“Ho hey”, meteen wordt de aandacht naar de song en naar de band gevestigd … Een eenvoudige , frisse , opbeurende, goed in het gehoor liggende popsong toont een band die in het verlengde ligt van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver, Colorado, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo - drums – cello vormt; het getokkel, de stampende ritmes , de handclaps en de meerstemmige zangpartijen bieden een ontspannend ‘campfire’ gehalte . De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire . De songs op hun debuut liggen in het verlengde van de single ; op die manier hebben we reeks fijne lichtvoetige songs als “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” en “Big parade” . Af en toe valt er minder vaart te noteren en klinkt het gezelschap ingetogen en gevoelig, met een donker kantje , “Slow it down”, “Charlie boy” en “Flapper girl”.
Een afwisselend , leuk , sprankelend en emotievol debuut .
Het Noord-Ierse Two door cinema club zit in het geheugen gegrift met dat aanstekelijke debuut ‘Tourist history’ , een plaat om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, gekenmerkt van gillende gitaarlijntjes, en gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn”, mooie singles! Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven.
En dan komt die opvolger op hun muzikale noemer van fris, twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock. Geen paniek , TDCC heeft een goede tweede plaat uit , ‘Beacon’, volwassen en meer uitgebalanceerd , een album dat een meer gevarieerde, brede aanpak kent, meer diepgang , zonder z’n grooves , jeugdig enthousiasme en euforie te verliezen. De eerste reeks nummers “Next year”, “Handshake”, “Wake up” , “Sun” en “Someday” gaan de hoogte in die sprankelende ritmiek. Daarna vermindert de vaart, is er minder bubbelpop en zijn de nummers gebaad in een sfeervoller geheel , maar zijn nog steeds de moeite. Deze gerespecteerde band kan groots worden en optimisme en levenslust spat er van !
Ze ging meer richting akoestische folk en de elektronica werd tot een minimum herleid . De vorige cd ‘Comfort of stangers’ , al van 2006 intussen ging wat aan ons voorbij. Ze is intussen moeder van twee kinderen en op haar comeback horen we sfeervolle semi-akoestische pop, aangevuld met fiddle , viool of piano; een reeks ongedwongen intieme, hartverscheurende songs , maar ook enkele zwierige songs als “Call me the breeze” en “See through blue”. Bepalend in de sound is haar droeve , breekbare , melancholische stem .
Beth Orton staat garant voor een warme folky landelijk- en huiselijkheid. Dromerige pop , in een pure , eerlijke vorm !
Neurosis - Al ruim 25 jaar bezig én uniek; Neurosis - post-, sludge en experimentele metal met een pak volgers in het genre . Invloedrijk dus! Neurosis biedt een filmische, huiveringwekkende trip door hun slepende en krachtige melodieën en grauwe vocals. Lang uitgesponnen stukken , grommend, slepend , opbouwend , exploderend waarin voldoende rustpunten te noteren vallen. We horen een aanhoudende spannende dreiging , verzengend hard , ingehouden mooi; de sound wordt op gepaste wijze omgeven van een strijkorkest en Oosterse flutes .
De band rond Steve Von Till en Scott Kelly hebben opnieuw een overtuigende plaat uit van 7 werkstukken , die niet direct het daglicht kunnen verdragen; ze zijn een intense (pijnlijke) ervaring en ze zijn net als Swans Isis, Sunn O))) en Amenra uniek in hun stijl.
Jonge groepjes die zich laten bedwelmen door de psychedelica en de acid gekte van de sixties zijn weer alomtegenwoordig, denk aan Tame Impala, Thee Oh Sees, Foxygen, Allah-Las, Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Jacco Gardner en ook deze Unknown Mortal Orchestra. De band begeeft zich op het open minded pas tussen The Mothers Of Invention, Syd Barrett, Love, The Byrds, The Beatles, Jimi Hendrix, 13 th Floor Elevators en Funkadelic.
