Enzo Kreft - Hoe weet ik niet, maar mensen blijven zoeken naar manieren om hun verhaal te vertellen, en dat zal altijd blijven bestaan, daar ben ik zeker van
De Mechelse elektronicavirtuoos Enzo Kreft is geen onbekende voor ons. De man liet al in de jaren '80 van zich horen, maar kwam heel recent ook bij ons onder de aandacht. Met ‘Turning Point’ bracht hij in 2016 een plaat uit die bol staat van donkere ambient, pure newwave en soundscapes die je koude rillingen bezorgt. Ook op zijn meest recente werk ‘Wasteland’ bleef Enzo Kreft begane wegen verder bewandelen. We schreven daarover: ''Deze schijf is een doorsnee voorbeeld van hoe kleurrijk zwarte elektronische muziek kan zijn. Als je maar durft buiten die lijntjes te kleuren, met veel zin voor experimenteren en improviseren tot in het oneindige. En dat is dan ook wat Enzo Kreft doorheen de volledige schijf ons aanbiedt. Een veelzijdige kijk op zijn al even veelzijdige wereld. Op ‘Wasteland’ keert Enzo Kreft terug in de tijd. Met beide voeten stevig in het heden. En het oog naar de toekomst gericht."
Zijn nieuwste schijf kwam in 2019 op de markt: 'Control'. Een conceptalbum waarop Enzo Kreft zijn bezorgdheid uitdrukt over een maatschappij die ons als mens voortdurend dirigeert en controleert. Enzo Kreft is een van die uitzonderlijke Belgische talenten die niet mocht ontbreken in ons concept ‘interviews in tijden van corona’. We hadden dan ook een fijn gesprek (via e-mail) met deze Elektronische muziek pionier, die nog boordevol nieuwe plannen zit wat de toekomst betreft. Meer nog. Eerder verscheen “It’s Going On And On”, eerste officiële track van het nog te verschijnen album ‘Different World’.
https://www.youtube.com/watch?v=0WbLgZmVTxw
En ook dat is reden genoeg om Enzo enkele vragen te stellen over het verleden, het heden en de toekomst.
Enzo, je zit al sinds de jaren ’80 in de muziek business , je hebt veel zien veranderen, wat is naast digitalisering de grootste verandering?
Dan denk ik aan de ongeziene evolutie die het internet met zich heeft meegebracht voor de verspreiding van muziek. Undergroundmuziek bleef vroeger hangen ‘onder de kerktoren’, vandaag de dag bereik je alle uithoeken van de wereld.
Welk effect heeft dat op je muziek gehad?
In de jaren ‘80 deed de naam Enzo Kreft niet zo gauw een belletje rinkelen, mijn project was heel obscuur en enkel gekend door diehards in het milieu van de ‘zwartfrakken’. Momenteel is dat dus een heel ander verhaal. Het is verbazingwekkend om vast te stellen dat mijn muziek airplay krijgt of gekocht wordt door mensen aan de andere kant van de wereld. Dat is dan een positief aspect van globalisering.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten?
Een dieptepunt kan ik me niet meteen voor de geest halen... Een hoogtepunt beleefde ik een half jaar geleden, toen ‘Control’ bij Dark Entries als winnaar uit de bus kwam en werd verkozen tot album van het jaar 2019!
Vorig jaar bracht je inderdaad nog een knappe plaat uit, ‘Control’. Hoe waren de algemene reacties?
Zie ook de vorige vraag ;-) Het album werd overal echt goed onthaald, de recensies waren unaniem lovend en ik was blij verrast, want ik word toch wel vaak overmand door twijfels als ik aan dingen bezig ben. Dat was dus een echte opsteker.
De plaat bevat ook een duidelijke boodschap, we kunnen het opzoeken maar vertel er meer over?
In “Control” thematiseer ik onderdrukking van mensen, hoe dit in een recent verleden gebeurde, welke gevaren ons vandaag bedreigen en hoe het zou kunnen verglijden naar een toekomstige nachtmerrie.
Hoe is het idee ontstaan trouwens?
Zoals bij de andere albums probeerde ik ook bij ‘Control’ aan de slag te gaan met een actueel thema, het idee van technologische controle houdt me bezig. Vingerafdrukken op identiteitskaarten, gezichtsherkenning, artificieel intelligence,... als je de gevaren van deze ontwikkelingen bekijkt in combinatie met machtsmisbruik en psychopathisch leiderschap, beland je voor je het beseft in een totalitaire samenleving.
Het beeld: hoe lang het nog zal duren eer men bij elke mens een chip inplant om die mens overal te kunnen volgen is een beetje de rode draad, een somber beeld toch? Zie je het echt zo evolueren en waarom?
Ik denk dat we effectief die richting uitgaan. Zulke ontwikkelingen komen langzaam binnengeslopen. Aanvankelijk worden de technologieën aangewend om de samenleving te beveiligen, denk maar aan ANPR-camera’s en nog actueler de apps voor contact tracing. De meeste mensen zijn het er over eens dat dergelijke systemen noodzakelijk zijn om alles in goede banen te leiden. Eenmaal operationeel echter kunnen die dingen op een dag misbruikt worden, dat kan verrassend snel gaan... en dan is het hek van de dam. We moeten waakzaam blijven!
Persoonlijk vind ik het vooral weer een mijlpaal, waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Het is een cliché, maar het klopt: geen inspiratie, maar transpiratie. Dat vergt vooral zelfdiscipline. In een band met meerdere leden kan je een schop onder elkaars kont geven en maak je misschien makkelijker gedisciplineerde afspraken om tot resultaten te komen. Als one-man-band is het telkens weer een confrontatie met jezelf. Gewoon bezig zijn en bezig blijven, ook op dagen dat het minder meezit, zo rol ik automatisch van het ene idee in het andere.
Is het in tijden van digitaliseren eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen? En waarom?
Toch wel, er zijn gelukkig nog veel mensen die interesse hebben en waardering opbrengen voor een muziekalbum als verzamelobject. De geluidskwaliteit van compressieformaten als mp3 is trouwens pover in vergelijking met bvb de CD als geluidsdrager. Digitale downloads zijn bovendien een stuk vluchtiger. En last but not least: je mist het visuele aspect, het artwork, een fraaie platenhoes, een mooi booklet met de lyrics. Ook dat is genieten van een album en vormt samen met de muziek de totaalbeleving.
Ik veronderstel dat ook jij als artiest (en mens) getroffen bent door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar mee om?
Tja, deze crisis heeft natuurlijk een gigantische impact op iedereen van ons, alles wat voordien zo evident leek, is dat plotseling helemaal niet meer. Zekerheden smelten als sneeuw voor de zon. Voor de mens een les in nederigheid. Persoonlijk kan ik redelijk overweg met het isolement dat voortvloeide uit de lockdown, omdat ik vrij solitair ben ingesteld, maar dat neemt niet weg dat ik bepaalde mensen heel erg mis, gelukkig mijn levensgezellin niet. Voor mijn muziekproductie maakt het niets uit, omdat ik alleen werk.
Welke plannen zijn in het water gevallen?
Sommige optredens vielen in het water en dat is wel een streep door de rekening. Normaal gesproken zou ik dit jaar opgetreden hebben op W-Fest. Door de gekende omstandigheden is dat gereorganiseerd en kwam ik terecht op de affiche van Sinner’s Day, waar ik overigens heel blij mee ben. Jammer genoeg moest ook dit topfestival verplaatst worden naar 2021. Maar nu heb ik natuurlijk veel tijd om er een knaller van te maken! De line-up is ronduit schitterend, super om erbij te zijn, ik kijk er echt naar uit. (info: https://sinnersday.com )
Hoe sta je tegenover al die filmpjes die op sociale media verschijnen?
Ik begrijp dat creatieve geesten op zoek gaan naar alternatieven als optredens geannuleerd worden. Ik heb een aantal van die virtuele gigs bekeken, van sommige heb ik ook echt genoten. Maar er komt wel wat sleet op die formule, je mist de broeierigheid van de zaal, de echte livesfeer, de babbels met gelijkgestemde zielen, de pintjes,... Ikzelf heb ook overwogen om virtueel op te treden, maar het is er niet van gekomen.
Ondertussen mogen al enkele optredens coronaproof doorgaan. Hoe sta je daar tegenover? En waar kunnen we jou deze zomer aan het werk zien?
Om eerlijk te zijn, ik hou mijn hart vast. Op 19 september sta ik als headliner op de New Wave Party in Aaigem (Erpe-Mere), en een maand later op 17 oktober mag ik het festival Belgian Electrowave Is Not Dead afsluiten in Fort 2, Wommelgem. En er zijn nog optredens op komst, maar die zijn nog niet officieel, info daarover volgt later nog. Dit alles uiteraard onder voorbehoud om de gekende reden.
Eerder verscheen “It’s Going On And On”, eerste officiële track van het nog te verschijnen album ‘Different World’. Wat is het onderwerp deze keer? En hoe werd die single ontvangen?
De single werd alvast heel goed onthaald. Het thema van het nieuwe album ‘Different World’ werd me half maart in de schoot geworpen. Aanvankelijk had ik me voorbereid op een ander onderwerp, maar de coronacrisis klampte zich meteen aan me vast, het was gewoonweg onvermijdelijk. Het was en is nog steeds een manier om wat er gaande is, persoonlijk te verwerken. Ik wil hierbij wel de ‘bigger picture’ benaderen, de oorzaken van deze crisis onder de loep nemen, onze verknipte manier van leven en overconsumeren, de manier waarop we de aarde ‘opeten’, de niet aflatende economische groei, dingen die ik ook al thematiseerde in ‘Wasteland’. Vaak ademen mijn albums een Sci-Fi-sfeer uit en werp ik een blik op een donkere toekomst. Ditmaal echter hebben de feiten ons ingehaald en bevinden we ons midden in de dystopie.
Zijn er ondertussen al plannen voor de release? Of is het nog steeds koffiedik kijken?
Het album wordt gereleaset eind januari 2021 op Wool-E Discs. Bij de komende optredens licht ik al een tipje van de sluier op en breng ik enkele nieuwe tracks!
Wat zijn de verdere plannen (naast eventuele optredens) na deze crisis?
In 2023 wil ik iets organiseren rond 40 jaar Enzo Kreft. Maar over het hoe en wat moet ik nog alles uitdokteren.
Er volgt toch wat nieuws dat de besmettingen weer stijgen, denk je dat de cultuur en dergelijke dit zal overleven? En hoe?
De sector wordt keihard geraakt, maar in the end overleeft cultuur alles. Hoe weet ik niet, maar mensen blijven zoeken naar manieren om hun verhaal te vertellen en dat zal altijd blijven bestaan, daar ben ik zeker van.
Zijn er na al die jaren op de bühne nog doelstellingen of ambities? Iets wat je absoluut nog wil bereiken (naast de ondertussen gedoodverfde wereld dominantie?)
Och, wat kan ik me meer wensen dan wat ik heb? Ik ben superblij dat ik mijn ding kan doen, ik leef in het heden en ik ben echt heel tevreden. De enige hoop die ik op artistiek vlak koester, is dat ik dit kan en mag blijven verderzetten.
Om af te sluiten, waar kunnen mensen je merchandise en zo aankopen, zet hieronder enkele links.
Ze kunnen hiervoor altijd terecht op de store van de blog: https://enzokreft.blogspot.com/p/blog-page_29
Enzo, bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes alvast met de nieuwe release en je andere zaken. Hopelijk kunnen we dit gesprek spoedig eens ‘face to face’ over doen.
De Wandelgangen - Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken … Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen, dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè …
De Wandelgangen is een trio met Nederlandstalig repertoire en vermengt invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut ‘Farao’ op de markt, waarover onze recensent schreef: ‘’Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78720-farao.html .
Over die release en andere plannen, en hoe interactief omgaan met deze crisis waar we in leven en de sociale media, hadden we er een fijn gesprek over, per mail uiteraard, met zanger/gitarist Pieter Paesen.
Om te beginnen, wie is ‘De Wandelgangen’, heeft die naam een bepaalde betekenis? Hoe is alles begonnen. Kortom vertel de lezer eens wat meer over jezelf
Wij zijn een Nederlandstalig rock trio uit Limburg. Leendert speelt drums, Ward is bassist en ikzelf (Pieter) ben zanger-gitarist. Ward en ik maken eigenlijk al zo goed als heel ons leven samen muziek en Leendert is er dan later bijgekomen. De naam komt van de uitdrukking die vaak gebruikt wordt om roddels of geruchten aan te kondigen (ik hoor in de wandelgangen dat...), maar mag ook gerust gebruikt worden om manieren van wandelen te benoemen :). Leendert en ik werken samen, en de naam is daar ontstaan tijdens een gezellig koffiemoment met collega vrienden.
Met ‘Farao’ brengen jullie een mooie EP uit, persoonlijk doet het me een beetje denken aan bijvoorbeeld De Kreuners (dat is een compliment). Wat is jullie mening?
De Kreuners zie ik zeker als een groot compliment. Merci. Ik denk dat ieder van ons wel een ruime muzieksmaak heeft, maar ook best wel verschillend. Dat maakt ook dat we heel wat invloeden hebben die we meenemen naar De Wandelgangen. Op deze EP komen vooral de new-wave, punk en rock invloeden naar boven lijkt mij. We willen vooral goeie nummers schrijven en muziek maken die we alle drie graag spelen.
Heeft de titel van de EP een onderliggende betekenis?
Nee :) eigenlijk niet. Het is een mooi woord.
Het is een zeer aanstekelijke EP, ook vrij toegankelijk (daar is niets mis mee) waarom eigenlijk in het Nederlands?
De keuze voor het Nederlands leek mij eigenlijk heel vanzelfsprekend. Het is mijn moedertaal en dus de taal waar ik me het best in kan uitdrukken. Engels is misschien wel internationaler maar met een Limburg accent valt dat ook wel wat tegen denk ik. Het is wel niet altijd makkelijk omdat er niet zoveel voorbeelden zijn binnen de Nederlandstalige rock. Ik groeide wel op met o.m. De Nieuwe Snaar en Hugo Matthysen en hoorde ook veel kleinkunst. Natuurlijk zijn er De Kreuners, De Mens, Noordkaap, ‘t Zesde Metaal, Gorki, , ... maar ten opzichte van Engelstalige muziek is er nog heel veel ruimte om te experimenteren.
Onze recensent schreef over ‘“Haar Voor De Ogen” , lijkt een mix van De Mens en Red Zebra; wat is uw mening hierover?
Dat zijn alweer mooie complimenten. FrankVander Linden heeft terecht een hele grote status als schrijver van tekst en muziek, en is uiteraard een inspiratiebron. We staan eigenlijk niet zoveel stil bij hoe we klinken of toch niet bewust gericht naar bepaalde bands. In Nederlandstalige rock zullen we snel vergeleken worden met zulke bands, en dat is prima. Bij “Haar voor de ogen” past Red Zebra zeker wel in het rijtje, omdat het nummer ook een beetje een ode is aan New Wave en Post-Punk uit de jaren 80, waarbij ik me graag ‘In het zwart geklede mensen, liefst geurend naar patchouli, al dansend met hun haar voor de ogen’ voorstel. Het nummer op zich is ook best wel dansbaar denk ik, zeker met de haren voor de ogen. Bij andere nummers zullen er wel andere bands kunnen bedacht worden. Maar als jullie recensent deze bands aan ons linkt kunnen we alleen maar vereerd zijn.
Ik zou de muziek omschrijven als de betere Neder rock? Mee eens, hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken vind ik. Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè. Neder rock is ook prima, zeker mee eens. Iedereen die door onze muziek aangesproken wordt, mag zelf de omschrijving kiezen.
