Als een band tegenwoordig zijn nieuwste album voorstelt, hoort daar steeds een heus feestje bij, waarbij bevriende bands en artiesten worden uitgenodigd. Ook op de CD voorstelling van Crowsview hun debuut 'Lost Resistance' komen een rits aan bands dat feestje opvrolijken, waardoor een hardcore tot aanverwant gebeuren ontstaat, waarbij geluidsmuren telkens opnieuw worden verpulverd.

Een ondankbare taak op zo een avond, is die avond openen. Sentre (*****)  doet een nieuwe wind waaien in het metal/hardcore gebeuren. Dit viertal brengt een melodieus hardcore/metal stijl naar voor die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, telkens opnieuw. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Sentre legt de lat enorm hoog en straalt een zelfverzekerdheid uit die we tegen komen bij gerenommeerde bands binnen het genre met ongeveer twintig jaar op hun teller of zo. Het is dan ook bijzonder jammer dat door de geluidsmix, die vooral in het begin van de avond niet altijd even goed zat, een brij van lawaai ontstaat die de kwaliteit dat de band naar voor brengt naar beneden haalt. Maar aan de schitterende prestatie die Sentre aflevert op dat podium? Daar hebben we niets aan op te merken.
Besluit: Het aanstekelijke enthousiasme waarmee de heren op het podium staat zorgt er dan ook voor dat de boel ontploft, en het startsein wordt gegeven voor een avond boordevol muren die omver worden geblazen, tot daken die er compleet afgaan. Sentre is dan ook een band om, naar de toekomst toe, in het oog te houden.

De poorten van de Hel op een kiertje zetten tot het bouwen van een typisch hardcore feestje, pure sang
Bij de iets meer donker klinkende act van Worship (***1/2)  is dat geluid al iets beter. Bij Worship ligt de focus vooral op de vocale aankleding. Die bulderende stem bezorgt ons gegarandeerd koude rillingen tot het bot. De verschroeiende hardcore dat Worship naar voor brengt doet De verlichte Geest dan ook op zijn grondvesten daveren, echter doordat alles iets te nadrukkelijk diezelfde strakke lijn blijft uitgaan, verslapt de aandacht gaandeweg een beetje. De band straalt echter wel enorm veel ervaring binnen de scene uit, en dat is niet zo verwonderlijk. Worship bestaat namelijk uit ex-leden van o.a. The Boss, Black Haven en Spirit of Youth. Die jarenlange ervaring heeft hen windeieren gelegd zo blijkt.
Besluit: Worship gaat als een losgeslagen sneltrein tekeer, en raast over de hoofden heen tot geen spaander geheel blijft. Enkel het feit dat in de set dus iets te weinig variatie zit, zorgt ervoor dat we wat op onze honger blijven zitten. Potentieel om door te breken naar de hogere regionen binnen het hardcore tot aanverwant gebeuren heeft Worship echter wel, daar bestaat geen discussie over.

En daar zit het grote verschil met de volgende act Lost Baron (*****). Deze band balanceert voortdurend tussen dat uitdelen van mokerslagen en, door middel van eerder gestroomlijnde tot melodieuze vocalen en riffs,  de aanhoorder rustmomenten aan bieden. Lost Baron doet dus eveneens die aarde onder de verlichte geest op zijn grondvesten daveren, maar brengt zodanig veel melodie en variatie naar voor dat je als aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Het ene moment bezorgt die verschroeiende vocale aankleding, waarbij de poorten van de Hel prompt op een kiertje staan, je kippenvelmomenten. Waarna oorverdovende riffs en drumsalvo's aanvoelen alsof je hersenpan letterlijk wordt ingeslagen. Waanzin, pure waanzin straalt deze band zowel instrumentaal als vooral vocaal uit,, waardoor je als aanhoorder in een wervelstorm terecht komt, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Eens de wind is gaan liggen blijft er een ware ravage over, niet alleen in de zaal maar ook in je hoofd na zoveel oorverdovende mokerslagen die je alle kleuren van de regenboog laten zien en horen.