Op hun tweede plaat staan sprankelende songs die lijken te zijn gemaakt in de meest geestesverruimende periode van de sixties. Veelzijdigheid, gekte en geschift vernuft liggen aan de grond van verfrissende groovy songs met heerlijke tempowisselingen en muzikale verassingen. Zappateske gitaartjes mengen zich met spacy Flaming Lips geluidjes en ondergedompelde T-Rex riffs. Dit is zonder meer een plaatje die het moet hebben van zijn zweverige sound, maar die ook pareltjes van songs herbergt. Zo kan het prachtige “Monki” doorgaan als iets van Sparklehorse, maar dan met een ietwat minder gekwelde geest aan het roer. Waarmee we willen zeggen, mocht de betreurde Mark Linkous het leven iets rooskleuriger hebben ingezien, dan had hij die song ook wel uit zijn mouw kunnen schudden.
Verder staat hier geen enkele stinker op, integendeel, de songs ademen allemaal een andere fleurige bloemengeur uit zonder daarom dat fletse flower power gevoel van de hippies op te roepen.
Blik op oneindig, verstand op nul, gaspedaal volledig ingedrukt en vooruit met de geit. Dat is zowat de ingesteldheid bij de in your face punkrock van Fidlar. Het refrein van de openingssong spreekt boekdelen : ‘I drink cheap beer, so what, fuck you !’
FIDLAR staat trouwens voor “Fuck it, dog, life’s a risk”. U hoeft dus geen uitzonderlijk intellect te hebben om te kunnen volgen. Maar dat moest ook niet bij The Ramones, en hoe geniaal waren die niet ? Waarmee we al onmiddellijk een eerste referentie hebben, denk verder nog aan Circle Jerks, The Germs, Howler en vroege Replacements, en u weet zo een beetje hoe Fidlar klinkt.
Niet echt origineel, zegt u ? Ok, so be it, maar wel duizend keer efficiënter dan de banale prefab punk van groepjes als Blink 182 en Sum 41. Fidlar is stukken opwindender en vooral vuiler, zoals in de vettige garagerockers “Stoke and broke” en “Wait for the man” die ons doen denken aan The Nomads in hun smerigste dagen. “Max Can’t surf” en “Blackout Stout” halen op hun beurt de frisheid van pakweg The Vaccines naar boven en de rotvaart die Fidlar bereikt in kopstoten “White on White”, “Wake Bake Skate” en “5 to 9” nodigt uit tot wilde pogo feestjes en circle pits.
Het is simpele garagepunk, niet meer of niet minder, maar het werkt bijzonder aanstekelijk en dat is wat telt.
Voor zij die een heus punkfeestje willen bouwen en eens goed tegen elkaar willen aanbotsen, Fidlar komt naar de Antwerpse Trix op maandag 4 maart.
Akoestisch blijkt de laatste tijd nogal in te zijn... Waarschijnlijk zal dat niet de beweegreden zijn van de heren Kotipelto & Liimatainen om met een volledig akoestische plaat te komen gezien het duo al een heel tijdje dergelijke shows speelt. Voor wie de twee mannen niet kent: Timo Kotipelto is de frontman van de metalband Stratovarius en van Kotipelto, Jani Liimatainen speelde voorheen bij Sonata Arctica. Omdat nogal wat fans hun optredens met een smartphone registreerden, vonden ze het opportuun om zelf een plaat met de nodige geluidskwaliteit te maken.
Op ‘Blakoustic’ staan de meeste nummers die ze ook live brengen. Daaronder uiteraard de bekende Stratovarius-covers zoals “Black Diamond” en “Hunting High And Low” maar ook tracks zoals “Serenity” en “Sleep Well” uit de solo-albums van Kotipelto. Daarnaast vinden we covers van bekende tracks zoals Pete Townshends “Micky Blue Eyes” en Deep Purples “Perfect Strangers”. Er is ook ruimte voor een nieuwe compositie, nl de ballad “Where My Rainbow Ends”. We kunnen stellen dat de Finnen geslaagd zijn in hun opzet en een mooi klinkende plaat met prim gitaarpartijen en dito vocalen hebben geproduceerd. We plaatsen er wel de kanttekening bij dat ze duidelijk op safe speelden en dat ‘Blackoustic’ zelden spettert of spannend wordt...