Welk publiek wil je eigenlijk aanspreken met jullie muziek?
Iedereen is welkom
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op deze EP?
De reacties waren eigenlijk echt wel positief. Echte negatieve reacties hebben we nog niet gehad. Het is natuurlijk allemaal nog op vrij kleine schaal, maar we zijn al super blij dat onze eerste EP toch al wat reacties uitlokt. Er kwamen ook toffe reacties op de clip van “Farao”. De positieve reacties doen zeker deugd omdat we alles zelf doen: Buiten de drums, die we in Eastside studio’s hebben opgenomen, hebben we alles zelf thuis opgenomen. Ward heeft de EP volledig gemixt. Leendert en ik hebben de clip gemaakt.
Sociale media en ook Spotify zijn belangrijk, jullie prijzen je EP zelfs aan via Spotify. Hoe sta je daar als band (en ook als mens) tegenover? Opent het deuren? Wat zijn de voor- en nadelen?
Sociale media zijn natuurlijk superbelangrijk om mensen te betrekken bij wat we doen. We proberen hier ook wel tijd en moeite in te steken. Onze ‘Head of internet and digital matters’, bij ons vooral bekend als ‘Leendert’ :) leidt hier alles in goede banen. Ik ben persoonlijk wel een Spotify fan. Ik maak graag afspeellijsten en kan ook uren blijven zoeken naar bands of fijne nummers. Het enige nadeel vind ik soms dat platen niet meer van voor tot achter beluisterd worden en alles meer gefragmenteerd is. Maar als dat gevoel te groot wordt, dan duik ik in mijn old skool platen en cd collectie.
Zijn er ondertussen ook mogelijkheden om jezelf online (via live streaming en filmpjes) te tonen aan het publiek? Je ziet met de regelmaat van de klok wel zo van die filmpjes verschijnen.
Via YouTube kan je onze ‘farao’ -clip bekijken. We willen graag gebruik maken van het online gegeven, maar er steekt natuurlijk ook veel tijd in. We hopen af en toe toch verrassend uit de hoek te kunnen komen.
Wellicht zijn er ook bij jullie bepaalde plannen in het water gevallen door deze crisis. Welke?
We hadden deze zomer vooral optredens als doel gesteld, maar dat is natuurlijk niet simpel nu. We hopen dat we zodra het kan wel het podium op kunnen. We gaan natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten. We gaan deze zomer nog nummers opnemen zodat we in het najaar weer wat nieuwe muziek kunnen verspreiden.
Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis (een van mijn standaardvragen binnen dit concept geef ik toe)?
Als muzikant en band is de grote moeilijkheid natuurlijk dat er geen speelkansen zijn. Het voordeel is wel dat er ineens meer tijd is om te bezinnen en nieuwe nummers te schrijven. Voor mij was er ook wat meer tijd om gitaar te spelen en te experimenteren met mijn pedalboard. Als mens probeer ik te vatten wat er op ons afkomt en probeer ik me zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe situatie. Net als iedereen met de nodige bezorgdheid vermoed ik. De quarantaine gaf me aan de andere kant ook wel een zekere rust. Het repeteren heb ik wel serieus gemist. Ook had ik wel een heel aantal mooie concerten in het vooruitzicht , die niet zijn kunnen doorgaan.
Zijn er naast ‘De Wandelgangen’ nog andere projecten waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
We hebben eigenlijk wel werk genoeg met De Wandelgangen vanwege onze DIY aanpak.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Veel optreden en regelmatig nieuwe muziek loslaten. Meer mensen overtuigen van onze muziek.
Zijn er mogelijkheden om merchandiser of zo aan te schaffen van de band? Zo ja, hoe en waar
Zeker! T-shirts zijn heel binnenkort te verkrijgen via De Wandelgangen Facebook. https://www.facebook.com/de.wandelgangen.band
Mark My Way - Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen
Mark My Way haalt zijn invloed uit melodieuze hardcore, maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs rap/hip hop aan toe. De uit Ieper afkomstige band ontstond in 2012 en is goed op weg zijn stempel te drukken binnen die scene van HC en aanverwante. Drie jaar geleden wist Mark My Way ons nog aangenaam te verrassen met zijn EP 'The Big Game'. In April kwam een nieuwe plaat op de markt 'Thin The Herd', waarbij de band zijn stempel drukt op het HC gebeuren, op een bijzonder verschroeiende en energieke wijze. De band is nu vooral volledig volwassen geworden, en klaar voor die grote stap voorwaarts. Reden genoeg om hen eens te interviewen over die nieuwe release maar ook over de toekomst en andere plannen. We hadden een fijn gesprek, per mail, met drummer Gillian.
Een beetje een standaardvraag om te beginnen. Wie is Mark My Way? Hoe is alles begonnen en heeft de naam een betekenis?
Mark My Way bestaat uit 5 leden: Lennart (zang), Lennert (aka Leo - Lead Gitaar), Niek (Rhythm Gitaar), Rutger (Bass) en Gillian (Drums). Met uitzondering van Leo die uit Wingene komt en Rutger die afkomstig is van Poperinge, heeft de rest Ieperse roots. Velen van ons kennen elkaar al erg lang door te skaten of van naar school te gaan. Oorspronkelijk werd de band gestart door Niek en Louis (onze eerste gitarist, nu gitarist bij Sundays) als een jam-projectje. Toen Gillian begon mee te jammen, begon dit projectje meer en meer te neigen naar een band die onmiddellijk eigen nummers begon te schrijven. Ik spreek nu over de zomer van 2012, ondertussen al 8 jaar terug.
De bandnaam heeft geen diepgaande betekenis. We waren er wel bewust van welke enorme indruk de H8000 uit eind jaren 80 en 90 heeft nagelaten. Vandaar dat we ook ons ergens wilden bewijzen, ons pad markeren of uitstippelen. Een naam was toen ook voor ons niet meer of minder dan een naam te geven aan het kind…
Mark My Way haalt zijn invloed uit de melodieuze hardcore. Maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs een streepje rap/hip hop aan toe volgens vele omschrijvingen. Hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Is een vraag die ons veel wordt gesteld en nog steeds moeilijk te beantwoorden is. De loop der jaren heeft alvast een grote invloed gehad op onze muziek. Volgens mij klinkt elk album of EP anders, maar het blijft wel Mark My Way. Ons laatste album ‘Thin The Herd’ neigt meer naar de zwaardere metallic hardcore, maar we zijn niet vies van catchy, uptempo riffs en leidende gitaarleads. De hiphopvibe is er nog steeds, maar is minder prominent aanwezig dan vorige albums. Dit is trouwens geen bewuste keuze.
Tussen 2012 en nu is er ondertussen veel gebeurd, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Goh, dat zijn er enorm veel. Hierover zijn we zeer nederig… Hoogtepunten zijn natuurlijk wel die shows van formaat, waar je je naam ziet pronken naast andere internationale kleppers. Ieperfest 2017 is sowieso ons hoogtepunt. Als Ieperling ben je toch wel heel trots om te kunnen zeggen dat je op Ieperfest mag spelen, en dan nog op de main stage...
Dieptepunten zijn moeilijk op te noemen. We zijn ambitieus, maar het voornaamste is nog altijd dat we als vrienden muziek kunnen maken waar we trots op zijn en waar je voldoening uit haalt. Elk op z’n eigen manier.
Met ‘Thin The Herd’ brachten jullie een album uit van wereldklasse, wat HC betreft, hoe waren de algemene reacties?
Ten eerste bedankt voor de mooie woorden ? De reacties waren overweldigend. Ergens merken we wel dat ‘Thin The Herd’ mensen heeft kunnen overtuigen, die we met onze eerdere releases niet volledig over de streep konden trekken. En dat verstaan we ook. We zijn er ons zeer bewust van dat de mix die wij brengen niet door iedereen kan worden gesmaakt. Zo stonden we ook al op shows eerder gericht op het grote (niet-hardcore) publiek. Onze meest memorabele show was trouwens op het event van Den Couter Festival, ter gelegenheid van hun 20-jarig bestaan. Die show was pure chaos.
Ik ben enorm blij hoe ‘Thin The Herd’ werd ontvangen en we zijn ook zeer trots op de outcome van de plaat.
Ik vind dat jullie totaal niet moeten onderdoen voor de top binnen de scene. Hoe sta je daar tegenover? Of is dat wat overdreven?
We zijn ons er zeker bewust van dat er bands zijn in de scene die op een ander niveau spelen of populairder dan ons. De ene persoon is meer fan van band X, de andere van band Y. Bepaalde formules spreken nu eenmaal beter een bepaald publiek aan dan het andere. En dit betekent daarvoor niet dat band X beter is dan Y.
Ook al zijn er bands die in een hoger segment zitten, heb ik zelf als muzikant in de scene minder het gevoel dat er verschillende niveaus zijn. De ene band is natuurlijk populairder dan de andere, maar ik denk dat dit ook wat eigen is aan de Belgische hardcorescene. No bullshit mentality.
Ik vind trouwens dat er in ons land opvallend talentvolle bands rondlopen die niet moeten onderdoen voor de internationale scene. Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om zich te tonen denk je? Bij sommige, zoals ook jullie, vind ik, als het Amerikanen waren, waren jullie wereldberoemd
Je internationaal tonen vergt vooral veel tijd, maar natuurlijk heb je er ook goede muziek voor nodig. Wij proberen ons wel tot een bepaald niveau internationaal te profileren, maar gaan hier ook niet zeer ver in. Onze muziek wordt wereldwijd verkocht en beluisterd, en dat waarderen wij enorm. We zijn bijvoorbeeld geen band die meerdere weekenders of tours per jaar plant aangezien onze agenda’s er ten eerste volledig anders uitzien. We houden van nationale shows, maar de internationale zijn natuurlijk ook altijd een ervaring.
Jullie hebben een contract bij Dust & Bones records, een fijn label waarmee ik ook al een interview had, hoe is die samenwerking ontstaan? Heeft het binnen de scene deuren geopend?
Het stond vast dat onze plaat hoe dan ook ging uitkomen op vinyl via Genet records. Een CD versie ging er pas komen, wanneer we ons echt comfortabel voelden bij een label die zich hierover wou ontfermen.
Freddy was voor ons geen onbekende en zo zijn wij eigenlijk gewoon eens rond tafel gaan zitten bij hem thuis. Hij kon zich volgens mij direct vinden in ons enthousiasme en onze aanpak.
Of dit deuren heeft geopend heeft, valt moeilijk te zeggen. Zeker in deze tijden. Ik veronderstel van wel! De CD’s doen het goed en worden ook internationaal verdeeld. Freddy is een topkerel die ons geweldig heeft geholpen ook met de distributie en contacten. Zijn enthousiasme had ook een heel motiverend effect op het productieproces. Het uitbrengen van een album is écht niet te onderschatten.
Heeft het in tijden van verdere digitalisering en streaming nog zin platen uit te brengen? En waarom ?
Daar antwoord ik volmondig JA op. Streaming kan ons onmogelijk uit de kosten helpen die werden gemaakt om een album op poten te zetten. Met een CD, Vinyls en Tapes blijft dit ook moeilijk maar je hebt een iets hoger rendement. Een release plaatsen op Spotify en dergelijke kost ook geld en wat je terugkrijgt per stream is zo goed als niets.
Zelf ben ik enorm bezig met het verzamelen van muziek en niets is cooler dan een release waar je zo naar uitkijkt, fysiek in je handen te hebben. Hoe exclusiever, hoe beter enzovoort… Het artwork heeft ook een immense invloed op mijn muziekkeuze. Een artwork die aanspreekt schept al een sfeer, zelfs voor je het album zelfs hebt gehoord. Persoonlijk ben ik echt verliefd op het artwork voor ‘Thin The Herd’. Het heeft iets melancholisch en puur. Love it. (credits aan Jeroen Mylle trouwens ?)
Hoe heeft de band deze crisis trouwens overleeft? Welke plannen vielen in het water?
De pandemie was en is nog altijd natuurlijk wel een domper. We hebben heel veel geteased op social media met verschillende visuals en snippets met het oog op de ‘apotheose’ rond onze release date en show. Natuurlijk ging deze show niet door, aangezien deze eind april stond gepland. Daar sta je dan als band die shows gebruikt als klankbord. Merch reeds gedrukt, platen en CD’s klaar om verkocht te worden, show volledig georganiseerd. Dit zijn kosten die we deels met een bandkas kunnen betalen, maar individueel hebben we hier ook allen in geïnvesteerd.
Toen we uiteindelijk besloten onze merch en fysieke exemplaren van ‘Thin The Herd’ al online te verkopen, bleek dit ook de beste beslissing te zijn. Merch verkocht in no-time uit en ook voor onze tweede bestelling merch was dit het geval. Printclinic waren hier de echte helden. Hans van Printclinic hielp ons ook bij het maken van de special edition vinyl met screenprinted hoes. Deze ziet er fantastisch uit en verkocht net zoals de andere kleurvariant binnen een 3-tal dagen uit.
Dit alles was echt hartverwarmend en ook de respons die we nodig hadden. We hadden alles op alles gezet en waren natuurlijk enorm teleurgesteld dat een pandemie als COVID-19 überhaupt kon gebeuren en roet in het eten kon smijten. Wie had er dat gedacht eind 2019 toen we de puntjes op de i zetten voor de release… Wij niet alvast.
Hoe overleef je dit trouwens als band en als mens?
Als band dien je net zoals een individu gewoon de regels te volgen die de overheid je oplegt. Dit houdt natuurlijk in dat je niet kan repeteren. Ook al kwamen de CD en Vinyl uit via labels, komt er nog een heel deel DIY bij kijken. In tijden waar je in quarantaine zit, betekent dit uiteindelijk dat dit een one-man-job wordt. Naast MMW, werk ik natuurlijk ook nog. Ook daar werd het plots heel druk. Gelukkig woon ik samen met een topvriendin die me hierin ook enorm hielp.
Nu begint het echt wel wat door te wegen. We zijn ongelofelijk trots op de plaat en hebben die zelfs nog niet live kunnen brengen. Alle showaanbod in het begin van 2020 hebben we trouwens geweigerd voor de release van ‘Thin The Herd’, om naar dat momentum te kunnen werken bij de release die er uiteindelijk niet kwam.
Denk je dat de HC scene deze crisis zal overleven en hoe?
So-wie-so. No doubt.
Zijn er mogelijkheden wat betreft streaming aanbieden van live concerten? Binnen HC lijkt me dat onmogelijk. Ook die zomerbars is wat moeilijk, of zijn daar wel mogelijkheden?
Grappig dat deze vraag eigenlijk komt. Want als alles goed gaat, zullen we beiden binnenkort van ons lijstje kunnen schrappen. Veel details kan ik nog niet vertellen, maar begin augustus zullen we op een zomerbar voor een zittend publiek spelen en we zullen ook hoogstwaarschijnlijk nog een livestream concert broadcasten vanop een machtige locatie.
Waarom? Daarom! Met MMW probeerden we steeds de kantjes wat af te lopen. Wat op het eerste zicht niet lijkt te kloppen, proberen we toch. We spreken vaak een iets breder publiek aan dan onze collega HC-bands in de scene. Dus waarom niet? Zo hebben we vorig jaar ook een tweetal akoestische concerten gespeeld. En die waren een enorm succes.
Wat zijn de verdere plannen voor deze zomer en het najaar? Ook al lijkt ook nu weer alles zeer onzeker en komt er blijkbaar een tweede golf aan
Momenteel is het moeilijk om hierover een uitspraak te doen, maar we beloven nog een show op poten te zetten waar we onze release gepast kunnen vieren. Hopelijk kunnen hardcoreshows zoals we ze gewoon zijn nog plaatsvinden in de nabije toekomst. Want wat we niet willen, is dat zittende shows en livestreams de norm worden.
