De coronapauze geeft labels de tijd en ruimte om in hun archieven te duiken en de fans te verblijden met nooit eerder uitgebrachte studio-opnames en - meer nog - registraties van concerten. Het concert dat Bruce Springsteen speelde op de No Nukes-marathon in New York werd door de geschiedschrijving reeds lang als legendarisch bestempeld. Aan de basis van die legende lagen de twee tracks van dat concert die op het No Nukes-verzamelalbum stonden: “Stay” en een medley met o.m. “Devil With The Blue Dress” en “Jenny Take A Ride”.
We mogen het coronavirus dankbaar zijn dat nu het hele concert verschijnt als DVD, CD en LP. In 1979 was Bruce Springsteen al een ster, maar nog niet de legende die hij vandaag is. ‘Born To Run’ had hem een paar jaar eerder naar de top van het Amerikaanse rockcircus gecatapulteerd, maar ‘Darkness On The Edge Of Town’, dat een jaar voor de No Nukes-concerten uitkwam, deed daar geen schepje bovenop. Singles als “Badlands” deden nauwelijks iets in de hitparade en zouden pas later publiekslievelingen worden. Het album op zich werd wel goed onthaald door de critici en de fans.
Op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’ krijgen we in de aanvang een mooie, maar misschien beperkte greep uit ‘Darkness On The Edge Of Town’, met “Badlands”, “The Promised Land” en “Prove It All Night”. “The River” zou pas een jaar later uitkomen op het gelijknamige album en je hoort dat deze versie nog niet de kracht heeft van die latere single-versie. Hetzelfde geldt ongeveer voor “Sherry Darling“, ook van ‘The River’, maar daarvan zit deze vroegere live-versie toch al iets dichter tegen het origineel van de studio-opname.
Vervolgens grijpen the Boss en zijn band terug naar hun live-klassieker “Rosalita” en succesnummers van ‘Born To Run’, met “Thunder Road”, “Jungleland” en uiteraard “Born To Run”. Eens ze helemaal op dreef zijn, komen de in de vorige eeuw uitgebrachte tracks van de No Nukes-verzamelaar. En als je nu het hele concert hoort, klopt het verhaal dat zowat alle artiesten en bands van die verzamelaar bewust niet voor hun hits gekozen hebben voor op die verzamelaar. Zij (of hun managers) dachten dat die No Nukes-verzamelaar commercieel helemaal niets zou doen en kozen daarom voor nummers die je snel zou vergeten.
Bruce Springsteen sluit deze concertopname af met de traditional “Quarter To Three“ en dan een –eindelijk officiële versie van het jumpy “Rave On“, een track die de fans vooral kennen van bootlegs.
We hebben lang moeten wachten op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’, maar voor de fans was dit zeker het wachten waard. Ook voor jongelui die Bruce Springsteen nog moeten ontdekken is dit een fijne introductie.
The Legendary 1979 No Nukes Concerts
Bruce Springsteen & The E-Street Band
Columbia/Legacy/Sony Music
Jeroen Geerinck opereert hier onder de naam Geronimo. Misschien ken je hem van o.a. “Snaarmaarwaar”, “Hot Griselda” of “Spilar”.Hij is naast een muzikant ook een producer en studio-ingenieur die veel ervaring heeft met het maken van folk albums. Op dit album beperkt hij zich niet tot folk maar mixt hij verschillende genre-elementen door elkaar. Hij componeert, speelt, mixt en neemt alles zelf op.
De opener “Break of Day” ligt nog dicht tegen singer-songwriter en folk aan. Op “Wetland Track” en het titelnummer “Run High” steekt hij er meer variatie en stijlen in. De synth geeft het geheel een moderne toets en de percussie zorgt voor een stuwend effect. Op “Run High” heeft de elektrische gitaar een prominente plaats en laat hij ze volop ‘vertellen’. Het is melodieus en het vervangt zo ook de zang die hier op dit album niet aanwezig is. “Pace Up” is ook een mooi liedje dat mij wat aan de jonge Mark Knopfler doet denken. De meeste songs hebben folk elementen maar evenzeer rock invloeden uit o.m. de jaren zeventig. Denk aan Neil Young, Bob Dylan, etc…
Het album heeft een fijn, aangenaam geluid. Je hoort duidelijk dat hij dit gewoon is. De liedjes zitten goed in elkaar en ondanks het instrumentale karakter, verveelt het niet snel. Hij weet het boeiend te houden door zijn melodieën uit te bouwen en van mooie arrangementen te voorzien.
