De 65 jarige rockdichteres , godmother of punk , blijft maar verbazen de laatste jaren . Ze telt al een veertigjarige carrière , is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit en ze oppert voor een betere wereld en communicatie (no suffer, no war).
Refererend aan de hippie ‘70’s blijven deze thema’s nog steeds actueel! In haar carrière heeft ze na de plaat ‘Waves’ (’79) gedurende een tien jaar over haar gezin (ze was getrouwd met Fred ‘Sonic’ Smith van MC 5 in’80 die in ’94 overleed) ontfermd, en kwam in ’88 terug met ‘People have the power’. En het was een fijne comeback ; een ontmoeting opnieuw, om feller als voorheen het lot van de wereld aan te kaarten, Aarde en Moeder Natuur in de spotlights te plaatsen en de mensheid behouden en zegenen.
De nieuwe ‘Banga’ plaat verwijst naar het hondje van Pontius Pilatus die zijn baasje trouw bleef . ‘Banga’ is ook de lijfspreuk van Patti die trouw blijft aan haar poëtische bezweringen, met een rits psychedelische jams; de plaat is een eerbetoon aan dode zielen ( o.m. de Russische auteurs Michall Boelgakov en Nikolai Gogol , Amerigo Vespacci , Seneca , Amy Winehouse, Maria Schneider of een opbeurend woord aan de slachtoffers van de Japanse aardbeving).
We houden nog steeds van die spannende, broeierige, emotievolle songs , onder haar declamerende voordracht, en bepaald door een heerlijk intrigerend samenspel van gitaar, bas, piano/organ en drums. Een overdadig werkstuk waarbij alles mooi in evenwicht valt.
Uitermate interessante songs en een pakkende cover , “After the gold rush” van Neil Young horen we; een plaat die naar climax gaat met het ruim 10 min durende “Constantine’s dream”. Pure klasse!
Nieuwe hype ? Kust ons ballen … Het alom bejubelde Alt-J heeft een onbenullig plaatje gemaakt. In bepaalde kunstzinnige kringen noemt men dit minimalistisch, wij houden het op mager en inspiratieloos. Ofwel hebben we het weer niet begrepen. Wel, eerlijk gezegd, dat willen we dan ook niet. Dit is The XX zonder branie, Django Django zonder ritme of Wu-Lyf zonder ideëen. Compleet over het paard getild door alweer de Britse pers en erekandidaat voor de titel meest overschatte hype van het jaar.
Welgeteld twee songs hebben we ontdekt die een beetje de moeite waard zijn, “Something good” en “Fitzpleasure”. Twee.
Wie zou durven denken dat de ongebreidelde explosiviteit van Mclusky, de vorige band van frontman Andres Falkous en drummer Jack Egglestone, zou zijn afgenomen op de nieuwe Future Of The Left, die is er glad naast. Wij hadden de heren al verwoestend aan het werk gezien op de laatste editie van Leffingeleuren en ze creëerden daar een ongekende energie.
Dat is op ‘The plot against common sense’ niet anders, het is alweer een bloedhete schijf die ontploft in uw gezicht, met hondsdolle songs die razen, blaffen en bijten.
Tussen de razernij weet Future Of The Left toch altijd de melodie te behouden, ook al wordt die geserveerd op een bedje van roestige en knetterende klinknagels. Future Of The Left fluctueert van indie naar bloedende punk, met steeds een brute kracht en rauwe energie verpakt in gevaarlijke beestjes van songs. Op de vlammende punkers “Goals in slow motion” en “I am the least of your problems” klinkt de band als een jonge en woeste Husker Du en in “Polymers are forever” zou je gaan denken dat een geschifte Mike Patton weer in één van zijn furies is geschoten.
Nog wat van onze favorieten : de dreigende basgitaar die wordt ingezet op “Beneath the waves an ocean” maakt de song bijna ondraaglijk fantastisch en “Sorry dad, I was late for the riots” (heerlijke titel) klinkt als Captain Beefheart die door de Sex Pistols is ingehuurd.
Ook als de heren zich inhouden klinken ze dreigend, de snijdende synths op “Guide to men” geven constant de indruk dat de song gaat ontploffen, wat ie uiteindelijk niet doet.
