Vooraf - De uit Berlijn afkomstige alt-indie groep Mighty Oaks kwam terug met een gloednieuwe track “Mexico”, afkomstig van het komend gelijknamig album. Puttend uit een myriade van invloeden van indie, pop, folk en soul, levert het ongelijksoortige trio, afkomstig uit respectievelijk Amerika, Engeland en Italië, een escapistische, positieve boodschap op die nieuwe single, de perfecte adempauze in deze vluchtige maatschappij …
Naar aanleiding van deze release, hadden we een leuk gesprek met Claudio Donzelli; natuurlijk hadden we het ook over het leven in corona tijden en de toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen .
Iets later verscheen het album …In herfst-wintertijd straalt de plaat vooral dat zonnige, onbezorgde uit dat je terugvindt aan een strand ver verwijderd van de harde realiteit, zonder echt al te kitsch of zeemzoeterig te klinken.
“Land of Broken Dreams” en “Mexico” zijn als openers fijne pijlers. . Op “Devil and the Deep Blue Sea” klinkt het meer weemoedig. Het toont de subtilteit en veelzijdigheid aan van de band. Knap.
Het variërende aanbod (ingetogen – groovy) klinkt overtuigend. . “My Demons” en “Heavy” gaan in de richting van Crosby, Stills, Nash & Young, Een vergelijking die meermaals opborrelt, door een melanchool folky sfeertje. Luister maar naar “Gold to me” en afsluiter “Deadman's Island”.
En toch … ondanks de variatie is er die eenduidige , gezapige toer die het album, 'Mexico'; dreigt op te gaan . Het enige minpunt …
Tracklist: Land of Broken Dreams 04:55 Mexico 03:12 Devil and The Deep Blue Sea 03:06 My Demons 03:26 Ghost 03:26 What You Fighting For 02:28 Bad Blood 03:44 By Your Side 03:55 Forever 03:07 Heavy 02:42 Gold to Me 02:59 Deadman's Island 02:39
Alt/Indie
Mexico
Mighty Oaks
Philippe Lemm (drums), Angelo Di Loreto (piano) en Jeff Koch (bas) ofwel Philippe Lemm trio) wonnen in 2015 de B-Jazz International Contest; voor Philippe was dit een mijlpaal, om zichzelf te lanceren als jazz band, zoals we hoorden in de streaming. In 2016 verscheen het debuut 'New Amsterdam'.
De band heeft ondertussen heel wat ervaring opgedaan en stond op het punt door te breken naar een ruim publiek. Eind maart bracht het trio Philippe Lemm Trio de nieuwe plaat uit, 'First Steps'. In oktober 2020 echter overleed Angelo Di Loreto op amper 30 jarige leeftijd. Philippe Lemm Trio wilde echter niet bij de pakken blijven zitten, en deed verder als ode aan hun overleden kameraad.
Ondertussen hadden we een fijn gesprek met Philippe, het interview kun je hier nog eens nalezen.
‘First steps’ is een kleurrijk klankentapijt. Het trio improviseert maar al te graag, kleurt buiten de grenzen van het genre en creërt een uniek sfeertje . Wat een intensiteit en gevoeligheid van het trio.
We zagen Philippe Lemm Trio via de live stream; “Philippe Lemm Trio brengt ons een breed variërend, kleurrijk palet aan muziekstijlen. Geworteld in de jazz, gaat de band aan de slag met allerhande invloeden als klassiek en progressieve rock. Het zorgt voor een innovatief , fris en innemend, ritmisch, groovy geluid, dat ruimte laat voor improvisatie. In die aanpak klinkt Philippe Lemm Trio uniek binnen de jazz. Meer dan een ontdekking waard!"
Hun sound is voortdurend in beweging. Dit is een plaat als concept , de songs in een fijn mooi geheel, als het ware een spannend boek , met een begin , allerhande wendingen en een sterk slot.
Droom weg in weemoed en laat je lekker meevoeren in hun fantasieprikkelende , sprookjesachtige sound.
In de jazz is Philippe Lemm Trio een uitzonderlijke parel, Een sterk overtuigend album.
Tracklist: The Kiln 06:59 Mica 05:36 River 06:00 Malambo 07:20 August 01:16 Elysian Voices 07:57 Kalief 05:21 Don't Give Up 06:27 Trenke Todorke 05:50 Caffeinated Souls 06:53
Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze 'Orbit II' uit, een plaat die de twee vorige EP's omvatte met vier nieuwe tracks. De lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk 'non-stop nieuwe muziek ging schrijven'. Op die manier kwam 'Shapeshifter' tot stand.