Instrumentale folk-roots
Run High
Geronimo
Al vanaf de eerste tonen van het razende debuutalbum ‘Brutalism’ hadden we door dat Idles een buitengewoon punkbandje was dat zou uitgroeien tot één van de meest opwindende Britse rockgroepen van het moment. Ze hebben ook niet bepaald stilgezeten, na 4 jaar zijn ze al aan hun vierde album toe.
Wat je op zijn minst kan zeggen is dat hun sound al serieus geëvolueerd is. De furie van de eerste plaat heeft plaats geruimd voor meer diversiteit en avontuur. Idles heeft zijn horizonten verbreed, heet dat dan. Of dit nu goed nieuws is laten we aan u over. We hebben de neiging om te stellen dat de band ‘volwassener’ is geworden. Maar bij wilde groepjes waar spontaniteit en razernij doorgaand de grootste troeven zijn is volwassen worden eerder een vloek dan een zegen.
Laat het ons dan maar houden op ‘anders’, want de nieuwe weg die Idles hier ingaat is op zijn minst even energiek en dynamisch. De band experimenteert al eens met wat elektronica (“Progress”) en laat geregeld het tempo zakken, maar het blijft wel steeds spannend. Frontman Joe Talbot is nog altijd kwaad maar dat hoeft zich deze keer niet persé te manifesteren in roodgloeiende punksongs. Maar geen nood, De explosiviteit van de begindagen komt hier en daar nog wel wat deuren intrappen, zoals op “The Wheel” en “Crawl !”, twee stormrammetjes die het niet slecht zullen doen op de komende moshpitfeestjes. Zoals bijvoorbeeld in de AB op 26/02.
Ik volg High Hi reeds sinds hun debuut-EP in 2015 en heb altijd ergens het gevoel gehad dat er meer in die band zat als er wat ballast overboord zou gegooid worden. Toen hun single “Daggers” vorig jaar opgepikt werd door StuBru, ze een grote Afrekenings-hit scoorden en op elk coronaproof podium in Vlaanderen mochten aantreden, was er aan de ene kant de geruststellende gedachte van ‘zie je wel’ en anderzijds de vaststelling dat er op het album ‘Firepool’ toch weer een paar tracks stonden waarvan ik maar moeilijk begrijp hoe ze aansluiten op wat deze band live betekent.
De nieuwe single “Return To Dust” staat inmiddels reeds in de Afrekening en het publiek heeft altijd gelijk, dus ik zal er wel compleet naast zitten met mijn analyse, maar voor mij is deze samenwerking met producer Tucan Taylor Michaels (Jungle, Superorganism, …) een gemiste kans. De vocalen van Anne-Sophie en Didi zijn hier bijna onherkenbaar en emotieloos en de song drijft op synth-klanken van dertien in een dozijn. Bas, drum en gitaar moet je met een vergrootglas gaan zoeken in de sound. Pas als een eind voorbij halfweg (ergens rond de 2 minuten) het koortje invalt is er een moment van herkenning.
Alles wat deze band uniek maakt en ons in het verleden wist te overtuigen, werd hier overboord gegooid en ingeruild voor catchy-urban eenheidsworst met een korte piano-riedel als smalle basis.
Bands mogen zeker evolueren, wij hebben niet liever, maar op dit pad is High Hi mij kwijt.
https://www.youtube.com/watch?v=egyM7d_ZJW8
Koala is een collectief aan getalenteerde muzikanten, die een brede, kleurrijke sound bieden.
Het project rond Carlos Dyckmans werd opgericht in 2003. De band bracht al drie studioalbums uit: 'Gravity' (2006), 'Central' (2008) en 'Tall Machines' (2012). Een perfect huwelijk tussen triphop en hiphop blijkt Koala te zijn ,eigenlijk wel meer een uniek concept .
