We citeren: ''Souvenirs de bon Goût' is geïnspireerd op het restaurant van Kobe Desramault, ‘Chambre separée’. Reinhard Vanbergen en Charlotte Caluwaerts vierden Reinhards verjaardag door te gaan eten in Kobe's restaurant. Ze waren zo overweldigd door de ervaring van het eten, de vibe en de hele sfeer, dat het letterlijk melodieën en muziek in hun hoofd teweegbracht. Het idee was geboren om een 'inspired by' album te maken. Het werd een concept waarvan een hele reeks platen zal worden gemaakt, allemaal geïnspireerd door artiesten die zich op de een of andere manier verbonden voelen met wat ze doen. Er zijn er al 4 in de maak. Souvenirs de bon Goût' is de eerste die een release krijgt.''
Interessant om weten - Elke song gaat over een personeelslid van het restaurant ; een bijzonder naslag werk. De songs stralen iets dromerig uit, in een intimistisch kader. De sprankelende vocals van Charlotte worden gecombineerd met aanstekelijke en rijkelijke soundscapes ; een warm gevoel wordt gecreëerd ; er is ook sprake van weemoed en melancholie. Franse melancholie dus, want je hoort telkens opnieuw die typische Franse vibes, zoals bij het Franse chanson. Naast de instrumentatie klinkt Charlotte vaak als een Franse chansonnier , die het verhaal van al die mensen van het restaurant vertelt, een bijzondere ervaring en inspiratiebron.
De relaxte vibe is een centraal gegeven , iets waar Reinhard sowieso een kei in is ; samen met de dromerige stem van Charlotte krijg je prompt zin om dat restaurant zelf te gaan bezoeken, om die aparte sfeer op te snuiven.
Elk verhaal heeft z’n belangrijkheid, song per song. Het totaalplaatje overtuigt hier.
Het is een sterke parel van het koppel, die de grenzen van de Franse muziek doen vervagen in een sprookjesachtige, mooie omgeving.
Het voor-, hoofd- en nagerecht met een Frans wijntje …
Tracklist: Julien 05:34 Raf 05:35 Tiziano 05:29 Raphael 04:11 Kyle 04:59 Kaatje 05:03 Jelle 05:18 Arien 04:42
De Belgische groep Belcirque brengt vocale harmonieën, blazers, gitaren, bas en percussie tot één magisch geheel. De muziek van Belcirque is een fijne mix van stemmen die in verschillende talen zingen op de 3 albums 'Boîte de Carton' (2014), 'The Tallest Man' (2018) en het onlangs verschenen 'La Grande Fête'.
Naar aanleiding van deze recente release hadden we een fijn gesprek met Seraina De Block. Uiteraard werden ook de toekomstplannen, hoe, waarom de band zoveel in het buitenland speelt, uit de doeken gedaan. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Belcirque zit muzikaal op een exotisch pad. Die eerste CD had zelfs iets mee van Balkan muziek. En nu horen we meer Latijns-Amerikaanse muziek, zowel de dansbare als de mysterieuze kant . Er schuilt een zekere weemoed in « Locura » en « La Grande Fëte » … en toch moet het een meer feel-good album zijn., als bij nummers als « L'homme », « 'Tribute to F ». « Transit II » en « 'The Anchor ». Uitbundigheid en kippenvelmomenten staan dus centraal.
'La Grande Fëte' is een aanrader door z’n uiteenlopend karakter en cultuur . Het is verbonden tot een magisch geheel. Een totaalbeleven.
Sumac y C rcuma / Locura / La Grande Fête / Pontos / Petit Chemin / The Musketeer of Love and Fear / La Br jula / All my Love / L'homme / Tribute to F. / Transit II / Hora D'ora / The Anchor / Afritiep
Amenra heeft door de jaren heen voldoende zijn stempel gedrukt op het postmetal/sludge/doom genre. Er zijn er weinig die pijn, verdriet en donkere gedachten zo intens kunnen doen klinken. Uiteenlopend materiaal brachten ze reeds uit , en met deze 'De Doorn' treedt Amenra uit zijn comfortzone. Wij lieten ons gewillig meedrijven naar een poëtisch aanvoelend landschap.