Nog steeds diep onder de indruk van de vorige wervelstorm, krijgen we prompt een volgende in het gezicht geduwd. Minded Fury (****)  laat er geen gras over groeien. Gestuwd door een bewegelijke frontman, gaat de band als een bulldozer over de hoofden heen. Eens die eerste mokerslag uitgedeeld, blijft de band gewoon door razen tot niemand meer stil staat en een prompt menig wilde mosh en andere taferelen ontstaan in De Verlichte Geest. Dat de heren van Minded Fury en Crowsview gezworen vrienden zijn, het staat in de sterren geschreven. Kevin Rouserez mag dan ook zijn kunsten komen vertonen, vooraleer hij dat bij Crowsview later op de avond nog eens gaat overdoen, waardoor het dak er , mede door het wild om zich heen slaand publiek, er zelfs compleet af vliegt.
Besluit: In onze notities schreven we. ''Minded Fury brengt een soort agressie naar voor waardoor geen oorlog uitbreekt, maar eerder een old school hardcore feest dat niemand onberoerd laat''. Wederom werden die geluidsmuren afgebroken. Nadat deze wervelstorm, die trouwens zijn naam niet heeft gestolen, alles plat heeft gewalst.

Op naar een verschroeiende finale, die De Verlichte Geest in een ravage achterlaat
Deze avond gaat duidelijk in stijgende lijn, wat het afleveren van kwaliteit betreft. En dan moeten de headliners nog komen. Die My Demon (****)  tapt uit een heel ander vaatje. Zet een band als Lost Baron die poorten van de Hel op een kier, dan doet Die My Demon die volledig open zwaaien, door een set te brengen waarbij Hardcore elementen gedrenkt worden in een donkere doom atmosfeer. Het lijkt wel of alle demonen op het publiek worden losgelaten, door middel van verschroeiende duistere vocalen en instrumentale inbreng die aanvoelt als het ontstaan van de Apocalyps, het einde der tijden.
Besluit: De band heeft heel wat jaren ervaring op de teller staan, want was redelijk succesvol in de periode 1999 tot 2006. Die My Demon is aan een comeback bezig waarmee ze bevestigen weer klaar te zijn om de wereld compleet te veroveren door het ontstaan van een Hardcore feest, binnen een heel donkere en waanzinnige omkadering, die de haren op onze armen doet recht komen, of dat van pure angst of intens genieten is? Dat laten we in het midden.

Op de facebook pagina van het evenement stond ondertussen SOLD OUT. Ondanks de goed gevulde zaal, was daar tot op heden nog niet echt veel van te merken. Echter, als Crowsview (****1/2) zijn set inzet, staat De Verlichte Geest tot volledig achteraan gevuld. Er was geen doorkomen meer aan. De band voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en trekt alle registers open.
Crowsview is trouwens een band die je, puur muzikaal, niet in een hokje kunt en mag duwen. Het is namelijk de band tekort doen. Dat blijkt al uit een eerste luisterbeurt van hun debuut, dat wordt live nog meer in de verf gezet. Net door een bonte variatie aan uiteenlopende muziekstijlen naar voor te brengen, ga je prompt headbangen, ontstaat een al even gevarieerde mosh pit, en grijpen donkere klauwen je bij de strot tot je compleet murw bent geslagen. Er is dus niet alleen in de zaal geen doorkomen aan.
Crowsview biedt een zodanig gevarieerd pakket aan, dat je gewoon wordt meegesleurd in de draaikolk van metal tot hardcore mokerslagen, tot je niet meer recht staat en eveneens jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Besluit: Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen,  het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?

De zaal was eigenlijk zo goed als leeg gelopen, maar de nog aanwezige fans kregen nog maar eens een lekker old school hardcore feest aangeboden als extra kers op de taart. No Second Chance(****)  is een Engelse Hardcore band van de oude stempel, rammen en blijven rammen tot alles compleet plat is gespeeld. De heren laten er inderdaad geen gras over groeien, en razen als wilden doorheen de zaal alsof hun leven er van afhangt. De moshpits, of toch het paar dat er nog overblijft, worden er zelfs wat wilder door waardoor tafels omver worden geduwd en zelfs de muur in de zaal er bijna moet aan geloven. Veel woorden maakt No Second Chance er niet aan vuil, dat hoeft niet uiteraard. De heren houden de teugels stevig in handen, en laten ons na een klein drie kwartier totaal verweesd achter.
Missie ‘het doen uitbreken van de Hel in Roeselaere’ geslaagd. De  avond kom met een knal van formaat afgesloten worden.

