Op 25 maart komt ‘Jan Juc Moon’ uit, het tiende studioalbum van Xavier Rudd. Na vier jaar is de opvolger van ‘Stormy Boy’ klaar, en of we benieuwd zijn. Opener “I am Eagle” tilt ons didgeridoo-gewijs op naar Xaviers rijkgevulde wereld vol herinneringen. We zweven vijf minuten lang naast de adelaar – je kan hem zelfs horen – en dromen lekker weg bij dit eclectisch nummer. De toon is meteen gezet.
Titeltrack “Jan Juc Moon” is veel rustiger maar al minstens even aangrijpend. De Australische multi-instrumentalist en fervent barefooter toont dat hij veel meer is dan ‘die gast van “Follow the Sun”’. Hij staat al twintig jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een kritische blik op onze maatschappij. “Stoney Creek” begint met een blaffende hond, waarna Xaviers gitaarspel en zachte stem verder verhalen. Op dit spirituele en hoopvolle nummer herkennen we opnieuw Aboriginalgezangen en fluitend bezingt Xavier de schoonheid van de natuur Down Under: lyrics als “This is home” en “There ain’t no other place I’d rather be” tonen dat hij oprecht verliefd is op zijn thuisland. 
Het vierde nummer is “Ball and Chain”, de single die in samenwerking met J-MILLA tot stand kwam. Het vrolijke deuntje breekt de flow van het album en zorgt ervoor dat we weer wat aandachtiger gaan luisteren. Het aanstekelijke refrein zal nog even blijven hangen, de stukjes rap vinden we persoonlijk iets minder geslaagd. Op “We Deserve to Dream” gaat Xavier terug de akoestische toer op. Hij ziet het nummer zelf als een lofdicht, een ode aan kameraadschap en saamhorigheid in een wereld die gek is geworden.  
“The Window” gaat op dezelfde stroom verder. Terwijl hij aan dit album werkte, contempleerde hij over alles wat in zijn leven gebeurde. Op een gegeven moment keek hij uit de ruit en waaide er een sterke zuidoostenwind. Het voelde als een wind van verandering, een gevoel dat hij probeerde te vertalen op deze nieuwe plaat. De mondharmonica versterkt het reflexieve karakter van dit ingetogen lied. Op “Slidin Down a Rainbow” brengt Xavier nogmaals de verbondenheid met de aarde en de rechten van de Aboriginals als kernthema’s naar voor. De onopgeloste erfenis van zijn overgrootmoeder van vaderskant, die uit de openbare registers verdween nadat ze uit haar Wiradjuri-gebied naar Melbourne was overgebracht, zal hier ongetwijfeld een rol bij spelen.
Op “Dawn to Dusk” komt de rust terug, Xavier weet als geen ander hoe hij na een harder, ruwer hoogtepunt een zalvende balsem moet aanbrengen. Meer dan tien minuten duurt deze parel van een song. De pandemie heeft hem tijd gegeven. Terwijl hij anders de wereld zou rondtoeren, kon hij nu zijn creativiteit en enthousiasme de vrije loop laten en deze omzetten in een positief, inclusief verhaal. Voor het eerst sinds Spirit Bird (10 jaar geleden) heeft hij ook zelf alles gedaan qua instrumentatie, en hij koos er bewust voor om het geluid van de natuur in zijn puurste vorm te integreren, getuige hiervan het betoverende vogelgezang.
Met “Magic” en “Angel at War” kabbelt de plaat rustig verder, hier hebben we het gevoel dat het misschien net iets te langdradig wordt. Dertien nummers is veel, maar afsluiters “The Calling” en "Joanna" knallen toch weer lekker.
De wind waait krachtig door ‘Jan Juc Moon’. Het is een terugkerend beeld dat opkomt wanneer Xavier Rudd de weidse ruimte en de ontzagwekkende natuurelementen van deze aardbol bezingt. Dit moeten we koesteren voor de komende generaties, zoveel is duidelijk. Hij brengt dan wel zomerse, opzwepende muziek, maar desalniettemin met een belangrijke boodschap.

2vinyl LP
Dank, Xavier, tot op 8 of 9 november in de AB, Brussel !