Helaas werd het toen stil rond de band. Tot in 2019 Koala plots van zich liet horen met twee singles, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
En nu zijn ze er met 'Outlaw', de nieuwste release… Op “Passed Death” wordt hiphop gecombineerd met allerhande stijlen, gerugsteund door de uit Cleveland, USA afkomstige rapper Notizz. Een verrassend klinkend nummer.
Vaak wordt de lijn tussen triphop, hiphop en rock bewandeld. Er wordt geflirt met allerlei stijlen als new soul, urban, als global sounds, pop en jazz. “Je ne suis pas tout” is een mooi voorbeeld.
We menen zelfs een vleugje Franse chanson te herkennen in sommige poëtische songs. ‘Outlaw’ betekend letterlijk buitenbeentje, en dus wordt er ook een vocale aankleding toegevoegd, die je wegvoert naar een dromerige wereld dankzij de stem van Laura Vanden Heede op “Home”. Het poëtische talent van Gert Vandeberghe komt naar boven op bijvoorbeeld “Talk”. Of neem nu het mysterieus, donkere “I Remember you”( feat Notizz, Marieke Lightband, The Black Lodge Collective); de wendingen in het nummer bezorgen je rillingen. Of op “Snow” een song met Notizz en Daniela Fa, hoe alles samenvloeit.
Het zijn allemaal song hoe ingenieus en uiteenlopend Koala tewerk gaat en klinkt.
Wat een boeiende plaat is dit in z’n totaliteit door al die verrassingen, ontdekkingen, variaties en kleurrijke sounds. Knap allemaal. Koala is hoedanook een avontuurlijke band , die muzikaal veel te bieden heeft.
https://koalasounds.bandcamp.com/
Tracklist
Passed Death (feat Notizz)
Je ne suis pas tout (feat Kreshen)
Malecon (feat Daniela Fa)
Embassy (feat Notizz, Jonas Cozone)
Tsar (feat Marieke Lightband, Notizz)
Talk (feat Gert Vanlerberghe)
East (feat Dan-T, Jonas Cozone) Manenkroon (feat 'Hozo)
Trapped in covid (part 1) (feat Notizz)
Trapped in covid (part 2) (feat 72 Soul)
Home (feat Laura Vanden Heede)
Starlord (feat Notizz, Jana Nys, Jonas Cozone)
I remember you (pt.1)( feat Notizz, Marieke Lightband, The Black Lodge Collective)
Snow (feat Notizz, Daniela Fa)
Trip/Hiphop
Outlaw
Koala
Guy Verlinde is een bluesmuzikant die bekend is als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met 'Standing in The Light of a Brand New Day' bracht hij zijn nieuwste solo plaat uit.
Wij hadden een fijn gesprek met Guy. Dit interview kun je hier nog eens nalezen.
De schijf start met een ingetogen intro, waarna een lekker aanstekelijke gitaarriedel de toon aangeeft. Guy heeft een warme stem, die onroert en ons doet wegdromen , o.m. op “Caroline Sings” en “Up on the Mountain”, eentje die je makkelijk kunt meezingen. Het onderstreept de veelzijdige, variërende aanpak van Guy Verlinde als muzikant en composer. De tempowissels zijn intrigerend en boeiend.
Weemoed en melancholie horen we op “The Unsung” , luchtiger klinkt “If I where your God” en “I'm Your Man” is een lekker aanstekelijke blues grass song. De blazersectie durft een prominente rol innemen. Strijkers horen we op “The way you are”, de mondharmonica zorgt dan weer een andere insteek.
De instrumentatie is magisch mooi; alsook de vertelkracht van Verlinde; zijn vocals raken hoedanook. Het avontuur in de nummers zal de doorsnee bluesliefhebber intrigeren. . “Both Sides of the Blues” zet het kracht bij. “In July” is een bluesy afsluiter, waarover Guy zegt '' Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos, zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen." Hij is er met met brio in geslaagd.
Besluit: Guy Verlinde heft met 'Standing in the Light of a brand new day' een afwisselend emotievol overtuigend Plaatje uit.
