Driewerf hoera ! Onze favoriete wildebras is terug met negen lappen onvervalste en gloeiend hete rock’n’roll. ‘The Savage Heart’ is nog maar eens een kolkend stoompotje waarin Jim Jones met de nodige grinta zichzelf volledig overgeeft in een verzameling bruisende en vuile rockers.
Hij zingt en roept de ziel uit zijn lijf, de piano staat roodgloeiend als in de hoogdagen van Little Richard en Jerry Lee Lewis en de gitaren sneren zich als venijnige hyena’s doorheen het album. In vergelijking met de uiterst wilde uitspattingen van de twee vorige platen gaat men hier iets minder in het rood en is de aandacht wat meer op de songs gericht. Omdat de intensiteit hierbij niet verloren is gegaan is dit hoegenaamd geen probleem. Er zit wat meer variatie in ‘The Savage Heart’ maar het produceren van zinderende rock’n’roll is nog steeds het hoofddoel.
Laat The Jim Jones Revue over u heen walsen in de Trix op 13/12.
Hoewel het geluid alweer heel herkenbaar klinkt is de nieuwe plaat van The Raveonettes een stuk luchtiger geworden dan de vorige twee snerende en donkere werkstukjes ‘Raven in The Grave’ en ‘In and out of control’. Wij zijn daar eerlijk gezegd niet zo blij mee, want de meeste songs zijn te oppervlakkig en nestelen zich niet zo diep in onze aderen als bij quasi alle andere Raveonettes plaatjes. Als we daarenboven ook moeten vaststellen dat er maar 9 songs op ‘Observator’ staan (na 31 minuutjes is ’t al gedaan) dan weten we meteen dat dit geen hoogvlieger is. Het gemis aan kwantiteit heeft zich deze keer niet echt vertaald in kwaliteit.
Een schamel hoogtepuntje is “Observations”, een mooie dromerige song die ondermeer via een heerlijk achtergrond gitaartje doet denken aan die verbluffende Chromatics cd van enkele maanden geleden. Afsluiter “Till the end” snijdt als vanouds ook nog een flink eindje door, maar voor de rest kabbelt het plaatje maar wat aan en wordt elke vorm van venijn gemeden.
‘Observator’ is The Raveonettes hun braafste album tot op heden en hoegenaamd niet wat wij van dit anders redelijk fantastische duo zouden verwachten. Wat niet wil zeggen dat u niet moet afzakken naar Het Depot op 8 december, want live zal de decibelknop een ferm stuk naar rechts gedraaid worden.
Eerlijkheidshalve moeten wij u vertellen dat deze band uit Athens, USA ons nog nooit was opgevallen. Nochtans is dit hier al hun zevende plaat en die is uw en onze aandacht meer dan waard.
De band was aanvankelijk te situeren binnen post-rock milieu’s, maar op Maserati VII krijgen we een soort space-rock vermengd met dance-rock, Ozric Tentacles gekoppeld aan Goose, Suicide met gitaren (steken ze zelf niet onder stoelen of banken, het tweede nummer heet gewoon “Martin Rev”), post-rock met beats of kraut-rock in Daft Punk land.
Deze volledige instrumentale plaat is een mooie harmonie tussen synths en gitaren die voortdurend op een ophitsende beat verder drijven, en dat soms in songs van meer dan tien minuten zoals het aanzwellende “Abracadabracab”.
Andere hoogtepunten zijn de verslavende opener “San Angeles” en het stevig rockende “Earth-like”, een soort Mogwai on speed.
Maserati VII gedijt zowel in de dance club als in de rockconcertzaal en dat is meestal niet zo voor de hand liggend, maar hier wel zeer geslaagd. Een huwelijk tussen gitaren en dance beats is dus niet bij voorbaat gedoemd om te mislukken.
Toen we het artwork van dit plaatje aandachtig bekeken, dachten we eventjes dat het om de heruitgave ging van een lp uit ons vaders oude platencollectie. De man was veertig jaar geleden een flinke hardrocker (inclusief obligaat nektapijt) en wie de drie heren op de albumhoes aanschouwt, moet bekennen dat ze qua uiterlijk, kostumering en haardracht perfect passen bij toenmalige jonge honden als Deep Purple en andere Black Sabbaths.
