De Belgische jazz pianist Jean-Marie Machado zal bij het grote publiek vooral bekend zijn van zijn samenwerking met een internationaal sextet, nl. op trompet de Duitser Claus Stotter, op trombone de Amerikaan Gary Valente, op saxofoon de Brit Andy Sheppard, op contrabas onze landgenoot Bart De Nolf en op drums de Noorderling Jacques Mahieux.
Met zijn nieuw project 'Majakka' stelt Jean-Marie Machado een heel ander kwartet voor: Op bariton-, sopraansaxofoon en fluit Jean-Charles Richard, op cello Vincent Segal, op percussie (met name de zarb, een trommel van Perzische oorsprong) Keyvan Chemirani. Een versmelting van talenten, die een filmisch kader bieden en de fantasie prikkelen.
De vier muzikanten tasten hun eigen mogelijkheden af in de groep. Het is genieten van het samenspel. Luister maar eens naar het wondermooie « Les Pierres Noires » « Um Vento Leve » en « t 'Gallop Impulse » .
Jean-Marie Machado zet het bedwelmende sfeertje verder in een uiteenlopende cultuur van songs als « Outra Terra » en « La Mers Des Pluies », een filmische verbinding met de natuur. Hier klinkt de totaalbeleving door , het is het totaalplaatje dat telt . Je wordt verwonderd door de gemoedelijke , rustbiedende klanken. Ideaal voer voor de (jazz) jiefhebbers.
Tracklist: Bolinha 6:24 Les Pierres Noires 5:19 Um Vento Leve 4:26 La Lune Dans la Lumière 3:28 Gallop Impulse 7:01 Outra Terra 3:48 Emoção de Alegria 6:05 La Mer Des Pluies 6:32 Les Yeux De Tangati 8:16 Slow Bird 5:49
Bosum lanceert na eerste singles "Blinding Lights", "Smell Of Your Hair In The Morning" en "Cherry" het debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei.
Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden als dromerig.
‘Ghostwood Country Club’ is niet het eerste werk van Bosum. Tussen 2018 en 2019 hadden we de overtuigende losse singles "Marvin" en "Golden Rain", die op wat airplay konden rekenen.
Zweverig, filmisch en inderdaad dromerig is de beste omschrijving. We horen het al op “Ghostwood Country Club Pt. 1”. Songs als “Cherry”, “Second hand sweater” en “Waves” doen bevreemdend aan en doen je wegzweven. Het biedt enig mysterie in de sound.
Het is een zachtmoedige trip die de fantasie prikkelt naar beeldmooie landschappen. Een muzikale natuurpracht.
Naast de zeemzoet klinkt hij ook aanstekelijk, en kan hij wel eens verwoestend uithalen.
“Billy”, “If tot 'Blinding Lights”, “ Ghostwood Country Club pt.'2” overtuigen verder.
'Ghostwood Country Club' spreekt een breed publiek aan, een sound die balanceert tussen zachtmoedigheid, filmisch en lichtjes bevreemdende schoonheid. Dromerige sing-songwriting dus.
Tracklist:
Ghostwood Country Club Pt. 1 01:13
Cherry 04:08
Second Hand Sweater 03:38
Waves 04:16
Billy 03:36
If 03:49
Smell of Your Hair in the Morning 02:10
Blinding Lights 03:32
Ghostwood Country Club Pt. 2 01:38
De mooie blonde adonis Michiel Libberecht met zijn meeslepende en in melancholie gehulde stem doet menig meisjesharten sneller slaan. Maar de Michel en de band hebben meer te bieden dan dat alleen. Live zijn ze gegroeid en muzikaal ook wat te is horen op dit eerste full album. Met de EP en de talloze singles zou je denken dat ze al een hebben maar niet dus.
Opener “Big Enough” werd al goedgekeurd en “Bright Lights” met Meskerem Mees en die warme bas op de achtergrond ook. Maar is nog meer lekkers te ontdekken zoals “Are You Lonely too”. Een uptempo song met een warme schreiende gitaar en dito stem. Een song dat live ongetwijfeld de boel zal aanzwengelen. Een top song met eveneens een goed spelende ritmesectie. “If We Hadn’ t Met” is een track van hetzelfde kaliber en verreweg de zwaarst rockende song van het album (naar Mooneye normen). “Only Because of Her Eyes” is een midtempo nummer dat live zal uitnodigen tot meewiegen en zwaaien met de armen. Een refrein dat catchy is en blijft hangen in je hoofd.”Not The One” is terug uptempo en ondanks dat de tekst ook over de moeilijkheden van de liefde gaat heeft het nummer iets opzwepend en frivools.
