Alternatieve rock is gelukkig nog niet dood! Dat is deels te danken aan labels zoals Honest House. Dit Luikse collectief bestaat al sinds 2005 en gaf in die periode kansen aan diverse Belgische bands. De verschillende groepen zul je niet vinden in de hitlijsten of aantreffen op grote podia, maar wel in kleine, zweterige zaaltjes.
Wie de verschillende bands van Honest House wil ontdekken tegen een prikje kan dat nu via deze verzamelaar. Acht bands (Traffico, Taifun, Volt Voice, Casse Brique, Coyote, Foxes in Boxes, El Dinah en Frank Shinobi ) staan elk in voor twee songs.
De meeste groepen wisten ons meer dan te bekoren en zorgen voor een verzamelplaat die absoluut de moeite waard is.
Traffico is een band met duidelijke verwijzingen naar acts als At The Drive in, Fugazi en Minus The Bear.
Taifun zorgt dan weer voor alternatieve rock die zo uit de nineties komt (denk daarbij aan Sonic Youth en My Bloody Valentine) en levert twee aangename songs vol fijne melodieën . Enig minpunt van zowel Taifun als Traffico is de zang die niet echt wereldschokkend is.
Volt Voice van zijn kant is een stuk bruter en ruwer dan de eerste twee groepen. VV maakt zeer nerveuze, afwisselende en chaotische muziek met zenuwslopende gitaren en dito drums en valt verder op door een geschifte zanger die wel iets weg heeft van Mike Patton. Je zou Volt Voice kunnen bestempelen als een kruisbestuiving van Faith No More en Shellac.
Met Casse Brique maakten we al kennis middels debuutplaat ‘Glumour’, een van onze favorieten van 2010. Het Brusselse duo staat garant voor een kwaliteitsvolle pot post math rock met energieke drums en groovy, ritmische (bas-)gitaren.
Coyote is een beetje de vreemde eend in de bijt binnen Honest House want ze serveren instrumentale, fragiele folkrock. Best een fijne afwisseling en rustmoment halfweg deze verzamelaar.
Foxes in Boxes is misschien wel de bekendste act van het label. Ze spelen experimentele indierock en mixen invloeden van verschillende bands door mekaar: het noisy geluid van Sonic Youth, het furieuze van At The Drive in en de structurele mathrock van Battles.
El Dinah is onze favoriet op dit album, het trio componeert zeer directe, geschifte en complexe muziek dat ons doet denken aan Hitsch, Shellac en At The Drive In.
Tenslotte is er nog Frank Shinobi met z’n mathrock vol complexe ritmes en dissonante melodieën. Dit trio doet graag uitschijnen dat ze deel uitmaken van een geheime organisatie en daarbij is de link met de heren van Sedan Vault (en hun laatste fantastische ‘Vanguard’-schijf) is dan niet ver te zoeken.
Chapeau aan Honest House dat zij kansen geven aan deze talentvolle groepen! Wie de verzamelaar wil aanschaffen kan dit voor een spotprijsje op www.mandai.be .
Wie op vrijdag 22 april een bezoeker is van het Groezrock-festival in Meerhout, gaat ‘s namiddags best een kijkje nemen op het hoofdpodium, wanneer The Black Pacific er speelt. De band is namelijk het nieuwe muzikale speeltje van Jim Lindberg, de gewezen frontman van Pennywise. The Black Pacific zag midden vorig jaar het levenslicht en bracht eind 2010 deze eerste schijf uit.
Toen Lindberg Pennywise verliet, was het niet echt duidelijk waarom hij dit deed. Na het beluisteren van dit debuutalbum kan z’n vertrek onmogelijk omwille van muzikale meningsverschillen zijn. Deze ‘The Black Pacific’ ligt namelijk perfect in het verlengde van de stijl van Pennywise. Let wel, stellen dat TBP als twee druppels lijkt op Pennywise zou een brug te ver zijn. De muziek van The Black Pacific klinkt een stuk frisser en snediger dan het laatste werk van Pennywise en neigt bij momenten naar melodieuze hardcore. Ook de stem van Lindberg klinkt een stuk beter, afwisselender en experimenteler dan op de platen van z’n vorige band. “When It’s over”, “Living with Ghosts”, “Almost Rising” en “Ruinator” zijn stuk voor stuk knallende punksongs met een zanger die schreeuwt en zingt als in zijn beste dagen.
The Black Pacific heeft met z’n debuut een zeer sterke punkrockplaat gemaakt die blijft boeien tot het einde. Een beetje voorspelbaar ( maar vergeet misschien gewoon de link met Pennywise) maar toch veel beter dan verschillende andere bands in het genre!