We hadden een fijn gesprek met Tessa over die schijf, surplus hoe ze ermee is omgegaan in deze coronatijden, en de verdere toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
'Orbit II' liet een psychedelisch kantje zien van Tessa Rose Jackson, dan heeft deze plaat ‘Shapeshifter’ een dromerige aanpak. Knap hoe ze voldoende poëtische soundscapes toevoegt, een uiterst genietbare verhaallijn.
“Save Me” klinkt intimistisch, ingetogen, krachtig. En die muzikale trend zet zich door op “Strange World”, “Healt” en “I'm not leaving”.
Het extra mooie is de filmische wijze waarop de songs worden gebracht, ook de cover “Blowin in the wind” gaat die richting uit.
Fantasierijk, sprookjesachtig materiaal eigenlijk, gedragen door haar breekbare stem . Een uitstralende kracht, als van oudere helden Joni Mitchell.
Het prachtige “Paris by midnight”, “Take it as it come” en verderop “One By One” en “Shapeshifter” ontroeren door de weemoed en melancholie . Een mooie instrumentale aankleding van het jonge meisje van 28, die een heuse prestatie levert.
‘Shapeshifter’ is een plaatje van gemoedsrust , melancholie en positiviteit , de muzikale driehoek van Tessa Rose Jackson.
Tracklist: Save Me 04:02 - Strange World 04:28 - Healt 04:30 - Blowin' in the wind (Bob Dylan cover) 03:07 - I'm not leaving 03:57 - Take it as it come 04:00 - Empathy 03:23 - Paris at midnight 03:33 - Nothing really matters 03:47 - One By One 02:48 - Shapeshifter 04:08
Sing-Songwriting
Shapeshifter
Someone
Het land ging in lockdown. Dat wist u al. De deuren naar het podium gingen op slot en zangers moesten thuisblijven. Daar hebt u samen met ons over zitten klagen op social media. Guido Belcanto trok zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in ballingschap. Dat leverde een fantastisch album op met pareltjes van eigen teksten en vertalingen en de beste Belgicana die je ooit te horen zal krijgen.
Belcanto’s nieuwe album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ begint met een vertaling van een song van Fabrizio De André, een inmiddels overleden Italiaan die zelf al eens werk van Bob Dylan of Leonard Cohen vertaalde, maar die vooral zelf meer dan 300 nummers schreef. Die gaan – net als bij onze Belcanto – over mensen in de marge, hoeren en hoerenlopers.
Een titel als “Het Doodlopend Straatje” is op het lijf van Belcanto geschreven en gitarist Geert Hellings geeft een tranerige country-twang aan deze op zich al prachtige folksong.
Ook een songtitel als “Een Luchtige Liefde Met Een Meisje In Volle Fleur” kan enkel uit de pen van Belcanto vloeien. Deze pure folksong is opnieuw veel te autobiografisch voor sommige luisteraars, die van plaatsvervangende schaamte een blos op de wangen zullen krijgen. Toch is het meer dan dat. De zanger vat zijn leven samen aan de hand van wat er echt toe doet in het leven: de liefde en hoe ze beleefd wordt. Vertaal dit naar het Engels, laat het zingen door Mumford And Sons en de monden vallen open.
“De Wonde Die Nooit Heelt” is een vertaling van Bob Dylan en “Antoine” is geleend van Townes Van Zandt, maar Guido Belcanto zet de teksten wonderwel naar zijn hand en naar zijn hart. Bij Stan Jones’ “Ghost Riders In The Sky” verzon hij dan weer een compleet nieuwe tekst in het Nederlands op het bekende deuntje. Het werd het typische drama en tranendal dat hij wel vaker op ons netvlies schildert, maar het is een perfecte match. Radio 1 haalt zijn neus op voor deze single. Wel, Radio 1 heeft ongelijk.
Een klein meesterwerkje met opnieuw country en viool-arrangementen is “Voor Een Man Is Het Geluk Van Korte Duur” en dat gaat uiteraard over seksueel genot. Muzikaal lijkt dit gebaseerd op minstens een klassieke hit, maar tekst en muziek zijn vorig jaar in de Franse Pyreneeën bedacht. Hetzelfde kan je zeggen over “Denk Toch Niet Dat Ik Niet Aan Je Denk”. Ook dit klinkt zo vertrouwd (met die klagerige mondharmonica) dat je als muziekliefhebber ervan overtuigd bent dat het een bestaande en bekende song is. Het ‘origineel’ had zo op ‘Windsong’ van John Denver kunnen staan, of anders op ‘Jonathan Livingston Seagull’ van Neil Diamond.