Zoals je merkt staan er best wel een aantal uptempo songs op. De rest mag je als ballad of traag catalogeren maar daarom niet minder interessant. “When The Lights Turn Orange” is zo eentje. Het lijkt haast een lullaby met de stem en de gitaar op de voorgrond en de band in een ondersteunende rol. Ik hoor eveneens mooie samenzang in de song. “Fix The Heater” is een liedje dat langzaam opgebouwd wordt om naar een climax toe te werken. Met hier ook terug een aantrekkelijk en catchy refrein. Er wordt rustig en in eenvoud afgesloten met “Routine”.
Drie jaar na de Nieuwe Lichting is Mooneye klaar voor chapter 2 met dit album. Ze zijn zichzelf gebleven maar gegroeid tot een volwassen band. Ik ben benieuwd wat dat live zal geven.
Fix the Heater -single- (musiczine.net)
Big Enough -single- (musiczine.net)
Mooneye op kruissnelheid (musiczine.net)
Saeko is de band van de Japanse zangeres Saeko Kitamae. Ze deed begin van de jaren 2000 al een eerste poging om Europa te veroveren, maar dat draaide op een ontgoocheling uit omdat labels en managers haar in een hokje duwden waar ze zich niet thuisvoelde. Dankzij een crowdfunding kon ze eindelijk terugkeren van Japan naar Europa om het album te maken dat ze al lang in gedachten had en dat is ‘Holy Are We Alone’.
‘Holy Are We Alone’ is een conceptalbum in die zin dat elke track een land vertegenwoordigt. Voor elk land is Saeko eerst gaan praten met één of meer inwoners en die persoonlijke verhalen zitten in de lyrics. Ze zingt meestal in het Engels, maar ook stukjes in het Duits, Sanskriet, Hawaiaans, Japans, …
Soms zitten er wat typische muzikale kenmerken van een land in de tracks, maar ze heeft toch de moeite genomen om voorbij de clichés te kijken. België stond niet in Saeko’s lijstje, hoewel ze hier ooit al eens optrad. Misschien kan dat op een volgend album, als dat ongeveer hetzelfde concept zou volgen.
Saeko heeft een mooie stem met veel kracht en volume. De muziek is grotendeels powermetal, maar het album gaat breder dan alleen dat. De band heeft ze met veel zorg samengesteld: de Italianen Guido Benedetti (gitaar, keyboard/Trick Or Treat) en Alessandro Sala (bas/Rhapsody Of Fire) en de Duitser Michael Ehre (drums/Primal Fear, Gamma Ray, ... ). De Amerikaan Derek Sherinian (Alice Cooper, Dream Theater, Ayreon, …) speelt een knappe synth-solo op "Russia: Heroes" en dat is meteen ook één van de beste nummers. Andere nummers die er een beetje bovenuitsteken zijn "Germany: Rebellion Mission" en "UK: Never Say Never" (met een kort stukje uit de traditional “What Shall We Do With The Drunken Sailor" dat bij ons het bekendst is van Ferre Grignard).
‘Holy Are We Alone’ is een fijn album en hopelijk kunnen we Saeko hier nog eens aan het werk zien.
Tijdens de lockdown en andere coronatijden zat Guido Belcanto in de Franse Pyreneeën. Het inspireerde hem voor een nieuw album en dat is altijd goed nieuws. Het album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ komt uit op 15 oktober. Het wachten wordt verzacht met de heerlijke single “Spookrijder In De Nacht”.
Deze countryklassieker van Stan Jones zullen de oudere muziekliefhebbers meteen herkennen als “Ghost Riders In The Sky” van Johnny Cash. Het nummer werd ook opgenomen door Peggy Lee en Elvis Presley, The Blues Brothers en zelfs REM. Belcanto behield de bekendste versie van de muziek, maar maakte geen letterlijke vertaling van de lyrics, wel van de songtitel. Dat levert ‘spookrijders’ op en daarop borduurde hij voort. Geen cowboy dus die achter vliegende koeien met rode ogen aan gaat, maar een al net zo huiveringwekkend en triest verhaal over een spookrijder op de snelweg.
