Gezapig , rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop horen we van Michael Kiwanuka, die opgroeide in Londen , nadat zijn ouders moesten vluchten voor het regime in Oegande van Idi Amin.
Een handvol sfeervolle hits sieren het debuut, waarbij naast het slepende instrumentarium, hij vocaal emotievol sterk voor de dag komt. “Tell me a tale” , “I’ll get along” en de titelsong zijn de mooiste songs .
Een relaxte nazomerse avond ademen de nummers, en worden stijlvol aangevuld met een country/bluesy tune . Het eerste deel van de cd is alvast bijzonder goed, daarna zakt het wat ineen; je wordt te letterlijk mee- of weggevoerd naar een (droom) wereld van terrasjes bij valavond met een cocktail in de hand .
Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken horen we, songs in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.
Die Gentlemen of Verona moeten we goed in het oog houden , hoor . Ze zijn al toe aan hun derde cd, die het titelloze debuut en het in 2010 verschenen ‘Brutally honest’ opvolgt .We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgt! Hier zouden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland goedkeurend ja knikken.
Die lijn van de vorige cd’s wordt voortgezet , indiegaragerockend , maar iets subtieler en verfijnder soms dan voorheen; een aanstekelijke, broeierige en bezwerende sound , een intense opbouw die durft te exploderen; stevige, snedige hitsige ritmes door de rauwe melodieuze gitaren, pompende bas, denderende drums en een zang om U tegen te zeggen . “Oh” en “Beg” zetten deze toon , en klinken indrukwekkend . Heerlijk . De andere songs moeten echt niet onderdoen en met “Daylight” , “Rachel” , “Get it on” en “I wanna have” is hun visitekaartje onkreukbaar .
Sterk nieuwe plaat trouwens, al voor de derde keer, en dat doen weinigen hen na …
Het beest dat in Jon Spencer huist is lang nog niet getemd, integendeel, het briest en raast heviger dan ooit tevoren. ‘Meat + Bone’ laat een Blues Explosion horen die teruggrijpt naar de ongetemde razernij van ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, drie vunzige lappen smerige garage rock. De vleeshaak en de rauwe klomp vlees op de cover liegen er niet om, dit is een brok dirty ass rock’n’roll die bloedt, krast en hard doorbijt.
Spencer mag dan al wat ouder zijn, hij is cool as fuck en gromt, raast, roept en blaft dat het geen naam heeft. De gortige rock’n’roll van de Blues Explosion is gulzig en wild als in hun beste dagen en de vuile gitaarlicks kletteren in het rond. De vette opener ‘Black mold’ (check de geweldige rauwe clip op You Tube, in de Ardennen opgenomen trouwens) sloopt al de eerste muren en daarachter dendert de trein driftig voort. “Get your pants off” is het equivalent van een superswingende funky blote tiet, “Danger” is een opgejaagde klonter adrenaline die de wildste uitspattingen van The Stooges evenaart en “Unclear” is een bluescrooner die door de vleesmolen is gedraaid.
Kortom, dit is Jon Spencer op zijn best, en u moet weten dat The Jon Spencer Blues Explosion op een podium nog een paar graden straffer en heter is, dus is het een must om dit live te gaan aanschouwen op 11 december in de AB of op 2 december in Aeronef Lille.
De sing/songwriting van Gemma Ray baadt in fifties country, sixties ballads, rockabilly, hillbillyblues, surf , folk noir en pop . De Britse zangeres is al aan haar vijfde cd toe en viel in 2010 op met de coverplaat ‘It’s a shame about Gemma Ray’ .
Ze brengt op haar platen enorme varianten aan , wat het geheel uitermate boeiend en spannend houdt . De afwisseling van fris, trippend , speels en ingetogen, dromerig materiaal vormt het kader van een Saloon Bar van een Q. Tarentino film of van een sprookje. Een best leuk muzikaal recept met haar indringende, heldere vocals .