Er waren al wat plannen om een of meerdere weekenders / korte tours te plannen naar het najaar toe, maar daarover bestaat ook nog heel wat onduidelijkheid.
Ondertussen blijven we muziek schrijven.
Wat is de uiteindelijke ambitie? Is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Daarin zijn we redelijk nederig eerlijkgezegd. Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen.
Mijn laatste vraag. Via welke ‘links’ kunnen mensen online merchandiser aanschaffen. Zet gerust hieronder de links
Onze eigen webshop kun je vinden via volgende link: https://markmyway.bandcamp.com/merch, daar steun je ons het meest van al mee. Onze platen en CD’s vinden ook meer en meer hun weg naar zowel lokale als internationale distro’s, dus daar kun je ook altijd een kijkje nemen.
Pics homepag @Anais Bogaert
An Pierlé - Mensen zullen altijd muziek blijven maken en nodig hebben. Het is vooral de perceptie van alles wat cultuur is die me zorgen baart
An Pierlé is een muzikante en artiest die van vele markten thuis is. Elk optreden, elke plaat is heel anders dan de vorige. In de huidige tijden heeft ze zich o.a. op een jazz project gestort ‘An Pierlé Quartet. Hiermee slaat de veelzijdige componiste en zangers dus opnieuw een andere weg in. Deze van jazz en in het oneindige improviseren. Ze omarmt met dat project trouwens de jongens van SCHNTZL die hun nieuwste plaat gewoon opnamen bij An thuis. Ook haar echtgenoot Koen Gisen sprong op de kar, en zo ging de bal aan het rollen. Als opener van Bel Jazz Fest kregen we direct al een krop in de keel. An haar bijzonder bedwelmende stem doet je in ieder geval wegglijden naar ongekende oorden, ze ontpopt zich bovendien ook als een klasse pianiste.
Het verslag van dit evenement kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/78615-bel-jazz-fest-2020-zwoele-jazz-magie-die-in-alle-kleuren-van-de-regenboog-de-huiskamer-binnen-waait.html
Voor ons was dit, en de vraag hoe je als artieste en mens omgaat met zo een crisis waarin we leven, genoeg reden om An enkele vragen te stellen. Ze stond ons per mail te woord, en het werd een fijn gesprek dat we graag binnenkort ook eens face to face willen voeren.
An, de reden van dit interview is hoe mensen omgaan met deze coronacrisis, daarom vallen we met de deur in huis. Hoe heb je daar als mens, artiest, muzikant mee omgegaan met deze bijzonder ‘rare’ tijden waar we in leven?
Wel, ik was al serieus ‘vertraagd’ vorig jaar, en wij zitten sowieso vaak thuis, en ik hou van rust, dus zoveel veranderde er voor mij niet. Behalve dan dat onze dochter thuis was, en je toch die vreemde energie voelde waardoor ik niet veel nieuwe muziek heb gemaakt. Er was precies weinig concentratie. Maar toen zijn we in duo van alles beginnen doen , want er kwamen vragen van overal. En hebben we het AU! Festival in duo gespeeld, met akoestische versies van onze kerkorgelplaat, en dat was erg fijn. Wij hebben het geluk dat we het artiestenstatuut hebben waardoor we financieel konden overbruggen, maar het was wel een ramp voor veel muzikanten. En ook onze voorjaars tournee met het An Pierlé Quartetl is in het water gevallen, en je mocht niet bijeen komen om te repeteren, dus konden we onze plaatopnames nog niet voorbereiden, dus dat was wel zeer spijtig. Maar ja, je moet het nemen hoe het komt, en de rust was wel zeer weldadig. De perceptie dat artiesten niet werken is zodanig fout. Wij zijn eigenlijk altijd zodanig bezig dat je nooit eens echt stil kan staan, en die pauze bood Corona wel.
Het leuke aan jou vind ik dat je me steeds op het verkeerde been zet, zowel op plaat als op het podium. Elk optreden is weer een heel andere insteek, prachtig! Waar komt die drang naar experimenteren en jezelf heruitvinden vandaan? (Bij mij van David Bowie trouwens )
Ik weet dat niet, dat is iets dat in zowel Koen Gisen als mij zit. Inderdaad artiesten als Bowie, Roxy Music , Kate Bush en Talk Talk hebben zulke carrières en dat is hetgeen wij altijd geambieerd hebben in plaats van een gooi naar kortstondig succes.
Een van de laatste keren dat ik je live zag was in de kerk van Laken ter gelegenheid van Les Nuits Botanique. Een hele ervaring voor ons als fan, hoe was die ervaring voor jou?
Ja, dat was een superfijn optreden! Een mix van intensiteit en letterlijk ‘spelen’ met het publiek, daar hou ik van. De band met dewelke we die kerkorgeltournee speelden , was ook echt superfijn vond ik, die samenzang met de meisjes was zalig om te doen. En we hebben heel veel gelachen ook …
Ik heb je ondertussen - als je deze van Bell Jazz Fest erbij rekent - vijf keer live gezien, dat is even veel als mijn grote idool en voorbeeld David Bowie. Mijn eerste ervaring was je concert op Rock Werchter in 2000. Je muziek bloeit , naar mijn bescheiden mening, en is best open in een omgeving waar jouw heldere stem je ontroert. Je kreeg dat publiek zelfs stil (herinner ik me) . Nu, hoe ervaar je een optreden op zo een groot podium?
Ik speel heel graag in een verschillende setting. Zo’n groot festival is natuurlijk kicken, maar het gevaar loert om de hoek dat je teveel prestatiestress hebt. Er hing vroeger precies ook altijd zoveel vanaf. Ik was ook vaak ziek van de zenuwen op voorhand, daar heb ik nu veel minder last van. Het enige waarvoor ik graag beroemder zou zijn dan we zijn , is dat je dan laat op de avond in het donker mag spelen, onze muziek zou dan veel meer tot zijn recht komen op een groot podium
Wat geniet je voorkeur? Een kleine club of groot festival?
Beiden hebben hun charmes dus, in kleine clubs heb je tijd en directer contact
Ook wat platenwerk betreft , weet je me altijd te verrassen. Zo was het debuut ‘Mud stories’ eerder experimenteel en hinkte ‘Helium Sunset’ naar zeemzoetigheid, om met ‘White Velvet’ weer een andere kant uit te gaan. Welke kant gaat An Pierlé 2020 /2021 opgaan?
Een uitvergrote versie van toegankelijke songs met een grote dosis kitsch vermengd met heel veel improvisatie en vrijheid in het spel. En verbazingwekkend veel gegroove, en dat is nieuw voor mij. En daartegenover staat de ‘Rewind’ van ‘Mud stories’ die ik in september als Corona het belieft in de AB ga spelen. Integraal mijn eerste plaat spelen na 25 jaar is een grote uitdaging, maar een waar ik enorm naar uitkijk.
Je hebt ondertussen ook een duo jonge talentvolle artiesten onder je vleugels genomen. SCHNTZL heeft, volgens de legende ? zijn album in jouw huiskamer opgenomen. In elk geval , hoe is die samenwerking ontstaan?
Wel, zij waren hun debuutplaat met Koen aan het opnemen, en dus hingen ze hier in huis rond. En toen hebben we eens een muziekkampje gedaan samen, en er bleek veel liefde en wederzijds muzikaal respect te zijn. We brengen mekaar allemaal verder, dus dat is superfijn.
Op Bel Jazz Fest zag ik een gedreven kruisbestuiving tussen jonge wolven en levenservaring, een magie die werkt. Hoe was deze toch wel bijzonder ervaring voor jou? Het mag wat mij betreft, ondanks alles toch niet het ‘nieuwe normaal’ worden
Wat die kruisbestuiving of die manier van online optreden … , geef mij maar live inderdaad, maar we doen het met wat er is hee; Maar ik vind het echt superleuk om met het Quartet te spelen, het is uitdagend en fun en nooit oppervlakkig tegelijk.
Jazz is geen jazz meer, is iets wat ik nogal veel hoor de laatste tijd, het is eerder een vorm van tot het oneindige improviseren geworden. Hoe zie je het zelf?
Ik zie het als een vorm van letterlijk spelen als een kind. Ik ben totaal geen geschoolde muzikant, en dat vind ik soms spijtig want ik loop natuurlijk tegen mijn beperkingen aan, maar ik houdvan die vrijheid. Ik zie het meer als een draad beginnen volgen; Eerder als naar een film kijken.
Waar komt die voorliefde van jazz vandaan?
Van Koen J
Jouw concert met An Pierlé in AB is verschoven naar oktober, zijn er al andere datums geprikt met dit project? Komt er trouwens ook iets op plaat wat dat project betreft?
Er komt zeker een plaat! We hopen in januari te kunnen releasen, naar aanleiding van de Jazzlab tournee die we dan gaan doen.
Ik heb trouwens in een interview gelezen dat je Kanker hebt overwonnen? Hoe gaat het nu met jou? En welke impact heeft dit op je leven
Sja, dat is een grote vraag want het zet wel veel dingen op scherp J Het gaat erg goed met mij, ik ben volledig genezen, en ik wil vooral geen stress en prestatiedruk meer. En vooral veel fun en fijne muziek maken. En tijd hebben, en mij bezig houden met de essentie.
Een heel andere vraag, je hebt ook een eigen label , Helicopter records. Hoe is dat ontstaan en komen er langs die kant (van sommige artiesten op dat label) binnenkort releases uit?
Het label is ontstaan in 2002 toen we ‘Helium Sunset’ helemaal op onze eigen voorwaarden wilden kunnen maken, en eigenaar van onze muziek wilden zijn. Andere releases zijn niet uitgesloten, maar we zullen wel zien; Dat is veel werk om dat goed te doen, en iets voor iemand anders te kunnen betekenen, en we hebben eerder de ambitie om ons op onze eigen muziek te concentreren.
An, dit is mijn laatste vraag. Hoe denk je persoonlijk dat de muziekwereld deze crisis zal overleven?
Geen idee. Mensen zullen altijd muziek blijven maken en nodig hebben. Het is vooral de perceptie van alles wat cultuur is die me zorgen baart. Het wordt als tegendraads en profitariaat beschouwd door meer en meer mensen, en dat vind ik een totaal onterechte en gevaarlijke evolutie; De waarde, zowel emotioneel als financieel van muziek wordt wel echt op scherp gesteld.
Is naast digitalisering het niet de doodsteek van de muziekbeleving zoals het vroeger was? Of mag ik het niet zo zwart/wit zien?
Ik denk dat dat zal evolueren naar iets naast het livecircuit, in welke vorm en met hoeveel mensen dan ook.
Misschien om af te sluiten, waar kunnen mensen merchandiser en dergelijke online kopen, post gerust enkele links
Daar zou ik mij beter ook eens beter in organiseren. Ik zou zeggen, mensen koop platen bij je lokale platenhandelaar en op optredens.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik probeer er in AB bij te zijn in oktober en hoop daar eens dit gesprek fijn over te kunnen doen tussen pot en pint.
Graag gedaan!
Pics homepag @Shamrockshaver
Voidian - Ik denk dat de ambitie, de grootste ambitie, meer is dan enkel albums opnemen. We willen het beste van onszelf geven en groeien in hetgeen we doen
Voidian is een Limburgse stoner-doom band die in 2017 een sprankelend en veelbelovende debuut EP op de markt bracht, in eigen beheer. Ondertussen bleef de band noest aan de weg timmeren, en eerder deze maand verscheen eindelijk een full album ‘Through the Eyes of the Flame’.
Voidian bestaat uit muzikanten die het ambacht van stoner-doom sfeer al veel jaren onder de knie hebben en dat straalt deze plaat ook uit. Gelukkig staat het de spontaniteit niet in de weg. Dat is ook onze recensent niet ontgaan. Hij schreef erover: ‘’Dit debuut klinkt ferm en bevat indrukwekkende performances van elke muzikant. Samen vormt dat een sterk geheel dat gemakkelijk boven de middelmaat uitstijgt.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78812-through-eyes-of-the-flame.html
We hadden, naar aanleiding van deze release, en uiteraard ook hoe je als band en mens omgaat met de crisis waar we nog steeds in leven, een fijn gesprek met de band.
Voidian is ontstaan in 2015, wat ik zo interessant vind aan de band is , dat je uiteenlopende stijlen tegenkomt gaande van doom over sludge naar stoner, allemaal binnen een lekker donkere omkadering. Hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
We zijn van mening dat ‘doom’ de basis is. Maar voor ons gaat de inspiratie behoorlijk ver en is één enkele omschrijving vrijwel onmogelijk. Onze inspiratie is een beetje een mengelmoes van iets heel duister, psychedelisch, maar ook een zoektocht naar een bepaalde groove en structuur vinden we belangrijk. Bovendien zijn we niet alleen fan van genres in metal. Ook vele andere muziekstromingen, en we houden ook van films en dan voornamelijk horrorfilms. Dat er gesproken wordt over Sludge, Stoner, StonerDoom etc, vinden we allerminst erg, maar het kan nog verder gaan dan alleen die benamingen uiteraard.
Originaliteit is voor Voidian zeker en vast essentieel. Ondanks dat jullie nog zo een jonge band zijn, heeft elk bandlid wel al wat watertjes doorzwommen. Vertel eens wat meer over jullie verleden voor Voidian?
Tja, elk van ons heeft sinds zijn jeugd in verschillende bands, in verschillende genres gespeeld. Met niet echt heel veel succes :), en wij kennen onszelf ongeveer even lang. Dus voor ons een band starten , was misschien wel een klein beetje onvermijdelijk als we er nu aan terugdenken. De genres waarin we gespeeld hebben was dan wel weer behoorlijk veelzijdig! Genres zoals hardcore, punk, prog, darkwave etc zijn ons niet vreemd.
Heeft de bandnaam een bepaalde betekenis?
Niet meteen een echte betekenis, maar de bandnaam zelf, is eerlijk gezegd te gek tot stand gekomen. Doctor Witch was samen met Frederik ‘Cozy’ Cosemans (Hemelbestormer, Hedonist e.v.a) naar Black Sabbath gaan kijken. Op GMM tijdens de song “Into The Void” kwam Cozy met het idee “Waarom niet jullie band VOIDIAN noemen?!” Na een goede nachtrust kwam Doctor Witch met de bandnaam op de proppen en we waren alle drie meteen overtuigd dat het VOIDIAN zou worden. De ‘play ons words’ vonden we leuk en een verwijzing naar Black Sabbath leek ons geen verkeerd besluit. Om nog maar over het woord “Void” te zwijgen.
Het debuut ‘Through eyes of flames’ kwam er pas nu , waarom heeft het zo lang geduurd?
Allerlei redenen eigenlijk. Eerst en vooral waren we van plan een EP op te nemen in de studio. (Studio 508). Toen de drie songs waren ingeblikt, wat overigens vrij snel was verlopen, besloten we er een full van te maken. En vanaf toen was de planning hier en daar in de war. Er speelde van alles! Er volgden huwelijksreizen, kinderopvang, werk, privé-toestanden en dergelijke zaken. Niets erg, maar pas toen dit allemaal achter de rug was, konden we terug de studio in kruipen om ons werk af te maken en ons opnieuw te focussen op Voidian. De opnames waren relatief kort en vlekkeloos! Als je alles over de hele lijn zou zien offcourse. Maar we waren heel nauwkeurig en gefocust over de mix. Daar is ook wel wat tijd in gekropen, maar toch was het voornamelijk (voor ons drieën en onze studioman Jan Lathouwers) een gaatje vinden in de drukke agenda’s. Maar we bleven geduldig, en Jan ook. Geweldige vent om mee samen te werken! Hij begreep wat voor resultaat we wilden behalen.