Tracklist: 01. Breaking Dawn 02. Up on the Mountain 03. Caroline Brings 04. The Unsung 05. I'm Your Man 06. If I Were Your God 07. No More 08. Both Sides of the Blues 09. Surrender to the Groove 10. Last Goodbye 11. The Way You Are 12. Karma's Gonna Kick Your Ass 13. In July
Van ’Reinhard & Reinhard' door Reinhard Vanbergen & Rheinhard Roelandt citeren we even de introductie op de bandcamp pagina: "Dit album is een samenwerking met... een andere Reinhard. Ze gingen samen naar de kleuterschool, en verloren elkaar daarna uit het oog. Via sociale media ontdekte Reinhard Vanbergen de muziek van Reinhard Roelandt toen die dagboekopnames postte van zijn zelfgebouwde modulaire synth, opgenomen op fladderende tapes en kleine vintage speakertjes. Het idee om tracks te bouwen bovenop de modulaire buitenaardse soundscape met akoestische instrumenten leek inspirerend en als een perfecte pasvorm’.
Na het beluisteren van de eerste nummers op het album, zul je blij zijn dat er nog meer komt. De soundscapes van Roelandt's modulaire synths geeft dit album een vreemde buitenaardse trip naar de ruimte. Terwijl de akoestische instrumenten, die we kennen van Vanbergen, je een thuisgevoel bieden. Dit is een album dat zich afspeelt in een kleuterspeelzaal tussen jazz, soundtrack en klassiek. “Verdwaal en vind je terug in deze one-of-a-kind ervaring”, horen we.
Beide componisten zijn van vele markten thuis . De plaat beluister je best in zijn geheel, omdat elke song perfect past op de volgende, als een puzzel; de schakels monden uit in een spookachtige totaalbeleving. Een parel van experimenteel vernuft, die tot de verbeelding spreekt door zijn talrijke variaties. “Rad Resistor”, “Tear Transformer” zorgen voor die verwondering die ze willen bieden, avontuurlijk en gevoelig .
De soundscapes zijn zalvend , strelend en werken verslavend. Wat een fijne beleving.
In hun klankentapijt zijn het twee grootmeesters in experiment, die een muzikaal kunstwerk verwezenlijken.
Tracklist: True Transistor 03:16 Moody Mosfet 03:41 Amber Amplifier 02:47 Rad Resistor 02:27 Rootsy Regulator 01:46 Tear Transformer 03:12 Smooth Sensor 04:42 Ready Rectifier 04:12 Cold Capacitor 04:43 Round Resonator 01:45 Indy Inductor 03:30 Fuzzy Fuse 04:00 Dreamy Diode 03:08
Experimenteel
Reinhard & Reinhard
Reinhard & Reinhard
Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld, een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald, politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens; het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan.
Muzikaal combineren ze de elementen van klassieke progressieve en hedendaagse heavy experimentele muziek; het is een verkenning van vintage productie-ontwerpen, een post-modernistische tint in de teksten is aanwezig, en het is gemaakt als een naadloos stukje muziek, in de traditie van progressieve rock albums.
Transport Aerian is een band die van vele markten thuis is. Om een verhaal te vertellen moet je ervoor zorgen dat de luisteraar niet wordt afgeleid; het gezelschap dient meteen een mokerslag toe met het episch klinkende “At the cliff”, zowel in de instrumentatie als in de vocals.
Transport Aerian verrast, intrigeert en is dus niet vies van experimentjes. De ballads met Rachel op zang en de akoestische gitaar mijmeringen zijn maar enkele hoogtepunten op deze knappe plaat. Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus , licht ingetogen, emotievol als gedreven , explosief , waarbij de registers kunnen worden opengetrokken. Luister maar eens naar “Fracture”, in zijn verschilllende lagen .
“Kutznetsov” legt de klamtoon op het experiment, deels verwijderd van de traditie van progressieve rock. Verder tasten ze de grenzen af met “Latgalian Gothic”, “Lunatic” en het afsluitende “Skywound”. Een epische afsluiter trouwens.
Het siert de band hoe ze te werk gaan. En de plaat klinkt anders dan het vroegere material, mooi, overtuigend.