Op die manier houden we van de afwisseling op “Allright! Alive”, “Put your brain in gear”, “Runaway” , “Troup de loup” (knipoog naar Calexico zelfs!) , “Flood & a fire”, “Rescue me” en de opbouwende “Bring ring ring yeah”. De twee extra tracks luisteren naar Tori Amos door het subliem pakkende pianospel .
Gemma Ray , een sing/songschrijfster ‘all styles’ , pur sang , eerlijk, vol passie en emotie.
De familie Zeebroek van Kamagurka , Boris en Sarah Yu , uit het Gentse hebben met Geoffrey Burton (ex- Arno) een vriend en begenadigd gitarist bij en samen met nog twee andere leden, brengen zij een zomerse cocktail van pop, rock, electro , disco en funk in een glamoureus kitsch pakje . En ze zijn niet vies om wat Oosterse muziek in dit concept.
Een avontuurlijk, aangenaam en gevarieerd debuutalbum die een eerder verschenen EP opvolgt , waarop o.m. het van You tube geweerde oude “Lesbians are a boy’s best friend” staat.
We dachten aan een rockende Scissor Sisters soms , die aanstekelijke muziek en jeugdig enthousiasme versmelten en hiermee sterke live prestaties neerpennen . Opwindende, sfeervolle, leuke muziek, aandacht voor detail, fijne samenzang én een Sarah die als een krolse kat zingend en gillend kan bezig zijn.
Hong Kong Dong gaat niet onopgemerkt voorbij . Op het debuut ‘Sweet sensations’ horen we een band vol optimisme en met een positive vibe!
Het Gentse trio Wallace Vanborn mag fier zijn . Hun tweede cd ‘Lions, Liars, Guns & God’
is er eentje om van te snoepen . Ze konden David Bottril (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...) strikken als producer. En dat zal hen wel deugd gedaan hebben, want we hebben hier een uitermate boeiende en gevarieerde cd binnen het concept van aanstekelijke, opwindende , toegankelijke, catchy rock , die houdt van een vleugje stoner. Triggerfinger , Black Box Revelation , Channel Zero, Blood Red Shoes, Kyuss en QOSA zullen onherroepelijk verbonden worden met de heren, maar geen nood , het kan het trio maar een hart onder de riem zijn . “Found in LA”, “Marching sideways” en “Cougars” zijn al meteen intens snedige kleppers, maar ook de broeierige, afwisselende aanpak op “The plunge” , “Enemy of serpentine” en “A smack as a potion” moeten niet onderdoen aan kwaliteit. En “Pawns” biedt ademruimte . Toegegeven, Wallace Vanborn biedt niet echt iets vernieuwend , maar ‘goede‘ rock kunnen we maar een warm hart toedragen .
Ze lieten wat langer op zich wachten dan gewoonlijk als je de productiviteit van de vorige cd’s op nahoudt , maar OK, een kleine drie jaar later, is het weer tijd voor de feestelijke, genietbare, dansbare en hitsige electropop van Els Pynoo en Danny Mommens .
Ze deden beroep op de Belgische producer Jo Bogaert. Opnieuw een pak songs , 12 in totaal , die fris en vettig klinken ; en houden van uitstapjes wave en Balkan, aanstekelijk, groovy en luchtig. De verleidelijke, kirrende stem van Els is de barometer. Hun ‘Produit de Belgique’ mag er gerust zijn. Goede cd .
Smashing Pumkins was in de jaren negentig een essentiële gitaargroep die drie fantastische platen maakte met als absolute hoogtepunt het onklopbare ‘Siamese Dream’ uit 1993. De band mocht in die tijd gerust in één adem genoemd worden met invloedrijke groepen als Nirvana en The Pixies. Daarna ging het wel heel snel bergaf, het donkere album ‘Adore’ kon er nog net mee door, maar hetgeen daarna kwam (‘Machina/ The Machines of God’ in 2000 en het niet te pruimen come back vehikel ‘Zeitgeist’ in 2007) was huilen met de pet op. Frontman Billy Corgan had het zot in zijn kop gekregen, hij gooide alle oorspronkelijke leden de deur uit en begon zodanig te zwijmelen over God en Krishna dat wij hem spontaan in een diepe kerker zouden gegooid hebben.
