Noisettes hebben op de nieuwe plaat ‘Contact ‘ toch wel een andere gezicht gekregen . De powerpop van hun debuut of de soulpop zijn echter op het achterplan geduwd . Op het debuut was de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa nog een zangeres met ballen, nu is ze duidelijk weker geworden en blijft haar helder indringende stem nog over . We noteren geen scherpe randjes meer, eerder een aanstekelijke, vrolijke , sfeervolle mengeling van synthpop , ‘60s country en doorsnee pop, met een paar opvallende nummers als “I want you back”, “Travelling light” , “That girl” , “Never enough” en “Love power” .
Noisettes is doorheen z’n plaatwerk een heel verscheiden bandje geworden.
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal scream alle windrichtingen uit . En kijk , op platen als deze brengen ze het zelfs eens allemaal samen in een reeks overtuigende songs van hypnotiserende tripfunk , retrorock, dance , nightclubbing en noiserock . Noem maar op , je wordt uitgenodigd op een aangename luistertrip , vol opbouwende , sfeervolle broeierige songs , deels gekruid met een My Bloody Valentine sausje , waar nodig
‘More light’ toont aan hoe belangvol deze Britse band wel kan zijn!
The Icarus Line draaft al meer dan 12 jaar rond, doorgaans in de underground. Omdat hun muziek altijd te weerbarstig, destructief en chaotisch geweest is heeft deze band nooit een groot publiek kunnen aanspreken. Platen als ‘Penance Soiree’ en ‘Black Lives at the Golden Coast’ waren nochtans venijnige kreten om aandacht met kilo’s aan potentieel, maar de wereld liet toch The Icarus Line aan zich voorbijgaan.
Daar mag voortaan eens verandering in komen want de nieuwe ‘Slave Vows’ lijkt ons het strafste wat deze band tot op heden gepresteerd heeft, hoewel het opnieuw geen gemakkelijk te verteren brok onheil is. Dit snerende album heeft de intensiteit van Swans, de krankzinnigheid van Grinderman (“Laying down for the man”), de rauwheid van The Stooges (op “Don’t let me save your soul” en “Dead Body” lijkt wel een gereïncarneerde Ron Asheton aan het werk te zijn), de vernielzucht van Sonic Youth (gitaren ontsporen compleet op “Marathon Man”), de verbetenheid van Nine Inch Nails, de smerigheid van The Jesus Lizard en de geflipte groove van Primal Scream.
De songs zetten sluimerend in om dan meermaals in uw gezicht te ontploffen. Zanger Joe Cardamone sneert geregeld als de jonge junk Iggy Pop en treedt op het dreigende “No money music” volop in de huid van een ontketende Alan Vega die onder het mom van Frankie Teardrop zijn demonen er uit schreeuwt. Suicide it is.
‘Slave Vows’ bevat amper 8 motherfuckers van songs, het zijn stuk voor stuk bezeten monsters die hongerig uit hun donker hol komen gekropen om zich genadeloos in uw nek vast te bijten. Als dit u afschrikt zouden wij u aanraden om de nieuwe Editors te kopen, maar laat dan wel onze kop gerust.
Avenged Sevenfold, of kortweg A7X, heeft hun nieuwste plaat losgelaten in muziekland opnieuw onder het ‘Warner Brothers’ label. Het zesde studioalbum werd gedoopt onder de naam ‘Hail to the King’ en zowel Synyster Gates en Zacky Vengeance zijn nog steeds van de partij, eerlijk gezegd de mannen die volgens mij het meeste inspraak op de sound hebben.
Waar de beginalbums van A7X nog metalcore (lees: schreeuwerige zangstukken) invloeden bevatten, is de recentste plaat meer commerciëler en rustiger getint. De muziek die te ontdekken valt op ‘Hail to the King’ behoort volgens mij niet in de metal stijl, maar zou ik persoonlijk direct onder het genre hard rock droppen. Neem hierbij de volledig gepolijste en cleane productie en voeg er de brave stem van M. Shadows bij en je zult waarschijnlijk ook tot deze conclusie komen.
Er zijn leuke nummers te ontdekken op deze plaat zoals bv. “Heretic” waarbij de openingsriffs de boel lekker op gang trappen, het rustige en ingetogen “Crimson Day” met de akoestische gitaarpartijen en “Doing time” waarbij ik direct een link leg naar Guns ’n Roses. Al bij al een plaat die je zonder nadenken mag en kan opleggen en waar fans van A7X zeker van zullen genieten. Indien je een meer ruwere sound verlangt, moet ik je helaas ontgoochelen. Van het titelnummer staat er reeds een officiële video online, dus neem gerust even de tijd om deze clip te bekijken en oordeel zelf!
