar die alweer getuigen van een frisse en creatieve aanpak, zij het deze keer zonder stekels.
Puik plaatje, doch ietsje meer vuur had wel gemogen, maar daarvoor gaat u ongetwijfeld Babyshambles live aanschouwen in de AB op 16/01/2014 (onder voorbehoud natuurlijk, met Doherty weet je nooit).
U mag ons dan al ouderwets vinden, maar wij hebben het doorgaans niet echt begrepen op artiesten die muziek produceren enkel met behulp van een laptop.
Wanneer het ‘afgewerkte’ product van zo een laptop freak aan ons wordt voorgesteld dan worden wij telkens op voorhand al overmand door een walm van argwaan, en dat blijkt dan meestal terecht te zijn. Wij krijgen het niet echt warm van de sufgehypete James Blake en ook de kille dondergeluiden van het door de ‘betere’ pers zwaar bejubelde The Haxan Cloak wekken bij ons geen wow! gevoel op, het lijkt ons eerder een soundtrack voor het mortuarium, en ginder heeft er toch niemand last van. Het is nochtans hip om deze dingen goed te vinden. Maar wij moeten niet persé hip zijn.
Enter Forest Swords, we zullen onze mening moeten herzien.
Forest Swords is het project van de Britse producer Matthew Barnes (in elektronische kringen spreekt men eerder van producers dan van muzikanten, klinkt moderner). Barnes heeft ‘Engravings’ helemaal in zijn eentje in de kille buitenlucht in mekaar geknutseld en hij heeft er echt iets heel moois en bijzonders van gemaakt. Er hangt voortdurend een mist boven dit plaatje, je wordt er niet vrolijk van maar je wordt er wel door bedwelmd. Het is een verzameling atmosferische en mysterieuze soundscapes om bij weg te dromen of naar een ander universum te reizen. Oosters aandoende klanken worden ondergedompeld in een dub-badje, vervormde stemmen worden er doorheen gemixt en op de achtergrond sluimeren af en toe echo’s van verdwaalde gitaren of een gesmoorde piano. We zijn een beetje beneveld door de mooie klanken die Barnes uit zijn laptop getoverd heeft, dit is het betere knip- en plakwerk om de donkere wintermaanden mee door te komen. Geen kille bedoening maar een boeiende reis doorheen een zweem van klanken die uit een andere wereld komen.
Het NYse Vampire Weekend valt op door schone popliedjes te brengen, die rijkelijk geschakeerd zijn door Afrikaanse popritmes en exotische tunes . Aangenaam luistervoer , gezien het materiaal sfeervol, fris, sprankelend, leuk en toegankelijk is. Een zomerse positive vibe dus.
Ze integreerden de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid op de eerste twee platen ‘Vampire weekend’ en ‘Contra’. Op de derde klinkt het kwartet breder , sfeervoller, en naast de aanstekelijke “Unbelievers”, “Diane young”, “Finger back”, “Worship you” en “Ya hey” is er meer dan ruimte voor weemoedig , donkerder werk , die kaler is als “Step”, “Hannah hunt” en “Hudson”. Deze songs nodigen minder uit tot een heupwieg of een danspas , maar ze behouden alvast de warme sfeer.
Vampire weekend zijn niet meer het onschuldige bandje van vroeger , maar het zijn volwassen en ervaren gasten geworden, een veelzijdige band die hun songs mooi hebben uitgewerkt.
Die 40 – ’50 jumpin’ jive /doowop style komt op de tweede plaat nog meer uit de verf , verweven met jazz , r&b en tango . Haar songs , wel vijftien in totaal! , ademen een sfeertje van de vroegere Broadway /Hollywood filmportretten ,waarbij ze een Argentijnse tangopas en Rio de Janeiro / Havana sounds aan toevoegt . Op die manier zijn de arrangementen breder, gevarieerder, rijkelijker. Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle ritmes sieren het materiaal, waarvan “One day”, “Tangled up!” en “Pack up the louie” het sterkst overtuigen .
We hebben hier te maken met een uiterst aantrekkelijke, prettige plaat. Caro Emerald is nog meer een Brassband geworden , die houdt van nightclubbing, zwart – wit beelden en een rokerige kroeg, waarbij een slowtje en een danspasje mag verzet worden . Vaya Con Dios is herrezen!
Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest . Dan Auerback van The Black Keys hielp mee bij het songmatetriaal en we krijgen een reeks spannende , overtuigende songs , gekenmerkt van sterke gitaargrooves en andere invulsels. Verder boeien die repetitieve ritmes en de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw . Op die manier onderscheidt Bombino zich van de bedwelmende sound van hun muzikale vrienden en durft Bombino wat brutaler te klinken, als op opener “Amidinine” , “Adinat” en “Her tenere in the desert” .
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Bombino zorgt voor een heerlijke luisterervaring. Puik werk!
Een fijn zomers plaatje komt van Cayucas rond Zach Yudin uit Californië. De band heeft 8 charmante songs klaar, die speels , ontspannend , leuk , relaxt klinken en knap gearrangeerd zijn. Ze ademen een strandgevoel, en de sound ligt ergens tussen Beach Boys , Vampire Weekend , Django Django , Best coast en The Shins . Niet verwonderlijk dat Shins gitarist Richard Swift instond voor de productie .
De eerste 5 songs klinken sterk en zijn zonnig: “Cayucas”, “High school lover”, “Will the thrill”, “A summer thing” en “East coast girl” , daarna is er meer sprake van een ondergaande zon en zijn de resterende nummers sfeervoller en dromerig .
30 minuten duurt dit plaatje , soms moet dat niet meer zijn om er een fijn gevoel aan over te houden!
‘Imps of Perversion’, de tweede plaat van deze New Yorkse noise punkers laat zich net als zijn voorganger ‘The Horror’ kennen als een intense rauwe uppercut op uw bakkes. Het is ongepolijste noise in de geest van The Birthday Party, The Jesus Lizard en Big Black, met kurkdroge mitrailleurdrums, gitaren die vlijmscherp en angstaanjagend door de muur snijden en een zanger die meer bijt dan zingt. Er zit een eighties kantje aan, maar dan wel een vuil en gortig. Vunzige lappen noisepunkrock als “Lights Out” en “Coma Baby” halen de smerigste ratten uit de riolen maar onze favoriet is toch het moordlustige “Nailhouse” dat met een voorhamer 7 minuten lang op ons voorhoofd staat te timmeren. Altijd fijn.
Sinds 2010 heeft The National van Matt Berninger met de plaat ‘High violet ‘ zich definitief een plaatsje toe geëigend in de scene. Na vijf cd’s was dit meer dan verdiend . Het Amerikaanse collectief heeft net als Elbow gestadig aan hun muzikale carrière gewerkt. We hebben donkere romantische pop, met een vleugje bombast, een beetje op z’n Tindersticks. Hun bezield materiaal en de gedreven livegigs maakten van hen een grootse band.
De opvolger ligt in dezelfde lijn en vooral het eerste deel van de cd is uitermate spannend . De songs boeien door de bezwerende opbouw , de aanzwellende , krachtige ritmes, de blazers en die aparte baritonzang van Berninger , die duidelijk koude rillingen bezorgt . De eerste songs “I should live in salt”, “Demons” en “Don’t swallow the cap” zijn gewoonweg schitterend . Na “Graceless”, song 8, is de extase er wat uit, intrigeren ze minder en klinken de nummers sfeervoller en ingetogener .
Live hebben we een gretig spelende band en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Ze zijn ook uitgegroeid tot een festivalband ‘pur sang’ , en sinds mensenheugenis hebben ze geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Terecht groots dus!
Matt Berninger en C° gaan met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .
De Amerikaanse zangeres Valerie June is niet aan haar proefstuk toe . Ze heeft nu haar vierde cd uit , maar het is de eerste op een groter label , en ze heeft Dan Auerbach van The Black Keys achter de hand . Ze heeft alvast een goede , evenwichtige , consistente plaat uit van Zuiderse rootspop , waarin blues , soul, gospel , folk en country mooi in verweven zijn . De broeierige muziek krijgt elan door haar charmerende innemende gevoelige vocals . Het dromerige “Wanna be on your mind” is een heel mooie single . En er zijn akoestische sterkhouders als “Twined & twisted” en “Shotgun” . Binnen de stijl weet ze voldoende variaties aan te brengen , die de cd uiterst boeiend houden . Fijn plaatje
Nederlands 
Français 