Sedertdien neemt niemand Billy Corgan nog serieus en zijn er ook nog weinigen die zitten te wachten op een nieuwe Pumpkins plaat. Met ‘Oceania’ is dat er nu toch van gekomen, hoewel, naast Corgan zelf zit er geen enkel origineel groepslid meer in de band en toch blijft de koppige zeurpiet hardnekkig vasthouden aan de groepsnaam. Maar goed, hij is de baas. Wat moeten we nu met ‘Oceania’? Toch eerst even grondig beluisteren voor we de hakbijl bovenhalen.
Tot onze verbazing zit het met openingstrack “Quasar” meteen goed, de song drijft op een jachtige groove die we sinds ‘Siamese Dream’ niet meer gehoord hebben, en dat is inmiddels al bijna 20 jaar geleden. Het kan haast niet anders dan dat het daarna terug naar af gaat, songs als “Panopticon” en “Violet Rays” kunnen inderdaad niet tippen aan de kracht van die binnenkomer, maar we gaan nu ook niet meteen onze skip toets indrukken. Vanaf het sullige synthesizer riedeltje van het melige “One diamond, one heart” begint het toch weer aardig naar ongepast melodrama te stinken en met de ballad “Pinwheels” wordt onze argwaan bevestigd. Dan toch die hakbijl ? Ja, dus, want de titelsong is een draak van negen minuten slechte progrock en ook van het stroperige “Pale Horse” gaan onze tenen krullen. En dan plots, als de moed ons al zwaar in de schoenen is gezakt, komt een lekker ouderwetse old school Pumkins song “The Chimera” (zoals ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’ er vol van staan) de meubelen redden. Een tijdelijke opklaring, zo blijkt want daarna zakt de pudding terug in.
Niet zo slecht als ‘Zeitgeist’ dus, maar ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’ zijn mijlenver uit de buurt.
‘Oceania’ is een plaat als een dementie patiënt, met een paar onverhoopte nuchtere momenten als heuse opflakkering, maar over ‘t algemeen is het brein een hopeloos gestoord zootje die niet meer normaal te krijgen is.
Dat de hipsters van Yeasayer geen schrik hebben om nieuwe paden te bewandelen, hadden ze al bewezen met ‘Odd Blood’, de opvolger van hun debuut ‘All Hours Cymbals’. Terwijl ze bij hun eerste worp vooral de mosterd gingen halen bij wereldmuziek, sloegen ze met hun tweede een totaal andere weg in. Ze brachten synthpop met een adhd-randje. Balancerend op de rand van kitsch en aanstekelijke chaos, maar gelukkig net overhellend naar dat laatste.
Op hun derde en nieuwste plaat ‘Fragrant World’ gooien ze het weer over een andere boeg. Deze keer drukken ze het gaspedaal minder vaak in, waardoor het tempo een stuk lager ligt. De gitaren zijn bijna volledig naar de achtergrond verwezen en we krijgen R&B en psychedelica-invloeden voorgeschoteld. De songs zitten volgepropt met elektronische achtergrondgeluidjes en zetten de luisteraar vaak op het verkeerd been. Dit alles zorgt ervoor dat ‘Fragrant World’ wellicht de minst toegankelijke plaat van de groep is geworden. Het is even doorbijten bij de eerste luisterbeurten, maar daarna is het bijna onvermijdelijk om geen lichte verslaving aan deze cd over te houden.
