Bij dit fijne label noteren we opnieuw een beloftevolle naam , met name Raketkanon , een (gelegenheids) formatie rond Antwerpenaar Jef Verbeeck, die beroep deed op Pieter De Wilde (Waldorf), Lode Vlaeminck (Toman) en Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov .
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop. De sound kan hard, hakkend zijn , maar is doordacht en behoudt z’n subtiliteit. De muziek prikkelt, kan neurotisch zijn , maar raakt, is gedreven en gevoelig.
Op een lekker uitgesponnen nummer als “Anna” , vinden we al de kenmerken terug . Wat een spanningsveld weten zij hier te creëren .
Al meteen wordt de aandacht gescherpt op “Herman”, single van de plaat, een stevige knaller met weerhalen , die elan krijgt door de schreeuwvocals. “Louis”, “Judith” of een “Helen” ( tja, het zijn allen man- vrouwtitels) klinken iets minder stoer , maar de rauwheid stroomt door de aderen . De paar instrumentals “Henri”, “Eva” en het zweverig bedwelmende rauwe “Lena” vullen aan.
Ontregelde , laag gestemde gitaren, dreunende basses en felle, krachtige drums sieren de plaat; onderhuids is er een filmische sludge aanwezig , en vervormde vocals porren dit maar aan .
Raketkanon roept bands als Shellac, Melvins, Tomahawk, Butthole surfers , God Machine , Barkmarket , Mars Volta en het onvolprezen Nederlandse Lul op; ze zijn allemaal mooi verweven in hun opbouwend , broeierig, spannend, allesverslindend geluid.
“All the way down from St. Louis Missouri, Usa” … Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic . Hij wordt op sleeptouw genomen door Jack White , die mee instond voor de nieuwe titelloze plaat .
Samen met het combo The South City Three , een bigband, brengen ze een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop en doowop …Akoestische dansmuziek, een “sun blessed riverboat style” die onsterfelijk klinkt volgens Lafarge.
We horen het zeker aan het enthousiasme, de dynamiek en de friste in het materiaal . Aangename muziek voor wie houdt van die traditional old style van Kitty , Daisy & Lewis of Caro Emerald .
Een aparte verschijning , toch die bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, en die een beetje schaars gekleed kan zijn . Broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek op z’n Twin Peaks is een juiste omschrijving van haar muziek. Haar debuut
‘Born to die’ , heeft een paar smaakvolle, huiverende singles uit, “Born to die”, “Bluejeans”, “Video games” en “Summertime sadness” , die sieren door de intens broeierige spanning , de slepende donkere beats , de orkestraties en de vrouwelijke backing koortjes . Emotioneel materiaal , gedragen door haar helder, indringende, beklijvende , doorleefde stem die iets meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse, Amanda Lear en Marlene Dietrich .
Een sound die ons 60 jaar terug in de tijd doet tuimelen . Een muzikale droomwereld, mysterieuze dieptes en een intrinsieke klankkleur, vakkundig uitgewerkt met een verleidelijke, smachtende tune … Een overtuigend debuut van wel twaalf songs, aangevuld met vier extra tracks en remixes .
Emanuel and the fear is een formatie uit Brooklyn, New York. Dit is hun tweede langspeler. Sedert een tweetal jaren geven ze ook live concerten in Europa en lijken ze aan populariteit te winnen. Bombastische nummers (je hoort er zelfs wat Genesis in) wisselen zich af met eenvoudige, simpele liedjes. In enkele nummers komen zelfs regelmatig tempowisselingen voor, zodanig dat je zelfs twee songs in één krijgt.
Beste nummers zijn "The Janus Mirror", met de prachtige stem van zangeres en celliste Liz Hanley en " Wooble" dat begint met prachtige, zweverige klanken en zich gaandeweg ontpopt tot een stevig progressief nummer. Het beluisteren waard dus.
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) is ‘back’ . Calexico heeft een nieuwe plaat uit , een kleine vier jaar na ‘Carried to dust’ . ‘Algiers’ verwijst niet naar de hoofdstad in Algerije , maar naar een wijk in New Orleans , waar de songs werden geschreven en opgenomen .