Bij het beluisteren van de bijgevoegde muziek moeten we concluderen dat de verpakking perfect matcht bij de inhoud. Kadavar is een Duits trio dat een geluid produceert dat flink geïnspireerd is op de klassieke rock zoals die in de seventies gespeeld werd. Ze combineren die sound met wat psychedelica, progressieve rock, hardrock, metal en traditionele doom. Net zoals het ook bij Sabbath en Purple het geval was, worden de zeven tracks op deze titelloze plaat voortgestuwd door zware, hypnotiserende riffs onder aanvoering van een uitmuntende ritmesectie.
Verwacht dus geen origineel geluid maar maak je borst wel maar nat voor een portie stevige portie intelligente en tijdloze hardrock. Kadavar is zo een bandje die je als notoir rocker zeker in de gaten blijft houden!
For The Fallen Dreams is één van die bandjes op het Artery-label, een beetje muziekkenner weet dan al dat het om het zoveelste Amerikaanse metalcoregroepje... ‘Wasted Youth’ is al de vierde plaat van dit vijftal uit Michigan en is in vergelijking met vorig werk heel wat toegankelijker.
De band klinkt een stuk poppier door vooral de vele cleane zangstukken, daarnaast is er overvloedig ruimte voor de nodige breakdowns. In het Blink 182-achtige nnummer “Please Don’t Hurt” wordt bovendien het experiment niet geschuwd.
Het geluid op deze plaat tenslotte klinkt wat ons betreft enorm (misschien wel iets te) gelikt. Het plaatje is zeker voer voor fans van The World Alive, Parkway Drive en A Day To Remember en zal in Amerika enthousiast onthaald worden. Afwachten of dit hier ook het geval is...
Binnen de huidige shoegaze revival die nu toch al een tijdje aan de gang is, mogen we APTBS toch als één van de belangrijkste groepen aanzien. Als geen ander laten zij de snerpende gitaren en de wall of sound van een jonge Jesus And The Mary Chain herleven.
Eerder dit jaar hebben ze met de EP ‘Onwards to the wall’ al een niet onaardig visitekaartje afgeleverd, dit hier is hun derde volwaardige album.
Aan de formule is weinig veranderd. De gitaren snijden door merg en been, de decibelmeter gaat geregeld in het rood en de vaak onderkoelde vocals geven het geheel een duister eighties tintje mee. Als volleerde slijpschijven en boormachines slopen de gitaren de nodige muren, maar toch is er steeds een knappe song onder het geweld te vinden, en dat is wat APTBS zo bijzonder maakt. Zo schuilt er behoorlijk wat melodie in krautrock achtige songs als “You are the one” en “Worship”, en op “Dissolved” wordt de massieve geluidsmuur even aan banden gelegd voor een fijn gitaarriedeltje.
Elders wordt dan weer verschroeiend uitgehaald in de haastige brok noise “Why I can’t cry anymore” en in het extreem wilde “Revenge”, die we in al zijn razernij meteen tot onze favoriet van de plaat bombarderen.
A Place To Bury Strangers heeft misschien niet de meest verrassende plaat van het jaar gemaakt, maar de heren staan wel degelijk op scherp en deze ‘Worship’ is een al even logisch als splijtend vervolg op de vorige tijdbom genaamd ‘Exploding Head”.
Death Rattle staat garant voor onstuimige dark electro gemengd met een Fever Ray popgehalte. Ze balanceren op de rand van sentiment met teksten over isolement, liefde, eenheid en verlies aangevuld met een wervelwind aan electrobeats.
Death Rattle is afkomstig uit London en bracht in oktober dit jaar hun eerste EP uit onder het Belgisch label Frontal Noize. Bij Frontal Noize hebben ze een neus voor catchy sounds zo blijkt. Dat Death Rattle deze EP in een korte tijdspanne schreef is niet te merken aan de goed uitgebouwde nummers die elk een andere sfeer door de luidsprekers brengen doch trouw blijven aan het genre. Kortom, een debuutEP om U tegen te zeggen!
