Wij hadden R.E.M. na de fameuze dip ‘Around The Sun’ misschien nog niet helemaal afgeschreven, maar onze verwachtingen waren toch al serieus lager ingesteld. Tot we met het vinnige ‘Accelerate ‘ terug wakker werden geschud. De wedergeboorte was een feit, R.E.M. kon nog rocken.
‘Collapse into now’ trekt de positieve lijn door. Er wordt terug op hoog niveau gespeeld. De songs klinken zo R.E.M. als het maar zijn kan, maar dat geeft niet, we vergelijken de band hier met zichzelf in hun beste dagen.
De opener “Discoverer” kan al meteen als een klassieker door het leven gaan en punters als “Alligator Aviator Autopilot Antimatter”, “That someone is you”, “Mine smell like honey” en “All the best” kunnen zich als potige gitaarrockers perfect nestelen tussen pakweg “Don’t go back to Rockville”, “Begin the begin” of “Finest worksong”.
Ook de meer ballad georiënteerde nummers vallen perfect binnen de hoge R.E.M. normen. “Oh my heart” en “Walk it back” zouden op ‘Automatic for the people’ hun plaatsje wel verdienen. Het minst R.E.M.-achtige nummer is de mooie afsluiter “Blue” waar Patti Smith een mondje mag komen meezingen, haar ijle stem sluit perfect aan bij de vreemde verhaalkronkels van Stipe.
Van bij de eerste noot hoort u op ‘Collapse into now’ welke groep hier aan het werk is, er worden nergens nieuwe paden betreden. Maar wat is er mis met een band die zichzelf blijft herhalen als de songs zo sterk zijn ?
Pearl Jam heeft inmiddels al meer live platen uitgebracht dan dat er klinkers op uw en onze oprit samen liggen (en zelfs al heeft u een oprit in kiezelsteentjes, dan nog zullen het er minder zijn). De laatste jaren hebben ze quasi al hun optredens op cd gekwakt. Pearl Jam is de nachtmerrie van alle bootleggers, u moet al een ezel zijn wil u van deze band een illegaal live schijfje kopen.
Pearl Jam is dan ook een schitterende live groep en dat willen ze blijkbaar nogal dikwijls vastleggen. Niks mis mee, maar als fan koopt u toch best niet alles, anders gaat uw jaarloon er aan.
Van al die live registraties hebben wij ondermeer al de prachtige 7 cd box ‘Live at The Gorge’ in huis, alsook ons eigenste exemplaar van hun legendarische doortocht in het Sportpaleis van Antwerpen. En ons eerste live documentje was inderdaad ‘Live on two legs’ waar deze nieuwe ‘Live on ten legs’ dertien jaar later het zogenaamde vervolg op is. Een vervolg omdat Pearl Jam er wijselijk voor gekozen heeft om geen enkele van de songs van die eerste op de nieuwe te zetten. Zo kan u de twee netjes naast elkaar in uw cd rek neerpoten.
De kracht, energie en intensiteit van een Pearl Jam optreden is trouwens op beide cd’s goed neergezet, op dit nieuwe exemplaar trouwens via 18 loeiers van songs die als een spetterend vuurtje door uw speakers knallen. Allemaal Pearl Jam klassiekers met ergens halverwege als enige cover een zeer potente versie van PIL hun “Public Image”, een knaller waarmee Vedder en kompanen vorig jaar nog hun uiterst explosieve set op Rock Werchter openden.
Als u nog geen live plaat van Pearl Jam in huis had (shame on you) dan mag u het zeker hier mee doen.
Liefhebbbers en critici die nogal graag artiesten en bands in hokjes onderbrengen, weten nooit goed wat aanvangen met … And you will know us by the trail of dead. Men noemde het al eens emo-rock, of zelfs de nog lelijker term prog-rock, maar dan wist men geen blijf met de indie elementen en vooral de Sonic Youth trekjes die in hun muziek omvat zitten. Moeilijk te plaatsen dus.
Onze eerste kennismaking met deze band was de prachtplaat ‘Madonna’ uit 1991 waar inderdaad de Sonic Youth invloeden van af dropen. Wij waren meteen verkocht. Met de platen die daarop volgden, en die waren bijna allemaal even schitterend, heeft de band stilaan een geheel eigen geluid gecreëerd waarin ze het bombast en de epische kenmerken niet schuwden maar waar ze ook nooit over de schreef gingen en waarbij de hoge graad van elektriciteit altijd behouden bleef.
Het nieuwe album ‘Tao of the dead’ is dan ook de logische voortzetting van die evolutie. Het is een prima plaat geworden waarin alle typisch ingrediënten in de nodige dosissen verstrekt worden. Fel en gedreven, maar met de nodige nuances.