Het was een bijzonder intensieve trip voor mensen als ik met een donkere ziel zelfs , een waar oorgasme, hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Haha! Wel Erik, heel fel bedankt! Dan is onze missie toch wel tamelijk geslaagd :) Jij bent niet de enige met die donkere ziel offcourse. Ik denk dat wij met drieën onze muziek goed weten aan te voelen omtrent die ‘duisternis’... Zo zijn we nu eenmaal... Maar de algemene reacties... Stonden we echt van te kijken! Veel mensen, bijvoorbeeld aan de kanten ook van de Verenigde Staten (niet alleen daar), waren vol lof over onze plaat. Onze die hard vinyls waren in no time uitverkocht en we krijgen echt erkenning voor het harde werk dat we erin hebben gestoken. Veel positieve reviews in binnen- en buitenland en vooral veel fans (zoals wijzelf fans zijn) die de heavy muziek enorm weten te appreciëren. Echt een geweldig gevoel en zoiets werkt uiteraard ook zeer motiverend! Dat we zelfs op 12 juni, toen de officiële release was van de plaat, meteen reactie kregen van een fan uit Noorwegen om kost wat het kost een die hard vinyl te shippen vonden wij echt te gek! Dus ja, enorm tevreden!
Naast de prachtige muziek, is ook de platenhoes een waar kunstwerk, hoe en waar hebben jullie die kunstenaar gevonden?
We hebben die kunstenaar in ons midden. Dat is sergeant Doom van Voidian zelf! De albumcover schetst een verhaal. Oorspronkelijk was het een drie meter breed en twee meter hoog schilderij. Geschilderd ergens in november 2019 door sergeant Doom zelf. Het is een heel persoonlijk werk met heel veel symboliek. Links van de cover wordt ziekte afgebeeld. Rechts wordt stress afgebeeld. Ongeveer midden boven wordt angst gerepresenteerd en centraal beneden zien we een omhelzing met een vrouwelijke figuur. Die figuur bespeelt een snaarinstrument op de ribben van een gekwetste ziel. De rest van Voidian was meteen verliefd op die cover. Een ferm stukje kunst!
Er zit ook iets ‘ritueels’ achter die donkere muziek. Is dat een bewuste keuze?
Gho. Eigenlijk wel ja. Ik denk dat het wel een bewuste keuze was. Uiteraard heeft Ritual Fire dat occulte ‘rituele’ gevoel in de muziek, maar eigenlijk heeft elke song wel iets in die trend inderdaad. Songs waar wij ook nog steeds, en vooral live, een ‘ritueel’ gevoel bij krijgen is “The Murderous Sea”. Toch wel best episch en misschien wel de meest veelzijdige song op het album, waar heel veel duistere dingen in gebeuren.
Jullie zitten bij Polderrecords, die meestal toch in de stoner zit, hoe zijn jullie bij Tom terecht gekomen?
Polderrecords was ons niet geheel onbekend offcourse, (veel te gekke bands op het label) maar is een klein beetje via Consouling Records gegaan. De doorverwijzing was een gouden tip en met Tom hadden we meteen een goed gevoel. De klik was er! En ook net als wijzelf, is hij een enorme fan van Heavy Music :) More power to him!
Deze corona tijden zijn voor iedereen moeilijk, nu alles begint te versoepelen likken velen hun wonden. Hoe gaan jullie als muzikant, maar ook als mens om met zo een crisis?
Een beetje hetzelfde als iedereen denk ik. Het muzikale aspect heeft voor een lange periode toch wel on hold gestaan. Behoorlijk frustrerend en vervelend. Maar privé gezien, hebben we natuurlijk geprobeerd gezond te blijven. Hier en daar hebben we via messenger ‘bandmeetings’ gehad. Tot een echte meeting was het niet gekomen natuurlijk. Plezant was het natuurlijk wel! Veel bijgepraat en veel gelachen. En eens terug in de repetitieruimte viel er toch wel een last van onze schouders. Weer terug aan de slag! Heel blij om!
De cultuur blijft ook nu weer opvallend in de kou staan, terwijl terrasjes, winkels en straten vol beginnen te lopen alsof de oorlog voorbij is. Hoe sta je daar tegenover?
Enorm dubbel gevoel...Uiteraard probeer je voor zo’n dingen begrip te tonen, maar als je hier en daar dan leest, zelfs ziet, dat ze met de honderden, zelfs duizenden, samenkomen om te demonstreren tegen God en weet wat allemaal, gigantische feesten, propvolle supermarkten... I dunno... Toch wel een klein beetje vreemd allemaal. Natuurlijk zijn er veel bands/muzikanten die zichzelf wel kunnen redden, maar hoe zit het dan met tal van organisaties, concertzalen enzoverder? Zulke dingen zijn toch wel... mja... dubbel... Zonde eigenlijk allemaal.
Jullie gingen je debuut live voorstellen, wat is er nog allemaal in het water gevallen door deze crisis?
Er stonden nog een aantal coole gigs in de pijplijn, maar wat vooral erg was: het optreden in Luik, La Zone, met het fantastische Khemmis! Iron Walrus zou ook supporteren, ijzersterke band ook, maar dat we niet met Khemmis het podium konden delen , konden wij wel van janken. Balen en nog eens balen. Dit was vooral erg omdat we, één, fan zijn van die band natuurlijk. En twee, het al een heel hoop geregeld, was om het klaargespeeld te krijgen. Dan was het eindelijk gelukt (dankzij de goede organisatie van La Zone), een gezonde dosis doorzettingsvermogen en voila, daar komt die Corona... Bye bye gig... Wellicht valt het nog te regelen in 2021. Lets hope.
Wat zijn de plannen voor na deze crisis?
Releaseshow! Uiteraard is onze show er nog steeds hè! Is verplaatst naar de 26ste september in Plan B in Munsterbilzen. Onze support is gelukkig onveranderd gebleven. De release show is nog steeds met The Progerians en Rope&Bones. En wat nog? Zo veel mogelijk onze album ‘Through Eyes Of The Flame’ promoten uiteraard. Gelukkig zijn we opnieuw begonnen met repeteren en zijn we volop aan het hameren op gloednieuwe songs. Dus we gaan op zijn Voidiaans gewoon door.
Om daar een beetje op voort te borduren, wat zijn de ambities van de band?
Muziek schrijven dat ons blijft uitdagen. We willen denk ik album na album beter en beter worden en we willen songs schrijven die we zelf te gek vinden en graag horen. Ik denk dat de ambitie, de grootste ambitie, meer is dan enkel albums opnemen. We willen het beste van onszelf geven en groeien in hetgeen we doen. En ja, naïef zijn we niet. Beroemd gaan we, en willen we, denk ik zelfs, niet worden. Maar wat we graag willen, zijn te gekke shows/tours doen etc...
Is er, wat live concerten betreft, een land of festival waar je absoluut wil spelen? En waarom?
The Saint Vitus bar in Brooklyn, New York? :) ik denk dat we het eens daarover gehad hebben. En Roadburn festival natuurlijk. Ik denk dat donkere zalen, duistere veneus, veel beter bij onze muziek aansluiten dan ergens om 13.00 ‘s middags in de volle zon ergens op een razend populair festival. Plekken zoals Acatraz, Haunting The Castle enzoverder lijkt ons ook heel fel aan te spreken. Maar plekken waar er gewoon te gekke bands zijn: count us in!
Iets anders, door deze corona tijden boomt het aanbieden van muziek via filmpjes op sociale media, het brengt wellicht geen geld in het laadje maar zorgt misschien voor wat bekendheid naar een publiek dat je anders misschien niet leert kennen. Dat is mijn mening, wat is jullie mening? En schept het voor Voidian eventueel mogelijkheden?
Klopt. We zijn er helemaal voor, maar uiteraard is een echt live optreden natuurlijk niet te vergelijken. Een gig met echt publiek is toch wel een veel leuker gevoel. En nu we het er toch over hebben: op zaterdag 25 juli gaat Voidian voor het eerst een live feed doen dankzij No Name Collective in de Kinky Star op de Vlasmarkt in Gent! We laten het maar op ons afkomen :) Dus ja, mogelijkheden zijn er zeer zeker. De underground stopt niet!
Bandcamp heeft de bands een beetje ondersteund, Spotify niet. Hoe sta je tegenover streaming? En Bandcamp?
Mja... Het is wat het is. Dat Spotify zoiets niet regelt, is ergens wel zonde, maar ja, je kan niet alles hebben. Maar eigenlijk geen klachten hieromtrent. Bandcamp zijn we heel tevreden van. Veel mensen hebben ons leren kennen via Bandcamp!
Om af te sluiten. Doordat er geen concerten doorgaan , kunnen de fans zich enkel wenden tot aankopen online (die prachtige plaat op vinyl bijvoorbeeld) waar en hoe kunnen ze dat?
Merci Erik! Wel in ons geval is het, net zoals vele anderen bands, ook online allemaal te verkrijgen. (Heel fel bedankt trouwens aan allen die ‘through eyes of the flame’ al hebben aangekocht!). Maar waarom niet: stuur ons een bericht en dan zorgen we ervoor dat onze plaat zo snel mogelijk jullie kant op komt! We proberen ook de plaat in zoveel mogelijk speciaalzaken te leggen (wat hier en daar gelukt is) voor degenen die op de old-school manier willen gaan aankopen.
Onze releaseshow de 26ste september is uiteraard ook een dikke aanrader om ‘Through Eyes of The Flame’ in je bezit te krijgen.
Meer informatie
https://voidian.bandcamp.com
https://www.facebook.com/voidian
Verder is natuurlijk Polderrecords een hele goede optie! Maar hierbij nogmaals onze links om alles aan te kopen online
https://polderrecords.be/pr023-voidian-through-eyes-of-the-flame
Bedankt voor dit fijne gesprek, we doen dat hopelijk snel over tussen pot en pint, of tijdens een rituele donkere avond bij het drinken van het bloed van jonge maagden hahaha
Heerlijk Erik!! Geef ons maar een gil ;)
Jef Verheijen - Rock The Fox - Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen
We komen hem frequent tegen op een optreden of festival … Jef Verheijen is de bezieler van ‘Rock The Fox’ en zet zich al veel jaren in voor het promoten van bands en artiesten van uiteenlopend allooi. Met vallen en opstaan heeft hij deze artiesten een podiumplaats kunnen bezorgen, en sommige een zekere naam en faam. Binnen dit project ‘Interviews in Tijden van corona’, en ook wegens de recente releases van een van de bands die hij onder zijn vleugel heeft, RRRAGS, vonden we het logisch ook hem enkele vragen te stellen over zijn projecten, en hoe je als promotor omgaat met zo een crisis.
Jef, om met de deur in huis te vallen. Hoe is jouw project ‘Rock The Fox’ begonnen?
Nadat ik afstudeerde aan de PXL-Music kreeg ik de kans om als freelancer aan de slag te gaan bij Gentlemanagement. Daarnaast was ik nog met een aantal bands en projecten bezig. Ik was veelal met nichebands bezig en deed ook vaak hun boekingen, met toen fijne resultaten. De vraag om boekingen te doen werd groter en toen richtte ik Rock The Fox op en centraliseerde ik al mijn activiteiten hieronder. Ook het feit dat ik nergens anders werk vond, dan ben ik maar zelfstandige geworden, zonder te weten wat er mij te wachten stond. Niet geschoten is altijd mis.
Je hebt ondertussen een heel parcours afgelegd, wat waren de hoogte- en diepte punten?
Uiteraard, ik heb grote delen van Europa gezien, kunnen samenwerken met geweldige mensen op internationaal niveau. Ik ben er van overtuigd dat ik in al die tijd met mijn eigen firma veel meer heb geleerd dan dat ik ergens op de payroll stond. Qua dieptepunten zijn het vaak ook financiële kwesties, beschik ik nog over voldoende liquiditeit, ga ik alle rekeningen op tijd kunnen betalen, hoe zal de toekomst er gaan uitzien. In onze sector ben je zo afhankelijk van externe factoren. Het zijn momenten dat je je afvraagt of je inspanningen wel gaan lonen op termijn en/of je misschien toch niet een andere baan moet zoeken. Maar die momenten zijn even snel ook weer weg.
Welke bands en artiesten heb je de beste herinneringen aan?
Ik heb met alle bands waar ik mee werkte goede herinneringen. Soms loopt een samenwerking wat minder uit als verwacht of verhoopt, maar ik denk dat ik alle mensen waar ik in het verleden mee heb gewerkt recht in de ogen kan kijken en ze nog steeds begroet. Dus daar zijn zeker geen hard feelings. Mocht dat toch niet zo zijn, mogen ze me altijd iets laten weten J
Onlangs kwam de nieuwste van RRRAGS uit, een zeer energieke schijf met een psychedelische tongval. Hoe waren de algemene reacties?
Positief. We hebben met All Noir samengewerkt voor de promo. Mona is een goeie persoonlijke vriendin en kent haar job als geen ander. De vele positieve persreacties zijn ook grotendeels dankzij haar werk en uiteraard de goede plaat zelf. De buitenlandse interesse is er ook serieus mee gegroeid, dus dat helpt zeker. Onlangs praatte ik met Desiree Hansen van LayBare en ze had nog nooit een release gehad die zo snel liep als de onze. Onze vinyls zijn zo goed als uitverkocht en worden nu bij geperst, de CD’s lopen als een trein. Zeer geslaagd dus, wel jammer dat we het niet kunnen koppelen aan een mooie reeks shows, maar die komen er nog.
Je hebt ook wel enkele toppertjes onder je vleugels zoals Nele Needs a Holiday (een van mijn persoonlijke favorieten) ze stond o.a. op de Fonnefeesten. Hoe zijn jullie in contact gekomen?
Nele Van den Broeck zag ik voor het eerst in 2010 op de Rock Rally. Mijn vrienden van The Mojo Filters stonden er ook. Het blijft nog altijd een van de sterkste finales van alle edities. Daarna ben ik haar een beetje uit het oog verloren. In 2014 bracht ze ‘It’s My Party’ uit, toen zat ik bij Gentlemanagement en deden de mensen van GentlePromotions op hetzelfde kantoor haar promo. Toen ik de plaat beluisterde , geloofde ik er wel heel fel in. We hebben dan in nov/dec 2014 ergens in Merchtem een koffie gedronken en erover gesproken. Ondertussen zijn we 6 jaar verder en werken we nog altijd samen.
Ook van Off the Cross staat er nieuw werk op de agenda (dacht ik) ? In een andere line-up. Vertel gerust iets meer?
De heren van Off The Cross zijn volop aan het schrijven en opnemen. Ik heb al wat dingen gehoord en ze klinkt zeer internationaal. We gaan zoals elke keer de lat weer wat hoger leggen, maar ik heb er wel vertrouwen dat we ook hier iets moois van gaan maken. Hoe en wanneer, dat hou ik nog even geheim.
Kortom, welk ander nieuws mogen we ons binnenkort aan verwachten van jou kant uit? En wanneer? Vertel gerust wat meer nieuwtjes (een leuke primeur mag ook hoor)
Momenteel heb ik niet meteen concrete zaken in de pijplijn zitten. Uiteraard blijft ook hier de creativiteit niet stilstaan. Aan ideeën en projecten is er alvast geen gebrek. Het zijn vaak tijd, geld en andere middelen die me daarin tegenhouden. Ik kan een kleine scoop geven, ik ben bezig met het oprichten met een nieuw platform voor harde muziek om zowel grote als kleine bands bij te staan. Hierover zijn de eerste plannen en gesprekken al geweest. Als alles goed gaat gaan we in juli van start met de voorbereidingen en zijn we hopelijk tegen januari 2021 operationeel.