Belcanto is een briljant vertaler/herschrijver die eerder al songs naar zijn hand zette van o.m. Bob Dylan (“Abandoned Love”/”Dan Ga Ik weg Voorgoed”), Nick Cave (“De Wilde Roos”), Matt Watts (“Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is”) en van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood (“Summer Wine”/”Toverdrank”). Ook deze interpretatie is een schot in de roos.
https://www.youtube.com/watch?v=9eF4HwnDyZs
Nog geen anderhalf jaar na hun derde album ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ brengt Fleddy Melculy een nieuwe EP uit. De titel ‘…And Just Niks For All’ is leuk gevonden. Ook in de lyrics zit opnieuw wat meer humor. Toch iets waar de band mee bekend geworden is en wat we moesten missen op het recentere werk.
Dan is het wat jammer dat de oogst toch wat mager is. Vier nummers kenden we reeds als vooruitgeschoven single (“T-shirt Van Fleddy Melculy”, “Niks”, “Freddie” en “Backstage”) en konden ons en de rest van Vlaanderen maar matig overtuigen. Voorts is er de introductie door Urbanus (‘Papa FM’) die enkel bij de eerste luisterbeurt grappig is. De nummers die we nog niet kenden zijn “Slaap” en “God Is Een Kapper” en dan er is ook nog een bonustrack: een cover van “De Gefrustreerde Automobilist” van Belgian Asociality.
Muzikaal is dit nog altijd de gespierde metalcore die we kennen van deze band: agressief en in your face. In de lyrics zitten zoals eerder gemeld opnieuw leuke grappen en bedenkingen, zoals op ‘Helgië’. Op ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ waren die ingeruild voor bijtend sarcasme, maar de coronapauze heeft blijkbaar ook inspiratie gebracht. “God Is Een Kapper” heeft een knappe tekst, maar mist nog wat ballen. De cover van Belgian Asociality is top, maar misschien ook wat voor de hand liggend.
‘… And Just Niks For All’ knoopt aan met het beste dat we al kenden van Fleddy Melculy maar heeft te weinig punch en verrassing om vol te overtuigen.
De Kortrijkse rapper Matthias Debosschere aka Rijmtekkie Spansman brengt eerste single "Andelisse" uit van zijn eerste solo-album ‘Ventana’.
Debosschere is geen vreemde in de Belgische hip hop en daarbuiten. Hij heeft al meer dan 20 jaar ervaring en maakte deel uit van collectieven als Wasteland, Rijmtechniekers, Het Verdikt en M'nB's. In 2018 vertegenwoordigde hij ons land als Belgisch Kampioen Rap op het wereldkampioenschap in Parijs.
Samen met een andere ancien uit het Vlaamse hip hop-landschap, Rookwalm (Igwen Janssens), werkte Matthias z'n eerste soloplaat uit. Een aantal songs die het album niet haalden, kregen we in mei al te horen op de EP ‘Brik Los’, waarmee hij onder andere een ode bracht aan de Kortrijkse wijken Sint Jan en Drie Hofsteden. Nu volgt het album ‘Ventana’ en de eerste single "Andelisse", met gastbijdrages van West-Vlaamse zwaargewichten ButtnWesten, Rookwalm en Gemeejne Bleejkn. Aandachtige kijkers herkennen in de clip o.m. De Stroate.
"Andelisse” (aan de leiband) heeft een vette beat en bovendien honden als thema en dat laatste is uiteraard gesneden koek voor rappers. Alle beeldspraak inzake honden komt aan bod, van moeten vechten om de hondebrokken tot ruiken aan de kont van een teefje. Goed gedaan, maar ontdek het vooral zelf.
https://youtu.be/Ql4vZjKOgGM
De bandnaam No Pan Kissa verwijst naar een soort van cafés in Japan waar de diensters korte rokjes en geen ondergoed droegen (no pants café). Op de vloer lagen als bonus hier en daar spiegels.
Als band bracht No Pan Kissa al een paar singles uit. Met “Spiral Of Sound” hebben ze -afgaand op de video - iets meer ambitie en dat is niet helemaal onterecht. Het is een progressieve rock/grunge-tune die een beetje leunt op Alice in Chains, Smashing Pumpkins en andere grunge-buitenbeentjes. De hoge zang voelt bij de eerste luisterbeurt wat vreemd aan, maar het kan nog net. De look & feel zit goed, maar productioneel en in het afmixen heeft No Pan Kissa wel nog wat werk. Als je refereert naar de nineties moet je ook gaan voor het volle, gelaagde gitaargeluid van die periode.
https://www.youtube.com/watch?v=W2_FPFlcqQM
Na “Multitudes” en “Wake up” brengt Paul Numi zijn derde single “So High” uit. Waren de vorige iets meer in de richting van de postpunk, dan gaat deze derde single misschien iets meer in de richting van de 90’s Britpop. Upbeat, aanstekelijk, meteen herkenbaar als Paul Numi en met een sterk refrein. De poëtische tekst beschrijft een onbeantwoorde liefde die alleen in de droom haar werkelijkheid vindt.