Een van de meest invloedrijke straight edge hardcorebands het vorige decennium was ongetwijfeld Have Heart. Opgericht in 2002 werden deze heren uit Massachusetts na een demo en een EP opgepikt door het befaamde Bridge Nine Records. Ze zouden er debuteren met hun eerste full album ‘The Things We Carry’ in 2006 om twee jaar later hun tweede, veelgeprezen schijf ‘Sings To Scream At The Sun’ op de wereld los te laten.
In die jaren wist de band een ongelooflijke fanbase op te bouwen over zowat de hele wereld, Have Heart maakte er trouwens een erezaak van om in alle uithoeken van de planeet op te treden. Hoewel we het niet altijd zo hebben voor de straight edge-beweging binnen de hardcore-scène (en dan vooral het prekerige toontje en de dikwijls intolerante houding tov andere mensen van veel bands ), vonden we Have Heart altijd een positieve uitzondering. De band stond dan wel voor verschillende waarden uit de straight edge maar combineerde dat met een veel ruimere visie en wereldbeeld op verschillende maatschappelijke thema’s.
In 2009 besloot Have Heart er de brui aan te geven, iets waar vele fans nog steeds om rouwen. Hun laatste show vond plaats in hun thuisstad op 17 oktober 2009. Tussen de 1500 en 2000 dolgekke fans waren present, braken (figuurlijk) de hele boel af en zorgden voor een onvergetelijke afscheidsfeest.
Het optreden werd opgenomen met zes verschillende camera’s en de muziek werd live opgenomen door Jay Maas (gitarist van Defeater en daarnaast muziekproducer van diverse bands als Verse, Shipwreck AD, The Felix Culpa, Dead Swans...). Het resultaat van dit alles is deze postume cd en dvd, uitgebracht door Bridge Nine Records.
Hoewel we niet zo’n fan zijn van live albums maken we hier toch graag een uitzondering. De plaat klinkt lekker vet en stevig en je merkt de ongelooflijke wisselwerking tussen de band en de bijna 2000 toeschouwers. We horen maar liefst 21 songs (waarbij knallers als “The Machinist, “Bostons”, “Someting More Than Ink” en fenomenale afsluiter “Watch Me Sink” waarbij het publiek na afloop zo’n 20 minuten de bandnaam blijft scanderen) in sneltempo passeren.
Zanger Patrick Flynn maakt er een erezaak van om iedereen die wil de kans te geven om in zijn micro mee te brullen, voor sommigen misschien een minpunt maar aan de andere kant hoor je zo de bijzondere atmosfeer van een Have Heart-show
Voor wie hardcore een warm hart toedraagt, is deze dubbelaar een absoluut hebbeding. Nog opmerken dat er later dit jaar een DVD en boek verschijnt van Have Heart met als titel ‘We Were Supposed To Stay Young” met daarin een kijk op de hardcore-scène van de 00’s.
Je kan veel over dit land zeggen, maar hoe jammer het ook is dat vele landgenoten België als ten dode opgeschreven beschouwen, blijft het Belgisch muziekarchief er één om te koesteren.
Zoals het wel vaker gebeurd is het pas decennia later dat bepaalde groepen de erkenning krijgen die zij verdienen. Dit heeft natuurlijk tot gevolg dat deze releases zo goed als onvindbaar zijn geworden, tenzij je er op E-Bay een klein fortuin voor over hebt.
Geen nood echter want momenteel zijn er verschillende labels op deze aardbol die deze releases heruitbrengen, vaak op vinyl en met een perfecte replica van de artwork.
In België vind je naast Walhalla Records ook Onderstroom Records die op korte tijd een indrukwekkende lijst van heruitgaves heeft uitgebracht.
Kuruki, Aroma Di Amore of Siglo XX zijn maar enkele voorbeelden hiervan en daar mag je sinds kort ook ‘Second-hand emotions and half-forgotten feelings’ van Human Flesh aan toevoegen.
Wanneer u denkt dat u ergens in de jaren ’80 in slaap bent gesukkeld, hoef je niks te vrezen want dit project rondom Alain Neffe was destijds even ‘bekend’ als het nu is.
Enkel geliefd door mensen die zich specialiseren in het minimal/experimental-genre dus. Alleen is men er vandaag achter gekomen dat dit genre meer invloed heeft dan men ooit vermoed zou kunnen hebben!