Nog een zeldzame keer kunnen we Sonic Youth vermelden, maar daarnaast komen zowel The Who als Muse ons voor de geest. Om maar te zeggen dat de diversiteit van dit plaatje alweer niet te onderschatten is.
‘Tao of the dead’ kunnen we opsplitsen in twee delen. Een eerste deel waar potente songs met gezonde punk-energie zorgen voor splijtende rock afgewisseld met melodieuze passages, emotievolle momenten en een teug psychedelica. Zo mogen we de furieuze rocker “Pure radio Cosplay” nu al als een klassieker beschouwen. De songs vloeien ongekunsteld in elkaar, wat de hechtheid van deze plaat wat meer in de verf zet. Dit werkje zal je dus maar best in één ruk uitzitten.
Tweede deel is welgeteld één song “Strange news from another planet” die weliswaar is onderverdeeld in verschillende episodes. Is de term progrock hier op zijn plaats ? Misschien wel, u mag evengoed de term rock-opera over de lippen laten lopen (The Who, weet u wel ?). Wat ons betreft is dit gewoon een ferme en geweldige brok gezond lawaai van over de zestien minuten die al het goede van deze band in zich draagt.
Het is misschien niet meer van deze tijd, maar daar hebben wij lak aan, want “Strange news from another planet” blijft immers over de volle zestien minuten spannend, de song slaat een hoop zijwegen in en gaat verschillende richtingen uit maar komt altijd terug op zijn poten terecht. Het gaat hem om de intensiteit die blijft behouden. En dat is over de ganse plaat zo trouwens. Een voltreffer, dus.
In 2006 besloten enkele Rotterdamse vrienden om samen nieuwe muzikale horizonten te gaan verkennen en alhoewel het muzikanten waren van diverse pluimage, klikte het meer dan behoorlijk waarbij men er zelfs in slaagde om de Paradiso uit te verkopen, en nu is het tijd om hun debuutalbum aan het grote publiek voor te stellen.
De kritieken die tot dusver verschenen waren allen uiterst positief en dat is geenszins een verrassing want we hebben hier te maken met muzikanten die weten wat ze met hun instrument moeten aanvangen.
Let wel, en laten we hier eerlijk en wel wezen, ‘Mozaic’ is zeker niet het soort cd die ieder van ons lezerspubliek zal aanspreken want daarvoor liggen de accenten net iets teveel op zowel jazz als op progrock, ook al worden die twee net als bij hun grote voorbeeld Weather Report mooi samengevoegd.
Niet dat het allemaal zulke zware koek is want de ‘serieuze’ sfeer wordt regelmatig doorbroken door de lichtere stem van zangeres Daisy Cools.
De titel is een vlag die de lading dekt want je zou deze cd gerust kunnen omschrijven als een mozaïek van verschillende muziekjes waar plaats is voor zowel gefreak als voor een zwoele rumbasfeer.
Ook zeer leuk is dat The Mirror Conspiracy hier door allerlei filmdialogen te gaan toevoegen haar muziek een cinematografisch karakter geeft, net als bij dat ander voorbeeld: The Cinematic Orchestra.
We gaan niet beweren dat dit een makkelijke plaat is, het is zelfs niet dat bekende spek voor ieders bek maar mensen die avontuurlijke pop met jazzinvloeden weten te pruimen, kunnen gerust hier wat dieper op ingaan.
Scott Kempner, de man die ooit aan het roer stond van de Amerikaanse rocklegende The Del-Lords noemde deze Rob Skane rock'n’roll zoals God het geschapen had.
Weliswaar grootse woorden, maar zoiets is nu eenmaal te verwachten bij een man die zijn inspiratie zocht bij Paul McCartney, The Replacements of Graham Parker.
Allemaal traditionele waarden maar het zijn allemaal één voor één iconen die weten hoe je een goed nummer uit de mouw moet schudden en dat is blijkbaar ook wat deze New Yorker van plan was te doen op diens cd ‘Phantom Power Trip’ die trouwens geheel in eigen beheer werd opgenomen.
Een cd die 11 nummers telt, allemaal volgens de gouden regel van de drie minuten en het soort rocksongs dat zonder kapsones is. Omwille van de eerlijkheid die hier van uitgaat is dit zonder twijfel een cd die vooral een ouder publiek moet aanspreken want Rob is niet het soort muzikant die droomt van stadions. Te oordelen naar deze cd is hij al best tevreden met een podium tussen de barkrukken. Cd zonder verassingen maar wel een degelijke rockplaat van de oude school.