Met “Meisje Van Het Meetjesland” gooit Belcanto zijn knuppel in het hoenderhok van de woke-gemeenschap, terwijl zijn bewerking van de traditional “Plastic Jesus” gewoon leuk is. Titelsong “In De Kronkels Van Mijn Geest” start als een jaren ’70-kleinkunstriedel van Dimitri Van Toren of Zjef Vanuytsel en het lijkt ook op die periode dat Belcanto terugkijkt in dit lied.
Zelfreflectie is Guido Belcanto niet vreemd, maar hoe hij zichzelf en zijn leven fileert op (Ik Kweek) “Rozen Op De Mesthoop Van Het Leven” is ongezien. Stef Kamil Carlens cijfert zichzelf hier volledig weg als backing-zanger in deze country-achtige tranentrekker. Belcanto is gelukkig niet van plan om met pensioen te gaan: “niemand zal mij ooit kunnen dwingen om mijn stem te laten zwijgen”. Dat is ook nergens voor nodig. De wereld heeft Guido Belcanto nodig, vandaag misschien meer dan ooit. Mocht Guido Belcanto niet bestaan, dan zouden ze hem moeten uitvinden. Maar hij bestaat al en hij zit op dit album op het topje van zijn kunnen.
‘Til The Oceans Overflow’ is het nieuwe album van Fischer-Z. Het is van ongeveer hetzelfde kaliber als de vorige twee: ‘Swimming In Thunderstorms’ en ‘Building Bridges’, maar misschien nog net ietsje beter of straffer. Het nieuwe album wil een antwoord zijn op ‘Red Skies Over Paradise’, het album uit 1981 dat de hits “Berlin” en “Marliese” opleverde en dat zie je ook in het artwork, waarop dezelfde hoofdfiguur kijkt naar een Berlijn dat nu plots aan de kust lijkt te liggen (een verwijzing naar de albumtitel).
Berlijn was de stad waar ‘Red Skies’ werd opgenomen en is ook de stad waar het begin van ‘Til The Oceans Overflow’ opgenomen werd. Vanwege de viruspandemie werden die opnames afgebroken en mocht John Watts thuis achter de laptop de draad oppikken met de band. Die band is in grote lijnen dezelfde band als op ‘Swimming In Thunderstorms’, met oudgediende Dave Purdye op bas. Purdye en Watts werkten al samen in 1981, maar niet voor ‘Red Skies’ wel voor zijn John Watts’ solo-track ‘Speaking In A Different Language’. Een jaar later, in 1982, maakte Purdye dan wel deel uit van Fischer-Z voor de later als album uitgebrachte TV-opnames bij het Duitse Rockpalast. Dat maakt dat er toch ongeveer een link meer is naar ‘Red Skies’ dan enkel de bijdrage van frontman Watts.
De in Berlijn gestarte opnames zouden zowel een Fischer-Z-album als een solo-album moeten hebben opgeleverd, maar die twee zijn samengesmolten tot ‘Til The Oceans Overflow’. Met een wel heel grove korrel zout zou je kunnen stellen dat het nieuwe album begint bij Fischer-Z en eindigt als solo-album. De eerste drie, vier tracks zijn dynamischer, makkelijker mee te zingen en met meer melodie en de drie tot voor afsluiter “A.I.Owns.U.” zijn intimistischer en meer op de boodschap in de lyrics gefocust. In grote lijnen dus. Die “A.I.Owns.U.” is een wel heel upbeat, vrolijk-satirisch niemendalletje dat bij mij herinneringen oproept aan Fischer-Z’s “Limbo”. Maar die laatste stond niet op ‘Red Skies’.