Al de opnames die op deze plaat staan, dateren ergens uit het midden van de jaren ’80 en hier hoor je vooral het experimenteel karakter van Alain Neffe’s geluiden waarbij hij bovendien ook de meest unconventionele instrumenten wist uit te pikken.
Wie zich verwacht aan lekker in het gehoor liggende wavenummers moeten we teleurstellen want Human Flesh was een groep die het vooral het ongewone wilde benaderen en waarbij geluiden die op het eerste gehoor onverenigbaar lijken, toch aanleiding geven tot overheerlijke indusexperimenten.
Dit is Belgische geschiedenis om te koesteren!
Vorig jaar kwam Arid op de proppen met hun vierde album: ‘Under The Cold Street Lights’. Voor het verschijnen van deze plaat deden allerlei geruchten de ronde: De band rond zanger Jasper Steverlinck zou zijn sound grondig veranderen en zou zichzelf heruitvinden, er zou volop geëxperimenteerd worden ... Kortom, we zouden een nieuwe Arid horen
Wie ‘Under The Cold Street Lights’ ondertussen aanschafte, hoorde een leuke, afwisselende plaat waarbij de band het experiment zeker niet schuwde en waar we iets meer bombast en gitaarkracht hoorden. Arid evolueerde duidelijk naar een rockband met stadionneigingen in het verlengde van acts als U2, Coldplay en Snow Patrol. Toch bleef Arid op deze plaat gewoon Arid en dat was volgens ons in grote te mate te danken aan de gepolijste, brave stem van Steverlinck. Van een stijlbreuk was dus zeker geen sprake: wie houdt van deze band, zal dat blijven doen. Wie Arid niet kon smaken, zal na ‘Under The Cold....’ niet van mening veranderen.
Een jaartje na release komt PIAS op de proppen met deze Deluxe-editon. Aan het album werd één nummer “Shine” toegevoegd (tot voor kort enkel via iTunes te downloaden). Op de dvd vinden we opnames van hun uitverkochte shows in de AB in Brussel op 27 en 28 februari 2010. Naast verschillende nieuwe nummers passeren alle hits de revue (“You Are”, “Life”, “Believer”, “Me & My Melody”, “Words”...).
Over de relevantie van deze extra uitgave kan zeker gediscussieerd worden. Wie zich dit plaatje alsnog wilde aanschaffen, krijgt er nu een leuke dvd bij. Echte fans die het album al kochten, zullen eens luid vloeken...
Facebookgebruikers zullen zeker reeds de advertentie van deze cd gezien hebben en dat heeft wellicht te maken met de hoge hoop die men heeft voor deze release. Ook al is deze cd geen hoogvlieger, kan deze ‘Victory Party’ wel gerust wedijveren voor de prijs van vreemdste cd van het jaar.£
Wereldmuziek met pop vermengen is niks nieuws, daarvoor moeten we gewoon aan Beirut denken. Wat deze Geoff Berner hier echter uitspookt, is allesbehalve alledaags voer voor onze Westerse oortjes want het betreft hier de zogezegde Klezmer-muziek wat Joodse traditionele muziek is.
Apart maakt nog niet briljant,en hoe mooi de verpakking van deze ‘Victory Party’ wel mag ogen blijft het allemaal platjes en geeft je achteraf niet meer dan een leuk gevoel.
Toch blijft deze cd uiterst deskundig gemaakt, maar het is allemaal wat platjes en het laat je bij momenten gewoon Siberisch koud. Niet dat er geen lichtpuntjes zijn, zo zal
“Mayn Rue Platz “wellicht de Kurt Weill-fans weten te bekoren en is iets als “I am going to jail” voor muziekfans die niet vies zijn van musicals, maar ondanks de diversiteit lijkt allemaal net iets te gelikt. Bovendien haalt deze cd net geen dertig minuten en dat is in tijden van crisis net iets te weinig.
Info www.geoffberner.com
Wie regelmatig de cdrubriek van de site leest, zal ondertussen ook wel weet hebben van Bureau B, het Duitse label dat stelselmatig allerlei obscure releases van Krautrockartiesten terug op de markt weet te brengen. Hans-Joachim Roedelius is ondertussen 77 jaar geworden en deze man speelde een cruciale rol in de Krautrockgeschiedenis, en dus ook in het verdere verloop van de elektronische muziek.
Samen met Dieter Moebius vormde hij de legendarische band Cluster, en was hij ook natuurlijk de man achter Harmonia. Het zijn allemaal groepen die één voor één het pad gekruist hebben met die van Brian Eno en dus mede aan de wieg stonden van wat later zou bekend staan als zijnde de ambientbeweging.