Geen idee waarom het genre nu terug zo hot is en waar al die nieuwe shoegaze bandjes blijven vandaan komen, maar deze Weekend nemen we er graag bij. Qua nieuwe bands in het genre komt Weekend dicht in de buurt van het zinderende A Place To Bury Strangers, en dat wil wat zeggen.
Nogal opmerkelijk, dit trio komt uit het zonnige San Francisco, maar zomerse deuntjes zijn niet echt aan hen besteed. Wij zouden eerder spontaan geneigd zijn hen in een donkere Britse steeg te situeren, ergens waar My Bloody Valentine en Joy Division door de speakers loeien. De noise gitaren snijden en scheuren, de zang komt half van achter de coulissen en de pompende ritmesectie zorgt voor een gure geluidsmuur.
Het onheilsspellende geluid van “Landscape” lijkt zelfs rechtstreeks vanuit een onrustwekkende kelder te komen. “Coma summer” en “Age class” klinken als de Velvet Underground na een elektrocutie, “Youth Haunts” is een wilde jacht op het vel van Sonic Youth en “End times” is Joy Division die het met Husker Dü aan de stokken krijgt.
Er worden dus geen nieuw paden betreden bij Weekend maar ze maken het soort lawaai waar wij van houden.
Als u vindt dat The Thermals een pak van hun pluimen verloren zijn en veel te braaf zijn geworden, dan moet u beslist eens dit plaatje proberen.
De simpele maar zeer doeltreffende rechttoe rechtaan rock van White Wires is volledig bereid volgens het ongeschreven recept van de eerste twee Thermals platen. Garage rock met een flinke scheut punk, een rauw geluid zonder veel franjes, een lo-fi productie, gure riffs en korte sprankelende catchy songs voorzien van de nodige dosis vuur en woede. Het plaatje duurt amper 27 minuutjes en bevat 12 killers van songs die met zijn allen richting onderbuik razen. Hoe heerlijk simpel rockmuziek kan zijn.
Voor old school NYD fans is deze ‘Dancing backward in high heels’ wel even slikken, en dit omdat The Dolls (of wat er van over blijft, met enkel nog Sylvain Sylvain en David Johansen als originele leden in de rangen) nu helemaal zijn afgestapt van het oorspronkelijke geluid. Enkel de fijne hoes roept nog herinneringen op aan het woelige verleden.
Het zat er al aan te komen met de vorige plaat ‘Cause I sez so’ waarop ze ook al gretig dweepten met sixties en doowop geluiden. Toch waren er op die plaat nog duidelijke raakpunten met de oorspronkelijke proto punk van begin jaren zeventig. Die zijn nu helemaal verdwenen.
Eén en ander kan ook te maken hebben met het vertrek van Steve Conte, een gitarist die steeds trachtte om de geest van Johnny Thunders bij The Dolls in leven te houden.
Met de exit van Conte zijn de gitaren naar de achtergrond geschoven ten gunste van een opzwepende sax en een zinderend orgeltje, wat resulteert in een handvol aanstekelijke songs waarmee we ons in het hartje van de sixties wanen. Dingen als “Round & round” en “I sold my heart to the junkman” konden volgens ons meer dan veertig dertig jaar geleden makkelijk in de hitparade belanden ergens tussen Smokey Robinson, The Beach Boys en The Supremes.
Het fungehalte is alweer belangrijker geworden en de stempel van David Johansen is nog nadrukkelijker aanwezig.
‘Dancing backwards in high heels’ ligt dichter bij diens alter ego Buster Poindexter dan bij de originele Dolls. Johansen, wiens zangcapaciteiten onaangetast blijven, herneemt hier trouwens “Funky but chic” uit zijn eigen solo carrière, zij het daarom niet echt beter.
De plaat is onmiskenbaar meer soul dan rock, laat staan punkrock. We kunnen de Dolls dus niet verwijten dat ze krampachtig blijven vasthouden aan de sound die ze zelf gecreëerd hebben begin jaren zeventig. Misschien is dit ook wel verstandig, want wat ze toen voor mekaar gekregen hebben zouden ze op vandaag toch niet meer kunnen evenaren. Eigenlijk grijpen ze nu zelfs terug naar dezelfde prille sixties invloeden en voorbeelden, er komen alleen heel andere dingen uit.
‘Dancing backwards in high heels’ is dus een gedurfde onderneming waarmee The Dolls hoegenaamd niet op hun bek gaan, maar wij zullen als fan van het eerste uur toch eerder teruggrijpen naar onze exemplaren van ‘ New York Dolls’ (1973) en ‘Too much too soon’ (1974).
Dit hier is gewoon een andere groep.