Het duo deed terug beroep op Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke warme americana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tune krijgt . De gemene deler: exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western.
De single “Splitter” is alvast de barometer van het sfeervolle, dromerige en aanstekelijke materiaal. De songs zitten ingenieus in elkaar en getuigen van bezield vakwerk . Calexico blijft een band in topconditie.
Er komt veel moois uit aan de andere kant van de taalgrens; waren we eerder al onder de indruk van de releases van Brns en Great Mountain Fire , dan dringt Montevideo (nee niet die hoofdstad van Uruguay!) zich nu op . Tja er valt veel leuks te noteren bij onze Franstalige vrienden hoor, gezien we al werk van Ghinzu , Girls In Hawaii , Hollywood Porn Stars , The Tellers en Sharko in de spotlights plaatsten.
En terecht! Montevideo rond Manu Simonis, Gaby Reding en de broers Waterlot zijn niet vies van punkfunk synths , zoals die ook bij ons eigen Goose te noteren zijn. Ze klopten aan in de studio’s van James Murphy van (ex) LCD Soundsystem , en die invloeden hoor je zeker. Dit is broeierige, aanstekelijke ‘catchy’ synthpop met dromerige zanglijnen . Met songs als “Castles” , “Madchester”, “Horses” tonen ze aan met scherp te schieten . Vooral met de ‘bubbelpop’ single “Fate & glory” (met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers ) , knipoog naar Balthazar, zetten ze zich op de kaart in Vlaanderen en in ons landje. De paar missers “Hello” en “Mr Drake” dekken we toe met de mantel der liefde.
Overtuigend bezwerende groovy plaatje. Btw de cd hoes verwijst naar het surrealistische decor van René Margritte.
Absynthe Minded heeft opnieuw een boeiend album uit, de vijfde al … De cd moet echt niet onderdoen tegenover hun vroegere werk . Integendeel , opnieuw hebben we reeks warme, sfeervolle, broeierige en fris speelse popsongs, gedragen door Bert Ostyn’s emotievolle melancholische stem.
Het combo koos de kaart van de toegankelijkheid , waarin streepjes jazz, folk, gypsy, Balkan en Oosterse sounds doorsijpelen . De songs “Space” en “24:7” zijn alvast het uitgangsbord; sfeermakers zijn en blijven de viool, de piano en de toetsen . de creativiteit zit ‘em in de beheerst, pakkende en zwierige kant , en minder in de stijlvarianten. Het is luchtig, dromerig en gevoelig materiaal . Ze weten een breed publiek aan te spreken en de songs hebben een broeierige intensiteit .
Hun muzikaal talent wordt nogmaals aangetoond in een , vijfde , overtuigende plaat!
Het Kortrijkse kwintet van de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft opnieuw een sterke plaat afgeleverd . Na ‘Applause’ namen ze de tijd te werken aan die belangrijke tweede.
Overtuigend klonken ze door de broeierig spannende opbouw, de heerlijke melodielijnen , de meerstemmige zangpartijen en de toevoeging van synths en viool, die niet vies zijn van een grimmig randje .
Hier hebben ze hun materiaal nog dieper in detail uitgewerkt . De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes met blazers en de huppelende, sfeervolle ritmes.
Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die ook met finesse te werk gingen; dat levert pracht op als “The oldest of sisters” , “The man who owns the place” en “Any suggestion” , zonder de andere groeisongs te vergeten . Geen enkel moment van verveling.
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! .
Skip & Die - Een ontmoeting die vonken opleverde, nl Jon Collignon meets Catarina Aimée Dahms (‘Cata Pirata’), aanstekelijke , opzwepende , dansbare worldpop , samen met een rits Zuid-Afrikaanse artiesten, het thuisfront van dame ‘Cata Pirata’. Er wordt hier in wat dialecten en in de Engelse taal gezongen . Af en toe wordt wat vaart teruggenomen, maar dan nog hebben we een uitermate kleurrijk relaxt, zonnig , zwierig plaatje .