‘Gift of the moment’ (of om de originele titel trouw te blijven ‘Geschenk des Augenblicks’) was de tiende plaat in Hans-Joachim’s carrière en meteen ook zijn meest succesvolle.
Op zich een best bizar feit aangezien Hans-Joachim op deze plaat de elektrosfeer liet voor wat het was en eigenlijk een neoklassieke plaat maakte.
Muziekjournalisten bestempelden dit al gauw als ‘Proto New Age’ en hoe vaak we journalistentermen met argusogen moeten bekijken, hadden ze het dit keer wel bij het rechte eind want met piano en cello creëerde Hans-Joachim Roedelius een klanktapijt vol minimalistische klassieke klanken die je een andere (dromerige) wereld doen zien.
Het is trouwens opmerkelijk hoe dicht dit soort muziek stond bij wat hier in België gelijktijdig werd gedaan met Soft Verdict (de groep rondom Wim Mertens).
Mensen die van avontuurlijke muziek houden moeten zich hier beslist eens aan wagen!
De naam My Bee’s Garden is misschien nog niet wat je zou zeggen doorgedrongen tot de Vlaamse hersenpannen maar tot dusver mag deze Melody Prochet, om wie het allemaal draait, zeggen dat één van haar beroemdste fans Charlotte Gainsbourg is.
En dat is zeker niet zo’n verrassing want wat deze 23 jarige Française presteert op haar debuutalbum zou enkel maar de goedkeuring van papa Serge tot gevolg hebben.
Mevrouw Melody (herinner u Nelson) hijgt zich door een tiental nummers die volgens haar onder te brengen zijn onder de noemer shoegaze.
Eigenlijk is dat nog zo’n slechte benaming niet want naast de latere Cocteau Twins horen wij ook invloeden van Broadcast en Pram. Daarnaast hoor je door heel wat nummers de psychedelische invloeden van ‘L’homme à tête de chou’.
De aanstormende lente kon geen betere aankondiging kennen dan deze plaat die verplichte kost is voor alle indiepopfans, en natuurlijk ook de liefhebbers van het schoon vrouwvolk.
Info www.myspace.com/mybeesgarden
Eindelijk is het er van gekomen dat Sanne Putseys aka Selah Sue een debuutplaat uit heeft. Ze presenteert zich als een klassedame, bulkend talent die over een doorleefde soulstem beschikt, helder, indringend, intrigerend en emotievol klinkt en zorgt voor onnavolgbare raps. Ze steekt souldames Joss Stone, Amy Winehouse, Lauren Hill en Erykah Badu naar de kroon en ze maakt huidige talenten Duffy en Adele jaloers.
Iedereen houdt wel van haar … Ze is een Belgisch talent die een wereldwijde doorbraak verdient. De Leuvense is er met de jaren maar op vooruit gegaan. Ontdekt in 2007 door Milow en door de talrijke optredens solo en met haar band, heeft ze een erg evenwichtige , gevarieerde, overtuigende, sterke plaat uit, een swampende fusie van pop, soul, r&b, jazz, reggae, ragga en dubstep; ze brengt vette, ingetogen en gevoelige tracks die uiterst genietbaar, bezwerend en groovy kunnen zijn, “Peace”, “Crazy vibes”, “Black part love”, “Raggamuffin”, “Fyah fyah fyah” en “Crazy sufferin style” om maar een paar op te noemen.
Solo en ingehouden op haar gitaar refereert ze nauw aan Luka Bloom, een vleugje trippopritmes en lome basslines op “Just because I do” sluipen om de hoek.
Eerder al smolten Prince en Cee-Lo Green voor haar, - luister maar naar “Please” die Joss Stone en Solomon Burke verenigt.
De cover “Valerie” staat niet op het debuut, maar wat we horen doet een groots Belgisch Talent besluiten, eigentijds en pur sang. Een Top Selah Sue!
Het succesverhaal van het Amerikaanse Black Eyed Peas begint met ‘Elephunk’ in 2003. De heren hiphop rappers Will.I.Am, Taboo, Apl.De.Ap krijgen de bevallige zangeres Fergie in de band en maken een plotse muzikale shub en scoren meteen een paar grootse danshits als “Let’s get retarded”, “Shut up” en “Where is the love”. Intussen zijn we drie cd’s verder en is BEP na ‘Monkey Business’ van 2005 muzikaal fors achteruit gegaan, ondanks dat ze steeds een handvol megahits klaarhebben.