Hun Europese tour zit erop maar begin volgend jaar zou een album in de rekken liggen. Op deathrattle.tv vind je alles wat je zoekt.
Moment of Collapse Records is een Duits onafhankelijk label die in 2007 tot stand werd gebracht door Jens en Basti, twee vrienden met een gedeelde passie voor muziek. Het label richt zich niet tot een bepaald genre, en hun enige ambitie is die bands te steunen die een duw in de rug kunnen gebruiken. Tot op heden scharen zich een twintigtal artiesten onder dit label waaronder Selenites, In The Hearts of Emperors, Black Everest, Light Bearer,...
Ons oog en oor valt op de split van In The Hearts of Emperors/Reka die in september dit jaar gereleased werd. In The Hearts of Emperors uit Zweden brengt samen met Reka uit Rusland een split die posthardcore, postmetal, doom en sludge verenigd.
In The Hearts of Emperors zorgt voor een killer kick off met het drieluik “Dreams of Hope and Loneliness'”. De ruige stem versterkt door de duistere postmetalsfeer die ontluikt uit hun instrumenten geven hun nummers een mastodontisch reliëf . De nummers vormen door de afwisseling van instrument versus vocals een zwarte eenheid en creëren een opbouw die eigen is (of zou moeten zijn) aan het genre. Ze brengen hierbij eer aan de zwaartekracht.
Reka's 'Legacy' doet meteen denken aan AmenRa. Eerder dan In The Hearts of Emperors is Reka's ritme strakker en komen de vocals meer op de voorgrond. Het zijn nummers met bezieling die de luisteraar naar adem doen snakken. De zwaarte wordt op je afgevuurd en het is een zwaarte waar je je niet voor wil afschermen. Dit is een split naar m'n hart!
Tot wat stem en akoestische gitaargetokkel allemaal in staat zijn . The Bony King Of Nowhere aka Bram Vanparys heeft materiaal tot z’n pure essentie gebracht; folky sing/songwriterpop, eerlijk, oprecht , poëtisch , landelijk, gevoelig en dromerig . Een troubadour met een Cohen, Dylan als peetvader , een Bonnie ‘Prince’ Billy en Iron & Wine als grote broer en een Tallest man on earth als leeftijdsgenoot.
Hij overtuigt met negen korte eenvoudige, sobere, ingehouden songs .
Kijk, dit is een talentrijk zanger , met een gouden zalvende stem en een minimale begeleiding, weergegeven op de beste track van de plaat, “A travelling man”. Zeggingskracht en elegante schoonheid.
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek. Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten . Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
De Zweedse troubadour Kristian Matsson heeft nu al drie voltreffers uit , na ‘Shallow grave’ (2008) , ‘The wild hunt’ (2010 ) is er nu die derde ‘There’s no leaving now’ . Zijn handelsmerk: zijn stem en zijn gitaarspel .
We kunnen maar zeggen dat hij zich ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg.
Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische/elektrische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem.
De nieuwe plaat wordt nog breder door de uitbreiding van het instrumentarium van o.m. piano en steelpedal . Ingetogen pracht die begeesterend vaardig kan zijn, als op “Leading me now”, “Bright lanterns” en “Wind & walls” en intrigeert door z’n dromerige, snijdende vocals . Emotionele vuistslagen heet zoiets …
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn mooi, subtiel en doordacht. Wat een verkenningstocht binnen het sing/songwriterslandschap . Uniek toch om al drie cd’s lang zo intens te kunnen boeien .
De Amerikaanse blues en folkzanger Eric Bibb vertrok naar Bamako in Mali om daar samen te werken met Habib Koite, één der populairste sterren uit Africa. Dit resulteert in een unieke plaat met zowel verwijzingen naar de Amerikaanse blues en folk, als naar de traditionele Afrikaanse muziek. Eigenlijk zou de plaat beter ‘van Memphis to Bamako’ heten , aangezien deze muzikale reis de twee continenten overstijgt. Beste nummers zijn "On My Way To Bamako" en "Send Us Brighter Days.
Nederlands 
Français 