Maudlin, een Belgische postmetal /hardcore/doom band, zag het leven in 2004. In 2008 brachten ze hun debuutalbum ‘ Ionesco’ uit onder Offerandum Records, kort nadien gevolgd door een vinyl release onder Genet&Offerandum Records. Ionesco speelt zich af in de jaren 1950 en vertelt het verhaal van een fictief personage die door Doctor Freeman een transorbitale lobotomie ondergaat; een operatie die depressie zou genezen. Ionesco beschrijft de gevoelens die deze fictieve patiënt ervaart voor, tijdens en na de operatie. Het verhaal van Ionesco kent een open einde en een symbolische stilte die de weg symboliseert naar het ‘witte licht’.
Maudlin deelde sindsdien samen het podium met Russian Circles, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna, Calliston Rosetta, AmenRa en vele anderen. Maudlin staat gekend voor hun intense, dynamische live act. Hun nieuwe album ‘A Sign of Time’ zag het licht in 2013 en borduurt verder op de stilte van het open einde van ‘Ionesco’. ‘A Sign of Time’ is een time-stretch van die stilte en vertelt over de bijna doodservaring van diezelfde patiënt, keert samen met hem terug naar die momenten die hem als persoon hebben geraakt. Net voor het verliezen van bewustzijn worden we door shockerende gebeurtenissen, net heel bewust van die bijzondere momenten. Een autobiografie van een leven die in één enkele seconde door het bewustzijn flitst.
Nieuw is de samenwerking met ConSouling Sounds, een Belgisch platenlabel, die onder meer Alkerdeel, Syndrome en Amenra onder hun vleugels neemt. Voor de vinylrelease kregen ze steun van het onafhankelijk DIY Duitse platenlabel Moment of Collapse die bands als REKA, In The Hearts of Emperors, Light Bearer en Selenites promoot.
Maudlin kenmerkt zich door een rijk geluid die de luisteraar in de sfeer brengt die ze wensen op te roepen. ‘A Sign of Time’ heeft een atmosferische focus, waar gitaren zowel crunchy als etherisch uit de hoek komen –vaak met een knipoog naar bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. Het nummer “Become minutes” is hier een perfect voorbeeld van. Maudlin beweegt zich tussen hard en zacht, tussen proza en zang, tussen pre en post. Het donkere, grove timbre van zanger Davy De Schrooder kleurt de nummers met een melancholische essentie. Maudlin roept zowel melancholie als levendigheid op, zowel gemoedelijkheid als gerichtheid, zowel intensiteit als ademloosheid. Het nummer “Hours” creëert een mysterieuze, lugubere sfeer door de fragiele vrouwenstem die perfect zou passen in een scène van David Lynch. Persoonlijke favoriet is “She whispers treason”, een nummer waar een ware Maudlin drive in zit. Zowel het label psychedelische doom als posthardcore doen ze alle eer aan, meer zelfs, Maudlin barst van de creativiteit door hun flamboyant samenspel van verschillende genres, zonder te vervallen in een kakafonie.
Dat deze band ondergewaardeerd wordt door het Belgische publiek is een feit. Maar hier geldt dan misschien vooral de regel dat onbekend onbemind is. Wie Maudlin live aan het werk wil zien, kan de komende tijd in verschillende Belgische zalen terecht. Hun releaseshow is voorzien op 15 februari in cultuurcentrum De Grote Post in Oostende en op 9 maart spelen ze samen met Steak Number Eight in de 4AD, Diksmuide.
Hun eerste album ‘Ionesco’ is te beluisteren op http://maudlin.bandcamp.com/album/ionesco . Op Facebook vind je hun onder http://www.facebook.com/MAUDLINrocks
Maston komt uit de City of Angels, en bestaat uit een kwintet . Hun lp ‘Shadows’ komt op 15 februari uit via Trouble In Mind Records en is hun eerste album bestaande uit tien tracks. Trouble In Mind Records is een in Chicago based label die onder meer ook bands als MMOSS, Ty Segall, Nights Beats en Mikal Cronin promoot.
Frank Maston is de frontzanger en grondlegger van Maston. Zelf opgegroeid zijnde in de achterwijken van LA, werd hij doordrenkt door de discografie van Wilson, Bacharach en Morricone, als de filmografie van de jaren zestig en zeventig. Deze invloeden zijn dan ook duidelijk te horen op ‘Shadows’.