Transport Aerian - Shall Not Be (live on Radio Benelux) - YouTube
Tracklist: 1. Shall Not Be (3:15) 2. At the Cliff (4:38) 3. Fracture I (0:40) 4. Lunatic (7:09) 5. Latgalian Gothic (4:21) 6. Falling 20 (3:11) 7. Fracture II (2:13) 8. Kuznetsov (3:53) 9. Fracture III (0:56) 10. The Effect (3:02) 11. Moses (3:49) 12. Fracture IV (1:10) 13. Skywound (5:14)
Walrus is de band rond Geert Noppe die al toe is aan hun derde cd nu . Een muzikaal verleden heeft hij bij Yevgueni (zang/toetsen) en toen deze van Klaas Delrue een sabbatjaar inriep , legde hij zich volledig toe op Walrus . Dit resulteerde in 'terug naar het begin' fijngevoelige, stekelige als stevige Nederlandstalige pop, die charmeert door muzikale rijkdom en beheerste orkestratie.
2020 moest een druk jaar worden voor Geert Noppe, in zijn ontelbare projecten. Corona besliste anders. Geert bleef niet bij de pakken zitten, hij werkte noest verder aan een nieuwe plaat van Walrus. 'Tussen mijn oren' kwam uit in een productie van Alex Callier. Opnieuw een interessante parel van een man die op eenvoudig pakkende wijze vertelt en verhaalt uit het dagdagelijks leven.
“Zomer zonder klank” is een sterke opener. Walrus tekent meteen voor die troubadours , emotievol een verhaal vertellen, waarvan je stil wordt en/of lekker heupwiegt. Nergens klinkt het overdreven , integendeel Walrus neemt je in, luister maar naar “Held”, “Tussenin” of het opzwepende “Tussen mijn oren”. Walrus balanceert telkens tussen die innemendheid en extravertie.
Na vijf jaar brengt Walrus een radiovriendelijke schijf uit; staat open voor fijngevoeligheid en je zingt de songs prompt lekker mee. “Kauwen in de Kerselaar” en “Breek het maar af” overtuigen in dit sfeertje.
Afsluiten doet Walrus met het bijzonder gevoelig pakkende “Misschien ben ik al dood”.
Blijf gerust nog vele jaren leven, beste Walrus. We hebben bands en artiesten als jullie nodig, die op eenvoudige wijze ons hart ontroeren.
'Tussen Mijn Oren' zet zijn stempel op de kleinkunst waarbij een levensverhaal wordt verteld en ons inneemt. Sterk.
Tracklist: Zomer zonder klank - Held - Tussenin - Schets -Hier - Dansen uit de maat - Dit was ons huis - Breek het maar af - Kauwen in de Kerselaar - Tussen mijn oren - Misschien ben ik al dood
Kleinkunst
Tussen Mijn Oren
Eigen Beheer
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness onlangs tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
We hadden een interview met de band; een tipje van de sluier hier )
Hoog tijd om ook de schijf 'While Our World Dissolves' onder de loep te nemen.
“Disconnect” geeft meteen de toon aan; een rauwe, verschroeiende sound die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, o.m. door de kracht van de instrumentatie en de uitstraling van de zanger. Songs als “Dissaproval of the weak”, “We all Burn” en “Burning Soil” klieven door je lijf. Meesterlijke riffs spelen ze en frontman Guy brult zich de longen uit het lijf; we zijn danig onder de indruk van het ingenieuze drumwerk op deze schijf, meesterlijk hoe Jannick Govaert indrukwekkend op de vellen slaat, als mokerslagen in je gezicht, zonder echt afbreuk te doen aan de inbreng van de andere bandleden.
Reject the Sickness is meer dan ooit een geoliede machine , die gevoelens van pijn, woede en vertwijfeling perfect weet te omvatten in een intens totaalpakket.
Het totaalplaatje is belangrijk. De spanning is te snijden. Al die emoties. Wat een donkere intensiteit. Een wereld van pure waanzin. Geen trip voor tere zieltjes..
Wij waren diep onder de indruk van het verhaal dat hier wordt verteld, als een boek met een verslavende inhoud.
Reject The Sickness heeft met 'While Our World Dissolves ' grenzen verlegd. En is duidelijk naar de verdiende respons in het genre van de melodieuze death/thrash metal.