“Ogentroost” is al een bewijs hoe de band poëzie verbindt met hun verschroeiende muziek. Die ingetogen momenten zorgen voor een huivering, wat een donkere intensiteit. “De Dood in bloei” start ook ingetogen, en is nog steeds dreigend. De registers worden open getrokken in een emotionele waterval aan pijn, woede en verdriet.
Ze bewandelen die weg verder op “De Evenmens”. De dood heeft nooit zo confronterend geklonken als bij “De Evenmens”, je voelt je wegglijden naar het licht of naar de andere kant in ons leven. Amenra bouwt een intense sound op, mede door de vocals . Je zakt weg in diepe gedachte.
Op het einde van "Ogentroost" horen we trouwens de betoverende stem van Oathbreaker-frontvrouw Caro Tanghe. Het volgende nummer, "De Dood in Bloei" is een dichtduet tussen Colin en Caro. Het klinkt donker en mystiek. Grenzen worden afgetast en verlegd.
“Voor Immer” onderstreept dit. Een sluitstuk dat ons verweesd doet achterblijven.
Amenra vindt zichzelf opnieuw uit op; poëtisch klinkt het, ingetogen eerder, telkens wordt die stilte doorbroken door een stem uit donkere krochten die schreeuwt om genade. Een weelde aan donkere gedachten.
Dit is een indrukwekkende plaat, die een heel andere kant van Amenra laat zien.
Ogentroost 10:01 De Dood In Bloei 04:38 De Evenmens 08:01 Het Gloren 11:30 Voor Immer 12:42
Sludge/doom
De Doorn
Amenra
Het nieuwe album van The Ultimate Dreamers bevat songs die tussen 1986 en 1990 gecomponeerd werden. Ze ontstonden in 1986 in Lessines. In 1990 namen ze songs op en zetten deze op een C-60 (cassette) als naslagwerk van hun bestaan. Gedurende de covid ruimde Fred Cotton zijn huis op en vond een aantal van die opnames terug. De bal ging aan het rollen toen Wool-E deze hoorde. Hij zag er wel brood in en zo krijgen we een elpee met 11 nummers. Op de cd versie krijg je er nog 10 bonustracks bij.
Muzikaal vat de titel de muziek helemaal samen: mistroostig en koud met een monotoon klinkende zang. Dat hoeft niet saai of mooi te zijn. De songs op de C-60 werden gerestaureerd en opgepoetst maar de kwaliteit verschilt wel soms een beetje. Niettemin blijft alles aangenaam beluisterbaar.
We horen jaren 80 synths, een postpunk bas en gitaar.
Opener “I Love You” is uptempo met catchy synths net als “Female Zone” trouwens. Op “Japanese Death” krijgen we een Japans aandoend synthlijntje. De beste nummers volgens mij zijn o.a. “Funeral Waltz” (sfeervolle basis doorheen het nummer), het stevige “Is This Hate?!” en “Long Time Ago” dat met zijn gitaar en bas ergens tussen Red Zebra en New Order hangt. Ook “Laughing Furniture” is muzikaal boeiend maar een beetje jammer van de bij momenten dissonante vocals. Afsluiter “S’ Envoler” is lang en mooi opgebouwd.
Ik vermoed dat de volgorde van de nummers ook de tijdslijn van opnames volgen. De eerste helft bevat synths gerichte tracks terwijl op de tweede helft de gitaar erbij komt. Dit album bevat een aantal leuke nummers die typisch zoals de wave uit de jaren 80 klinken. Liefhebbers hiervan gaan hier zeker aan hun trekken mee komen.
Ik heb ook meermaals gedacht: moest dit heropgenomen worden en de zang wat bijgevijld zijn dan zou dit nog aantrekkelijker geweest en zou de sterkte van de songs nog beter tot hun recht komen. Anderzijds was dit waarmee de meeste bands het moesten doen in die jaren 80. Een fijne release.