‘Til The Oceans Overflow’ start met “Choose”, geleend van de Record Store Day-release van 2020 met de lekkerste, maar niet-eerder-uitgebrachte songs van de ‘Swimming In Thunderstorms’-opnames. Een heel goede zet om deze ijzersterke track hier een herkansing voor een ruimer publiek te geven. “Brian” is meer dan vermoedelijk een vervolg of een duiding op “You’ll Never Find Brian Here” van ‘Red Skies’, zoals “Romance Can Last Forever” een vervolg is op “Berlin” en zoals “Oh Compassion” een vervolg zou kunnen zijn op “Marliese”. Voorts veel zelfbeschouwing van John Watts die zijn leven en liefde(s) overkijkt, zoals op “Narcissus”, “Selfish Mirror”, “Waterside” en “Cuban Rain Falling”, al kan één ervan misschien ook over de tot inkeer gekomen stalker van “Marliese” gaan of een repliek zijn op het 40 jaar oude “The Writer”. De kernbomdreiging van “Cruise Missiles” op ‘Red Skies’ werd ingeruild voor de klimaatdreiging op “Choose” en titeltrack “Til The Oceans Overflow”, zoals “Dystopia’s Here” en “A.I.Owns.U.” de nieuwe 2021-versies zijn van “Multinationals Bite”.
Veel linken met ‘Red Skies Over Paradise’ dus, maar onthou misschien vooral dat het nieuwe album perfect op zichzelf staat, met een John Watts op de toppen van zijn kunnen. Als Watts straks opnieuw de Vlaamse podia aandoet, wacht dan niet enkel op de greatest hits van Fischer-Z, maar geniet vooral van deze nieuwe oogst aan potentiële hits op ‘Til The Oceans Overflow”.
Na de geweldige kopstoot ‘Amyl And The Sniffers’ uit 2019 is dit alweer een stomend potje Australische punkrock. De stormachtige frontdame Amy Taylor steelt hier grotendeels de show, een stel energieke wildebrassen zorgt in haar rug voor een gloeiende sound met de meest puntige riffs. Dit is punkrock zoals punkrock hoort te klinken, simpel, snel, heetgebakerd en voorzien van een paar gure kloten.
Amyl And The Sniffers brengen hun felle songs ook nog eens met een knipoog naar de Australische nationale helden van AC/DC, er mag met name al eens een vettige hardrock gitaarsolo door de punkmuur scheuren, het maakt er de sound alleen maar vuriger op.
‘Comfort To Me’ is een album dat hunkert naar een dolgedraaide moshpit. Moge dat niet te lang meer duren.
Dit elfde studio-album is er eentje waarop MONO in al zijn kleuren en dimensies te bewonderen is. Instrumentale pracht, gelaagde elektronica, bijtende noise, neo-klassieke composities en een bij momenten filmische sound om bij weg te dromen.
Wij hebben deze Japanse keizers van de postrock trouwens nog nooit op een minder album kunnen betrappen, en ook nu zijn we terug onder de indruk van hoe fris en inventief ze weten om te springen met een genre dat ondertussen te veel werd platgetreden.
MONO is samen met Godspeed You Black Emperor één van de ongenaakbare toppers van de postrock en met dit nieuwe album houden ze glansrijk alle copycats op een ruime achterstand. Bij Mono gaat het steeds om sfeerschepping, maar niet van het kleffe soort, wel een sfeer die richting universum soms met abrupte stoorzenders te maken krijgt. Er kan zich al eens een plotse ontploffing voordoen in de dampkring.
In de epische opener “Riptide” is dat al meteen het geval. Elders komt Mono dan weer in een ijle bijna geruisloze atmosfeer terecht, “Heaven In A Wild Flower” is zo een stil stukje minimalistische pracht, net als de fijngevoelige afsluiter “And Eternity in an Hour” waarin een eenzame piano als laatste de kamer verlaat. In het 12 minuten lange “Hold Infinity In The Palm Off Your Hand” is het pas na 8 heerlijk golvende minuten dat een vulkaan uitbarst en de hete lava vervolgens gul naar beneden vloeit.
En of dat het allemaal herkenbaar en vertrouwd in de oren klinkt, maar er zit geenszins sleet op, ‘The Pilgrimage Of The Soul’ is met name het zoveelste indrukwekkende hoogstandje in het oeuvre van Mono.
De Gentse band This Can Hurt bracht in 2020 op Glasstone Records het uitstekende “Worlds Apart” uit. Dat kreeg overal goede kritieken. Nu komen ze met deze single af: “Michaela”. Een bom van een nummertje. Het is sfeervol en heeft door de gecontroleerde uitbarstingen genoeg variatie om boeiend te blijven. De intro is met de synth en de neuriënde backings heel sfeervol. Dit komt terug in het refrein. De baslijn komt er bij momenten mooi door. Het nummer is mooi uitgewerkt en klinkt af. Prachtig.