Een supergroep is het geworden, aangenaam vertier, die de festivals kleurt en z’n publiek weet op te zwepen met songs als “Don’t phunk with my heart”, “Pump it” en “Don’t lie” van ‘Monkey Business’, en uit ‘The E.N.D.’ “Boom boom pow”, “Rock that body”, “ Meet me halfway” en “I gotta feeling”.
De nieuwe ‘The Beginning’ is een ware recyclageplaat geworden … de helft bewerkt met bekende jaren ‘80 hits, gedateerd, die een Eurodancehouse sausje krijgen. “The time”, “Love you long time” en “Fashion beats” scoren het hoogst in plagiaat, maar worden nu net de grootste hits. Die stukken geven ze twa trance trucjes, verkapte raps en een opwindende groove. Zonder al te veel moeite hapklaar dus. De overige songs, buiten de laatste twee “Just can’t get enough” (nee geen Depeche Mode) en “Play it loud”, zijn allesbehalve goed . Maar ok, ze hebben opnieuw een kleine helft hits, die hen als één van de grootste bands van de laatste tien jaar maken en zij malen er niet om … so do we?!
Een overtuigend dubbel compilatie album voor de danslustigen is er nu met de Fiesta Club presents One. Voor wie het zaterdagavond gevoel in een club of op StuBru eigen wil maken, zal probleemloos de compilatie aanschaffen. DJ Cosmic, MK, Fad-G & Benoit de Neco zorgden hiervoor.
CD1 is een urban dance party plaat – r&b/hiphop party grooves en clubdance met softy en meer pompende beats, reggae, ragga kruisen de soul en r&b bass. Het is aangenaam voer om naar te luisteren, te ondergaan, hoewel het gevoel een beetje teveel van hetzelfde halfweg de cd om de hoek sluipt. Met Usher ft Pitbull en Aloe Blacc kun je al niet te veel verkeerd doen. Na de etherische Cocteau Twin sample op “Your love” van Nicki Minaj komt vooral de reggae/ragga/dubstep op het voorplan met Gyptian, Mario en R Kelly ft Wysdin & Yandell. Natuurlijk kan een Busta Rhymes binnen deze stijl niet ontbreken en met Fatman Scoop ft The Crooklyn Clan en Young Money ft Lloyd werd terecht een kookpunt bereikt.
Your favourite Switch - Life is music hoor je dan ongetwijfeld op de tweede cd. De nummers in een dansconcept gaan naadloos in elkaar over; hier noteren we toch enkele hoogtepunten die een Tomorrowland inluiden van een Swedish House Mafia ft Pharrell, Duck sauce, Yolande be cool naar de trance van Tim Berg en de puike, energieke en opzwepende dance van artiesten als Steve Angello & Laidback Luke ft Robin S (“Show me love”) , John Dahlback’s “Pyramid”, “Moonbach” van Silvio Ecomo & Huckie en Cidinho & Daca (“Rap das armas”). Naar het eind wordt het tempo nog aanstekelijker met Major Lazor ft Vybz Kartel (“Pan de floor”), “Warp 1.9” van The Bloody Beetroots en “Hey Hey” van Dennis Ferrer. Dancefloorkillers, fijn & hitgevoelig. Entertainment op z’n plaats dus …
Magnetic Man is het supertrio Benga, Skream en Artwork die aan de wieg van de dubstep stonden, een genre gegroeid uit de drum’n’bass en die sinds een paar jaar de dansvloer verovert. De elektronische muziekstroming uit de UK kenmerkt zich door diepe bassline grooves, repetitieve, opzwepende ritmes en een hoog, energiek tempo. Het trio heeft hun debuut een mainstream karakter gegeven, waarbij hun clubdance door de soundscapes gematigder klinkt.
Ze deden ook beroep op enkele gastzangers om de plaat boeiend en gevarieerd te houden. “Fire” en “I need air” zijn al meteen instant klassiekers met Ms Dynamite en Angela Hunte. Maar ook “Perfect stranger” met Katy B en het dromerige “Boiling water” met Sam Franke moeten niet onderdoen . Op het eind horen we nog “Getting nowhere” die de soul van John Legend wat laten doorsijpelen in die brede elektronische waaier.
Voor de rest is het genieten van deze dubstepsound die ‘crossovert’ en flirt met andere stijlen, die durft harder, faster te gaan maar ook omringd wordt met zalvende beats. Het broeierige “Box of ghosts” en “The bug”, met vocoder, plaatst zich door de trancegerichte en slepende beats in de kijker .
Magnetic Man geeft de dubstep een toegankelijker karakter met dit debuut en kan een breder publiek bereiken.
Nederlands 
Français 