De spanning houdt aan tot de laatste snik, afsluiter “Notes on achieving orbit” is een geweldig anthem van quasi 6 minuten om er in volle furie een knoert van een punt achter te zetten. Moordplaat.
Niet nodig om zelf het warm water uit te vinden als je rijkelijk kan vissen in de retro poel van de Amerikaanse muziek. Buffalo Killers keren op hun smerigste momenten terug naar de seventies rock van Blue Cheer (in de bijtende opener “Get it”), gaan elders de southern rock toer (“Graffiti Eggplant”), doen een ommetje via Big Star (“Those days”, “Hey girl”) en halen bij momenten ook hun zonnige Byrds gitaartjes boven. Tevens gaat de zang soms wel heel erg naar Joe Walsh neigen, maar gelukkig gaat de daarbij horende sound meer aanleunen bij The James Gang dan bij de meligheid van The Eagles.
Buffalo Killers zwemmen hier een beetje in hetzelfde vijvertje waarin Chris Robinson (u weet wel, die zingende joint van wijlen The Black Crowes) momenteel rond peddelt met zijn nieuwe psychedelische hippieband Chris Robinson Brotherhood, maar de songs zijn bijlange niet zo uitgesponnen. Bij Chris Robinson kan u gerust 2 jointjes ophebben in één song, bij Buffalo Killers moet u zich haasten om er eentje te smoren in drie songs. Doch, bij allebei zal het effect prachtig samengaan met de muziek. Ga gerust uw gang.
Knap retro plaatje.
De lievelingen van de Britse pers zijn er op hun tweede worp in geslaagd om de frisheid van hun veelbelovende debuut ‘What did you expect from The Vaccines’ te behouden.
Eigenlijk betreft het hier poepsimpele en primitieve songs met een retro twist, maar allemaal op een tintelende manier en met de nodige geestdrift gebracht. Zo is het immer aanstekelijke en opwindende “Teenage Icon” niet uit ons hoofd weg te branden en grijpt het ophitsende “Ghost town” ons vrolijk bij het nekvel. De vinnigheid van het flitsende “Bad Mood” verklaart waarom deze jongens al wel eens met de Strokes vergeleken worden (Strokes anno ‘This is it’ wel te verstaan, want daarna trad al het verval op) en de kriebels van “Change of Heart pt.2” brengen zowat ieders dansspieren in beweging.
‘Come Of Age’ is compromisloos, fris, sprankelend en ontdaan van elke vorm van pretentie. Voor één keer is de hype gerechtvaardigd.
Dit is het soort platen die je met nodige korreltje zout moet nemen. The Darkness had deze foute metal grap al eens voorgedaan met ‘Permission to land’ in 2003 en dan nog eens met een flauw afkooksel ‘One way ticket to hell…and back’ in 2005. Van ‘Permission to land’ zagen wij snel de humor in, en omdat de plaat bij momenten echt wel rockte lieten wij ons daar gewillig in meegaan. Met diens opvolger hadden we echter al wat meer problemen, wij waren dan ook niet rouwig toen de band daarna in de vergetelheid geraakte en langs de achterdeur verdween.
Na een jarenlange periode van meningsverschillen en ontwenningskuren begon het bij de farinelli’s van de hardrock echter opnieuw te jeuken. Toch maar een derde keer proberen, meenden ze. Superjeanetten als Mika en Scissor Sisters blijven toch ook successen boeken met hun hoge en vaak irritante (toch zeker bij Mika) falsetto stemmetjes, waarom zou Justin Hawkins dat dan niet mogen ? Mika en Scissor Sisters doen het gewoon met kitscherige disco en opgeblazen pop, The Darkness doet het met over the top hard rock, dat is het verschil.
Tussen de cliche’s zitten echter een handvol sterke riffs en potige songs verscholen. De humor en de gitaren van “Every inch of you” halen ons over de schreef ,“Nothin’s gonna stop us” is gewoon een lekkere rocksong en “With a woman” is AC/DC met een gezonde scheut Queen. Radiohead adepten zullen spontane braakneigingen krijgen bij “Street Spirit” die hier een Judas Priest kleedje werd aangemeten, wij vinden die cover vooral grappig.