De b-kant “Live With Me” is een herwerking van het gelijknamige Massive Attack nummer. Je herkent de baslijn en zo maar ze hebben het wel qua structuur en vibe in een eigen jasje gestoken. Ditmaal uitgegeven op hun eigen label Lacienda Records.
Verder staat er nog “If You Go” op de planning om als single uit te brengen. Het betreft hier een samenwerking met Marieke Bresseleers. Marieke is een gekende zanglerares, theaterspeelster en is frontvrouw geweest bij de metalband Circle Unbroken en Lords of Acid. Nog iets om naar uit te kijken dus.
Pop/Rock/Wave
Michaela -single-
This Can Hurt
Tim Showalter is terug met een nieuw album voor Strand Of Oaks, het achtste alweer en het eerste sinds zijn verhuis naar Texas. Hij kreeg in de studio opnieuw mooi gezelschap: de vaste waarde Kevin Ratterman op drums en ook opnieuw Carl Broemel en Bo Koster (beide van My Morning Jacket) op respectievelijk gitaar en keyboard. Voorts is er Cedric LeMoyne (Alanis Morrissette) op bas en misschien de meest verrassende naam: James Iha van The Smashing Pumpkins zingt en speelt gitaar op het verdienstelijke “Easter”.
Showalter heeft weinig veranderd aan de succesformule van Strand Of Oaks. De poprocksongs baden nog steeds in een sfeer van atmosferische melancholie, warme intimiteit en (wisselend) positivisme en treurnis.
Dezelfde sfeer die je kent van bv. Isbells, Songs: Ohio, Marble Sounds, Elbow of The War On Drugs.
Op dit album klinkt die melancholische sound wel heel smooth, upbeat en opgepoetst. Om mee te zijn met de verhalen van Showalter moet je misschien toch het tekstvel erbij nemen en dan vind je een album over verdriet en verlies. De dood is heel aanwezig en het lijkt alsof Showalter zelf een psychologische knauw gekregen heeft tijdens de voorbije pandemie. Die diepgang zit niet enkel in de lyrics maar soms ook in een parallelle ‘laag’ in de melodie.
De positieve uitschieters zijn de singles “Galacticana”, “Somewhere in Chicago” en “Jimi & Stan”.
https://www.youtube.com/watch?v=Ghd08ex2bzo
Miesha & The Spanks bieden een dynamische mix van punk, garage, en hard rock. Verder rechttoe-rechtaan tekstueel , een gruizige productie en hard-hitting optredens. Ze zijn geïnspireerd door proto punk klassiekers The Runaways, MC5 en The Stooges, en 90s riot grrrl/grunge bands als L7 en The Gits .
Het is een energieke sound van killerriffs Een zweterige concertzaal stellen we ons voor bij zo’n sound.
Ze hebben een nieuwe EP uit, simpelweg ‘Singles EP’ genaamd. Wat bedoeld was als een mixtape van op zichzelf staande tracks werd een verzameling songs ; ze zijn beïnvloed door de effecten en veranderingen die het leven tijdens de lockdown betekende.
Vanaf “Unstoppable” voel je aan welke richting de plaat uitgaat. Energiek, aanstekelijk, lekker strak en rechttoe-rechtaan punk/garagerock.. Het zijn songs gedrenkt in een badje van opgekropte frustraties die worden uitgespuwd. Niets meer , niet minder , maar altijd wel goed!
Luister verder maar eens naar “Wanna Feel Good”, “Mixed Blood Girls” en “I used to care (I don't care)”. Geen somber sfeertje creëren dus , maar eigenzinnig , goed te werk gaan en lekker om zich heen stampen is de boodschap .
Miesha & The Spanks doen niet echt iets vernieuwend muzikaal , maar ze brengen wel degelijke punk en garagerock vol adrenalinestoten. “SOS” en afsluiter “We Were Never Meant to be alone For this Long Together”.
Eenvoudig knap Plaatje dus!
Unstoppable 03:12 Wanna Feel Good 03:16 Mixed Blood Girls 03:02 I Want Fire 02:44 I Used To Care (I Don't Care) 03:00 SOS 02:32 We Were Never Meant To Be Alone For This Long Together 02:59
Punk/Garage rock
Singles EP
Miesha and the spanks
Works Of The Flesh bestaat uit muzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend.
Works of the Flesh speelden op Catacombfest Open Air hun allereerste concert. Zanger en frontman Tim De Meyer schudt met zijn rauwe, bulderende stem iedereen wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer' en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been.