Punkrock is verre van dood in de Lage Landen, zeker zolang er nieuwe bandjes blijven ontstaan als We Are The Knight! Dit vijftal uit Amersfoort zag het levenslicht in de zomer van 2011 met de bedoeling om zoveel mogelijk op te treden. Met ‘October’ dat begin dit jaar uitkwam, is er zelfs al een eerste EP!
Het plaatje telt vijf catchy poppunksongs en is aldus een zeer mooi visitekaartje! We Are The Knight is duidelijk beïnvloed door klinkende namen als No Use For A Name, Yellowcard en New Found Glory.
WATK haalt logischerwijze nog niet hetzelfde niveau, maar de catchy melodieën, stevige gitaren en uitmuntende vocalen op dit debuut wijzen op heel wat potentie. Songs als “Sunday Mole Ella”, “Lifeline Maze” en titeltrack “October” klinken enorm catchy en liggen comfortabel in het gehoor.
Wie zelf wil luisteren naar deze melodieuze punk, kan dat via http://wearetheknight.com/ . Nog twee weetjes: de drummer van de band is ondertussen voor een jaartje naar Indonesïe en zo zijn de vier overgebleven leden op zoek naar een nieuwe trommelaar. Daarnaast zat de band opnieuw in de studio en nam het twee nieuwe songs op die je na de zomer mag verwachten.
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indiefolkrock. Hij is als sing/songwriter al toe aan z’n vierde eigen plaat en heeft met een The Violators een prima begeleidingsband .
We horen een reeks broeierige, dromerige retrosongs, die lang uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor het intense gitaarspel van Vile en de zijnen .
Moedig om al meteen de aandacht te trekken met het 10 minuten durende “Waking on a pretty day” of iets verderop “Was all talk” en “girl called Alex” . Het zijn mooi uitgewerkte songs , uiterst interessant, die een verslavende werking hebben. En er zijn naar het einde toe nog zulke nummers te noteren als het bluesy georiënteerde “Too hard”, en de afsluiters “Air bud” en “Goldtone “ . Gitaarliefhebbers kunnen hun hartje laten smelten. Boeiend en warm album alvast!
Junip is de band rond de sing/songwriter José Gonzalez , een oude jeugdliefde. Solo blijft het werk opgeborgen, want op die platen blijft het hier bij een muzikale herinnering van melancholische ‘treurwilg’ (sing/songwriter)pop en twee onnavolgbare breekbare covers, “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack). Wereldwijd succes verkreeg hij.
Intussen fabriceerde hij de tweede plaat met Junip , met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums), live met zes, die een sfeervolle, gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana . In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs wisselen toetsen , synths, (semi-akoestisch) gitaargetokkel en percussie (niet vies van een afrotintje) in rol af.
Compositorische diepgang en spelplezier, waarbij we ons verder probleemloos laten in meeslepen, en dan kom je uit op de twee pareltjes “So clear” en “Walking lighty” .
Pere Ubu draait rond de excentrieke sing/songwriter David Thomas . Hij is lijfelijk niet meer de kolos van vroeger , maar z’n muziek is en blijft iets aparts . Avantgardepop! Poprock, psychedelica en jazz zijn de steeds weerkerende ingrediënten. Ze zijn al een paar jaar terug als Pere Ubu bezig, onder een steeds wisselende bezetting . Maar met Keith Moliné heeft hij een vaste spil achter zich . Pere Ubu blijft op de nieuwe cd garant staan voor een niet-alledaags geluid, een unieke sound, soms niet van deze wereld, die origineel klinkt en getuigt van avontuur en experimenteerdrift.
De songs, geënt op een repetitieve basis, hebben een bezwerende speelse ritmiek en opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Kleur krijgen ze door de unieke neuzelende, soms hoge neurotische klaagstem. De eerste nummers zijn duidelijk te doen , met “Mandy” als een eerste hoogtepunt . Daarna worden we overmand door meer experimentjes in de sound . In die gewaagde muzikale onderneming zijn we opnieuw onder de indruk van de drie , “The road trip of Bipasha Ahmed”, “Lampshade man” en “414 seconds”. Pere Ubu slaagt er na al die jaren in , nog steeds respect af te dwingen . Opnieuw goed dus!