Toegegeven , op den duur hebben we wat gehoord , maar de dynamiek en de vitaliteit is om U tegen te zeggen. Een rits groovy exotische worldpop nummers , met ergens een Zuid-Afrikaanse MIA …
Het NYse duo Sarah Barthel (zang/keys) en Josh Carter (zang/gitaar) houdt het op synthpop, die het midden houdt tussen een droom psychedelisch en trippop geluid . Na hun debuut ‘Eyelid movies’, al ruim twee jaar uit, is er nu de EP ‘Nightlife’ met zeven songs . Op songs “Turning into stone” en “A dark tunel” zorgt het duo voor een zwaardere beat en kunnen de pedaaleffects worden ingedrukt , wat hen richting krautrock/shoegaze brengt .
Bij onze Franstalige vrienden zijn zij al goed ingeburgerd, hier bij ons is men er nog direct warm voor; hun intrigerende synthpop overtuigt en verdient een ruimere erkenning.
Het Franse The Bewitched Hands staan garant voor goedgemutste indiepop; sprankelende, aanstekelijke en betoverende melodieën met een luchtige, optimistische tune. Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen .
De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki , I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree en Broken Social Scene.
Een opgewekte stemming heb je al meteen met “Westminster”, “Thank you , goodbye, it’s over” en “50s are good” . Af en toe mindert de vaart en horen we een handvol eenvoudige broeierige popsongs, “Let me”, “Ah, ah, ah, ah!” , “The laws of walls” en de titelsong ; het sombere, melancholische kantje van de band heb je dan op de sfeervolle “Words can let you down” en “Modern dance”.
Kortom , er valt voldoende variatie te noteren, waarbij de plaat je in optimale stemming brengt . In Frankrijk zijn ze al een hype , hier loopt het nog niet over, maar ze zijn méér dan het ontdekken waard.
Mark Knopfler is het soort mega artiest die dankzij een uiterst succesvolle carrière de schaapjes al lang op het droge heeft en voor wie het allemaal niet meer zo nodig hoeft.
Met dit soort individuen heb je twee mogelijkheden. Ofwel laten ze zich toch nog verleiden door allerhande geldruikende platenmaatschappijen om afgelikte en op platte commercie gerichte muziek te maken ten einde zo veel mogelijk dollars in het laatje te brengen. Ofwel kiezen ze niet langer voor het bijspijzen van hun al uitpuilende bankrekening en doen ze gewoon hun eigen zin.
Knopfler is voluit voor de tweede optie gegaan, en daarom alleen al vinden wij ‘Privateering’ een vermeldenswaardige plaat.
De inspiratiebron is helemaal nog niet opgedroogd, dit is een heuse dubbellaar geworden en er staat maar weinig prul op, een paar slijmerige ballads niet te na gelaten. Knopfler keert terug naar de roots, de blues, af en toe een vleugje jazz en naar de Keltische folk. De gitaar blijft zijn beste vriend maar dit vertaalt zich nergens in overbodige guitar hero uitspattingen. ‘Privateering’ is gewoon een relaxe, klasrijke en eerlijke laid back plaat, zoals we die ook geregeld krijgen van andere grootheden als JJ Cale, Ry Cooder, Richard Thompson en Tony Joe White.
Soms zijn er nog wat referenties naar Dire Straits, check die typisch luchtige gitaartjes in het lekker voortrollende “Corned Beef City”, maar doorgaans is het toch vooral de blues die prachtig en doorleefd bedreven wordt in ondermeer “Bluebird”, “Don’t forget your hat”, “Gator Blood” en “Today is Okay”.
Als u al eens in de late uurtjes de snelweg op moet, schuif dan ‘Privateering’ in de cd lader, de ideale soundtrack voor uw nachtelijke trip.
Op 12/05/2013 komt de meester zijn nieuwe plaat voorstellen in het Sportpaleis. Het is geen schande om daar bij te zijn.
Nederlands 
Français 
