De halfduistere elektronica op het debuut van Holy Other is te ervaren als een soundtrack. De man, te zien met een zwarte lap over het hoofd , schuilt in Manchester en Berlijn, en brengt een melodramatisch klankenspectrum van lome, slepende slowmotion beats en galm . De geluidsgolven en soundscapes worden met regelmaat verweven met abstracte zanggeluiden en stemsampling (deels Gregoriaanse zang) . Niet alledaags wat Holy Other weet te bieden, da’s zeker , maar met “(W)here”, “Love some 1”, “In difference” en de titelsong vallen er een paar pareltjes te noteren van mans donkere, duistere klankenwereld .
Iets apart is de muziek van Dead Can Dance, geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard, die van in de beginjaren ’80 ergens zweven tussen neoklassiek, middeleeuwse folk, ambient , cold wave, gothic pop , romantiek, new age en prog, niet vies van Keltische, Oosterse invloeden en world.
Iets uniek door het gebruik van een niet alledaags instrumentarium (oude en niet Westerse) als draailier en het Chinese hakkebord , de hemels bezwerende, bedwelmende (glossolalie) zang van Gerrard , de diep gravende baritonstem van Perry in combinatie met keys, percussie en beats .
En in het materiaal van Dead Can Dance neemt de symboliek een voorname plaats in .
Met het This Mortal Coil project kwam Dead Can Dance nog sterker in de picture ( “Dreams made flash” – “Waves become wings” door Gerrard , ( & remember ook de single “Song to the siren” van Cocteau Twin Elisabeth Frazer)).
De beëindiging van de persoonlijke relatie tussen Perry en Gerrard tijdens de opnames van een nieuwe cd in ’98, zorgde ervoor dat na ’96 ‘Spiritchaser ‘ geen materiaal meer te horen was . In 2005 kwamen ze voor een worldtour weer bij elkaar en ook later werkten ze terug samen; de cataloog verscheen in een box set.
Uiteindelijk kwamen ze op de proppen met nieuw werk ‘Anastasis’ , letterlijk een wedergeboorte . Opnieuw hebben we te maken met een pak knappe , ingenieuze songs , een bijzondere sound en ritmiek , die boven zichzelf uitstijgt . Al meteen krijg je drie fijne, prachtige afwisselende songs in hun unieke genre “Children of the sun” , de beginselverklaringen en wijsheid van Perry , een DCD typerende “Anabasis”, en de sferische world op “Agape”. Kenmerkend is de mooie harmonie, de kwetsbaarheid en de schoonheid die in de nummers schuilt . Op die manier moet de rest niet onderdoen en hebben we iets verderop met “Kiko” en “The return of the she-king” opnieuw twee meesterwerken .
‘Anastasis’ straalt magie uit en het doet uitermate deugd dat ze nu terug op het voorplan zijn gekomen , nu dat dreampop en chillwave zich steeds meer opdringen .
Psychedelic Pill
Neil Young & Crazy Horse
Na bijna tien jaar haalde onze americanaveteraan z’n Crazy Horse opnieuw van stal en komt uit met twee cd’s . Eerder verscheen ‘Americana’, een verzameling van oude Amerikaanse traditionals en folksongs. Het was eerder een matig en wisselend album , waarbij hoogstens een handvol songs konden overtuigen en het oude vuur aanwakkerden.
Op de tweede plaat ‘Psychedelic Pill’ komen ze sterker voor de dag . Er staan enkele mammoetstukken van nummers op , waarbij Neil Young en z’n Crazy Horse elkaar ideaal weten aan te voelen, een sterk samenspel met de gepaste drive en energie. “Driftin back” is al meteen zo’n knaller , de dertig minuten voorbij en soli herhalingstoetsen. “Ramada Inn”, “She’s always dancing” en “Walk like a giant” zijn ook mooi uitgesponnen en zijn best spannend . Ze worden afgewisseld met kortere (lees songs met een gewone tijdsduur ) broeierige , sfeervolle songs als “Born in Ontario”, “Twisted road” , “For the love of man” en twee versies van de titelsong .
Overtuigende plaat , uiterst genietbare rockamericana en een terugblik naar het verleden met z’n Crazy Horse zoals het moet zijn … ‘The old man down the road’ is hier met z’n kompanen duidelijk nog niet versleten!
DIIV (vroeger Dive als groepsnaam) is afkomstig uit Brooklyn, NY en draait rond Zachary Cole Smith. We horen sfeervolle dreampop , chillwave , een combinatie van indie , wavepop en shoegaze. De songs worden gekenmerkt van rinkelend, tintelend , licht galmend en echoënd gitaargetokkel, keys , effects en ‘80s elektronica, deels instrumentaal , deels met een zwevende , vervormde zang . Bij DIIV horen we referenties naar The Sundays , Pale Saints , Slowdive , Durutti Culumn en The Sound .