Ik veronderstel dat er door deze corona crisis ook bij jou veel in het water is gevallen? Wat juist?
Naast boekingen en management doe ik ook veel producties. Zo goed als alles is verdwenen op 1 dag, concerten, opdrachten… Als kleine zelfstandige niet handig, want je rekent er ook voor een stuk op. Mensen mogen niet vergeten dat wij geen bakkerijen zijn of zo. We bakken niet ’s avonds brood, verkopen het ’s ochtends en het geld zit ’s avonds in de kassa. Wij zijn vaak al vanaf augustus, september het jaar vooraf bezig met shows te boeken voor een festivalzomer die 9-12 maanden verder zit. De afspraken worden dan al gemaakt, maar het geld komt pas later binnen. Managers factureren ook niet zoals boekhouders en advocaten per uur. Eigenlijk zijn wij slechte schilders. Een normale schilder vraagt een vast bedrag om het te schilderen. Wij schilderen eerst het huis en zeggen dan tegen de eigenaar dat we 20% commissie nemen op de meerwaarde van het huis. Leg dat maar eens uit als businessmodel aan de eettafel op een familiefeest.
Hoe ga je daar als label, muziekliefhebber en mens mee om?
Het was niet makkelijk. De concerten van maart werden eerst verzet naar mei, dan weer naar september. De situatie en lockdown was ook niet makkelijk te verteren, maar als je geen uitzicht op perspectief hebt , maakt het alles wat onzeker. Ik geloof er ook niet in dat we terug naar business as usual of naar de periode precorona. Naast het Heizeldrama, Pearl Jam op Roskilde, Pukkelpopstorm zal dit een kantelpunt zijn over hoe evenementen er in de toekomst zullen uitzien. Achteraf gezien ben ik wel blij dat we er voor gekozen hebben om de plaat van RRRags alsnog uit te brengen. Iedereen hield zijn platen achter de hand voor ‘betere tijden’, ondertussen zaten mensen maar te wachten op nieuw materiaal. Dat heeft ook in onze kaart gespeeld. Maar de muzieksector is niet de enige getroffene, de sportsector ook bijvoorbeeld. Heel veel businessmodellen zullen herbekeken moeten worden. En dat hoeft niet iets slecht te zijn. Diep vanbinnen hoop ik dat we wel mekaar binnenkort terug een hand, zoen of knuffel kunnen geven. Dat zal mij persoonlijk het meest deugd doen.
Wat zijn (naast nieuwe release zoals hierboven) de verdere plannen na deze crisis?
Het grootste probleem bij een relance is nieuwe business te kunnen creëren. Hoe ga je als band in godsnaam nog shows kunnen spelen in 2020 en voorjaar 2021 als alle shows en slots voor festivals al ingevuld zijn. Dan is het wel fijn om terug te kunnen werken, maar als je afzetmarkt al volledig vol zit, kan je uiteraard moeilijk iets verdienen. Ondertussen heb ik mijn consultancytak verder uitgebouwd. Ik schrijf nu professioneel subsidiedossiers, niet enkel voor Jeugd, Sport & Cultuur, maar ook voor KMO’s. Zo blijft er constant geld binnenkomen, ondertussen beschik ik over de mogelijkheid om mijn bedrijf overeind te houden en uit te kunnen kijken naar betere of andere tijden. Maar het komt goed.
Hoe sta je tegenover het aanbieden van muziek (live) via live streaming? En kan dat deuren openen?
An sich is het niet nieuw, het is geëxplodeerd bij de lockdown. Ik geloof wel dat er daar mogelijkheden in liggen en zelfs een businessmodel. Maar dat staat voorlopig nog niet op punt volgens mij. Een concert, theatervoorstelling, voetbalwedstrijd… Het zijn allemaal zaken die sfeerbepalend zijn mét publiek. Als je zelfs ziet dat de kijkcijfers van de grote competities dramatisch gezakt zijn sinds er zonder publiek wordt gespeeld , zegt voldoende. Muziek kan perfect thuis geconsumeerd worden, maar dan op plaat of vinyl. Ik zie me nog niet op Netflix een liveconcert bestellen ofzo.
Daarnaast zijn we met Off The Cross nu ook met Hellgium bezig wat een online streamingsfestival is, en waar we met giften werken en een T-shirt verkoop. Voor de stream hebben we ondertussen een 20-tal locaties die het in hun zaak, café, zaal of jeugdhuis het zullen uitzenden. We brengen mensen samen voor een concert/festival, de horecazaken kunnen zo ook wat extra inkomsten genereren en samen genieten van het concert. Ik ben echt benieuwd naar de reacties, maar voorlopig is iedereen toch vrij positief.
Ik geloof er dus wel in dat het kan, enkel de businessmodellen die ik momenteel heb zien passeren , lijken me niet stabiel genoeg over een langere periode. Maar zeg nooit, nooit.
En wat is je mening over Spotify of Bandcamp en dergelijke?
Fijne platformen, geen problemen mee. Enkel Bandcamp zou misschien ook vergoeding voor de streams kunnen gaan aanbieden, maar dat hoeft niet. Het is noodzakelijk om op de hoogte te blijven van nieuwe technologieën, stilstaan is achteruitgaan. En bij nieuwe initiateven moeten we ook eens kijken hoe we ze kunnen gebruiken en ze niet gelijk afketsen. Ik ben voor vooruitgang en digitalisering, dus laat het maar komen.
Iets anders, je zit ook achter de organisatie van ‘Deep In The woods’ (dacht ik)? Het festival gaat niet door, zijn er geen alternatieven mogelijk?
We hebben zeer recent deze beslissing genomen en die was zeker niet makkelijk. Vanaf midden april tot eind juni ben ik constant bezig geweest met opties, mogelijkheden en pistes te bekijken. Met een aantal mensen uit de muzieksector is er LIVE2020 gekomen, ook om overleg te kunnen hebben met de overheid. Dan is het uiteraard wachten op de Veiligheidsraden en de omschreven adviezen. Het waren dus vooral weken met veel lezen, studeren en schrijven van mogelijkheden. Veel denk- en schrijfwerk, ook met alternatieven.
Nu voor Deep In The Woods mag je niet vergeten dat we dat met heel de ploeg vrijwillig doen. Er is niemand in loondienst, dus dit moet allemaal in onze vrije tijd gebeuren. Toen we de beslissing namen, was er nog te veel onzekerheid over hoe we het zouden kunnen organiseren en hoe het publiek zou reageren in ticket sales. Het was de meest logische beslissing om zowel de gezondheid van de mensen als die van het festival niet in het gevaar te brengen.
Achter de schermen zijn we wel aan enkele alternatieve mogelijkheden aan het denken. We komen er heus wel uit.
Trouwens welke impact denk je dat deze crisis zal hebben op de muziekwereld?
Dat er een impact zal zijn, is open deur intrappen. Hoe groot ze zal zijn kan ik niet inschatten, ik hoop vooral dat er geen monopolisering zal optreden in de markt. Dat kleine bedrijven in alle takken de boeken moeten neerleggen en worden overgenomen, dat zou de markt kunnen ontwrichten. Ook naar werknemers zal het zoeken zijn volgende zomer, velen zijn nu bezig met ander werk te zoeken of hebben dit al gevonden ; of ze nog zullen terugkeren is dan nog maar de vraag.
Maar iedereen is er het beste van aan het maken en ik ben wel hoopvol voor de toekomst. We komen er wel uit.
Om af te sluiten, zet hieronder enkele links waar mensen merchandiser kunnen kopen nu dat voorlopig niet kan op concerten of festivals?
Off The Cross: https://www.offthecross.be/shop
Nele Needs A Holiday: https://neleneedsaholiday.bigcartel.com/
And Then Came Fall: https://andthencamefall.bigcartel.com/
RRRags: https://rrrags.bigcartel.com/
Mike Keirsbilck - Consouling Sounds - We kiezen bewust artiesten uit die vanuit hun buikgevoel tewerk gaan, en met een oog voor melancholie en emoties hun muziek brengen. Het moet dus vooral echt aanvoelen
Sommige interviews monden uit in gezellige babbels, met een kop koffie bij de hand., waardoor een voorbereid ‘vraag/antwoord’ gesprek eigenlijk overbodig wordt. We zakten op een toch wat druilige zaterdagochtend af naar Gent voor een gesprek met Mike Keirsbilck, medeoprichter en bezieler van het label Consouling Sounds.
De winkel, gelegen vlakbij de Vrijdagmarkt, doet ons terugdenken aan die gezellige muziekwinkels in de jaren ’80. Mike staat echter met beide voeten in het heden, zo zou uit het gesprek blijken. Naast snuisteren door het aanbod, werd ons dus ook een koffie aangeboden. ‘met melk of suiker’. ‘Nee, zwart, daar gaan we altijd voor’. Daardoor was het ijs gebroken en gingen we over naar de eerste vraag. Over die donkere kant van het label zouden we het trouwens ook uitgebreid hebben.
Het is een standaardvraag, de meeste van onze lezers kennen Consouling Sounds wel, maar toch … Wanneer en hoe is alles begonnen?
Mike: Het is allemaal begonnen rond 2007, ik had bij uiteenlopende bands gespeeld en was een beetje uitgekeken op het doelloos links en rechts optreden , maar ik wilde toch nog actief met muziek bezig zijn. Ik sprak een kennis aan die een klein label had, en vertelde hem dat ik interesse had om mee op de kar van zijn label te springen. In eerste instantie liet hij me weten dat hij daar mee ging ophouden, maar later belde hij me of ik nog interesse had daarin. Zo is de bal langzaam aan het rollen gegaan. We gingen van start onder de vleugels van de console vzw. Dat is een vzw die mijn vrouw Nele oprichtte om aan de slag te kunnen gaan met grensoverschrijdende kunstvormen. We voelden ons daar als een vis in het water. De vzw is trouwens in slaapstand gebracht nadat wij de winkel openden, maar die is sinds vorig jaar opnieuw actief om aan laboratoriumwerk te doen binnen de muziek. Like de console vzw zeker checken op Facebook om op de hoogte te blijven van de spannende plannen die we daar gaan uitrollen. (https://www.facebook.com/deconsolevzw/ )
Maar goed, langzaam is het label dus beginnen groeien. In eerste instantie kwamen we uit post-rock middens, maar gaandeweg wilden we onze muzikale horizonten verbreden. Onder impuls van mijn collega zijn we onmiddellijk internationaal gaan denken. De underground niche muziek die wij brengen kent internationaal wel een ruim publiek, maar onder de eigen kerktoren zouden we niet zo ver vooruit zijn kunnen gaan. Dankzij het internationale netwerk dat we van in het prille begin opbouwden , konden we een stevig fundament leggen om op door te groeien.
En de winkel? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Mike: Rond 2013 was Consouling Sounds zodanig gegroeid dat ik het onmogelijk nog als hobby kon blijven verder zetten. Ik stelde mijn vrouw voor om de activiteiten op een professionele manier verder te zetten, in de hoop dat ze me hier niet mee ging uitlachen. Ze lachte me daar niet mee uit, maar heeft meteen de koe bij de horens gevat en is gaan onderzoeken hoe we dat professioneel zouden kunnen verder zetten. Uiteindelijk kwamen we uit bij een plek in de stad waar mensen konden samen komen, een koffie drinken, praten, plannen smeden en ook platen kopen. Het was geen vooropgezet plan om een platenzaak te openen, maar alles is organisch gegroeid tot waar we nu staan.
Is het eigenlijk nog interessant om een platenzaak (of label) te hebben met vergaande digitalisering?
Mike: We merken toch dat mensen nog steeds op zoek zijn naar een fysiek object. Ze willen toch iets in handen hebben. Vanzelfsprekend is dit constant onderhevig aan evolutie, en houden we de vinger aan de pols. Zo zijn we ook aan het experimenteren met het presenteren van muziek op andere manieren. Zo biedt Monnik zijn laatste album bijvoorbeeld niet alleen aan op CD en LP, maar ook als ‘thee met downloadcode’. Dit zonder dat het een gimmick wordt. De shows van Monnik zijn dan ook een soort van ‘thee ceremonie’ geworden waarbij het publiek een kopje thee aangeboden krijgt om het samen te laten gaan met het optreden. Een extra zintuig wordt op die manier geprikkeld. Wanneer mensen dezelfde ervaring willen evoceren , dan kunnen ze de thee met download code kopen, en dat thuis zelf nog eens gaan herbeleven.
Hoe sta je tegenover streaming? Als een medium om bands te ontdekken? Geef gerust de voor je de voor- en nadelen?
Mike: Financieel heb je daar als band in de niche niet zo heel veel aan, maar om een band of artiest te ontdekken is het een medium waar ook wij dankbaar gebruik van maken. We bekijken de streamingdiensten dus zeker niet als onze vijand, maar gaan het zelf inzetten ter promotie van onze artiesten.
Om ook terug te komen op dat donkere. Waarom toch die - hoe zal ik het zeggen - duistere kant van de underground? Hoe is de interesse daarvoor ontstaan?
Mike: Ook dat is iets dat eerder organisch gegroeid is. We kiezen bewust artiesten uit die een oprechte urgentie voelen om door middel van hun muziek iets met de wereld te delen. Van in het begin al richtten wij ons op muziek waar het troostende aspect uit spreekt. Het woordspelletje in onze naam is er niet voor niets natuurlijk: to console the soul, of: de ziel troosten. Zo kom je dus vaak terecht bij eerder duister aanvoelende muziek, omdat deze emoties vaak bij zowel de artiesten als de fans aangesproken worden en op de een of andere manier geconfronteerd en verwerkt worden.
In 2016 hadden jullie een podium op Dunk!festival. Heeft dit bepaalde nieuwe deuren geopend?
Mike: Deuren geopend, niet direct. Het heeft er wel voor gezorgd dat we letterlijk een podium kregen om een staalkaart te brengen van de genres die we behelzen. We worden immers makkelijk in de hoek van ‘dat metal label’ geschilderd. En begrijp me niet verkeerd: er is niets mis met metal. We hebben zelf ook metal binnen ons aanbod. Maar Consouling is dus veel meer dan dat. Dat we dat op het Dunk!festival tot uiting mochten brengen, daar zijn we de organisatie van het festival nog steeds dankbaar voor. Heel veel mensen hebben onze veelzijdigheid kunnen proeven, en zijn ons zo wat nauwer beginnen volgen.
Consouling Sounds draait al enkele jaren mee. De winkel doet het ook goed, toch is het -ook zonder corona - in deze digitale tijden niet evident om een label en winkel te beheren. Wat is jullie toverformule om dat wel te doen lukken?
Mike: Een toverformule is er niet. Het is gewoon blijven inspelen op de dingen die rondom ons gebeuren. Andere wegen inslaan eventueel, op een creatieve wijze omgaan met digitalisering bijvoorbeeld. Of nu ook met die Corona crisis creatieve manieren zoeken om muziek bij de mensen te brengen.
Als je terugkijkt naar het verleden, zijn er dingen die je - weten wat je nu weet - anders zou aanpakken?
Mike: Er zijn altijd dingen die je anders zou aanpakken als je terug kijkt naar het verleden. Dat is nu eenmaal eigen aan ondernemen: je tast af, en probeert dingen uit. Niet alle dingen blijken succesvol te zijn. Maar, daarmee heb je het toch geprobeerd, heb je er uit geleerd, en kan je weer verder gaan. Zo pakken wij vandaag onze promotie bijvoorbeeld heel anders aan dan enkele jaren geleden. We hebben geleerd dat het voor ons minder rendeert om advertentiebudgetten vrij te maken voor gedrukte media. Het is veel interessanter om in te zetten op andere kanalen. Het duurt altijd even voor dat besef groeit. We hadden daar dus al langer mee bezig kunnen zijn. Maar, het pad daar naartoe brengt inzichten mee waar we nu dan weer wel de vruchten van kunnen plukken.