Ball And Chain (ft. J-MILLA) - YouTube

Er is ooit een tijd geweest waar we halsreikend uitkeken naar een nieuwe release van RHCP. Met een occasionele sok over de lul getrokken en flink wat pili pili in hun gat overweldigden ze ons destijds met venijnige en withete funk-rock albums als ‘The Uplift Mofo Party Plan’, ‘Mothers Milk’ en natuurlijk de mijlpaal ‘Blood Sugar Sex Magik’. Maar dat is ondertussen al 30 jaar geleden, daarna gingen de sokken definitief terug de kast in en werd de wilde furie met de jaren meer en meer getemperd. Jawel, het gevarieerde en boeiende ‘Californication’ was nog een voltreffer, maar platen als ‘By The Way’ en ‘Stadium Arcadium’ moesten het stellen met enkele zeldzame opflakkeringen tussen een hoop vulling. En het werd nog erger, de Peppers hadden het volledig verkorven toen we merkten dat op albums als ‘I’m With You’ en ‘The Getaway’ al helemaal geen koren meer tussen het kaf zat.
Wat wij vreesden en eigenlijk ook wel verwachtten is wel degelijk het geval, ‘Unlimited Love’ is de logische volgende stap in de teloorgang van de Peppers.
Naar verluidt zou de terugkeer van John Frusciante de Peppers een nieuwe boost gegeven hebben. Moet u mij eens komen vertellen waar dat dan aan te horen is, want wat Frusciante hier vooral doet is netjes binnen de uitgezette lijntjes kleuren, zijn gitaarspel ligt mijlenver van de creatieve psychedelische weirdness van zijn talrijke soloplaten. Frusciante is een briljante gitarist, alleen maar jammer dat hij bij de Peppers aan de leiband moet. Enkel op de zeldzame uitschieters “Here Ever After”, “The Great Apes”, “These Are The Ways” en “The Heavy Wing” lijkt de bende nog eens als vanouds uit de bol te gaan en komen ze een klein beetje in de buurt van hun beste periode. Maar 4 deftige songs op een totaal van 17 tracks is wel een heel magere oogst, als je ‘t ons vraagt. Voor de rest horen wij fletse ballads, lauwe ongeïnspireerde funk en slijmerige meezingertjes. De Peppers lijken wel wanhopig op zoek naar een hit a la “Under The Bridge” of “Californication”, maar ze komen nergens verder dan een lauw doorslagje.

Heet zijn de Peppers al lang niet meer, verwelkt des te meer.

Nooit gedacht dat Placebo nog met een treffelijk album voor de dag zou komen. Hun voorlaatste plaat ‘Loud Like Love” uit 2013 was een vehikel waarop de heren Brian Molko en Stefan Olsdal op automatische piloot stonden te spelen en vergeten waren om deftige songs bij elkaar te schrijven. Het duo was een beetje uitgeblust, en dat was nog zacht uitgedrukt. In 2016 gingen ze nog eens met een ‘greatest hits’ plaat de hort op en teerden ze op het succes dat ze in al die jaren bij mekaar hadden geraapt, wat ook al niet getuigde van veel inspiratie. Einde verhaal, zou je gedacht hebben, maar de dingen kunnen keren.
Nu blijkt immers dat ze het nog kunnen, want ‘Never Let Me Go’ kan wedijveren met krakers als ‘Black Market Music’ en ‘Meds’, en dat wil wat zeggen. Neen, het is nog net geen ‘Without You I’m Nothing’ geworden, maar een band kan ook meer één keer in een carrière zo een juweeltje afleveren.
Op ‘Never Let Me Go’ vinden we een handvol vintage Placebo songs die meteen vertrouwd in de oren klinken en als regelrechte klassiekers kunnen geboekstaafd worden. We hebben het onder andere over “Beautiful James”, “Happy Birthday In The Sky” en “Try Better Next Time”, songs die geboren zijn om festivalweides en arena’s in vuur en vlam te zetten. Ook het stevige “Hugz” is een blijvertje en de ballads “This Is What You Wanted” en “Fix Yourself” zijn ballads die blijven plakken zonder te slijmen.
Verwacht niet te veel verassingen, want dit klinkt allemaal 100% Placebo. Er worden geen risico’s genomen, maar er zit wel terug leven in het pilletje.

Loop is een Londense cultgroep uit de jaren tachtig die nooit echt uit de ondergrond is geraakt. Destijds kregen ze de stempel shoegaze-band opgekleefd, maar dat was een beetje kort door de bocht. Loop was veel meer dan dat, ze haalden hun inspiratie uit de rauwe sound van The Stooges, de sonische krautrock van CAN, de experimentele punk van Wire en de overstuurde elektro van Suicide.
Loop smeedde daaruit een unieke eigen sound die werd vereeuwigd op ‘Heaven’s End’ (1987), ‘Fade Out’ (1988) en ‘A Gilded Eternity’ (1990), drie verborgen pareltjes die nooit hun weg hebben gevonden naar een groot publiek, enkel naar een select groepje vooruitstrevende die-hard muziekfans. Door het uitblijven van succes en erkenning verdween de band al na drie jaartjes uit de ether.
Maar zie, 32 jaar na hun laatste wapenfeit komt Loop plots aanzetten met een gloednieuwe plaat ‘Sonancy’ en ’t is verdomme een goeie. Het is een album geworden waarin de band voor een stuk trouw blijft aan de sound van weleer maar toch ook weer zijn horizonten verbreedt.
Loop is nog steeds even vooruitstrevend, divers en vreemd als toen. Alweer zijn de invloeden van oudgedienden als Can en Wire navenant aanwezig, verder treffen we raakpunten met de repetitieve psychedelica van Wooden Shjips (of de spin-of Moon Duo als u wil) en met de geïnspireerde hedendaagdse kraut-rock van BEAK>.
‘Sonancy’ is geladen met hypnotiserende riffs, dissonante gitaren, een verslavende ritmesectie en vocals die stijf staan van de echo. Loop’s sound klinkt bezwerend in “Isochrone”, fel en ruig in “Halo” en “Fermion”, weird en spacy in “Penumbra 1 en 2”.
Soms kan een terugkeer na zoveel jaren een flop van jewelste zijn, maar dit hier is een meer dan geslaagde come back.