Elders is het drakengehalte dan weer tergend hoog, “Living each day blind”, “Forbidden love” en “Love is not the answer” zijn ongelooflijke slijmballen die een nefaste invloed kunnen hebben op uw sluitspier. Maar goed, een groep als The Darkness verwijten dat ze foute muziek maken, dat is zo iets als klagen bij de beenhouwer omdat die vlees verkoopt.
Natuurlijk is het er ver over, maar bij Muse is dat ook zo, en die zijn wereldtop. The Darkness is best wel te pruimen, doch liefst in beperkte dosissen.
De extreem vuile gitaar waarmee Billy Gibbons op de uiterst potente rocker “I gotsta get paid” de nieuwe ZZ Top inzet verraadt meteen een bende oudjes in bloedvorm. Het moet van ‘Eliminator’ geleden zijn dat we de band nog zo hecht en stevig aan het werk gehoord hebben. Een deel van de pluimen mag op de hoed gestoken worden van producer Rick Rubin die er in geslaagd is om ZZ Top volledig zichzelf te laten zijn en hen terug te brengen naar de spirit en de groove van hun beste dagen. De grom van Billy Gibbons heeft in tijden niet meer zo gevaarlijk uitgepakt en zijn Gibson klinkt roestiger dan ooit.
Amper 10 lellen van rocksongs staan erop, geen vulling dus, en met zijn allen zijn ze uiterst potent en moordend efficiënt. Ze klinken dus allemaal zéér ZZ Top, maar dan de beste ZZ Top in jaren. Dat de riff van een track als “Chartreuse” zeer dicht aanleunt bij hun seventies hit “Tush”, bedekken we met de mantel der liefde. Alles is immers zeer herkenbaar, maar juist daarom ook beresterk, alsof ZZ Top alle balast overboord heeft gegooid en enkel de essentie van de zaak, zijnde simpele en harde blues en rock’n’roll, heeft behouden.
De baarden hebben in eeuwen niet zo fris geklonken.‘La Futura’ krijgt in onze platencollectie een ereplaatsje tussen ‘Tres Hombres’ en ‘Eliminator’.
‘Tempest’ wordt zowat overal op lovende recensies onthaald, maar wij vinden toch dat den ouwe hier een beetje te veel aan het zagen slaat. De plaat bestaat uit overwegend lange songs die weinig van richting veranderen en zo soms echt te lang voortkabbelen, zeker in het geval van de stroperige titelsong (13 minuten lang, het zijn er zeker 10 te veel). Zet daarop die typisch nasale stem van de bejaarde knorpot en het wordt soms een beetje te veel van het goede. Bovendien zit Bob zodanig met de krop in de keel dat je eerder zou denken dat hij meer door de anus dan door de neus zingt.
Dylan doet zoals steeds wel zijn goesting, hij houdt het bij rootsmuziek en bedrijft folk, blues en country op zijn gemak zonder daarbij één enkele keer uit de bocht te vliegen. Op “Narrow way” mag er al eens gerockt worden, maar de song drijft meer dan zeven minuten door op één simpele riff dat het op den duur op de zenuwen begint te werken. Als een song dan eens wat korter is, dan is het slijmbalgehalte weer te hoog (“Long and wasted years” en alleszins “Tempest”). En een man van dat kaliber zou met de blues toch meer moeten aanvangen dan de zoveelste kopie van de eeuwige Muddy Waters ‘Hoochie Coochie’ riff op “Early roman kings”.
Pas op de mooie ballad “Tin Angel” weet Dylan ons echt te raken zoals hij dat vroeger kon, een song die we, en dat is straf, een plaatsje zouden durven geven naast “The man in the long black coat”.
Als opvolger van de laatste vier voortreffelijke studio platen ‘Time out of mind’, ‘Love and theft’, ‘Modern Times’ en ‘Together trough life’ (het kerstmisgedrocht ‘Christmas in the heart’ even buiten beschouwing gelaten) is dit een ware ontgoocheling.
Nooit gedacht dat we dit ooit zouden durven schrijven, maar Bob Dylan anno 2012 klinkt een beetje saai.
