Mooi artwork, een mooie perstekst en muzikanten die er volgens de bijgeleverde bio een prima levensingesteldheid op nahouden... tot zover het positieve nieuws over de eerste uitgave van dit drietal dat luistert naar de welluidende namen Dick Tator, Gina Da Volta en Pete Haine. Muzikaal is dit mini-cdtje echter weinig soeps, we horen zeer eendimensionale en eenvoudige metal die vrijwel meteen begint te vervelen. De vijf tracks zijn allen opgebouwd op dezelfde repeterende, monotone riffs en kennen bovendien zeer matige en irriterende vocalen. Een nieuwe zanger lijkt ons alvast een prima eerste stap voor Dicktator... Over het geluid van deze opnames kunnen we ook kort zijn: barslecht! Wie ondanks deze review toch wat meer info wil, vindt die op www.dicktator.be .
Hardcoreliefhebbers die opgroeiden in de jaren negentig, herinneren ongetwijfeld de vele Europese topbands die toen als paddestoelen uit de grond schoten. De meeste van die zogeheten eurocore-bands brachten hun werk uit op het prestigieuze Lost & Found-label. Zo leerden we ook onze landgenoten van Hard Resistance kennen die in 1996 het stevige album ‘It’s All Around’ afleverden met daarop de prachtsong “Who Pays Your Bills”..
Hard Resistance hield er begin deze eeuw eventjes mee op maar is nu defintief terug.
‘Lawless & Disorder’ heet hun comebackplaat die wordt uitgebracht op het nieuwe Strength Records, een label dat werd opgericht door Roger Miret van Agnostic Front en door de bekende muziekjournalist Onno Cro Mag.
Gedurende 12 tracks gaat Hard Resistance als een razende tekeer... het viertal levert een pisnijdige en compromisloze mix van metal, punk, hardcore en crust die je vandaag niet zo vaak meer hoort.
Opvallend zijn verder het razendsnelle tempo dat men de hele plaat aanhoudt en de zeer agressieve vocalen van frontman Ron. Bij Hard Resistance is geen ruimte voor melodieuze koortjes of lange solo’s die je bij zoveel andere hedendaagse ‘hardcorebands’ aantreft.
Ook tekstueel zijn de heren kwaad en steken ze een flinke middenvinger op richting het establishment.
Hard Resistance is zo een band die duidelijk een unieke positie heeft binnen de hedendaagse hardcore-scène. Onze favoriete tracks zijn “War For sale”, “The Final Centrury” en “The Grand Illussion” (met gastbijdrage van Billy van Biohazard). Meer info vind je op http://www.hardresistence.be
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we tot voor kort niks afwisten van het Zweedse viertal van Hong Faux. Toch zijn we maar wat blij dat we hun debuutplaat ontvingen van de mensen van Sonic Rendez Vous!
Hong Faux maakt immers pretentieloze, aangename, upbeat rockmuziek die de klasse heeft om de landsgrenzen te ontstijgen. De Zweden staan voor een zeer merkwaardige mix van diverse stijlen: duidelijke stonerrock en geluiden die we bij rockbands in de jaren zeventig situeren, worden gecombineerd met moderne, alternatieve rock.
Ook psychedelica uit de zestiger jaren en grunge uit de jaren negentig worden toegevoegd aan de unieke sound van Hong Faux. Tel daarbij nog de uitmuntende vocalen en een schitterende productie en je mag stellen dat ‘The Crown That Wears The Head’ een prachtalbum is.
De acht tracks zijn trouwens zeer afwisselend (sommigen zullen het stevig rockende “Hit Hard Hit First” prefereren terwijl anderen misschien de psychedelische stoner van “Pearlgarden” verkiezen).
Na 33 minuten drukten wij alvast snel op de repeatknop.
In 2010 hoorden we al iets waaien van het duo uit Brooklyn, NY , Tanlines, gecentraliseerd rond zanger/gitarist Eric Emm (ex-Don Caballero) en Jesse Cohen (percussionist/keys), met hun ‘Volume One’ .