Algemeen Besluit: Hoewel alles op deze avond duidelijk draaide rond deze CD voorstelling van Crowsview, die een diepe indruk heeft nagelaten op ons, stellen we toch vast dat hardcore nog steeds springlevend is, en dat mag je letterlijk nemen. Vooral ontketent de meeste bands een oorlog, waarbij geen doden of gewonden vallen, maar een feestelijke stemming ontstaat al dan niet met een donker randje, waardoor we met een brede glimlach, en krop in de keel huiswaarts keren na een geslaagd avondje hardcore en aanverwant.

Organisatie: Crowsview + De Verlichte Geest, Roeselare

Crowsview + No Second Chance + Die My Demon + Minded Fury + Lost Baron + Worship + Sentre

Het najaarsconcertseizoen in de Botanique werd afgetrapt met een Amerikaanse solo-artieste. Julien Baker heeft haar tweede plaat uit op Matador, ‘Turn out the lights’, en die werd overal goed ontvangen. Haar nummers zijn grotendeels autobiografisch, en haar teksten zijn donker maar scherp.

We waren verrast dat de Orangerie  zo goed gevuld was voor een vrij onbekende artieste.

Julien Baker speelde vijf kwartier grotendeels solo, op een paar nummers werd ze begeleid door een violiste, maar verder deed ze het zonder drums, enkel op elektrische gitaar en keyboards, waarbij ze slim gebruik maakte van een aantal pedalen om loops op te bouwen. Het geluid was dus zeer minimaal, maar toch wist Julien Baker de hele tijd te boeien: die minimale bezetting kan vaak heel eenvormig worden, maar Julien had een aantal troeven: een heel trefzeker zang met soms stevige uithalen en tonnen ervaring van in de tijd dat ze bij haar band Forrister speelde, een indie-rock band ergens tussen de vroege Bon Iver en Daughter. Het was dus een optreden met bakken sfeer, door de slimme ruimtes tussen de noten. We zijn er nog altijd niet uit welk genre dit nu was, Baker wordt dikwijls als folk gecatalogeerd, maar dat was het zeker niet, je kan het Duyster-muziek noemen, het straalt eerder een sfeer uit dan dat het door een genre gedefinieerd wordt.

Ze maakte in ieder geval een sterke beurt, het stond als een huis, en was bijvoorbeeld een stuk overtuigender dan bijvoorbeeld Snail Mail, die we op het OLT Rivierenhof aan het werk zagen.

Een tip: check Youtube waar ze samen met The National “Fake Empire” brengt.

Setlist: Appointments - Funeral pyre - Shadowboxing -Happy to be here -Sprained ankle -Blacktop -Rejoice -Televangelist -Everything -Hurt less -Go home -Something -Sour breath -Turn out the lights

Organisatie: Botanique, Brussel

Afgelopen donderdag konden we op een van de mooiste concertplekken van ons land genieten van 3 bands die ons één voor één op hun manier kwamen entertainen.

Beginnen deden we met Flying Horseman. Voor een nog niet zo goed gevuld OLT begon de band er aan. Geen makkelijke opgave als je het ons vraagt, maar Bert Dockx en de zijnen sloegen er met glans in de aandacht van het publiek te wekken. Het was nog klare hemel, maar toch creëerde de band al een donker gevoel. Perfect aanvullend naar wat bij hun muziek past. De hoogtepunten van de set waren ongetwijfeld “Deep Earth” en “Bright Light”, waar de Portishead vibes bij ons weer gewekt worden. Smaakt naar meer!

Julia Holter kon minder overtuigen. Na het einde van deze show hadden we zelfs het gevoel dat dit optreden overbodig was en zorgde voor een ‘down’ moment van de avond. Het was rommelig, te rommelig. Wat er voor zorgde dat we er maar moeilijk onze aandacht bij konden houden. Het deed ons denken aan de barok stijl van vroeger, en misschien lag het aan onze muzikale smaak, maar het kon ons gewoon niet bekoren. Holter bracht zowel nieuw als oud werk. Beginnen deed ze met een nummer van haar toekomstige plaat ‘Aviary’ dat binnenkort uitkomt. Laat ons hopen dat deze plaat ons trouwens beter kan overtuigen, dan wat Holter deed in het OLT!