Opera met metal gaan mengen is niks nieuws, in het verleden hadden platen van bands als After Forever en Therion bewezen dat deze combinatie helemaal niet zo gek was alsof ze op het eerste zicht leek.
Dit project is echter iets geheel anders waarbij men een gehele waslijst van muzikanten over verschillende landen samenbracht en waar zelfs mensen zitten die eerder hun verdiensten bij bands als Epica hebben gemaakt.
Bovendien is dit meer dan zomaar een concept en wil men Road To Consciousness ook op scène gaan brengen waarbij we meteen hopen dat deze band een voller kwalitatief geluid krijgt, die ze op basis van de geleverde composities best verdienen.
‘Road to consciousness’ is een eigenzinnige plaat geworden die op wat clichématige teksten en een paar schoonheidsfoutjes na, beslist de liefhebbers van het genre zal weten aan te spreken.
www.myspace.com/roadtoconsciousness
Integere, broeierige en gemoedelijke kamermuziek horen we van het Deense duo Murder van Jacob Bellens en Anders Mathiasen. Zij putten voor hun ‘murder ballads’ op de nieuwe plaat ‘Gospel of Man’ uit de rijke americanatraditie.
Semi-akoestisch materiaal, vernuftig in elkaar gestoken songs met een sterke melodie en een folky ondertoon, gedragen door indringende vocals, die neigen naar de sound van Midlake; ze voegen er graag geluidjes van piano, cello, flute en orkestraties aan toe, die het geheel uiterst mooi en fleurig maken.
We horen een handvol pareltjes als “Providence”, “Milk & honey”, “No room for mistakes” en “Picker of cotton”; ietwat forser klinkt “Excelsior”.
‘Gospel of Man’ is een uiterst genietbare plaat, die voldoende variaties in het genre tracht te bieden, het duo uit de onvergetelheid moet brengen en de Scandinavische folk americana een grotere, bijzondere rol moet toebedelen, ondanks de beladen groepsnaam.
Het Londense vijftal Crystal Fighters steekt z’n roots en z’n voorliefde van de Baskische cultuur niet onder stoelen of banken. Simpel, er zitten twee Engelsen, een Amerikaan en twee (wulpse) Spaanse vrouwen in de band.
Hun aanstekelijke, frisse electropop en dance krijgt elan door traditionele Baskische instrumenten als de txalaparta (een soort xylofoon met dikke balken waar je met korte dikke stokken op slaat) en de txistu (een fluit met drie gaten).
Een multicultureel geluid door bezwerende, broeierige en opzwepende tribal ritmes/- drums en warme zangpartijen.
Op het debuut horen we prima songs. Meteen treken ze de aandacht met “Solar system” en “Xtatic truth”. “I do this everyday”, “I love London” en “Follow” kunnen regelrecht op de dansvloer. “In the summer” en “With you” durven te raken aan een melodieuze Crystal Castles of een doordeweekse Vive La Fête; ook de bezwerende dromerige pop als “Champion sound”, “Plage” en “At home” zijn de moeite. Af en toe laten ze een steek vallen zoals “Swallow” die overal en nergens heen gaat.
Crystal Fighters neemt de diverse invloedssferen zeker mee en verder kijken Fischerspooner, Hot Chip, MIA en Buraka Som Sistema om de hoek.
Kijk, overal waar ergens ‘Crystal’ in de groepsnaam voorkomt, neigt naar geslaagd en overtuigend!
Van de vorige cd ‘Alas my love’, debuut van The Bony King Of Nowhere, schreven we nog het volgende: ‘broeierig spannende groeisongs, waarbij de groepsnaam z’n ‘King’ waardig draagt; hij plaatst zich geruisloos tussen een Bonnie ‘Prince’ Billy, Iron & Wine, Bon Iver, Low en Cowboy Junkies’.
Die opvolger ‘Eleonore’ plaatst de sing/songwriter/arrangeur Bram Vanparys nog meer in de schijnwerpers En terecht, want de plaat bevat negen fraai indringende nummers, gedragen door het melancholische stemgeluid van Bram.
Inderdaad, klaaglijke keelklanken over de prachtig gearrangeerde, overtuigende songs en bepaald door het akoestisch gitaarspel en de sfeervolle omlijsting van toetsen en synths en een ingehouden, beperkt maar treffend instrumentarium en soundscapes. “Sleeping Miners”, “The garden” en de titelsong zijn klassesongs, maar ook het vollere geluid op “Hear them calling” en “The poet” intrigeren en zorgen voor diepgang en variatie. Eindigen doet onze ‘King’ in alle intimiteit met “Some are fearful” en “Mother”.
Wat doet besluiten dat hier een groots talent bezig is, die een grootse toekomst verdient …
Nederlands 
Français 