We zijn sterk overtuigd van het eerste deel van de cd , met songs als “Druun”, “Past lives”, “Human” en “Wait” ; het tweede deel zakt wat ineen … ietwat teveel hetzelfde gitaarmotiefje, synths en effects . ‘Oshin’ klinkt mysterieus en hartverwarmend .
Met een knipoog naar de veelgeprezen producer Phil Spector lanceert de Londense Spector zich ergens tussen Pulp en Maxïmo Park in . Het kwintet rond Fred Macpherson debuteert met een afwisseling van een reeks uptempo springerige en sfeervol broeierige songs tussen indie – postpunk en synthpop. “True love”, “Chevy thunder” , “Grey shirt & tie” , “Celestine” en de single “Never fade away” zijn veelbelovende songs . Al veel van deze typical Britbands gehoord , maar Spector verdient zeker een vermelding!
Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. Meteen ook sterke nummers op haar debuutplaat ‘Devotion’ .
Ze brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Het tweede deel van de cd legt de klemtoon op warme , intieme pop; het afsluitende “Something inside” boeit hier het meest.
De songs zijn goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vullen aan, en sommige songs krijgen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigt naar een Wendy & Lisa en Prince.
Dit is stijlvolle soulfulle r&bpop van een even stijlvolle dame , die een breed publiek bereikt!
Frank Ocean is een 24 jarige jonge sing/songwriter , die binnen de r&b meteen een sterke plaat aflevert . Vurige lovesongs , wat dacht je anders wel , die een perfecte balans zijn tussen romantiek en drama , minimal songs van soul, r&b en hiphop, die een bredere aanpak kunnen verdragen van funk, electro, samples en soundscapes , gedragen door mans mooie, warme, bitterzoete toegankelijke stem .
De gast is niet aan z’n proefstuk toe hoor, hij maakte z’n eerste stappen bij het rapcollectief Odd Future, schreef al een song voor Beyoncé en werkte samen met Nas, Pharrell, Jay Z en Kanye West . Een handvol songs als “Sweet life”, “Super rich kids”, “Pyramids” , “Pink matter” en “Golden girl” overtuigen en zijn prachtig uitgewerkt .
How to dress well aka de Amerikaan Tom Krell is aan z’n tweede album toe . We hebben hier te maken met dromerige , zweverige pop , gevoelig uitgebalanceerd en uitgewerkt en in een wazige mix gedropt van trippop, r&b, soundscapes , knisperende elektronica, orkestraties en reverb , bepaald door de karakteristieke falsetto .
Indringend , smachtend materiaal , een vlucht uit de realiteit , escapisme tussen Antony (& The Johnsons) , Jamie Woon , Get well soon en Bon Iver . Een paar instrumentals vormen de brug naar de broze , hartverscheurende songs .
How to dress well is iets aparts, mooi en uniek!
Veel te lang hebben we gewacht op deze reünie. ‘Down on the upside’ van 1996 was inderdaad geen onvergetelijke plaat, maar toch ook niet echt een reden om er een definitief punt achter te zetten, wat Soundgarden helaas wel deed. Geen goede beslissing zo bleek, het solo werk van Chris Cornell was immers van bedenkelijk allooi en zijn platen met Audioslave gingen soms wel de goede richting uit maar hebben toch ook nooit de eeuwige geschiedenisboeken gehaald.
16 jaar later is Soundgarden herrezen en klinken ze alsof ze nooit zijn weggeweest. Een geslaagde doortocht op Werchter Boutique had er ons al van overtuigd dat deze band nog niets aan kracht had ingeboet, maar toen was er nog geen nieuw materiaal te bespeuren.
Dat is er nu wel met ‘King Animal’, een hechte en robuuste rockplaat en niet zomaar een laatste stuiptrekking van een bende grunge veteranen. Cornell zijn goed ontwikkelde stembanden draaien op volle toeren en Soundgarden weet kwade en stevige rock neer te poten, zoals ze dat deden op hun beste platen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’.
De veelzeggende openingstrack “Been away too long” spreekt voor zich, waarom is Soundgarden zo lang weggebleven als ze nog zoveel potentie in zich hadden ?
De nieuwe Hendrix wordt hier en daar beweerd, maar blijft u voorlopig rustig zitten, want met dergelijke overdrijvingen springt een mens best een beetje voorzichtig om. Voor alle duidelijkheid, Hendrix is meer dan veertig jaar na zijn dood nog steeds niet geëvenaard, en dit zal volgens ons ook de komende veertig jaar niet gebeuren.
Gary Clark Jr bewijst wel meteen op zijn eerste full album een begenadigd gitarist te zijn, een veelzijdig songschrijver en een verduiveld soulvolle zanger. De man weet echter nog niet goed welke richting hij uit moet en eet dan maar van verschillende walletjes, met wisselend succes. Zijn uitstapjes richting r & b (“Blak and Blu”, “The life”, “You saved me”) zijn slap en melig (is ook nooit ons favoriete genre geweest), maar als hij zijn voeten stevig in de bluesrock neerpoot (“When my train pulls in”) spat het talent er van af.