Tracklist: Disconnect - Dissaproval Of The Weak - We All Burn - Burning Soil - The Plague Of Life - The Furrow Of Our Soul - Reveal The Darkness - Reset - Pillars Of Hope
Melodic Death thrash metal
While Our World Dissolves
Reject The Sickness
Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum op de EP 'Seventh Ascension', waarin ze funk, R&B, grooves en jazz versmelt met drum sampling van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen (nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde). Om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ‘ins en outs’ van muziekproducties en werkte ze hard in haar vaardigheden als multi-instrumentaliste, muzikante , beatprogrammeur en zangeres.
Haar strijdvaardigheid en emoties komen tot uiting in de vier nummers. Roselien speelt hier dus elk instrument in op de EP.
We hadden nog een fijn gesprek met Roselien. Lees hier het interview.
Hoog tijd om ook de EP zelf onder de loep te nemen.
Opvallend is hoe Roselien met haar zachtmoedige stem positieve energie doet neerdalen.
Uit het interview blijkt dat sommige songs gaan over haar tijd in Londen, sommige onderwerpen zijn zelfs zwaarmoedig. Maar toch straalt Roselien op deze schijf die positiviteit uit , om moed uit te putten.
Songs als “Don't wanne be alone” en “Give me a break” balanceren tussen een weemoedige en aanstekelijke sound. “Not My Fantasy” en “I lost it there” zitten in hetzelfde vaarwater, meeslepend, aanstekelijk en intens, gevoelig, donker. Een mooi klankenbord.
De EP is een overtuigend jazz/R&B Plaatje. Emotie en virtuositeit zijn belangvolle factoren in haar muziek. Met 'Seventh Ascension' is ze klaar om door te breken.
Tracklist: Don't Want To Be Alone 04:02 Give Me A Break 03:55 Not My Fantasy 03:31 I Lost It There 03:49
Multi-instrumentalist/Singer-songwriter
Seventh Ascension
Roselien
Het Brusselse doomtrio, Von Stroheim, bedacht door Dominique Van Cappellen-Waldock (we zullen u de opsomming van haar vele projecten besparen) en Raphael Rastelli, bewandelt doom achtige wegen, en verlaat vooral de comfortzone ervan. Ondertussen is het duo uitgebreid met drummer Joe Ree Doo, een van de stijlvolste mixers.
Voor deze nieuwe (derde) plaat, een EP ‘The Beautiful, Not the Damned’, waren de drums nog van Yannick Daïf, die nu deel uitmaakt van het duo Djinns.
We stappen die griezelige wereld binnen met “Buckerful of Bile”, een bevreemdend klinkend nummer, alsof het trio je de keel dichtknijpt en je achterlaat met angst in de ogen. Met een lichtjes dreigende ondertoon, zonder de geluidsmuur te doorbreken, drijft Von Stroheim je langzaam tot een puntje van waanzin, o.m. door de meesterlijke, zompige instrumentatie en de heldere, bedwelmende, hypnotiserende stem van Dominique, die je dieper en dieper doet wegglijden naar die donkere oorden in je onderbewustzijn.
“Posion” is er dan eentje, als een traag werkend gif dat het leven uit je weg zuigt, maar het voelt niet aan alsof je de dood in de ogen kijkt, nee het is eerder het begin van nieuw leven. We lieten ons gewillig onderdompelen in dit sfeertje, waar duisternis aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Het sprookjesachtig, theatraal kader waarop Von Stroheim tewerk gaat, is zodanig fantasieprikkelend dat de demonen je in de ogen kijken, maar met een glimlach …De EP straalt zoveel kracht uit dat je dus geen angst moet voelen in het dreigende kader, maar eerder een soort rust in je donker hart.
Het is een parel van een EP die donkere harten als het onze verwarmt. Een verslavende inwerking.
Von Stroheim is een aanrader voor elke doom liefhebber die houdt van grensvervaging en experiment.
Tracklist: Bucketful of Bile - Poison - Men - Marry me
Doom Blues/Postmetal
The Beautiful, Not the Damned EP
Von Stroheim
Nederlands 
Français 
