In de afgelopen jaren heeft deze jonge multi-instrumentalist (drums, violen, gitaren, piano, elektronica, zang...) getoerd met internationale indie pop acts zoals Feist, Damien Rice, Ane Brun, Loney Dear en Frank Ocean; hij was ook actief in de jazz/avant garde scene (bekroond met de prestigieuze Jazzkatten door de Nationale Zweedse Radio - categorie ‘Nieuwkomer van het jaar 2019’ en spelend met de Zweedse Jazz elite: Fire! orkest, Mats Gustafsson...). Josefin werd ook uitgenodigd als vioolsoliste bij het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra. In 2020 bracht ze een akoestisch album uit in duo met Charles Spearin (stichtend lid van de Canadese indie-elite Do Make Say Think & Broken Social Scene).
‘HANA - Three bodies (Original Soundtrack)’ werd oorspronkelijk gecomponeerd als soundtrack bij een Butoh dansstuk van choreografe/danseres Frauke, een ode aan de aangeboren intelligentie van de natuur gewijd aan haar 5 elementen (lucht, aarde, water, vuur, en leegte); elektronica werd gecombineerd met pop, ambient, modern klassiek, post-rock en experiment.
Dat blijkt al uit het wondermooie “Secret Garden - Scene 1”. opvallend is de link naar de natuurelementen, het mooie maar ook het harde en meedogenloze van de natuur komt naar boven drijven. Je krijgt een bevreemdende sound, dreigend en rustgevend.
Luister maar naar songs als “Coldburn - scene II (water)” en voel het verkwikkende, maar ook het hoe zware stormen alles kunnen vernietigen.
Op dit elan blijft Josefin Runsteen doorgaan, filmische en visuele soundscapes die de fantasie voortdurend prikkelen. Binnen die context is elke song wel anders, ze vullen elkaar ergens aan net zoals dat in de natuur het geval is.
Deze schijf laat vooral een muzikante horen die de stilte krachtig kan doen klinken, en die stormen doorstaat. De viool klinkt verbijsterend, magisch en doet je wegdromen, o.m. bij “Bloom - Scene III (Fire)” , waarop het dreigende om de hoek komt kijken.”'SAKURA Scene IV (Earth)” en afsluiter “BANYAN - Scene V (Air)” zetten die lijn verder.
Dat zorgt ervoor dat deze 'HANA - Three bodies (Original Soundtrack)' een veelzijdig Plaatje is, die de natuurelementen centraal plaatst, muzikaal open staat voor experiment en visueel prikkelt!
Tracklist SECRET GARDEN - Scene I (Void) 07:54 COLDBURN - Scene II (Water) 08:40 BLOOM - Scene III (Fire) 07:09 SAKURA - Scene IV (Earth) 07:33 BANYAN - Scene V (Air) 08:10
Avant-garde/Elektronisch
HANA - Three bodies (Orginal Soundtrack)
Josefin Runsteen
We citeren even :'' Toen de wereld midden maart 2020 op slot ging, waren Chad en Bram drie dagen verwijderd van een 17 concerten tellende tournee, waarbij het epische 25-bewegingen tellende ‘Pendulum’ duo album in première ging. Het maakte de eerste impact van de wereldwijde pandemie des te verwoestender. Tijdens de lockdown was McCullough in staat om ‘Forward’ internationaal uit te brengen op het Outside In Music label. Deze tournee zal deze muziek aan een Europees publiek presenteren, en de synergetische relaties die McCullough de afgelopen 12 jaar heeft gesmeed met de uitmuntende Belgische pianist en bassist Verbist, en die hij heeft toegevoegd aan bijna een decennium van spelen met Lionel Beuvens en Clearfield, hernemen. Terwijl de pandemie de timing van de release concerten vertraagde, zal het ook de reünie des te betekenisvoller maken - en de muziek zal dat ongetwijfeld weerspiegelen. ''
Deze concertreeks had plaats in oktober, een mooie gelegenheid om ook het album 'Forward', dat vorig jaar op de markt kwam, nog eens uit de kast te halen.
Chad is een uitzonderlijk grootmeester die zoveel emoties in zijn instrument steekt, dat je er niet gewoon stil van wordt. Vanaf de eerste song “November Lake” neemt hij je mee naar een zachtmoedige , weemoedige wereld . een ingetogen klankentapijt die een zekere gemoedsrust brengt. Innemend, warm en intiem. Luister maar naar intens mooie, zachte klanken van “Gentle”, “Focal Point” en het wondermooie ”Water Tower Sunset”.