“Henrietta” behoort bijvoorbeeld zeker tot hun beste songs. Hier wordt het experiment voor de verandering wel eens tot het minimum beperkt, en dat blijkt goed uit te pakken. Het bewijs dat deze jongens ook goede songschrijvers zijn. De bloedmooie mantra “Oh Henrietta, we can live on forever”, dat de laatste twee minuten constant herhaald wordt, blijft dagenlang in je hoofd rondspoken. Ook “Reagan’s Skeleton” met zijn botergeile baslijn , aanstekelijke synths en killerrefrein is verdraaid catchy en zal wellicht het grootste hitje op ‘Fragrant World’ worden. De rest van de songs zijn moeilijker te doorgronden, maar door de vele weerhaakjes blijft het boeiend luistervoer.
De eerste minuut van “Folk Hero Shtick” doet denken aan Goose, maar dan zorgt een akoestisch intermezzo ervoor dat de song een heel andere richting uitgaat dan eerst gedacht. De strijkerspartij op het zeer R&B-achtige Longevity en de dwarsfluit in het begin van “Demon Road”, trekken het geluid van de plaat verder open. Enkel het einde van “Blue Paper” rakelt nog eens herinneringen op aan de beginperiode van Yeasayer. De harmonieuze, meerstemmige zanglijn had zo op ‘All Hour Cymbals’ kunnen staan.
De immer sympathieke Britse Keane rond de tandem Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin klinken op de vierde cd ‘Strangeland’ minder geforceerd en gekunsteld . De elektronica die meer armslag kreeg , is terug naar af en de songs klinken meer als op het sterke debuut ‘Hopes & Fears’, compacte , romantische liedjes, een soort onbevangen aanstekelijke droom ’ballad’ pop . Gevoelig materiaal , met een zalvend weerhaakje, aangevuurd door zeemzoeterige piano/toetsen en de emotievolle zang van Chaplin. Los, ontspannen ‘feelgood’ heerlijke songs , niet vies van een hapklare Coldplay en Snow Patrol . Het levert een reeks toegankelijk singles op , “Silenced by the night” , “Sovereign light café” en “Day will come” .
Keane heeft z’n oude glans teruggekregen , eerlijke pop , leuke mee neuriënde refreintjes en een knuffelbeergehalte. De toegankelijker melodieuze Keane molen draait opnieuw op volle toeren!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Stonerpsychedelica en lang uitgesponnen nummers . Heerlijk zoiets …
Maar het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , en de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, catchy, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes , gedoseerde noise en pedaaleffects , ondersteund van een goed uitgebalanceerde, dromerige zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend. Deze muzikale evolutie brengt Sleepy Sun richting The Music, een onvolprezen Britse band van een paar jaar terug , door de broeierige , meeslepende , aanstekelijke poppy melodieën. En er mag meer sprake zijn van finesse , songs als “She rex”, “Siouxie blaqq”, “Creature” , “Martyr’s mantra” en “Yellow end” tillen Sleepy Sun naar een hoger niveau …
Santigold , de ‘o’ door een ‘i’ gewijzigd, heeft vier jaar op zich laten wachten , na ‘Santogold’, haar debuut. De inmiddels 35 jarige Santi White heeft niet de beste periode gekend , maar dat is zeker niet te horen op de zomerse, speelse, zwoele en smachtende songs. Een frisse cocktail van hippop, funk , soul en electro , hyperkinetische dancehall - dubby pop en donkere, dromerige liedjes, bepaald door de zingende, rappende, kirrende en hijgende Santi – Gold . The Yeah Yeah Yeahs en leden van TV on the radio zijn uitgenodigd op de een of andere manier en de invloed van een Missy E. en M.I.A. is onmiskenbaar bij het materiaal. Een boeiende afwisseling van catchy, toegankelijk liedjes , van een hitsende “Go!”, een groovy “Disparate youth” , naar een slepende “Fame” , een dansbare “The keepers” tot een bezwerende “Look at these shoes” . Fijn plaatje dus !
Nederlands 
Français 