Postpunk/Cold wave
Live Happily while waiting for Death
The Ultimate Dreamers
We zijn allemaal de som van onze beslissingen uit het verleden, is één van de bedenkingen van Paul Numi op zijn nieuwe album ‘Parallel Lives’. En hij gaat in de negen songs zelf op zoek naar wat er zou kunnen gebeurd zijn in zijn leven als hij op een bepaald punt een andere richting gegaan was, met soms misschien wat spijt en wroeging over dromen en liefdes die niet uitgekomen zijn. Dat zal wel bij iedereen zo zijn, maar Paul Numi weet het mooi en sterk te verwoorden. Misschien verwijst hij voor zichzelf wel naar zijn beslissing om uit de band Angry Voices te stappen na een nochtans mooi traject van supports en concerten. Maar zonder die beslissing hadden we nooit ‘Parallel Lives’ te horen gekregen.
Een tweede stokpaardje op dit album is dat we mensen niet moeten reduceren tot één kenmerk. Je kan tegelijk zakenman en artiest zijn, tegelijk bassist en songschrijver, of tegelijk liefhebben en eenzaam zijn, … Veel diepgang opnieuw in de lyrics van Paul Numi, net als op voorganger ‘Chimera’.
Hij groeit nog wat in zijn rol van songschrijver en performer. Op “Not Yet” houdt Numi de hand vast van een vriend die niet lang meer te leven heeft. Zo’n gegeven levert soms goedkope tranen op, maar niet in deze song. “Let’s dance, laugh and sing, until the Reaper clips our wing”. Veel mooier kan je dat niet verwoorden.
‘Parallel Lives’ zou volgens de frontman meer Britpop zijn en minder ‘80’s/new wave, maar daar ben ik niet van overtuigd. “So High” heeft inderdaad wel de look & feel van Britpoppers als Pulp of Supergrass. Maar “Multitudes” neigt als geheel en zeker in het refrein wat naar de vroege Kim Wilde en voorts hoor ik op dit album referenties naar The Stranglers (op “Wake Up” en “I’ve Got It Made”), Squeeze (“Wake Up”) en The The (“Something To Hold On To”) en een gepolijste versie van The Gang Of Four (“Never, I Believed” en “Let’s Get Out”). Misschien niet de meest vernoemde bands voor wie naar de jaren ’80 verwijst, maar wel bands die het peper en zout waren in de muziek van die jaren.
Op ‘Parallel Lives’ laat Paul Numi zich begeleiden door dezelfde band als op ‘Chimera’ en dat rendeert. De tracks klinken nog organischer en lijken met nog meer souplesse ingespeeld. De synth krijgt deze keer meer tijd en ruimte en dat is een goede beslissing. Gemiddeld hebben de tracks van dit nieuwe album meer pit en een dansbaarder ritme dan die op het vorige album. “Let’s Get Out” heeft bv. een heel aanstekelijke drive en “I’ve Got It Made” moet een volle dansvloer opleveren op elk vleermuizen-feest. Opnieuw een heel aangenaam album.
https://www.youtube.com/watch?v=EmmgcjeCcZQ
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s
Augustijn werkt aan een nieuw album en stuurt “Ja santé” vooruit als verkenner. Het is een ongedwongen, leuke meezinger over de geneugten van het Belgische bier. Dat komt ervan als je vader je naar een bekend merk van bier noemt. Die vader is Willem Vermandere en die mag op dit nummer een paar noten meespelen op zijn klarinet. Het nummer eindigt met een ‘dronkemanskoortje’ dat het refrein inmiddels al kan mee-lallen en veel meer pretentie heeft dit nummer eigenlijk niet.