Chad McCullough onderscheidt zich met deze plaat in het genre.
Info https://chadmccullough.bandcamp.com/album/forward
Tracklist: November Lake 05:39 Oak Park 09:43 Gentle 05:49 Grace at the Gavel or Grace at the Gallows 06:41 Focal Point 07:12 Water Tower Sunset 05:39
Ibrahim Maalouf brengt een kerstalbum uit. Ik geef eerlijk toe dat ik mijn wenkbrauwen even fronste toen ik het nieuws vernam. De Libanese Parijzenaar is een ras-trompettist en heeft op zijn 40e toch al 10 langspelers uitgebracht - allen van een uitzonderlijk hoog niveau en enorm gewaardeerd binnen de jazz-community.
Album 11 wordt dus een ‘specialleke’. Op ‘First Noel’ serveert hij 25 van de grootste klassiekers, alsook 3 exclusieve nieuwe nummers die hij speciaal gecomponeerd heeft voor de allereerste kerst van zijn zoon Nael. Dit album is er ook ter nagedachtenis van zijn grootmoeder Odette, die vorig jaar overleed. Ieder jaar vierden ze samen kerst, en via deze cd probeert hij die magische kerstherinneringen terug tot leven te brengen.
Omringd door François Delporte op gitaar, Frank Woeste op piano en Sofi Jeannin als koordirigent galmt “Have Yourself a Merry Little Christmas” door de luidsprekers. De opener is een rustig en aangenaam hoorspel en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. Het tweede nummer “Mon Beau Japin” vormt een vrolijke variatie op “O Denneboom” en verder zijn ook “Let it Snow!” en “Santa Claus is Coming to Town” echt leuk. Alle gekende klassiekers zitten in een herkenbaar jasje, maar even vaak trakteert Maalouf ons op enkele onbekende, pure nummers.
Het klinkt allemaal bekend in de oren, maar dan met een eerder spirituele en minder kinderlijke dimensie, waarbij de subtiele en noodzakelijke kwetsbaarheid binnen ieder lied behouden blijft. Bij “Silent Night” en “Jingle Bells” ga je even weer wat aandachtiger luisteren, maar daarna kabbelt het album ongestoord voort op de achtergrond. Achtentwintig nummers is best veel en ik mis de bombastische, overweldigende en meeslepende muziek die we van Maalouf gewoon zijn, al bewijst hij met “All I Want for Christmas is You” dat kerst ook best up-tempo kan zijn. “Adeste Fideles” brengt enkele ambivalente herinneringen terug aan de verplichte middernachtmis als kind - erg vermoeiend maar stiekem fijn om lang te mogen opblijven.
Een deel van de plaat werd zelfs opgenomen in een kerk, namelijk in Saint-Julien-le-Pauvre, de oudste kerk van Parijs - op slechts enkele meters van de Notre-Dame kathedraal. Het was een symbolische keuze van Maalouf die wonderwel uitpakt. Zijn vader was er koster in de jaren '60, zijn tante (een pianiste) en zijn geliefde grootmoeder werden er beiden begraven, en het was in diezelfde kerk dat hij zich verloofde en trouwde...
Dit eenvoudig, nederig, instrumentaal album is doordrenkt van die vele onvergetelijke momenten - je kan die mijlpalen haast voelen.
‘First Noel’ is dus niet het zoveelste kerstalbum, het is er een met kalmerende muziek om bij weg te dromen, een plaat waar de melodie in het middelpunt staat, een plaat voor alle leeftijden waar de ganse familie mee kan van genieten tijdens de eindejaarsfeesten die eraan komen.
Ik weet alvast wat ik ga vragen voor onder de kerstboom!
The Ghost of Luke James is een samenwerking tussen Luke Skyscraper James en Eric S Anderson (hij leidde Pachyderm Studios in de jaren '90 - nam ‘In Utero’ op van Nirvana, Killing Joke, PJ Harvey enz. Ging daarna naar de filmschool en won twee Emmy's voor titelsequenties van Dexter en Six Feet Under).