Hoofdact van de avond was Ariel Marcus Rosenberg, aka Ariel Pink. Ook dit was niet het beste optreden wat we van hem al gezien hebben, maar laten we duidelijk zijn dat het wel heel erg ‘plezant’ en ‘entertainent’ was.
Openen deed Pink met “Dedicated to Bobby Jameson”, en zo startte hij zijn show met een shot in de roos. Publiek werd enthousiaster en enthousiaster, zeker wanneer Ariel Pink de tonen van onder andere “Feels Like Heaven”, “Another Weekend” en “Bubblegum Dreams” inzette.
Daarna ging het optreden weer een beetje berg af en werd het weer wat moeilijker het publiek te bekoren. Het einde van het optreden was wel weer uitstekend met nummers als “Baby” en “Ode to the Goat”.
Van bissen was er precies geen sprake, want de lichten gingen na het laatste nummer weer aan. En daar was hij dan plots toch terug. Pink klom het podium voor een laatste maal op en knalde ‘Hardcore Pops Are Fun’ en ‘Ghosts’ nog door de boksen.

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne

Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen,  hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels riffs die de gitaristen uit hun instrumenten toveren, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat tot die poorten van de Hel letterlijk voor je ogen open gaan.
Op 17 augustus kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist. De band stelde de schijf voor in een uitverkochte JC De Klinker, en bracht enkele heel goede vrienden mee. Zoals daar zijn: Schizophrenia, Lemuria, Bütcher en Warbringer. Een overzicht

Over walmen van pure duisternis
Wegens file leed waren we helaas net te laat om Schizophrenia aan het werk te zien. Gelukkig wel net op tijd om Lemuria - die voor het eerst in een andere bezetting aantrad - het beste van zichzelf te zien geven. Lemuria (****) omschrijft zichzelf op hun facebook pagina als 'Symfonische black Metal'. Echter is hen in een hokje duwen de band tekort doen zo zou later blijken. Vooral werden we vanaf die eerste noot omgeven door intensieve walmen van pure duisternis. De gloednieuwe frontman Daan Swinnen is uiteraard geen onbekende. Bij Bloodrocuted bewees Daan over een stem te beschikken waardoor eerder vernoemde poorten van de Hel eveneens gewillig open gaan. Zijn aandeel bij Lemuria kan - op basis van dit eerste aantreden - dan ook gezien worden als een grote meerwaarde binnen het geheel. Ook al had ik de indruk dat alles die diezelfde strakke lijn uitging, de verschroeiende uithalen van de gitaristen en drumsalvo's als kanonskogels vlogen ons rond de oren tot we totaal waanzinnig waren geworden. Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren.
Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren.

Mokerslagen van bittere ernst, kwinkslagen boordevol droge humor
De heren van Bütcher (*****) doen daar nog een schepje bovenop. De band weet als geen ander hoe ze diezelfde duisternis kunnen combineren met een feestelijke stemming. Door het uitdelen van mokerslagen boordevol bittere ernst, te overgieten met een saus kwinkslagen en droge humor. Dat is in grote mate de verdienste van de sympathieke frontman van deze band. Ruben ontpopt zich tot een ware, charismatische duivel, die elk beetje leven uit iedere aanwezige zuigt. Met een kwinkslag en vette knipoog daarbovenop zorgt hij echter eveneens voor een glimlach op je gezicht.  Echter is Bütcher veel meer dan dat. Het is net die kruisbestuiving tussen meesterlijke bas/gitaar en drum salvo's, die je enerzijds verdoven en anderzijds ervoor zorgen dat hersens worden ingeslagen, met de vocale capaciteiten van Ruben, die ons nog het meest over de streep trekken.
Besluit: Bütcher bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, zoveel is duidelijk. De jarenlange ervaring binnen de muziekwereld speelt elk van hen uitvoerig uit. Het publiek kennen, en hen vanaf begin tot einde entertainen en bespelen zorgt ervoor dat je de aanwezigen moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Daarvoor moet je uiteraard heel sterk in je schoenen staan. Maar een topband als Bütcher, die enorm veel spelplezier en spontaniteit uitstraalt , heeft daar geen enkel probleem mee. Geen wonder dat het dak er dan ook compleet af ging, en er een ravage achterbleef voor en op het podium.