De opvolger ‘Mixed Emotions’, eigent zich een plaatsje toe tussen de popelektronica van Friendly Fires , Crystal Fighters en Yeasayer . Inderdaad , met invloeden van Hot Chip , Vampire Weekend en Animal Collective onder de arm , horen we lekker groovende opzwepende muziek van zalvende , dansbare energieke beats, bongo’s, gitaarlijntjes en zwevende echoënde vocals, die ons meedrijven naar een ‘andeere’ droomwereld …
Te koesteren alvast zijn songs “All of me”, “Yes way”, “Not the same” , “Lost somewhere”,
“Real life” en “Cactus”.
SX - Ontdekt tijdens Westtalent , maar vooral de vi.be on air van StuBru , leverde het Kortrijkse trio Sx een ‘boost’. Op die manier werden we vorig jaar al nieuwsgierig gemaakt met hun “Black video” en “Graffiti” , meteen twee kleppers van hun betoverende, bezwerende en huiverende indiepop/electrowave .
SX roept met hun synths, drums en (reverb) gitaren een dromerig en mistig decor op waarover Stefanie Callebaut’s licht galmende stem heen zweeft. Het materiaal krijgt dus duidelijk elan met haar etherische, onheilzwangere, hallucinante vocals.
Het zijn knap gearrangeerde, gevarieerde, sfeervolle composities, die durven aan te zwellen en krachtiger, vettiger en opzwepender te klinken. De songs ademen een ‘nightclubbing’ sfeertje en hebben een donkere, apocalyptische ondertoon.
We denken aan een Kate Bush, Scarlett Johansson, Beach House en Twin Peaks. Hier valt veel schoons en aantrekkelijks te noteren; na de twee eerder vernoemde nummers , hebben we de slepende melodielijn en de psychedelische tunes van “Aurora”, de soundscapes van “Plateau” en natuurlijk die nieuwe single “Gold” .
Jong talent, revelerend bandje! U bent gewaarschuwd!
Alanis Morissette heeft muzikaal als privé al een hobbelig parcours achter de rug . Nu, 17 jaar na het debuut ‘Jagged little pill’ is ze in een andere fase in haar leven, duidelijk ‘back to reality’, beide voeten op de grond, heeft ze de rust gevonden , is gelukkig getrouwd met rapper souleye , is moeder en heeft een goede evenwichtige mainstreampop plaat uit , gedragen door haar kenmerkende neuzelende zang . De single “Guardian” is fris, aanstekelijk en is er eentje om in te lijsten .
De toevoeging van elektronica , synths en strijkers in het afwisselende materiaal is uitermate beheerst en goed gedoseerd op “Empathy” , “Spiral”, “Numb” en “Havoc”.
‘Havoc & Bright Lights’ is geen wereldschokkende nieuwe plaat, maar brengt Alanis alvast opnieuw onder de aandacht …
Een van de opkomende dames is ongetwijfeld Lianne La Havas. De 22 jarige jonge charismatische Britse sing/songwritster en multi-instrumentaliste heeft hét: tonnen talent, en ze speelt zowel gitaar, ukelele, bas als drums op haar debuut en eerder verschenen EP’s . Integer, intiem , sfeervol en meeslepend materiaal , die een heerlijke tint krijgen door haar warme stem.
Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven. De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
Afwisselend materiaal horen we , “Don’t wake me up”, “Au cinéma”, “Forget” en de titelsong zijn de groovy songs; de kwetsbare kant is er met “No room for doubt”, “Age” en “Gone” . Een brede waaier binnen het genre , die toegankelijk , melodieus en gevoelig klinkt, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt.
De sympathieke, enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken . Overtuigend debuut …
Voor de iets oudere rockliefhebber is de naam Incubus allesbehalve onbekend… Het was vooral rond de eeuwwisseling dat deze formatie uit Californië hoge ogen gooide met hun mix van metal en alternatieve rock.
Albums als ‘Make Yourself’ en ‘Morning View’ kenden heel wat memorabele songs en gingen in die periode gretig over de toonbanken.
Na een korte break is Incubus al een eindje terug. Zo was er in 2011 het zevende studio-album ‘If Not Now, When?’ en dit jaar waren ze ondermeer live te zien op Rock Werchter. ‘Incubus HQ Live’ is de facto het eerste live album van de band en is een mooie uitgave nav het twintigjarig bestaan van het Amerikaanse vijftal.