Maston roept de sfeer op van een Twin Peaks gesitueerd in Malibu. Maston staat voor dromerige surfpop à la Other Lives met een even rijke instrumentendoos. Er hangt ook een soort cinematografische sixties sfeer in hun nummers. Maston brengt deze intieme fanfare op gang door gebruik te maken van velerlei instrumenten zoals orgels, houtblazers en piano met schaduwrijke melodieën en griezelige gitaarlijnen. Boven alles nodigt deze plaat je uit tot spontane uitbarstingen van vrolijkheid. Mastons ‘Shadows’ roept het beeld op van een ritje op een hobbelpaard te midden een Western maar kan zich evenzeer situeren in een romantische scene uit een film noir uit de jaren zestig. Hoewel de bron van muzikale inspiratie zich in het verleden afspeelt, is Mastons sound allesbehalve oubollig te noemen. Eerder is het een sixties revival die absoluut een plaats in je nieuwerwetse kast verdient!
Een voorsmaakje van ‘Shadows’ kan je beluisteren via hun bandcamppagina http://maston.bandcamp.com/
Godspeed You! Black Emperor - da’s Postrock , avantgarde buiten categorie – Na een sabbatical van 2003 – 2010 is dit Canadese collectief er terug met nieuw werk. Hun radicaal politieke en maatschappelijke idealen zetten ze om in instrumentaal intense , grillige , beeldende , emotionele , grootse , meeslepende muziek . Mysterieuze beeldtaal siert het decor.
Hier spreekt de muziek en op de nieuwe plaat zijn er twee lang uitgesponnen en twee ‘gewoon’ lange stukken. Op het eerste en laatste nummer “Mladic” en “Strung like lights at thee printemps erable” wordt een spanningsboog opengetrokken, bouwt op , neemt monumentale proporties aan , houdt de aandacht vast en weet al of niet rustig te ontladen, om tot slot dan naar een indrukwekkende finale te gaan . Ook de twee andere nummers moeten niet onderdoen qua intensiteit want hier horen we delirante filmisch bezwerende soundscapes. Een muzikaal spanningsveld is aanwezig in het breed instrumentarium .
Vijfsterren plaat van een ongewone en eigenzinnige cultband .
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones van Chino Moreno, hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ ruim tien jaar terug twee memorabele platen uit , een broeierig ,donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook wel te horen krijgen bij een Tool.
Daarna kwam de band minder in de spotlights, ondanks de paar consistente platen, maar ze hadden net niet die singles, die de punch hadden om in het geheugen gegrift te staan .
En toen bassist Chi Cheng na een autocrash in een maandenlange coma belandde, moesten ze noodgedwongen de opnames staken van hun vorig album . Maar Deftones gaven niet op en werkten met voormalig Quicksand bassist Sergio Vega en doopten de plaat tot een nieuwe werktitel ‘Diamond eyes’ .
Op de opvolger wordt er nog steeds met Vega gewerkt en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Een sterke plaat trouwens , met een reeks broeierige , meeslepende songs die durven te exploderen, “ Swerve city”, “Romantic dreams” en “Leathers”; andere zijn sfeervoller , intenser van aard, als “ Entombed” en “ What happened to you” .
Steevast zijn ze op zoek naar een evenwicht tussen bruutheid , dromerigheid en gelaagdheid. Hier telt de force en intensiteit en overtuigen ze verder met een “Poltergeist”, “Graphic nature” en “Goon squad”.
Al een tijdje geleden dat we Cody hoorden . We herinneren ons nog die plaat ‘The headphone masterpiece’ en die sterke single “The seed” met The Roots . Zijn sound was een opvallende ‘lofi’ mix van rock , funk en soul. Sindsdien was het opmerkelijk stil rond dit smaakvol multitalent , die af en toe nog iets liet lekken via het internet , maar bon, hij is back en heeft alvast een sterke return uit. Heel veel soul , in de beste traditie van Marvin Gaye en het Stax label , een seventies retro geluid , een kenmerkend gitaarspel, gepast ondersteund van blazers, strijkers en koortjes . Onderhuids ademt de muziek een Q Tarentino sfeertje. “Til I met thee”, “I’ve been life” en “That’s still mama” zijn al meteen drie sterke openers. We vallen voor de sfeervolle, groovy sound en voor de charme en dynamiek van Chesnutt . Hij brengt messcherpe observaties over de wereld waarin we leven . Puike return !
Nederlands 
Français 