Deze samenwerking bewijst trouwens dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City.
We hadden over 'Works of the flesh' een heel mooie babbel met zanger Tim De Meyer. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook die plaat eens onder de loep te nemen.
Overrompelend , als een rollarcoaster en als een sneltrein, klinkt de plaat . Na twintig minuten is het al gedaan, je krijgt zelfs niet de kans om even op adem te komen.
“Constant Pressure” geeft de toon aan, snel, rauw en verschroeiend. Elke riff , drumpartij en vocals zijn als een vulkaan uitbarsting, de lava stroomt en alle leven verzwelgt onder het gewicht van die razendsnelle riffs.
Zonder oponthoud blijft Works of the Flesh het gaspedaal induwen, tot je compleet murw geslagen bent. Ze stralen zo’n spelplezier uit dat je thuis zelf begint te moshen en uit de bol gaat.
Deze plaat is gewoon te kort. Na die twintig minuten smaakt dit naar meer; je krijgt er niet genoeg van ; je wordt compleet omver geblazen en blijft verweesd achter .
Wat een verslavend rauw inwerkende death metal. Missie geslaagd.
Tracklist: Constant Pressure - God Is the Gospel - The Great Dictatewhore - Double Standards - Anti-Social Media - Eat Kill Fuck Repeat - Murder Is My Name - Go Feed the Maggots
Death Metal/Crust
Works Of The Flesh
Works of The Flesh
We citeren even "De Brusselse zangeres Tessa Dixson deed tijdens de lockdown een beroep op een eclectische groep collega-artiesten om hen hun tanden te laten zetten in tracks van haar debuutalbum ‘Genesis’.
Gelijkgestemde artiesten als The Subs, Glauque, Yellowstraps, Compact Disc Dummies (opererend onder hun Silver Sisters moniker), NightFunk, DJ Licious, KRANKk, Rheinzand, Borokov en vele anderen zetten hun eigen unieke stempel op Tessa's indrukwekkende verzameling songs."
Op haar debuut bewees ze reeds haar veelzijdigheid als pop artieste, Het debuut 'Genesis' overtuigde . Ondanks de corona lockdown slaagde ze erin haar nummers opnieuw te bewerken en nieuw leven in te blazen. Ze krijgen een nieuwe input in de samenwerkingen. Ingenieus alvast.
Tessa Dixson weet als muzikante en componiste haar publiek te bespelen.
Uit de eerste disc halen we die eigenzinnigheid van ‘uitkleden’, ‘ontleden’ en een ‘heel andere wending geven’, wat we horen op o.m. “Tender Me”, “Burn” en “Promised land”. Tessa Dixson heeft een bedwelmende ontroerende stem , duidelijk een meerwaarde in het songmateriaal!
Deze 'Genesis (Expanded)' is een avontuurlijk plaatje geworden op die manier. Songs die een andere wending krijgen door de remix, en groovy klinken, door de rits artiesten en haar eigen talent. De Rheinzand remix is er eentje om van te snoepen door de funky raves.
Ze bracht een opmerkelijke single uit “Creep” , die de veelzijdigheid onderstreept.
https://www.youtube.com/watch?v=60ZcsqnMR3w
Disc 1: Tender Me 03:36 My Mind 03:35 Burn 03:57 Promised Land 02:19 My Love (feat. Yusuf) 04:06 How High 04:06 Keep Going 04:12 Stealing Eyes 03:51 Coming Home 03:13 Hurting So Good 03:43 Morning Light 04:02
Disc 2: Coming Home (DJ Licious remix) 03:00 How High (Yung Malfliet Remix ) 04:32 Coming home (Silver Sister Remix) 05:21 Promised Land (NightFunk remix) 05:05 Stealing eyes (Yellowstraps remix) 03:22 Keep Going (KRANKk remix) 03:32 Tender Me (Stereoclip remix) 03:47 Coming Home (The Policy Remix) 04:43 How High (John Noseda remix) 03:39 Keep Going (Borokov Borokov remix) 03:59 My Mind (La Nuyt's Acid Mix radio edit) 04:59 Tender Me (Sander W remix) 02:28 Promised Land - Glauque (Glaque remix) 02:48 Keep going (Rheinzand Dub mix) 08:28 Coming home (Andy Faisca Remix) 06:45 Keep going (Rheinzand remix) 07:57 Tender me (the subs remix) 03:40
Nederlands 
Français 