De band trakteert ons concreet op een fraaie live cd en een dvd. Alles werd vorig jaar opgenomen in Los Angeles waar het vijftal een aantal dagen na mekaar in dezelfde setting optrad en waarbij de fans de mogelijkheid kregen om de setlist zelf samen te stellen. De live plaat is alleszins de moeite, het geluid is prima en als luisteraar krijg je een mooi overzicht van de evolutie die Incubus door de jaren onderging.
Het valt bovendien op hoeveel hits deze Amerikanen in al die jaren schreven... Wie nog geen werk van Incubus in zijn platenkast heeft, kan daar middels deze live plaat zeker verandering inbrengen!
House VS Hurricane is met hun tweede full album duidelijk aan een nieuwe start toe. Met ‘Crooked Teeth’ onderging HVSH duidelijk een aantal ingrijpende wijzigingen in vergelijking met debuutplaat ‘Perspectives’ uit 2010.
Niet alleen waren er verschillende personeelswissels (met Dan Casey, voorheen bij Nazarite Now is er ondermeer een nieuwe vocalist) maar ook op muzikaal gebied etaleren de Australiërs uit Melbourne een nieuwe smoel. Weg zijn de overvloedige synths die we ook bij een band als The Devils Wear Prada kennen. In de plaats staat House VS Hurricane nu voor directe en herkenbare metalcore waarbij agressieve, stevige stukken gecombineerd worden met diverse breakdowns en verschillende melodieuze koortjes. Niks nieuws onder de zon horen we je denken, maar het is evenzeer duidelijk dat House VS Hurricane verschillende composities heeft gemaakt die je na beluistering graag opnieuw wil horen.
De tracks klinken lekker fris en consistent en kennen een perfecte balans tussen agressie en melodie.
House VS Hurricane beschikt verder over een fantastische drummer en het geluid op deze plaat is werkelijk moddervet.
House VS Hurricane is een band die zeker verdient om ook buiten Australië ontdekt te worden, wij laten alvast deze ‘Crooked Teeth’ de komende tijd stevig uit onze speakers knallen.
Het uit Brooklyn, NYse afkomstige duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) intrigeerden op hun titelloos debuut met een rits fijne electropopsongs. Hun synthpop zit ergens tussen elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat.
Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles .
Op de tweede plaat horen we opnieuw heerlijk lekkere, leuke , zweverige, sfeervolle electropop met ‘onderhuids ‘ een wavetoets. Het eerste deel van de cd is extraverter en werkt meer in op de dansspieren door de repeterende krachtige beats en drums , die richting electro-shoegaze gaan .
Het tweede deel klinkt gematigder , is dromerig en sfeervoller , en biedt een kenmerkende zalvende groove , zonder over te hellen naar mistroostige tunes .
Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.
Drie jaar terug debuteerde het Amerikaanse Passion Pit van Michael Angelakos (Griekse roots) uit Massachusetts . ‘Manners’ bevatte aanstekelijke indie/electropop, die met songs als “Make Light”, “Little Secrets”, “Sleepyhead” en natuurlijk de hit “The Reeling” de plaat naar een hoger niveau trokken . De mainstreampop ademde een positieve vibe uit , die onnadrukkelijk ook op de opvolger te horen is.
‘Gossamer’ klink bruisend , opwindend en kan knallen , vooral in het begin wordt de champagne ontkurkt op de optimistische dance pop van “Take a walk”, “I’ll be allright” en “Carried away” . Potentiele radiohits , die naast de hoog uithalende stem van Angelakos wordt geruggensteund door meerstemmige vocals.
Ondanks die levenslustige tunes , ging het Angelakos niet voor de wind, maar hij gooit het van zich af door die aanstekelijke, groovy tunes .
Niet alle songs zijn even sterk en af en toe wordt er wat vaart teruggenomen , waarbij “On my way”, “Hideaway” en “Love is greed” overtuigen in dit genre .
Passion Pit heeft een ontspannend fijne , leuke, opzwepende en dansbaar tweede cd afgeleverd!
Nederlands 
Français 