One of my kind
Conor Oberst & The Mystic Valley Band
Bezige bij toch wel , die Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst ; hij stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band.
Op een goed jaar tijd verschenen er twee platen . En kort daarop was er een ‘achterdeschermendocumentaire’ bezig van de uitgebreide tour van Oberst en de zijnen door z’n gitaartechneut Phil Saffart. Het grootste deel van die tweede plaat ‘Outher south’ kwam hierbij tot stand.
Die docu is nu ook officieel gereleased en bevat een rits b-sides, een verzameling tour EP’s, outtakes , traditionals en covers.
Onmiskenbaar puurt hij uit de Amerikaanse rootstraditie. We hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, snedige emotievolle ‘on the road’, soms kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober!
Ze beleven ‘the time of their life’ … retro juweeltjes die een uiterst genietbare plaat tekenen . Uitkijken wordt het volgend jaar als hij solo toert … Multifunctioneel die sing/songwriter .
5 jaar liet hij tussen de vorige, al vierde cd , ‘The western lands’ en deze hier … Gravenhurst is het muzikale project van sing/songwriter Nick Talbot. Elementen worden aangehaald uit de sferische, akoestische folkpop, postrock en indienoise. Songs met een broeierige spanning dus, ergens tussen Fairport Convention, Midlake en Yo La Tengo . Een intieme, breekbare, melancholieke, dromerige setting waarbij het gaat van sober semi-akoestisch werk dat kan aanzwellen, opbouwen of weelderig omlijst wordt . “Circadian” , ”The foundry” en “Fitzrovia”, gekenmerkt van een soms langgerekt panoramisch stuk en creepy ambiente soundscapes getuigen van een intense schoonheid. Ook “Islands” en de ingetogenheid van de afsluitende “The ghost of Saint Paul” en “Three fires” zijn de moeite . Bijzondere plaat … Moeten we nu terug vijf jaar wachten ?!
Een ‘riot girl’ tijdens interviews en in haar teksten, dat is ze wel , maar muzikaal horen we per album van Ditto en Gossip een groeiende versmelting van pop en dance . De rock’n’roll heeft een groovy, stampvoetende tune gekregen, met uitstapjes richting disco , funk en kitsch . Gossip van de opvallende corpulente verschijning Beth Ditto zijn al een tien jaar bezig en braken definitief door bij het grote publiek met de cd ‘Standing in the way of control’ , songs als “Yr mangled heart , “Eyes open” en de titelsong . Hun rock’n’roll rolt meer richting dance en pophits op de cd ‘Music for men’, met o.m. “Heavy cross”.
Op de nieuwe plaat hebben we een geraffineerde aanpak, een reeks aanstekelijke, huppelende, swingende rock’n’roll dansende nummers en sfeervol materiaal, waarbij Ditto vocaal alles uit haar lijf perst . Een prikkelende variatie btw! “A perfect world” en “Move in the right direction” zijn al meteen knallers , maar ook “Into the wild” , “I won’t play”, “Love in a foreign place” en het afwisselende “Get lost” overtuigen sterk. De rock wordt met een laag beats gesmeerd bij Gossip , zonder z’n warme, charmerende intensiteit te verliezen, en gedragen door haar unieke indringende stem . Gossip kan maar fans aanspreken, behouden en … winnen.
Achter Mary & Me schuilt het duo Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele. ‘We go round’ is de tweede plaat en volgt ‘Songs for Johnny’ op , dat aan onze neus is voorbijgegaan. Shame on me misschien, maar met plezier staan we stil bij hun bezwerende, broeierige indiepop , die dromerig klinkt en een zekere ‘drive’ kan bevatten , onderhuids met een donkere tune. Luistersongs met weerhaken , gebaad in minimalisme of geweven van allerhande kleurschakeringen. En is daar niet ergens in de overtuigende sterke vocale prestaties Soap & Skin te horen?
Er valt op die manier voldoende variatie te noteren in het genre met songs als “Coloring book” , “Drinks on me” , “Beautiful numbers” , “Daylight”, “New kids” en de titelsong .
Mary & Me laat ons allesbehalve ongeroerd!
Nederlands 
Français 