Het is wel super leuk en live zal het de ideale ijsbreker zijn als het publiek niet meteen ‘mee’ wil.
https://www.youtube.com/watch?v=Sh0_IkNUawk
We hadden in een vorige review al min of meer voorspeld dat België al snel te klein zou zijn voor Meskerem Mees en we krijgen daarin al gelijk nog vóór haar album uit is. Ze won na de Rock Rally en De Nieuwe Lichting inmiddels ook nog de prestigieuze Jazz Talent Award in Montreux en verovert ook al harten in de VS. Ze wordt uitgenodigd op de mooiste showcasefestivals van het continent: van Reeperbahn in Hamburg via MaMA in Parijs tot een droomspot in de Stadsschouwburg van Groningen op Eurosonic begin volgend jaar.
Alsof we nog meer moeten overtuigd worden om volgende maand haar album ‘Julius’ te gaan kopen is er nu ook nog de nieuwe single “The Writer”. Het promopraatje vertelt dat die klinkt als een liedje dat er altijd is geweest, een klassieker van Melanie, Paul Simon, Nick Drake of Joni Mitchell en voor deze ene keer willen we dat voluit beamen. We voegen daar zelf – opnieuw – Tracy Chapman nog aan toe.
https://www.youtube.com/watch?v=ceUPydB9uAI
Wiegedood verschijnt terug ten tonele. In janurai komt hun nieuwe album uit ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’, het eerste dat niet behoort tot de trilogie van ‘De Doden Hebben Het Goed’ waarmee ze uitgroeiden tot een wereldwijde referentie in hun genre. “Nuages” is de eerste single uit het nieuwe album en daaruit leren we dat de band maar weinig veranderd heeft aan zijn recept van wisselend super-intense en super-atmosferische blackmetal. Het is dreigend, intrigerend en bevreemdend. Prachtig.
De lyrics van “Nuages” (en van de rest van het album) gaan opnieuw niet over een klassieke blackmetal-onderwerp, maar over de smerigste en meest walgelijke aspecten van de menselijke natuur.
https://www.youtube.com/watch?v=VGYiWBzhuTg
Het Nederlands-Nieuw-Zeelandse trio My Baby is nog steeds één van de meest interessante en strafste live-bands van het moment. Met hun unieke mix van rootsy hypnotische dansmuziek spelen ze alle clubs in Europa plat. Hun sound is een stoofpotje van gospel, blues, oude folk met rauwe seventies funk, Afrikaanse woestijnblues, Marokkaanse gnawa, Indische raga en een dosis EDM.
En ze spelen allemaal uitsluitend op gitaren en drums, zonder computers of samples. Hun nieuwe single heet “A Dream I Dream” en deze luidt volgens de band een transformatie in van groovende tribal psychedelia naar een ‘sleek, futuristic maelstrom of dreamwave pop and 90’s Bristol sound beats’.
Zelf zouden we het niet beter kunnen omschrijven. De clip bij deze single vangt perfect de droomwereld waar zangeres Cato naartoe wil. Benieuwd of dit de nieuwe marsrichting voor een volledig album is, of enkel één van de vele richtingen die deze band zomaar uit kan.
https://www.youtube.com/watch?v=D9iXcGZTNPQ
“4/2 Lose” is een song van de legendarische postpunkgroep De Kommeniste. De originele song uit 1979 werd zopas opnieuw opgenomen door de Kommies: Marcel Vanthilt, Wouter Berlaen, Niels Verheest, Jan Bellemans, Jan Blieck en Bob Campenaerts. Vantilt zong deze song ook al opnieuw in voor de CD bij de heruitgave van de LP ‘1000 Titels’. Het resultaat klinkt catchy en dansbaar en verwijst naar het unieke geluid van De Kommeniste.
“4/2 Lose” is de eerste release van Shut Up & Eat!, een onafhankelijk platenlabel dat eind jaren ’90 van vorig eeuw CDs uitbracht met inventieve nieuwe muziek met diepe wortels. Een reeks studio-opnames uit die tijd zijn zopas terug opgedoken. Daar zaten heel wat kwaliteitsnummers tussen die nog steeds aandacht verdienen. Shut Up & Eat! wil daarom de sterkste songs van bands als Soul Sucker en Ska’d For Life opfrissen met een hedendaagse sound. Met mondjesmaat en enkel wanneer alles echt goed klinkt, beloven ze. Dat belooft!
https://www.youtube.com/watch?v=uzyVjrM7Gqg
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden.