Opnieuw een sterke song van Paul Numi en ook de psychedelische clip is zeker de moeite. Laat dat album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=ixVmhn_r4KM
Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.
De Britse Toyah Willcox was in de jaren ’80 één van die Britse artiestes die ergens tussen de pop en new wave zat, een beetje als Kim Wilde na haar. Niet de bekendste naam in onze Lage Landen, maar ze leverde met haar band Toyah toch een paar verdienstelijke albums af. In 1981 scoorde de band in de UK met 'It's a Mystery' en 'I Want to be Free'. We waren haar hier al lang uit het oog verloren toen ze in volle coronacrisis opdook in Youtube-filmpjes met haar echtgenoot Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Ze namen in hun keuken samen covers op van popklassiekers als “Enter Sandman” van Metallica, “Sweet Dreams” van de Eurythmics, “Love In An Elevator”, “Sharp Dressed Man”, ... Als je ziet welke van die video’s het populairst zijn, weet je meteen ook dat het niet altijd voor de puike cover is, maar soms ook voor andere troeven die Mevrouw Willcox in de strijd gooit.
Maar we wijken af. Toyah heeft een nieuw album uit en dat is een heel goed album geworden. De songs werden geschreven door Willcox en Simon Darlow, die ook in de jaren ’80-bezetting van Toyah zat. Het spectrum gaat van glamrock (op “Zoom Zoom”) tot synthpop (“Barefoot On Mars”) en de composities zijn ouderwets degelijk, met interessante intro’s, knappe melodieën en arrangementen en ook de lyrics houden steek. Verwacht wel geen grote emoties of filosofische bespiegelingen, maar er zit muzikaal en in de lyrics alvast meer vlees aan het been dan bij menig nieuwe popartiest(e). Fripp speelt gitaar en dat is bij momenten fantastisch. Je wordt niet gitarist bij King Crimson omdat je ‘een beetje’ gitaar kan spelen.
De songs die het snelst kunnen overtuigen, zijn “Levitate”, “Space Dance”, “Kill The Rage” en “Rhythm In My House”. “Summer Of Love” is dan weer net iets te cheesy in de lyrics en arrangementen.
Voor veel Belgische muziekliefhebbers zal Toyah vandaag een ontdekking zijn. Check zeker haar oude werk (bv. album ‘The Anthem’), maar geef dan ook dit album zeker een kans.
https://www.youtube.com/watch?v=yF84u5PmloU
ABBA is terug. Binnenkort met het nieuwe album ‘Voyage’, nu al met twee singles. Behalve de stemmen van Agnetha en Anni-Frid klinken de twee singles alsof de wereld in 1982, bij de split van ABBA, gestopt is met draaien: dezelfde heerlijke pop-composities, zeemzoete arrangementen, identiek afgestelde instrumenten, … De twee vrouwenstemmen herinneren ons eraan dat de bandleden inmiddels de zeventig voorbij zijn, maar je herkent ze wel meteen.
Herkenbaarheid is dus het absolute pluspunt van deze twee singles. Wat hebben we dit lang moeten missen. Bij zo’n muzikale comeback liggen de verwachtingen natuurlijk onhaalbaar hoog en lopen de emoties op. Kunnen we “I Still Have Faith In You” en “Don’t Shut Me Down” naast ABBA-klassiekers zetten als “Gimme! Gimme! Gimme!”, “Dancing Queen” of “Knowing Me, Knowing You” ? In alle eerlijkheid moeten we de nieuwe singles eerder in het rijtje zetten van “Head Over Heels”, “One Of Us” en “Under Attack”: degelijk dus, maar niet de hitsingles die je spontaan kan opnoemen of die je na 20 jaar nog steeds onder de douche staat te neuriën. Nog steeds sublieme popmuziek waarvoor andere artiesten met plezier een arm, been of nier zouden voor afstaan.
“Don’t Shut Me Down” is een zacht-kabbelende swing en heeft een sterke intro, maar zakt na een doorsnee refrein in en heeft een slot dat veel beter verdiende. “I Still Have Faith In You” is de sterkste van de twee nieuwe singles. Hoewel de titel universeel is, zullen vele fans er ook een boodschap van songschrijver Benny aan de andere bandleden in horen.
Blij dat ABBA terug is, maar hopelijk zit er in de rest van het album iets meer schwung.
ABBA - I Still Have Faith In You - YouTube
Nederlands 
Français 