Luke ‘Skyscraper’ James, voormalig frontman, zanger, gitarist bij de punk/new wave pioniers Fàshiön toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramp, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Onlangs hadden we nog het project 'Eight' Eight (musiczine.net)
Onder de naam 'The Ghost of Luke James' bracht het duo de single “Go To sleep Inc/Telescopes” uit.
De single brengt twee werelden, duisternis en licht, samen. Een toegankelijke sound, ondersteund van voldoende duisternis, experimentele weerhaakjes en verrassende wendingen; het gaat niet te zeemzoetig klinken. Dit is synthpop, rauwe EBM als doorsnee elektronica. Met een knipoog naar de electro van Depeche Mode.
We lieten ons gewillig meevoeren in het mystieke landschap van het combo.
Check het vooral zelf uit: https://lukeskyscraperjames.bandcamp.com/album/go-to-sleep-inc-telescopes
THE GHOST OF LUKE JAMES - GO TO SLEEP, INC. 05:24
THE GHOST OF LUKE JAMES - TELESCOPES 04:12
Electronica/Experimenteel
Go to sleep inc/Telescopes
The Ghost of Luke James
Ongelooflijk hoeveel interessante bands er in Vlaanderen zijn. Zo ook met Subatomic Strangers uit Rumbeke (West-Vlaanderen). Een vierkoppige band, met een zangeres, doorspekt met synths en gitaar en begeleid door bas en drum. Het genre dat ze spelen refereert naar de wave uit de jaren 80 en wordt gedrenkt in een rocksausje. Komt daarbij dat de zangeres een ferme en goeie zang in huis heeft.
Interesse gewekt? Luister dan gerust eens naar deze single die heel degelijk in elkaar steekt. De bridge met het orgel klinkende synthje en de vocale uithaal maken het geheel af.
“Troubled Mind” begint met een bas dat vervormd is met distortion of fuzz. De zang en gitaar zijn iets ingetogener dan bij de vorige track. De gitaar tokkel staat ietsje teveel naar voren gemixt waardoor het getokkel wat te scherp klinkt in het geheel. Ze bevat wel een mooie instrumentale outro.
De andere single is iets catchier dan “Troubled Mind”. Ik zou deze niet meteen als single uitspelen maar als albumtrack. Het is meer een groeier en toont dan, met de ingetogen zang, weer een iets ander facet van de band.
Als ze verder op deze weg borduren denk ik dat er nog heel mooie dingen kunnen uit ontstaan. Ik voel dat er nog groei zit in de band en de songs.
Zang en synths: Sharon Braye
Drums: Arne Stroobant
Bas: Jonas Vanelstlande
Gitaar: Nicolas Vermeersch
Wave/Rock
Enough of You-Troubled Mind -single-
Subatomic Strangers
Van Diabolica Delirium, een zijprojectje van Tolga Ozbey van Reptilians From Andromeda, bespraken we hier eerder al het album ‘Satanico Pandemonium’ en de debuut-EP ‘Diabolico Delirium’. Toen werd de bandnaam nog geschreven als Diabolico, met een ‘o’ achteraan. Misschien was er wat haastwerk om alles netjes voor Halloween op de wereld los te kunnen laten, want in het artwork ontbreekt ook nog een ‘i’ in Delirium.
Op de single “Halloween Disaster” werd de bandnaam dus aangepast naar Diabolica, maar voorts is er maar weinig veranderd aan het concept: instrumentale retro-garage met knipogen naar rockabilly, surf en fuzz met Tolga als one-man-band die alle instrumenten inspeelt.
Waren het album en de EP soms wat rommelig, dan is deze fijne single-release wel mooi opgebouwd, met organische bewegingen en een lang aangehouden spanningsboog. De scream queen-samples komen wel heel vaak terug in dit nummer van bijna 5 minuten, maar het is dan ook een Halloween-release.
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabolica-delirium-halloween-disaster
Kasabian is terug. Met één origineel bandlid minder. Tom Meighan, die mee frontman en zanger was, stapte uit de band nadat hij veroordeeld werd omdat hij zijn ex had aangevallen. Inmiddels is Tim Carter toegetreden als vast bandlid en neemt Serge Pizzorno alle lead-vocalen en het songschrijven voor zijn rekening. Dat levert op deze eerste nieuwe single van het aankomende album nog steeds dezelfde adrenaline op die we van Kasabian gewoon zijn. Catchy, swingende indie-synthrock, meer moet dat niet zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=dn4csZoWh60
Als het in 2020 echt helemaal tegen had gezeten, zou ‘The Comeback Special’ misschien wel het laatste wapenfeit geweest zijn van de Britse band The The en van frontman Matt Johnson.