Voor wie thuis of ergens anders eens ongegeneerd de boel wil afbreken, kunnen wij de perfecte soundtrack aanleveren. ‘Uck Life’ is het geschifte debuut van drie Amerikanen uit het Charlotte, North Carolina. De heren Elijah Von Cramon, Brett Whittlesey en Josh Johnson bewijzen op deze plaat het patent te hebben op vunzige garagerocksongs van pakweg twee minuten. Wie oppervlakkig luistert naar composities als “School Days”, “Surf Party Acapolypse” of “Sevol Navas” hoort een ongelooflijke hoop herrie maar wie iets dieper graaft, hoort aanstekelijke melodieën. Het plaatje luistert best lekker weg en een aantal tracks zoals het surf-rock-achtige “Walking Song”, het donkere “999” en de zeven minuten durende titeltrack verschillen duidelijk van de andere nummers.
Kortom, een atypisch debuut van een complexloze band... Saillant detail: enkele maanden na de release van dit album (en net voor de start van een Amerikaanse en Europese tournee) werd frontman Elijah overhoop gereden door een auto en belandde zo in een rolstoel. Door de gebrekkige Amerikaanse ziekteverzekering sloegen een aantal bevriende bands de handen in mekaar en boksten ze een compilatie in mekaar van achttien covers van Paint Fumes!
Wie houdt van een lekkere portie indiepop, kunnen we met stip Animal Kingdom aanraden. Het betreft een Britse band die jaar geleden debuteerde met ‘Signs And Wonders’. Hun debuutplaat werd niet al te lovend onthaald in het thuisland waarbij de pers de band afkraakte als een flauwe versie van Snow Patrol en andere Keanes.
Om een tweede plaat te releasen diende men vervolgens bij een buitenlandse platenmaatschappij aan te kloppen zo komt het dat ‘The Looking Away’ op een Amerikaans label verschijnt. We durven er echter gif opnemen dat Animal Kingdom bij een volgende plaat zeker terug in eigen land terechtkan. Dit nieuwe album bestaat uit tien complexloze, opgewekte post-Britpopsongs waarvan de meeste zich snel in je hoofd nestelen.
Nummers zoals single “Strange Attractor”, opener “The Wave” en het catchy “Glass House” zijn uptempo popnummers met een aanstekelijk refrein. Verder neemt ‘Animal Kingdom’ af en toe gas terug en opteert men bijvoorbeeld voor rustige piano ballad als “Straw Man”.
De absolute meerwaarde bij de verschillende nummers wordt geleverd door de heerlijke falsetstem van frontman Richard Sauberlich die de muziek naar een hoger niveau tilt. De band heeft zo zeker de potentie om bij het grote publiek door te breken en om zich te scharen bij gelijkgestemde bands als pakweg Mew, Phoenix of zelfs Sigur Ros!
Al meteen horen we twee prachtige overtuigende indiesoulpoppende songs , “Open” en “The fall” , verstilde schoonheid , die ons meteen doen wegdromen op een zomeravond ; ze zijn afkomstig van het duo Rhye , dat draait rond de Canadees Mike Milosh (zanger/producer) en de Deen Robin Hannibal; ze hebben een boeiend debuut uit van dromerige , sfeervolle broeierige en aanstekelijke pop .
Het duo zorgt voor een spannende intensiteit , qua stijl ergens te situeren aan Sade en qua aanpak aan The xx . De composities worden spaarzaam gekleurd met sax, cello , blazers en piano. Ook de zachte, vrouwelijke stem drukt z’n stempel. Soms mag het wel eens wat harder klinken, zoals op “3 days”.
Kijk , ‘Woman’ is een plaatje met uiterst genietbaar materiaal!
Met ‘King of the beach’ verkreeg de uit San Diego afkomstige Wavves al meer airplay . Ze klonken al toegankelijker en ademden onderhuids friste, speelsheid uit, en een ontspannend beach gevoel . Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound werd duidelijk op gestoft . Natuurlijk kunnen ze nog wel stevig doorrammen als op “Sail to the sun” , “Paranoid” en “Beat me up” , maar het is minder chaotisch; in z’n geheel is het materiaal gestroomlijnder en gevatter. De songs zijn net als op de vorige cd meeslepend , broeierig , dromerig en bezwerend; ze tonen een bredere invalshoek sinds dat zanger/gitarist Nathan Williams bandleden van Jay Reatard bij zich nam , nl. bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes. Je komt uit bij puike songs als “Demon to lean on” , “Mystic” , “Cop” of de sfeervolle psychedelica van “Everything is my fault” , “I can’t dream” en de titelsong . Verslavende muziek toch …
Nederlands 
Français 