De muziek en culturele sector is samen met de horeca wellicht het meest getroffen door deze crisis waarin we leven. Hoe ga je daar als label en ook winkel mee om?
Mike: In eerste instantie zaten we in zak en as, maar we zijn na enkele weken bewust blijven releases uitbrengen. Zelfs al wisten we , dat toeren onmogelijk geworden was, we niet dezelfde impact zouden genereren wat promotie en verkoop betreft. Toch wilden we de schouders niet laten hangen. Zeker in zulke rare en beangstigende tijden kan muziek soelaas brengen.
Vooral in het begin van de lockdown was het moeilijk. Iedereen was in shock of dacht misschien dat het snel zou overwaaien. Toen het duidelijk werd dat de mensen wel voor even gingen binnen zitten, hebben wij door middel van filmpjes en verhalen via de sociale media de mensen toch een blik op onze werking willen geven. Dit sloeg wel aan. De mensen apprecieerden het wel dat we hen dingen lieten zien. Zo hebben we onze verkoop online een boost kunnen geven, waardoor we de moeilijke periode konden overbruggen. Het blijft natuurlijk moeilijk, en het is nog bang afwachten wat de toekomst zal brengen.
Misschien nog belangrijker, hoe ga je als mens (en gezin) om met zo een ongeziene crisis?
Mike: Dat was bijzonder hectisch. Het thuisonderwijs van onze kinderen heeft er toch wel op ingehakt. Begrijp me niet verkeerd. Ook hier was zeker een voordeel aan. Ik genoot er wel van om zo dicht bij mijn kinderen te kunnen staan, en met hen bezig te zijn. Dat maakte echter wel dat ik van in de ochtend tot 4-5u in de namiddag bezig was met hen. Dan pas kon ik aan mijn werk beginnen, wat betekende dat ik mijn dagen maar rond middernacht, 1u kon afsluiten. En de volgende dag hetzelfde stramien. Heel erg zwaar dus, en het was allemaal niet makkelijk. Maar tegelijk was ik ook ontzettend dankbaar dat ik tot na middernacht kon blijven werken. Al die inspanningen hebben wel degelijk hun vruchten afgeworpen. Zonder dat hadden we de boeken mogen sluiten. Ik heb me even driedubbel moeten plooien, maar het is het zeker waard geweest.
Amenra deed ook iets bijzonder met een song van Zjef Vanuytsel "De zotte morgen'' , een prachtig initiatief. Zouden er in de toekomst zo nog komen van artiesten uit uw stal (om het zo uit te drukken)?
Mike: Die impuls komt niet van ons uit. Alle artiesten krijgen volledige en absolute creatieve vrijheid. Amenra heeft heel veel respect voor het werk van Zjef Vanuystel. Ze coverden al op fantastische wijze “Het Dorp”. Ze hadden nog een opname van “De Zotte Morgen” liggen. Het contrast van die tekst met de desolate leegte in Gent tijdens de lockdown , prikkelde de band om er iets mee te doen. En dat blijkt dan veel meer mensen aan te spreken dan dat je zou denken. Op Indie Store Day is er een 7” uitgebracht van Vanuytsels ‘De Zotte Morgen’. Doordat mensen het via Amenra leerden kennen , heb ik exemplaren mogen opsturen naar Denemarken, Griekenland, Frankrijk, …. Noem maar op. Zo zie je dat muziek mensen kan raken op manieren die de taal overstijgen. Of er nog zulke initiatieven zitten aan te komen? Daar kan ik niet met zekerheid op antwoorden, maar ik zou het zeker en vast niet uitsluiten.
Opende deze corona tijden bovendien geen mogelijkheden om meer releases of shows aan te bieden via die sociale media, binnen een zeer brede omkadering, denk je?
Mike: Die mogelijkheden zijn enorm, en we waren daar eigenlijk al lang voor de Corona crisis mee bezig. Ik heb het hier specifiek over de organisatie van onze versie van een festival: ‘24 Hours of Deep Listening’, dat zal doorgaan op 2 en 3 oktober. In eerste instantie was het de bedoeling dit op verschillende locaties in Gent aan de man te brengen. Om de complexe situatie de baas te kunnen blijven, zal het nu maar op één locatie doorgaan. Het idee was ook om naast die live shows digitale content aan te bieden om mensen die door omstandigheden (van fysieke of mentale aard) er niet konden bij zijn. Dat idee heeft door Corona pootjes gekregen, waardoor het nu i.p.v. live shows met een digitaal component, een digitale show zal zijn , met een live component waarbij rekening gehouden wordt met alle Corona-maatregelen. Het digitale aanbod zal dan nog een poosje toegankelijk blijven. Het wordt een zoektocht naar hoe we via een digitaal aanbod de mensen toch een gevoel van betrokkenheid kunnen geven. We gaan dus proberen voorbij te gaan aan het louter live streamen. Dit is vanzelfsprekend een voorzichtig aftasten en uitproberen.
Er zijn ook al 'drive-in' optredens gepland, hoe sta je daar tegenover?
Mike: Persoonlijk ben ik daar minder fan van. Ik juich het echter wel toe dat er op z’n minst creatief nagedacht wordt over hoe je in deze rare bubbeltijden toch muziek tot bij de mensen kunt brengen. Ik heb dus zeker geen kritiek op het initiatief. Het idee op zich is zeker en vast niet zo slecht bekeken. Persoonlijk kan ik me echter niet zo vinden om vanuit uw auto naar een concert te zitten kijken. Live shows gaan voor mij om de beleving en het gevoel van verbondenheid. Opgesloten in een metalen kooi kan je moeilijk van verbondenheid spreken.
Ik veronderstel dat er releases op de lange baan zijn geschoven. Toch hadden we graag vernomen welke releases er op de planken liggen? Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel van de winkel als het label? Geef gerust enkele tips
Mike: Dat valt bij ons nog wel mee. Een aantal releases hebben we om puur praktische redenen moeten verleggen. Zo moet een band bijvoorbeeld het album kunnen opnemen. Als de studio in lockdown zit, is dat uiteraard onmogelijk. Dus in zo’n geval wordt de release inderdaad opgeschoven. Maar waar dat kan , houden wij ons release rooster aan. Er zitten echt nog enkele heel leuke dingen in de pijplijn. Hou ons dus zeker in het oog!
Wat brengt de toekomst?
Mike: Dat is voor iedereen koffiedik kijken nu. Komt er een nieuwe golf? Hoe gaat het economisch evolueren? Dat weten we allemaal niet. Daar creatief mee omgaan is en blijft de boodschap. En als label blijven evolueren eveneens. Kortom, lenig en inventief blijven zal noodzakelijk zijn.
Om af te sluiten, mensen kunnen online nog cd's , vinyl of dergelijke aankopen. Geef gerust enkele tips en links
Mike: Zeker en vast. De winkel is nu al deeltijds publiek open en deeltijds op afspraak, maar de online shop is vanzelfsprekend 24 op 24 open. Je kan altijd een kijkje nemen hier: https://store.consouling.be. Daar vind je het winkelaanbod.
Als je nieuwsgierig bent naar de eigen label releases, neem dan zeker hier eens een kijkje: https://consouling.be/releases
Heel erg veel dank voor alle steun!
Blackup - Xavier Benoit - Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen
De Gentse garagerockers Blackup , bestaande uit Steven Gillis, Xavier Benoit, Miguel Moors en Jonas De Kesel , delen sinds 2009 stevige uppercuts uit. Met het debuut 'Ease & Delight' kreeg de garagerock liefhebber in 2011 een mokerslag van jewelste te verwerken. Ook ‘12? Clubbing Into Submission’ uit 2017,bleek een schot in de roos. Met het nieuwste klasse werkje 'Club Dorothee' haalt Blackup weer opvallend energiek en verschroeiend hard , snel uit. Ook wij waren sterk onder de indruk.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78833-club-dorothee.html
Hoog tijd om deze band eens te interviewen over hun rijkelijk verleden, de nieuwe plaat, deze corona crisis en uiteraard de toekomst. Xavier Benoit stond ons, via mail, te woord. Het werd een zeer fijn gesprek dat we, gezien de antwoorden, dringend eens face to face moeten verder zetten.
Om met de deur in huis te vallen Xavier,je liet me op facebook weten ‘’Ik stuur je eens een korte ‘levensloop’ op, als je dat kan helpen.’ Dat kan zeker helpen, vertel dus maar.
Geboren 1969.
Eerste plaat: KISS ‘Destroyer’, toen ik 9 was. Die band heeft echt alles bij mij doen omslaan. Vanaf die dag draaide alles rond muziek. Nog altijd eigenlijk. Alles wat ik doe , kan terug geleid worden naar die KISS plaat. Als teenager veel naar Engeland getrokken om heavy metal optredens te zien en platen te kopen. Plots zit je daar, aan de toog van de legendarische Marquee club, met Lemmy en Phil Lynott. Scared shitless. Op m’n 19e werd ik radio dj met een wekelijk hardrock programma bij een lokaal radiostation in Kortrijk. Daarna is mijn professioneel leven in een stroomversnelling gekomen, van concertpromotor, boekingsagent, mijn label Delboy records, internationaal tourmanager. Ik run ook een backline-, tourvan- en productiefirma voor artiesten, www.firemountaintours.com . Ik ben de laatste 25 jaar niet veel thuis geweest. En, als Mike Mills van R.E.M. plots in je entrepot staat versterkers te checken, het lief van Prince zegt dat ze meer complimentjes nodig heeft, of John Joseph, zanger van Cro-Mags de wc onderpist bij je thuis, dan wéét je dat je de top hebt bereikt. Whaaaahahaha…
Blackup bestaat sinds 2009, maar elk van jullie heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Vertel gerust iets meer over hoe het allemaal begon (zowel bij de band als andere anekdotes)
We zijn begonnen in 2007, in de kelder bij mij thuis. Mijn vorige band The Feather kon niet verder, omdat 2 van de leden ook bij Goose zaten, en die band was hard aan het gaan. Dus zijn we met 2 Feather leden en Steven van Fifty Foot Combo iets begonnen, waarvan ik wou dat het meer direct, rechtdoor en punkrock zou klinken. Richting Wipers, Wire, Mission of Birma. Onze demo werd onze eerste plaat, en daarvan verkochten we 2 volledige persingen, meer dan 1000 platen. Punk rock gold! Met die opbrengst hebben we nieuwe gitaarsnaren en twee bakken bier gekocht. We zijn zeker een ‘trage band’, we werken op ons eigen tempo, zijn ook lange periodes niet actief. We zijn vrienden. Geen zin in een pop carrière, vandaar dat we nog altijd muziek maken. Geen stress.
Wat zijn de hoogte- en dieptepunten in je lange carrière?
Heel veel hoogtepunten. Ik heb de laatste 3 decennia voor véél machtige bands en artiesten gewerkt. En die kan ik vandaag tot mijn vriendenkring rekenen. De leden van Descendents, Jon Spencer Blues Explosion, Millionaire, Black Flag (Keith Morris, Chuck, Dez), Black Mountain, Redd Kross, OFF!, Trixie Whitley, Mastodon, Hot Snakes om er maar een paar te noemen.
Low points: mijn held Bo Diddley zien afgaan in Seattle in 2004. Jeez, dat was zo pijnlijk. Ik, Jared en Cody van Big Business zijn tijdens de show naar buiten gelopen, zo erg was het. Die avond hebben we opgetreden met The Evaporators, Zeke, Melvins met Jello Biafra en Adam Jones van Tool. De redding!
Jullie debuut in 2011 was een mijlpaal in de garagerock scene, heeft die deuren geopend?
Mijlpaal? Komaan Erik. Ik ben bescheidener denk ik. België is klein en interesse hier voor Blackup is nog altijd minimaal. Dus veel getourd buiten de landsgrenzen. Toen we heel wat jaren geleden in Festsaal Kreuzberg in Berlijn voor 1500 man stonden in support van Rocket from The Crypt of in Parijs voor 700 Fransen met Hot Snakes of de AB met Metz, hebben we echt heel wat mensen overtuigd. Dat is zo blijven doorgaan. Dus, we moeten echt wel iets goed doen toch ?! Hahaha… Mijlpaal? Wel, Erik, eigenlijk wel. Pure muzikale genialiteit. Hahaha…
Voila, we zijn het erover eens. Een, mijlpaal. Trouwens. Ik was, wat de nieuwe schijf betreft, vooral diep onder de indruk van de ontelbare bommen energie die als een mokerslag in mijn gezicht terechtkwamen, een zalig gevoel. Waar blijft die energie toch vandaan komen na al die jaren?
5 dingen
Geen sterke drank meer voor het optreden
Zweetbanden voor onze bassist, sportbroek voor de drummer
Motto: Judas Priest ‘Delivering the goods’
Espresso
Geen sterke drank meer na het optreden
Ik vind ook dat deze muziek smeekt om live gebracht te worden, wat is jullie mening hierover?
Volledig akkoord Erik. Laat maar komen. Maar ’t ziet er niet goed uit.
Het valt me ook op hoeveel spelplezier uit de boxen loeit, jullie amuseren je kostelijk?
Een voorbeeld? We zijn vorig jaar naar Parijs gereden voor 1 optreden. Mini festival. Blackup als headliner. Dat klinkt al héél verdacht. De zaal was gesloten bij aankomst. Promotor kwam pas veel later aantreden. Fuck! We smell a rat. Lang verhaal kort, we hebben veel te laat gespeeld door de slechte organisatie. Het dak ging eraf. Publiek ging volledig door het lint. Ik denk dat we echt géén merch meer hadden na afloop. Geslapen in fleabag hotel en teruggereden naar Gent met ne smile op ons gezicht. En een enorme kater. Gestopt bij naftstation in Kortrijk voor een sixpack. That’s the life.
Hoe waren de algemene reacties op de nieuwe plaat trouwens?
95% héél goeie reviews. Maar natuurlijk zijn er een paar die ons totaal niet zien zitten. Die zijn de max, de haters. Als ik lees wat die over ons vertellen, kom ik niet meer bij.
Door deze corona crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke?
We hadden een paar korte tournees op de planning staan. Veel locale shows ook. Miguel zijn jaarlijkse band bbq gaat ook al niet door. Bummer deluxe!
Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen. We zijn nieuwe nummers aan het schrijven. Dus als we een nieuwe plaat kunnen opnemen, doen we het. Als mens? Meer alcohol, meer verbouwingswerken, tuinieren. Niet kunnen toeren is fucked. Maar het is niet anders.
Je ziet filmpjes verschijnen, ook live streaming van concerten en zo zit in de lift. Hoe sta je daar tegenover? Hopelijk wordt dit niet het nieuwe normaal… wat is jouw mening?
Boring. Next.
Een andere mening, wat is als ‘ancien in het vak’ (om het zo uit te drukken) je mening over Spotify, of toch liever Bandcamp? En wat zijn de voor- en nadelen volgens jou?
Love it all. Ik koop nog wekelijks vinyl, en Spotify staat gans de dag open. Machtig!
Een andere vraag, je vertelde me op facebook over je label www.delboyrecords.com/ dat het voorlopig niet actief is maar daar verandering gaat in komen?