In 2018 deed Johnson een paar concerten in de UK, de VS, Australië en Skandinavië als The The, met bandleden die in verschillende versies van The The zaten. Het was toen zowat 15 jaar geleden dat The The nog opgetreden had en ook inzake studiomateriaal was het al wel heel lang stil, op een paar soundtrack-achtige releases van Johnston na.
De concerten van 2018 waren de voorbode van een nieuwe start en misschien wel nieuwe songs en albums met The The, maar de viruspandemie stak daar een stokje voor. Tijdens de Grote Pauze van 2020 kreeg Matt Johnson dan plots een levensbedreigende keelinfectie. Na een operatie was hij snel uit de gevarenzone, maar het was lang onduidelijk of het ook goed zou komen met zijn stem. Interviews lukken inmiddels opnieuw, zodat we straks opnieuw naar live-concerten mogen uitkijken, en dan ook graag in ons land.
En met dezelfde set dan liefst als op ‘The Comeback Special’, een live-opname van het concert uit 2018 in de Royal Albert Hall in Londen. The The was in zijn gloriejaren dan wel een vaak ondergewaardeerde band, toch scoorde Johnson een reeks radiohits die allemaal op dit live-album staan: “The Beat(en) Generation”, “Uncertain Smile”, “Dogs Of Lust”, “This Is The Day”, “Slow Emotion Replay”, … Die krijg je allemaal te horen, naast nog veel meer moois uit het oeuvre van The The. De stem van Johnson had – toch in 2018 – nog niets van zijn kracht en charisma verloren. Je hoort uiteraard wel dat de jaren beginnen tellen, maar dat is niet meer dan wat patine.
‘The Comeback Special’ is als combinatie van een live-album en een greatest hits-verzameling een wel heel leuk album voor de Duyster-generatie.
Toen De Delvers hun debuut aan de wereld liet horen waren er veel positieve kritieken op deze Nederlandse zwarte band. Eindelijk terug een Nederlandstalige band die er toe doet. Ze hebben intussen hard gewerkt en in 2022 mogen we hun nieuw album verwachten. Nu moeten we ons voorlopig opwarmen aan deze single.
“Hart in Neonlicht” is uptempo met donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft kunnen mij alleszins ook bekoren. De clip op Youtube begint bevreemdend met mannen in masker en veiligheidspak. Als de song begint krijgen we de band te zien in een warm, rode omgeving.
“Hart in Neonlicht” is een zeer degelijke en typische De Delvers song die ons doet watertanden naar meer.
De Delvers - Hart in Neonlicht - YouTube
Als lid van Girls In Hawaii heeft Antoine Wielemans zijn muzikale strepen al verdiend. Nu pakt hij eindelijk uit met een eerste solo album waarin hij in 9 songs en in zijn moedertaal zich persoonlijk ontplooit.
In het openingsnummer “Sel” merk je ondanks de herkenbare Girls In Hawaii-tonen, al meteen de intentie van Wielemans: kleine breekbare en introspectieve schetsen brengen die sieren in eenvoud en schoonheid. Meer van dat ook in “Chien”, een speels tafereel met eenvoudige maar sterke melodieën.
Hoewel de plaat grotendeels vorm kreeg in Frankrijk (Vattetot-sur-Mer, vandaar ook de naam), brengt hij in “Bruxelles” een kleine ode aan het dagdagelijkse in onze hoofdstad. “De l’or”, nog een hoogtepunt, is nog zo’n melancholisch pareltje waar je als luisteraar schippert tussen breekbaar en rustgevend. Iets luchtiger, soms komisch maar nog steeds sprankelend gaat het er aan toe in “Poésie” en “Samedikea”.
Nooit krijg je een té geïsoleerd gevoel op deze plaat. Wielemans zorgt voor mooie meerstemmigheid en gepaste gelaagdheid van zachte (voornamelijk piano) melodieën. Deze meer dan verdienstelijke eerste plaat is een aangenaam warm dekentje voor koude en natte herfstdagen.