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
Wij waren er ook bij, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
De band dook vorig jaar de Much Luv studio in met producer Tim De Gieter (Brutus, Onmens, Barst,..) en dat is ook te merken, want hier valt kwalitatief geen speld tussen te krijgen. Ook muzikaal is er veel veranderd, hoewel het energieke en speelse van Monkey Juice op plaat overeind is gebleven; het gaat meer de donkere, emotionele en vaak melodieuze kant uit.
De afwisseling tussen grauwheid, speelsheid en ingetogenheid - maar daarom niet minder dreigend - vormt de rode draad. “Fragile”( een titel die de lading dekt), “I'm Fine, I'Am”, “Maintenant, Toujours La Vérité" zijn meteen sterke openers. De hele plaat ademt die veelzijdigheid binnen een donker kader. Ook al schijnt er wel ergens een lichtje aan het einde van de tunnel, eens je op die emotionele rollercoaster bent aanbeland.
Elke song overtuigt en durft anders te klinken. De muzikanten zijn aan elkaar gewaagd. Elke schakel is even belangrijk, de heren vinden elkaar blindelings en vullen elkander bovendien voortdurend aan.
Het zorgt voor een totaalplaatje dat ons enorm doet uitzien naar meer, want met dit debuut zetten ze meer dan hun stempel op het muzieklandschap waardoor ze zullen uitgroeien tot een blijvertje binnen de scene.
WALFANG sluit op grootse epische wijze af “Create, Decimate” . WALFANG bekleedt de hoogste regionen van postmetal/-rock/sludge. Dit is een knaller van een debuut!
Tracklist: Fragile 05:21 I'm Fine, I'Am! 03:32 Maintenant, Toujours la Vérité 04:00 Never enough (!) 03:07 Get Away 05:25 Cynical 04:30 Substantial 04:18 Create, Decimate 05:55
Sludge/post metal/post rock
LØV
WALFANG
We citeren even van de vi.be pagina van de band: '' In 1995 hielden ze er mee op, maar in 2017 kwamen de bandleden van Die Sinner Die (met in hun rangen vooral oud-leden van de Belgische thrashmetalband Dead Serious) terug bij elkaar. De bandleden, inmiddels meer dan 20 jaar ouder, maar met nog meer goesting dan vroeger, gingen nieuwe nummers schrijven. Onder invloed van diverse muziekstijlen die elk van de muzikanten had meegebracht, ontstond een soort grunge infused doom-metal.''
Cult of Scarecrow bracht in 2018 een gesmaakte EP uit en staat er nu terug met een nieuwe plaat 'Tales of the Sacrosanct Man'.
We hadden een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
Best is de cd in z’n geheel te beluisteren … Waarom? Elke song op zich is een parel in het metalgenre door het veelzijdig karakter. De plaat gaat zelf vele kanten uit , een enorme variatie dus; je ontdekt steeds iets nieuws, van doom over een klein beetje thrash naar wat grunge (Soundgarden ) en soms wat desertrock/stoner.
Het is een muzikaal avontuur in het brede genre, dat ze ons voorstellen. Een band die de grenzen van het genre verlegt en dus uit de comfortzone treedt.
'Tales of the Sacrosanct Man' is een erg consistente plaat , vol boeiende en schitterende songs. Je kan headbangen , groovy shaken of wegdromen in een doomy sfeertje. Wat een spankracht in het materiaal.
Dit is een erg interessant Plaatje , dat veel te kort duurt!
Tracklist: 1. Sacrosanct Men 2. Lazarus 3. Robotized 4. Pitch Black 5. Doorkicker03 6. This Blood's for You 7. Sameness 8. Own Worst Enemy
Grunge/doom
Tales of the Sacrosanct Man
Cult of Scarecrow
Nederlands 
Français 