De avond van Carnation - een gewonnen thuismatch
Uiteraard draait alles rond de cd voorstelling van Carnation (****) die zelfverzekerd het podium betreedt, en vanaf die eerste noot een geluidsmuur optrekt waar geen doorkomen mogelijk is. Hoewel de lat direct heel hoog werd gelegd, en de band er duidelijk zin in had kwam de machine, in tegenstelling tot vorige passages deze keer eerder traag op gang. Echter voelt Carnation al vrij vlug aan dat ze deze thuismatch heel gemakkelijk kunnen winnen, want het publiek reageert uitzinnig. Gaandeweg legt de band de lat dan ook steeds hoger, en worden alle registers uiteindelijk compleet open gegooid in een verschroeiende finale. De songs uit dat debuut 'Chapel of Abhorrence' kwamen uiteraard uitvoerig aan bod en werden allen op even laaiend enthousiasme onthaald.
De nieuwe nummers bewezen ons op plaat reeds dat de muzikanten binnen de band elkaar meer dan ooit blindelings vinden, dat blijkt ook op het podium het geval. Want ook puur technisch bekeken valt hier geen speld tussen te krijgen. We hebben Carnation in het verleden echter nog vuurkrachtiger en beweeglijker gezien, en bleven ondanks alle inspanningen en enthousiaste reacties dus een klein beetje op onze honger zitten. Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? In elk geval liet zowel de band als het publiek dit niet aan hun hart komen, en bouwen hier een stevig Death Metal feestje, zoals we zelden meemaken.
Besluit: Carnation staat al een tijdje te bonken op de poorten naar de grote doorbraak. Op hun eigen release feestje bewijst de band meer dan ooit een sterk geoliede machine te zijn, waar ieder lid dezelfde richting uitkijkt. De grote kracht van Carnation is dus niet één element, maar net de samensmelting tussen muzikanten die meer dan ooit tevoren tovenaars met riffs en drumsalvo's blijken te zijn. En een frontman die door zijn indrukwekkende, demonische stem en uitstraling zijn troepen uit de Hel voortstuwt tot die al een paar keer vernoemde poorten van de Hel compleet open zwaaien.

We sluiten af met een feestje!
'We Sluiten af met een feestje' is de gedoodverfde kreet op mening festival. Nu, Warbringer (****) sloot de avond af met een stomend Thrash metal feest, waardoor dat dak voor de zoveelste keer er afging. Hopelijk heeft het jeugdhuis niet teveel kosten moeten doen om dat dak te repareren bedachten we daarbij. De band stond wellicht te spelen voor een toch wat meer leeg gelopen zaal. Het was vrij duidelijk dat de meeste gewoon waren gekomen voor de cd voorstelling van Carnation. De aanwezigen die wel waren gebleven, kregen echter een puur old school thrash metal feest voorgeschoteld, waarbij een crowdsurfer en enkele stevige moshpit al vrij vroeg in de set kwam opduiken.
Sommige bands hebben schijnbaar een patent op pure onversneden thrash metal, en blijven de basis van dat genre dan ook eeuwig trouw. In het verleden kon Warbringer ons niet alleen door twee geweldige albums 'Waking into Nightmares' en 'War Without End' enorm bekoren. Ook op het podium zorgde dit telkens voor een heel stevig thrash metal feestje, zoals het moet zijn! Aan dit gedoodverfde concept is anno 2018 nog niet veel veranderd.
Besluit: Warbringer is altijd zo een thrash metal band geweest die op de boogscheut stond naar een grote doorbraak, maar daar nooit echt is in geslaagd. Warbringer brengt echter ook nu weer enkele gedoodverfd potjes thrash metal naar voor die telkens opnieuw zorgen voor de ene na de andere adrenalinestoot. Waardoor we ons afvragen waarom. Want in JC De Klinker sloot Warbringer de avond af met een stomend, lekker old school Thrash metal feest zoals je dat niet elke dag meemaakt. En zet zo zijn ijzersterke live reputatie nog wat meer in de verf. Missie, afbreken van de zaal, geslaagd!

Voor de 'afterparty' bedankten we hartelijk na deze geslaagde avond waaruit nog maar eens blijkt dat het underground metal gebeuren springlevend is.