Met het label heb ik er indertijd een fortuin doorgeblazen. Veel bands hebben niks verkocht, sommigen waren reeds gesplit voor hun plaat er was of wilden niet live spelen. De goeie verkoop van een Mastodon of Black Cobra heeft dat niet kunnen rechttrekken. Toen begin de jaren 2000 de muzikale crisis er was en alle fysieke verkoop van vinyl en CDs tot bijna nul werd herleid en 90% van mijn distributeurs er mee ophielden, was het ook voor mij genoeg geweest. Het label biedt me nu de kans om te doen wat ik wil. Limited edition vinyl komt er nog wel. Maar dat zal het zijn.
Is er naast Blackup nog plaats voor andere projecten? En hoe combineren jullie dat?
Steven is nog altijd actief bij Fifty Foot Combo. Miguel is net een nieuwe band gestart, The Harvesters. Jonas doet zijn solo gigs en bouwt gitaren. We spelen ook gezamenlijk bij een Australische band, BRAT FARRAR. Die heeft net een nieuwe plaat uit. Daarmee gaan we terug toeren, als die shit voorbij is. Combineren is moeilijk, maar de goesting om te spelen is groter.
Wat zijn de verdere toekomstplannen na deze crisis?
BLACKUP, Nieuwe plaat uitbrengen, live spelen, broodjes martino en bamikroketten bestellen bij naftstations onderweg naar optredens, thuiskomen met tinnitus, opstaan met ne kater, nieuwe knieën, haaruitval, dat soort dingen.
PERSOONLIJK: hopelijk toeren met Circle Jerks, Millionaire en Trixie Whitley in 2021.
Is er na al deze jaren activiteit nog een einddoel of een ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
“Having a good time, all of the time”.
Einddoel: the grave.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar men jouw merchandiser en zo kan aanschaffen, en tips naar projecten waar je mee bezig bent
PERSOONLIJK
http://www.firemountaintours.com/
BLACKUP DIRECT
https://blackup.bandcamp.com/
https://weareblackup.com/
BLACKUP MERCH/LABEL/DISTRIBUTION
https://shop.bingomerch.com/collections/blackup
https://www.flight13.com/blackup-club-dorothee/136481
https://www.rookierecords.de/en/category/bands/blackup/
Eternal Breath - Kenny Geerts - Wij zijn een zeer leuke hechte vriendengroep waar iedereen zijn eigen nodige inbreng heeft. Dit maakt ons keihard en zeer gemotiveerd om door te gaan met nieuwe nummers
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo’s , (1997) ‘Empire of Eternity’,(2002) ‘Symphony of Agony’ en (2006) ‘Welcome To Hell’ en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , ‘The Joker’, die overal heel goed werd ontvangen. Ook op de podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden en klaar te zijn om een nieuwe bladzijde om te slaan. In mei 2019 wordt een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos', waar de band nog maar eens zijn eigen heavy metal grens verlegt en heden en verleden perfect met elkaar weet te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel. Ondertussen zijn we een jaar verder, en maakt Eternal Breath reeds plannen voor nieuw werk. We hadden een fijn gesprek met Kenny Geerts over verleden, maar vooral toekomst van de band. En hoe ze omgaan met deze corona crisis.
Om te beginnen, hoe gaat het met de band op het moment?
Zeer goed, de promo van ons nieuw album werkt nog op volle toeren. Werken rustig de ideetjes af die we in het hoofd hadden en blijven onze focus zetten op de toekomst!
Ruimschoots een jaar geleden brachten jullie een nieuwe plaat uit. Hoe waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend. Wij kregen heel wat mooie reviews, als ook 2 kleine touraanbiedingen die we met 2 handen vastgrepen. We hebben het album mooi en wijd kunnen voorstellen, tot over de landgrenzen.
Toen ik jullie eind vorig jaar zag optreden had ik ook een interview, daaruit bleek dat jullie aan een derde album bezig zijn. ‘’2020 zal sowieso een jaar worden waarin de focus op het schrijven van een derde album komt te liggen’’ . Hoever staat dit nu?
Wij hadden onmiddellijk na het nieuwe album alweer mooie ideetjes die we samenlegden tot enkele nieuwe nummers. 2 ervan waren ruimschoots af tot we in lockdown gingen en de repetities stil kwamen te vallen. Dit heeft ons thuis wat tijd gegeven om met nieuwe riffs af te komen, maar het meeste wordt geschreven op de repetities zelf. Dus dit kwam toch wel even stil te liggen... na de lockdown gingen we er weer volop tegenaan!
Welke richting zal die nieuwe plaat uitgaan? Een andere wending dan de vorige platen?
We blijven natuurlijk Eternal Breath en zullen dezelfde stijl opgaan, maar toch met nieuwe uniekere ideetjes. Het zou misschien wel iets sneller durven gaan, dit gepaard met alweer een mooie variatie van o.a. snelle, stevige en wat lossere nummers. Dus je kan het een andere wending normen maar nog steeds zal het een Eternal Breath plaat worden.
Op het festival Blast from the past viel me op hoe jullie een solide band zijn geworden waar iedereen meer dan ooit dezelfde kant uitkijkt; ben je het nog steeds mee eens?
Wij zijn een zeer leuke hechte vriendengroep waar iedereen zijn eigen nodige inbreng heeft. Dit maakt ons keihard en zeer gemotiveerd om door te gaan met nieuwe nummers. We kijken ook gelukkig dezelfde kant uit en hakken zonder veel moeite knopen door. Dit bracht ons tot nu toe tot waar we reeds gekomen zijn. Meer van dat!
Ik heb jullie ook akoestisch zien optreden. Een fijne beleving die voor herhaling vatbaar is?
Dit was een normaal een ‘eenmalig’ optreden, die we voor Geert Fiew, die ons al veel hielp met tal van projecten, met heel veel plezier in elkaar wilden steken. Dit optreden werd zeer goed ontvangen en we willen dit zeker nog opnieuw doen, Dit maakt de band weer wat toegankelijk bij iets rustigere evenementen!
Bestaan er nog mogelijkheden in die richting? Misschien een akoestische plaat uitbrengen?
Het zou leuk zijn om wat akoestische nummers op te nemen, misschien komt dit als bonus trackje op de volgende plaat, wie weet, maar onze focus ligt voorlopig op waar we het best in zijn, stevige Eternal Breath nummers maken en dan zien we wel verder.
De plannen voor 2020 zijn door deze corona crisis wellicht in het water gevallen. Wat waren die plannen eigenlijk? Hoe ga je daar als muzikant (ook als mens) mee om?
Wij hadden een rustig voorjaar gepland en maakten hier goed gebruik van om nieuwe ideetjes samen te leggen, en een nieuwe videoclip uit te brengen. De videoclip werd opgenomen enkele dagen voor de lockdown, wat maakte dat we extra tijd hadden om deze samen te stellen en vroeger uit te kunnen brengen dan voordien haalbaar zou geweest zijn!
Wij zijn super dankbaar aan de organisatoren die livestreamings in elkaar steken en onze muziek gebruiken. Onlangs stonden wij op plaats 22 van de top 100 zwaarste Belgen, deze week werd “Need for Speed” nog op Classic 21 radio gespeeld. Zo’n dingen doet de band meer dan goeds!
Zal de muziekwereld (of metal wereld) deze crisis overleven denk je? En hoe
Hopelijk valt het allemaal wat rustig op zijn plooi. Events waar het publiek allerlei regeltjes opgelegd krijgt, is iets dat iedereen wilt vermijden, maar dit virus zal ons wellicht nog even de baas zijn. Wij hopen dat alles snel achter de rug is, zodat events, bands en dergelijke de motivatie niet verliezen!
Dat ‘drive in ‘ gebeuren gaat niet door, hoe stonden jullie daar tegenover?
Wij vonden het een leuk idee omdat mensen op allerlei manieren toch de muziek industrie niet kwijt wilde in deze periode. Mensen komen constant met innovatieve manieren om dit op een schappelijke manier te kunnen brengen, echter zijn er tal van regels die dit idee al snel weer opdoekten. Hoewel dit in Duitsland wel perfect lukte! Wij zouden alleszins geen nee zeggen om op zo’n manier eens een showtje te kunnen brengen…
Er zijn ook festivals via live streaming (zoals onlangs nog een jazz festival) hoe staan jullie tegenover dit concept?
Dit is een leuk ideetje om deze stille periode te overbruggen, Maar dit zijn vooral shows die niemand iets opbrengen. Naar de fans toe is dit alleszins wél zeer tof! Hopelijk is dit natuurlijk snel over, zodat de industrie terug een inkomen heeft en door kan gaan met wat iedereen bezig was!
Je ziet links en rechts wel filmpjes verschijnen, een mooi alternatief voor het wegvallen van live shows? Wat is jullie mening hierover?
Alles wat de band actief en zichtbaar houdt is super! Zoals eerder gezegd leverden wij hier ons steentje bij min of meer , met het uitbrengen van onze nieuwe musicvideo in de coronaperiode. Dit werd goed ontvangen. Mensen zitten meer achter hun Pc en dan moet je langs de andere kant ook wat innovatief zijn om je band op deze manier toch steeds in het vizier te kunnen brengen.
Het is alleszins ook erg leuk allerlei filmpjes te zien van andere bands hoe zij hun tijd doorbrengen in deze periode!
Wat zijn de verder plannen na deze crisis?
Goed repeteren, zeer veel nieuwe ideetjes bijeenbrengen en plannen voor de toekomst maken! Hopelijk kunnen wij toch nog wat shows versieren ondanks de moeilijke voorbereidingen van eventorganisatoren. Ook hopen wij een nieuwe tour te maken om ‘World of Chaos’ nog verder te kunnen promoten.
Ook zal er dit jaar terug een nieuwe (live) video worden uitgebracht.
O ja, de band bestaat volgend jaar 25 jaar! Dit zullen we zeker niet zomaar laten passeren
Doet de band ook optredens in het najaar (normaal gesproken) en waar?
Doordat de corona crisis sinds het voorjaar toesloeg hebben weinig organisatoren toekomstplannen willen maken. Wij hebben dit jaar nog maar 1 show geboekt in december, de volgende shows worden stilaan geboekt voor in het voorjaar van 2021.
Tot nu toe hebben wij geen enkel optreden moeten aflassen of uitstellen.
Waar kunnen de mensen (nu er geen festivals zijn) jullie merchandiser aanschaffen? Geef gerust enkele links
Zeer leuk nieuws: merchandise zal spoedig kunnen worden aangekocht in onze nieuwe webshop waar nu aan gewerkt wordt. Onlangs vernieuwden we onze website volledig en een officiële webshop zal de kers op de taart worden! https://www.eternalbreath.be/
Zijn er nog aanmerkingen of opmerkingen zet ze gerust hieronder
Wij hopen onze fans en vrienden zeer snel terug te zien, hopen snel terug te mogen shredden op het podium en onze muziek zo goed en ver mogelijk te kunnen verspreiden!
Nog eens een kleine reminder: Eternal Breath bestaat 25 jaar in 2021, en dit zullen we niet onopgemerkt laten passeren! Rock on!
Dick Descamps en Luc Dufourmont hadden enig succes in de jaren '90 met Ugly Papas waarmee ze in HUMO's rock Rally 1990 hoge ogen gooiden. Beide heren richten later ID!OTS op samen met enkele jonge, talentvolle artiesten als Wouter Spaens, gedreven gitarist die zelfs wordt vergeleken met Jimi Hendrix. En Tom Denolf, een drummer die wordt omschreven als ‘the bastard kid of Mario Goossens’. Deze laatste werd in 2018 door de al even gedreven Minco De Bruin vervangen. IDIOTS zijn volop bezig aan een gloednieuwe EP die in het najaar op de markt zou moeten komen. Dit, en natuurlijk hoe je als mens omgaat met zo een crisis waar we nu in leven, waren genoeg om de band enkele vragen te stellen. Dick Descamps stond ons graag te woord.
Om met de deur in huis te vallen. IDIOTS bestaat sinds 2012, ondanks enkele fijne releases vind ik jullie muziek vooral op het podium tot zijn recht komen. De muziek smeekt om live gebracht te worden. Wat is jullie mening hierover?
Eerst was er inderdaad onze live reputatie, maar die hebben we op elk album zo goed als mogelijk proberen vast te leggen. Tot nog toe is dit volgens ons telkens wel gelukt, maar live heb je natuurlijk die extra insteek: volume, interactie met het publiek, een pintje, ..
Het is vooral een kruisbestuiving tussen jonge wolven en mensen met levenservaring (om me zo uit te drukken ?) dat opvalt binnen de band. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Luc Dufourmont en mezelf, de twee ‘mensen met levenservaring’, kennen elkaar al van in 1989. Toen bij Ugly Papas, later bij Two Russian Cowboys, en nog een hele rits bands. Ondertussen is hij al 31 jaar (OMG) mijn compagnon de route. Wouter Spaens zijn we onderweg tegengekomen toen hij bij The Smoking Dog speelde. Minco De Bruin werd in 2018 ingelijfd via audities toen onze vorige drummer er de brui aan gaf.
Zorgt deze generatiekloof niet voor conflicten?
Het generatieverschil heeft nog nooit echt voor conflicten gezorgd. Qua smaak zitten we allen op dezelfde golflengte. Het is integendeel zo dat we elkaar constant nieuwe of oude muziek leren kennen. Zo leerde ik via Wouter o.a.Vulfpeck of Ty Segall kennen. Het is een mooie, natuurlijke kruisbestuiving uit verschillende decennia muziekgeschiedenis.
Muzikaal is het moeilijk jullie te labelen, daarom houd ik trouwens zoveel van IDIOTS, hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Het is vooral gevarieerd. Er wordt gepikt uit verschillende genres, om dan één geheel te vormen. Soms punk (en niet die smurfenpunk die je veel hoorde in de jaren 90), soms dansbaar, een snuifje blues, …
Een van de reden van dit interview is de release van een nieuwe single eind april. Wat staat er nog allemaal op het programma voor IDIOTS?
Eind augustus gaan we - corona-proof - de studio in om een tweede EP ‘Fall’ op te nemen. Het logische vervolg op de EP ‘Spring’, die we eerder dit jaar uitbrachten. Bedoeling is om deze 2 EP’s begin volgend jaar op 1 vinyl te persen in beperkte oplage.
Er is eind mei ook een nieuwe EP op de markt gebracht, hoe waren de reacties tot nu toe?
Daarover kunnen we niet klagen eigenlijk. De singles “Lipstick Glamgirl” en “Lonewolf” , die er uit voortvloeiden , werden opgepikt door radio Willy, en we staan nu ook in de BRUUT playlist van StuBru.
Is het eigenlijk in deze tijden van digitalisering nog nodig iets op plaat uit te brengen? Heeft dat nog zin?
Ik heb zelf nog altijd graag die magie van een vinylplaat. Uit de hoes halen, plaat opleggen, de informatie of teksten lezen, … Er bestaat nog altijd een niche markt daarvoor. Anderzijds wordt er meer en meer de nadruk gelegd op het (digitaal) releasen van singles. Om regelmatig onder de aandacht te komen, en vervolgens aan optredens te geraken. Daar komen momenteel de meeste inkomsten uit voor bands.
Wat is jullie mening trouwens over streaming via Spotify? Is bandcamp of zo geen beter alternatief?
Eerlijk gezegd ben ik niet zo vertrouwd met bandcamp. Ik zal het eens moeten uitpluizen. Misschien ligt daar de sleutel tot het grote succes?
Laten we het ook over deze corona tijden hebben. Uiteraard zijn er veel plannen in het water gevallen wegens die corona crisis. Hoe ga je daar als band (maar ook als mens) mee om?
Het is eigenlijk een hallucinante periode. Anderhalve meter afstand, mondmaskers, enkel essentiële verplaatsingen. Broodnodig om de pandemie onder de knie te krijgen. Het voelt echt aan als een oorlog. Wij zijn onmiddellijk gestopt met repeteren. Ondertussen hebben we sedert kort de draad weer opgepikt zodra het toegestaan was. Mens dat deed deugd.