Dans Dans is de unieke band van Bert Dockx (Flying Horseman, Ottla), Frederic Jacques
(Lyenn en bassist bij Mark Lanegan) en Steven Cassiers (Dez Mona, DAAU). Het trio intrigeert steeds opnieuw. Al van sinds hun debuut uit 2012 zijn ze moeilijk in een specifieke stijl te plaatsen. We horen een fijne combinatie van instrumentaal materiaal , sfeervol, meeslepend, geraffineerd werk dat wel eens wild kan klinken.
Ze hebben nu vier platen uit ('Dans Dans', 'I/II', '3' en 'Sand'), twee liveregistraties (één 10 inch en een cassette) en we noteren memorabele concerten op o.a. North Sea Jazz, Cactusfestival, Gent Jazz, Pukkelpop, Jazz Middelheim en ga maar verder.
Dans Dans bouwt met het vijfde studioalbum, 'Zink', onvermoeibaar verder aan hun hoogsteigen muzikaal universum. Dans Dans stelde deze voor via een livestream in de AB, Brussel. Het werd een uiterst genietbare kleurrijke trip in een filmisch kader!
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om de plaat 'Zink' eens onder de loep te nemen.
Dynamiek en intimiteit kruisen elkaar; er wordt geflirt met geluidsnormen. Elektronica wordt meer toegevoegd, Dans Dans kijkt vooruit en blijft zichzelf heruitvinden. Luister maar naar “Cinder Bay”. Ze tasten de grenzen af, iets wat we ook vaststelden op hun streaming concert. Ingetogen momenten van wegdromen worden afgewisseld met registers open trekken; Dans Dans kan verschroeiend uithalen dan. Elke song intrigeert door de verrassende wendingen. Een mooie ontdekking dus binnen het muzieklandschap.
Best is de plaat in z’n geheel te beluisteren , elke song klinkt anders , maar past mooi in het geheel . Kenmerkend is de avontuurlijke aanpak, die net een veelkleurig klankentapijt biedt.
Tracklist: Cinder Bay 04:44 Naiad 08:29 Blue Silver 06:11 Anemone 07:10 Sleeper 04:35 Ravine 09:39 Shell Star 08:03 Wrist 06:01
Na bijna 10 jaar is Jakob Dylan terug met zijn Wallflowers. Het nieuwe album ‘Exit Wounds’ werd geproduceerd door Butch Walker (Taylor Swift, Weezer), gemixed door Chris Dugan (Green Day) en bevat vocale bijdragen op vier songs van zangeres/singsongwriter Shelby Lynne.
Dynamisch en krachtig (‘lean, potent and eminently entrancing’) rocken Jakob & Co als een ‘'Tom Petty-alike timeless songwriting and storytelling with a hard-hitting and decidedly modern musical attack'. Dit is goudeerlijke Amerikaanse rock 'n roll/roots, met de nodige swing en grooves!
Eigenlijk hoeft de band zich niet meer te bewijzen. ‘Bringing Down The Horse’ was het succesalbum , op zich is er in die tussentijd niet echt veel veranderd. Ze doen waarin ze goed zijn, zonder zichzelf te moeten heruitvinden . En dat stoort allerminst.
Wallflowers is de band van Jakob Dylan, de zoon van …; de man heeft een warme stem, die de rootssound integer maakt. ‘Exit Wounds’ overtuigt als rootspoppende plaat. Het is een degelijk album, eenvoudig , doeltreffend , doorleefd, energiek, weemoedig, in het genre zonder echte verrassingen en avontuurlijke uitstapjes.
“Maybe your heart's not in it nog more” is meteen een sterke opener, licht melancholisch en dromerig van aard. Lekker voortkabbelend klinkt het materiaal , o.m. met “Roots and wings” en “The dive bar is in my heart” en het afsluitende “The daylight between us”.
Kortom, de band is en blijft op z’n best in het badje van rootspop.
Tracklist: 1 Maybe Your Heart's Not In It No More 2 Roots And Wings 3 I Hear The Ocean (When I Wanna Hear Trains) 4 The Dive Bar In My Heart 5 Darlin' Hold On 6 Move The River 7 I'll Let You Down (But Will Not Give You Up) 8 Wrong End Of The Spear 9 Who's That Man Walking 'Round My Garden 10 The Daylight Between Us
Nederlands 
Français 