Elders refereert hij naar wat vettere blues met Black Keys allures (“Bright Lights”, “Numb”), naar opgejaagde rock’n’roll a la Stevie Ray Vaughan (“Travis County”) en naar de meer stevige rocknummers van Lenny Kravitz (“Glitter ain’t gold”). Hij graaft zelfs even diep in de authentieke blues van Robert Johnson en Son House op “Next Door Neighbor blues”.
Songs als ”Please come home” en “Things are changin’” zijn dan weer onvervalste soulplakkers die teruggrijpen naar de hoogdagen van Otis Redding en Sam Cooke maar anderzijds ook een beetje Prince in zich dragen, al staat Prince nog een voetstukje hoger dan Gary Clark JR.
Als gitarist is Gary Clark JR een natuurtalent, al zorgt de te gladde productie er soms voor dat hij eerder naar Bonamassa neigt dan naar Hendrix, maar dat is gelukkig niet altijd het geval. Die Hendrix verwijzingen zullen ook veel te maken hebben met de manier waarop hij hier de meester zijn “Third stone from the sun” aanpakt, hij verweeft de song met “If you love me like you say” en maakt er zo een vezelrijk brouwsel van.
Onze conclusie : knappe plaat met enkele jammerlijke uitschuivers van een talentvol muzikant die nog een beetje de juiste weg moet vinden.
Te bewonderen in de AB Club op 16/02. Het concert is helaas uitverkocht.
Allah-Las, een nieuw bandje uit L.A., draait de klok terug naar de Amerikaanse West Coast garage rock van eind jaren 60, alsof de tijd al die jaren heeft stil gestaan. Het doet denken aan cultbandjes van toen als The Seeds, 13 th Floor Elevators en Count Five. Haal vooral nog even die wonderlijke Nuggets verzamelaar boven en u komt al een eind in de buurt.
Ondanks -of misschien net dankzij- die regelrechte retro touch, is dit springlevende en frisse muziek met een psychedelisch tintje, omgezet in sprankelende songs met prikkelende gitaartjes en heerlijke melodieën.
Zo klonk ook REM toen die nog niet door de wereld waren opgepikt, of The Rain Parade die voor eeuwig en altijd een miskend groepje gebleven zijn. Het is garage rock maar dan niet in zijn rauwe vorm, dus zonder de fuzzy en overstuurde gitaren van pakweg The Gun Club, The Nomads en The Cramps.
Het is allemaal wat zonniger en luchtiger, je hoort het dat die jongens uit het met zon overgoten California komen. Een mens zou spontaan zijn surfplank bovenhalen bij tintelende songs als “Don’t you forget it”, “Vis-a-Vis”, “Long Journey” en de zomerse instrumentaaltjes “Sacred Sands” en “Ela Navega”.
Van een zonnig retroplaatje gesproken.
Our Ceasing Voice brengt alweer een parel op de markt met 'That Day Last November'. De officiële release wordt voorzien midden januari 2013 gevolgd door een Europese tour.
Our Ceasing Voice is duidelijk een band in beweging. Sinds hun ontstaan in 2006 werd de band in 2010 aangevuld met drummer Markus Rappold en in 2011 door basgitarist Eyup Kus.
Met dit album slaan ze opnieuw een andere, maar toch nog herkenbare weg in. Nieuw voor dit album is de samenwerking met Amerikaanse singer-songwriter Matthew Ryan gekend om z’n rauwe stem die aan de nummers “Until Your Chest Explodes” en “The Anniversary” een eigen melancholische sfeer geven. Ook werd de karaktervolle stem van Reinhard Obermeir meer ingezet.
‘That Day Last November’ vertelt het verhaal van een man die teleurgesteld werd in de wereld, een wereld waarin alles ooit mogelijk leek maar na het verliezen van z’n geliefde niet meer dezelfde bleek. Deze tristesse wordt vertaald in sobere, vocale en instrumentale stukken die hun dieptepunt bereiken in een verwoestende sfeer van de meer zuivere postrock.
De rauwe gebroken stem van Matthew creëert die intieme warmte eigen aan tristesse. De woede die vaak volgt na momenten van intens verdriet worden door de rauwere, krachtige instrumentale stukken benadrukt. Een geheel die tegelijk ontroerd als ‘explodes’.
Eind december 2012 werd het nummer “Until your chest explodes” als voorsmaakje geïntroduceerd en kon alvast rekenen op positieve kritiek. Ik kan me hier enkel bij aansluiten, daar dit een universeel nummer betreft. Universeel in de zin dat het verschillende muziekgenres in zich draagt die tot een ruim publiek spreken. Dat ze hiertoe in staat zijn geweest, getuigt van een open geest die de passie in klank kan vertalen.
Het is een album die je telkens opnieuw verrast wanneer je het herbeluisterd door de puurheid en eenvoud die het in zich draagt. Een album die niet kan ontbreken in je muziekcollectie! Op 19 februari kan je hun live bewonderen in de Kinky Star, Gent.
Nederlands 
Français 