Welke plannen zijn er in het water gevallen eigenlijk?
Vooral de optredens die zijn weggevallen. Daarmee zouden we de opnames van onze EP gaan financieren. We zijn er creatief mee omgegaan, en hebben een soort van fundraising opgezet. Mensen kunnen vooraf intekenen voor de vinyl die begin volgend jaar uitkomt. Dit kan nog steeds via deze link: bit.ly/2VdW6Hu Via een tombola kan je zelfs een stofzuiger winnen.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis? Ik heb al enkele live optredens zien staan in november?
Uiteraard is er de release van de EP ‘Fall’ in het najaar, en de vinyl begin volgend jaar, en hopelijk komt er dan een zondvloed aan optredens bij.
Waar zouden jullie graag nog eens optreden?
We treden overal graag op, maar Chokri mag het altijd eens vragen om op Pukkelpop te komen spelen. Of zalen als de AB, de Vooruit e.d.
Wat geniet jullie voorkeur, een groot podia of een kleine pub of club? En waarom?
Elk podium heeft zijn charme. Een groot podium geeft ook wel een kick, maar in kleinere clubs kan je veel meer inspelen op het publiek. Luc is daar heel straf in.
Jullie (of sommige toch) zitten ook nog in andere projecten? Of niet? In elk geval hoe valt dit allemaal te combineren?
Luc en ik spelen nog steeds bij Two Russian Cowboys. Ook Wouter en Minco zitten op dat vlak niet stil. Het is altijd een beetje puzzelen om de agenda’s gesynchroniseerd te krijgen, maar het lukt wel steeds.
Om af te sluiten, waar kunnen mensen jullie merchandiser kopen? Geef gerust enkele links of zo
Op onze website kan je terecht voor platen, cd’s, en t-shirts.
https://www.idiotsmusic.com/
Pics homepag @Gregory Vlieghe
Comeback albums van legendarische bands en artiesten, het resulteert al te vaak in flauwe afkooksels van wat ooit was. Echter, er zijn altijd zo van die uitzonderingen. Neem nu Struggler, ontstaan in 1979, in de periode toen punk en postpunk hoge ogen gooide in binnen- en buitenland, kunnen zonder meer bestempeld worden als legendarisch. Samen met Siglo XX tot De Brassers, groeide Struggler uit tot een begrip binnen de scene. De gevolgen lieten niet lang op zich wachten. De band kon op enorm veel erkenning rekenen.
Na zoveel jaren radiostilte, bracht Struggler een gloednieuwe schijf op de markt ‘The Gap’, in 2017. Het liet een band horen die zijn eigen grenzen aftast en verlegt.
Ook nu bracht Struggler een nieuwe schijf uit ‘WILMA’ In de recensie: Er wordt afgesloten met het onheilspellend klinkende “Noise, What Noise?”. Inderdaad voor sommigen zal dit als noise klinken maar voor mij en veel gelijkgestemde zielen klinkt dit het eerder als muziek in de oren. Struggler heeft met ‘Wilma’ een stoot van een plaat gemaakt: bondig, donker, sfeervol en op een basis van ijzer, vuile olie en rook. Hell yeah’ .
De volledige recensie kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78721-wilma-determined-protector.html
Wij hadden naar aanleiding van deze release , maar ook door de corona crisis waar we in leven, een gesprek met bezieler Rene Hulsbosch.
De aanleiding van dit interview is niet alleen de corona crisis, maar ook de release van de nieuwe schijf ‘WILMA’. Een zeer frisse plaat moet ik zeggen, alsof jullie een gloednieuwe ‘weg’ proberen in te slaan. Zeer bewust? Hoe zien jullie dat?
Het is niet bewust of geforceerd dat we zoeken naar nieuwe wegen. Dat komt vanzelf, zo is de opvolger van Wilma reeds in aanvang en zal deze als vanouds een totaal ander pad volgen.
Ik vind het vooral een zeer experimentele plaat, jullie kleuren buiten de lijntjes van postpunk, en dat trekt me het meest over de streep
We houden gewoon vast aan onze werkwijze zonder grenzen en schuwen de uitdaging niet.
Uw zoon speelt tegenwoordig ook bij Struggler, een wonderbaarlijke kruisbestuiving, hij komt uit het metal wereldje (ik heb hem ooit leren kennen bij Evil Invaders); zijn er gelijkenissen tussen postpunk en die metal? Wat is uw mening?
Er zijn raakpunten bij hen die buiten de lijnen kleuren, al blijkt de atmosfeer voldoende divers om het eigen nest te vrijwaren voor onheil. Natuurlijk zijn er altijd twijfelaars die het anders zien. Het is niet aan ons om hen tot andere inzichten te brengen.
Het is raar om zeggen: in de song “r. doubts” hoor ik zelfs een streepje thrash metal (zeer subtiel) naar boven komen , zeker bij de intro. Uw mening?
Dat moet dan het staccato achtige ritme zijn. Zelf heb ik sterk het gevoel dat het geheel een bijna mantra achtige uitstraling afdwingt.
Valt die samenwerking goed mee ? hoe waren de reacties?
De samenwerking valt enorm mee. We dragen elkaar als het ware. Ook hebben we voldoende kleur inwendig , zodat het geheel terrein wint. We worden hierop gunstig beoordeeld.
Wat zijn de algemene reacties eigenlijk over de nieuwe plaat?
Tot nu toe, alleen maar lof. Het ziet er naar uit dat ‘Wilma’ net zoals haar voorganger ‘The Gap’ alleen maar positieve reacties krijgt.
Struggler bestaat ondertussen meer dan veertig jaar, hoe is het allemaal begonnen
Uit een vorig project, ‘Kasjmir’ genaamd. De punkachtige songs die ik toen schreef paste niet in het concept. Het duurde tot 1979 voor er een complete band ontstond. De naam Struggler was reeds lang ervoor bepaald.
Wat waren de hoogte- en diepte punten?
Sterke start, pijnlijk middenstuk en een wonderbaarlijke her opstanding.
Wat is doorheen de jaren (naast digitalisering) de grootste verandering?
Het overaanbod, het vluchtige, het nooit genoeg, het vergankelijke.
Er is (mede dankzij het succes van Whispering Sons) een hele (her)opleving van postpunk? Speelt dat in jullie voordeel?
Wij zijn daar niet mee bezig met het spel der voordeel. De identiteitsstempel die we dragen is niet gerelateerd aan een stijl. We absorberen en staan open. We horen nergens echt bij maar zijn overal inzetbaar.
Door deze crisis zijn veel plannen in het water gevallen, welke bij jullie? En welke impact heeft dat op de band?
Op ons heeft het geen impact gehad. We zijn onafhankelijk. ‘Wilma’ was onze drijfveer, ze werkte op alle vlakken mee. Ze was geduldig, lief maar vastberaden. Ook heeft ze een hoge beschermingsfactor op ons uitgeoefend.
Hoe ga je als band, muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Met de achterliggende gedachte dat paniek een slechte raadgever is. Het is niet iedereen gegeven de tijd te doorstaan in sociaal verantwoord gedrag. Kijk maar naar de cijfers.
Zijn er geen mogelijkheden om jullie album online (via sociale media) voor te stellen. Je ziet overal filmpjes verschijnen, hoe sta je daar tegenover?
Positief, de bereikbaarheid is ongelimiteerd. Het biedt de kans om zelf je songs te kiezen, makkelijk en goedkoop. We zijn aanwezig op de sociale media met de mogelijkheid tot downloaden.
Wat zijn de plannen na deze crisis eigenlijk?
Terug het podium op. Tevens voorbereiden op de opvolger van ‘Wilma’.
Zijn daar ook tourplannen bij in het najaar (als alles doorgaat)
Neen, geen tourplannen. We zitten niet in een dergelijke positie. In het spel van vraag en aanbod scoren we laag. Op een of andere manier schijnt men de weg naar Struggler moeilijk te vinden, ondanks uitstekende reacties van pers en publiek.
Jullie gingen normaal ook spelen in my hometown Lokeren, al een nieuwe datum geprikt?
Wat een geweldige reminder, we gaan daar werk van maken.
Om af te sluiten, dat is een vraag die ik iedereen stel, wat is jullie mening over Spotify? Of geniet je voorkeur meer dingen als bandcamp (die wel aan de artiesten hebben gedacht in deze crisis)?
Ik kan de draagkracht van beide niet inschatten. We zijn daar pas vrij recent aanwezig. Ik neem aan dat beide hun bestaansrecht weten af te dwingen
Tot slot, het is moeilijk of onmogelijk jullie plaat aan te kopen op concerten (helaas) ; zijn er andere mogelijkheden ‘online’ geef gerust enkele links
https://struggler.bandcamp.com/
https://open.spotify.com/artist/0mBJy5GCuhKHE1zWvNMbmu?si=Hk2f06YGScuoDrwtNptuuw
https://www.facebook.com/strugglerofficial/
Bedankt voor dit fijne gesprek dat we zeker face to face over doen als alles weer ‘normaal’ is, of gaat het ooit echt normaal worden denk je? (uw mening geven mag om af te sluiten)
Het is wachten op een vaccin of tot het gewoon ophoudt … de antwoorden komen altijd achteraf.
Metalworks - JP Vercruysse - We behandelen iedereen zoals we zelf graag behandeld willen worden; respect, begrip en passie voor de metalscene staat bij ons voorop
Metalworks
JP, om met de deur in huis te vallen. METALWORKSFEST XL gaat door op zaterdag 13 maart 2021 - Kubox, Kuurne. We kunnen het zelf opzoeken, maar vertel eens wat staat er op het programma ?
Op het programma staat als opener de winnaar van de metalworksbattle die doorgaat in de Sint-Pieterszaal , Kuurne op zaterdag 9 januari 2021. We hebben de datum moeten veranderen wegens de beperkingen ivm covid 19. Daarna hebben we Schizophrenia met trash deathmetal, uit Oostenrijk/Duitsland komt de zeer veel belovende ban Oceans , we hebben ook het genoegen om Altar op onze podium te mogen ontvangen met hun ‘youth against christ’ album. Voor de fans van trash metal hebben we uit Spanje Crisix. Van Nederlandse bodem hebben we Pestilence die een exclusieve ‘testimony of the ancients’ show komt geven aan de death metal fans van metalworksfest. En om het festival af te sluiten hebben we deathmetal grootmacht uit Polen , met name Vader , die hun nieuw album aan de Belgische fans komen voorstellen.
Exclusief voor België, zal Pestilence zelfs een heel speciale show naar voor brengen, vertel er gerust iets meer over
Ik denk dat iedere death metal fan ¨Pestilence’s doorbraak album ‘testimony of the ancients’ kent. Een pracht album met stuk voor stuk parels van nummers op. Echt een show die je als fan niet mag missen. We hebben de kans gekregen om die show te booken en hebben geen seconde getwijfeld.
Ook Vader is geen onbekende, ze stonden onlangs nog in mijn geboortestad Lokeren. Zijn ze daar aangesproken om op Metalworkfest op te treden? Hoe is het in zijn werk gegaan?
Nee ik heb ze niet aangesproken in Lokeren. Ik heb Piotre tussen mijn contacten en heb hem het idee voorgelegd om een xl editie te doen met metalworks en met dat ze hun nieuw album gingen uitbrengen, leek het ons beiden een goede gelegenheid om Vader dat album te komen voorstellen aan de Belgische fans.
De affiche is een mooie internationale mix geworden, wie is jou absolute aanrader op deze affiche. Nu komt het antwoord ‘allemaal’ ? ?
Het is een mix van nieuwere bands en gevestigde waarden waar de meeste metalfans zich zullen kunnen vinden hopen we. Ik vind zelf altijd heel tof om bands te ontdekken. Dus ik raad iedereen aan om bij de aanvang er al te zijn om zo de volledige metalworks-ervaring te beleven .
Hoe zijn de algemene reacties tot nu toe?
Tot nu toe hebben we leuke reacties van binnen- en buitenland. Ook de online ticketverkoop is heel goed gestart.
De voorverkoop is van start gegaan, wat is de kostprijs van een ticket? Geef gerust een link waar mensen die tickets kunnen aankopen.
Een voorverkoopticket kost 30€ en deze kan je bestellen op volgende link https://metalworksfest-xl-2021.eventsquare.co/nl/zq2bglzhfyhz/flzxsjez7cpk
Er is ook een heuse ‘Metalworks Battle ‘ gepland? Wanneer? Wie treden er op? En hoe gaat dat in zijn werk in deze rare tijden?
De battle is verplaatst van 5 september 2020 naar 9 januari 2021 wegens onhaalbare covid19 maatregelen. Jammer genoeg heeft daarom een band moeten afzeggen dus gaan we binnenkort op zoek naar een vervanger.
De bands die optreden zijn Anthrophagus, Noord ,When union kills, Scarbringer, Darker it gets, Self inflicted en Bleedskin. Tijdens de deliberatie van de jury zal Guilty as charged een optreden van 1 uur komen spelen.
MetalWorkFest blijft ondanks het grote aantal metalfestivals (kleine en grote) stevig uitpakken en met succes. Wat is jullie toverformule?
Er is geen toverformule. We proberen iedereen een leuke dag te bezorgen zowel aan ons publiek als aan onze bands. We behandelen iedereen zoals we zelf graag behandeld willen worden; respect, begrip en passie voor de metalscene staat bij ons voorop.
Is er niet een beetje een overaanbod van metal festivals? Wat is jouw mening hierover
Het publiek heeft idd keuze zat , maar ik denk niet dat dit persé een nadeel is. Ik denk dat dit helpt om iedere keer ons uiterste best te doen en de belevenis van ons metalworks te verbeteren.
Om nog eens terug te komen op deze corona tijden, ik veronderstel dat er ook bij jullie plannen in het water zijn gevallen. Hoe ga je daar als festivalorganisator, muziekliefhebber maar ook als mens mee om?
Editie 2020 is idd in het water gevallen dat is geen leuke ervaring maar we moesten voor ieders gezondheid annuleren. Als organisatie zonder sponsor is dat een financiële tegenvaller in de zin dat we daardoor geld verloren hebben maar niet onze mentaliteit en onze wil om te groeien. Als mens vind ik het sneu dat we nergens kunnen gaan om op een normale manier te genieten van een goed optreden en iets drinken met de metalvrienden.
Live streaming van concerten, je ziet het her en der wel naar boven komen. Hopelijk wordt dit niet het ‘nieuwe normaal’ , maar schept het geen mogelijkheden?
Momenteel denken we daar niet aan want het mist de charmes van het live optreden , de vriendschap, het napraten over een optreden.
Om daar wat op voort te borduren. Zijn er eventuele alternatieven moest die battle niet kunnen doorgaan in ‘normale’ omstandigheden? In die richting?
In die richting niet, we verplaatsen die liever naar 9 januari.
Denk je trouwens dat de festivals deze crisis zullen overleven? En hoe?
Ik kan niet praten voor andere organisaties maar wij blijven ervoor gaan. Ik hoop dat iedereen zal blijven bestaan.
Wat zijn de verdere plannen? Eventuele losse concerten of zo? Sommige festivals pakken zelfs uit met een exclusief Belgische affiche , naast de gewone
De plannen zijn om een aantal clubshows te doen in 2021 en terug een battle te organiseren met oog op metalworks 2022.
Om af te sluiten, geef gerust enkele links waar de fans kunnen naar surfen voor meer informatie en zo?
www.metalworksfest.be
Facebook page: https://www.facebook.com/metalworksfest/
Instagram page: https://www.instagram.com/metalworks_fest/
Nederlands 
Français 
