Sleep - Een oerknal, die ons met een dubbel gevoel achterlaat'
Sleep
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-27
Erik Vandamme
Sleep worden niet helemaal onterecht de grondleggers genoemd van het doom metal genre. Sleep bracht begin jaren '90 inderdaad enkele baanbrekende platen uit. Zoals ‘Sleep's Holy Mountain' en 'Dopesmoker'/'Jerusalem’.
Toen ze vorig jaar aantraden op Alcatraz Metal Fest was dat niet gewoon een mokerslag in het gezicht, over de drie dagen bekeken leverde Sleep één van de - naar mijn mening - beste concerten van Alcatraz Metal Fest 2018 af. We schreven daarover: "Live is een optreden van Sleep een oorverdovende mokerslag, die je niet zomaar verweest achterlaat. Vergelijk het eerder met een aardverschuiving, een muur van geluid dat op jou afkomt. Inderdaad bleek Sleep ook live grenzen te verleggen binnen het doom gebeuren. De slome maar loeiende harde gitaar en drum klanken gingen letterlijk door merg en been. Prompt voelden we ons wegdrijven naar wederom die verre, eerder donkere, oorden in onze ziel. Waar demonische wezens ons hart wilden verbrijzelen tot onze ziel vermorzelen."
Sleep zet op zondag 27 mei, in een al maanden op voorhand, snikhete Ancienne Belgique een verschroeiende set neerzetten. Helaas bleven we eveneens toch een beetje op onze honger zitten.
"Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren."
Nochtans legt de band de lat heel hoog door na een oerknal van een intro. Waarna op diezelfde elan wordt doorgegaan, om voor het eerst maar niet voor het laatst de trommelvliezen te doen barsten. Dit tijdens een lang uitgesponnen “The Sciences”. Prompt worden alle registers open gegooid. Als de ene mokerslag nog maar pas is verwerkt, krijg je namelijk een andere kopstoot vlak in het gezicht. Net door typische Doom elementen - bij bepaalde songs meenden we op een concert van Black Sabbath te staan - combineert met verdovende Stoner huzarenstukken. Valt er puur muzikaal en vocaal bekeken inderdaad geen speld tussen te krijgen. Ook bij daarop volgende kleppers als “Holy Mountain”, “Sonic Titan” kwamen we telkens met een knaller van jewelste tegen een muur van geluid terecht, en bleven totaal verweesd achter. Het zou de rode draad vormen doorheen de volledige set.
https://www.youtube.com/watch?v=ABT6_UzkyQ8
En toch bleven we dus een beetje op onze honger zitten. De lange pauzes tussen elke song haalden helaas telkens opnieuw de drive uit het concert. Ook al werd die gevolgd door een allesverwoestende wervelstorm, die je compleet murw slaat. We hadden ook gehoopt op een wervelende set van twee uur, zonder pauze.
Helaas was er dus wel een pauze van tien minuten voorzien. Op zich is dat geen probleem uiteraard, want we kregen dorst van de hitte in de zaal, en het hevig headbangen doorheen dat eerste uur hielp daar ook niet bij.
Echter, de orkaanuitbarsting van begin tot einde, die ons op Alcatraz Metal Fest doorheen schudde waardoor we dat veertien dagen daarna nog steeds voelden doorheen ons lijf, werd door die pauzes telkens opnieuw iets te abrupt afgebroken. Hoewel die rustmomenten je de tijd gaven om even tot rust te komen, bleek dit toch een klein minpunt aan dit voor de rest oorverdovend tot verschroeiend concert.
"Door wederom een abrupt einde, bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen."
https://www.youtube.com/watch?v=V89JtjisHr4
Echter, het grootste deel van de aanwezigen maalden daar niet om. Bij elke lang uitgesponnen song zagen we mensen hevig headbangen en in een diepe trance bewegen alsof ze onder hypnose waren gebracht door die onaards aanvoelend gitaar en drum salvo's die de heren van Sleep uit hun instrumenten toveren.
Want eerlijk is eerlijk, de muzikanten van dienst blijken ook na al die jaren nog steeds letterlijk je bij de strot te grijpen, waardoor je op je benen staat te trillen van zoveel intensiviteit die op jou afkomt.
Bovendien is de inbreng van drummer Roeder (Neurosis) die sinds 2010 Chris Hakius verving, die op zijn buurt de band na de reünie in 2009 verliet, een meerwaarde binnen het geheel. Door samenvoeging van al die elementen komt Sleep er dan ook gemakkelijk mee weg dat er bijvoorbeeld geen of weinig interactie is met het publiek.
Na een meer dan overdonderende finale met het onvolprezen “Dragonaut”, een song die de meeste bijval kreeg van het publiek, waardoor dat het dak van Ancienne Belgique er uiteindelijk compleet af ging, kregen we als kers op de taart nog een al even verschroeiend aanvoelende ingekorte versie van “Dopesmoker” over ons heen. Een song die in normale omstandigheden circa twintig minuten duurt per onderdeel van één uur, werd ingekort tot circa vijf minuten of iets meer … door wederom een abrupt einde.
Bleven we dus enerzijds wat verweesd achter, maar ook met dat gevoel. Hier had meer ingezeten dan er echt is uitgekomen.
"Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan. "
Besluit
Sleep bewijst in Ancienne Belgique wat Doom/Stoner betreft , nog steeds onvolprezen koningen en keizers te zijn. De heren soleren op zodanig eenzaam hoog niveau, dat je van de ene mokerslag naar de andere wordt doorverwezen, telkens de riffs doorheen je vege lijf klieven als botte bijlen, en je letterlijk gehypnotiseerd wordt door zoveel intensiviteit. Het voelt het aan alsof je in een diepe trance terecht komt, ver verwijderd van de harde realiteit, en niet alleen jouw demonen strak in de ogen kijkt.
Je blijft telkens totaal verweesd en buiten adem achter, na een kleine twee uur staan headbangen voelen de nekspieren dan ook pijnlijk aan.
De stille momenten tussen de songs, het ontbreken van bindteksten, de wat ingekorte set en die pauze zorgt er echter voor dat we dus toch een beetje op onze honger bleven zitten.
Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? We veronderstellen dat de meningen hierover heel verschillend zullen zijn.
In elk geval, de aanwezigen lieten dit alvast niet aan hun hart komen.
Want we zagen naderhand niet anders dan blije, bezwete gezichten na deze verschroeiende orkaanuitbarsting bij hoogzomer, die Sleep doorheen de Ancienne Belgique joeg, tot geen spaander van de zaal geheel bleef.
Setlist: Moon Landing Radio Transmission
Set 1 The Sciences - Marijuanaut’s Theme - Holy Mountain - The Clarity - Sonic Titan *
Set 2 Aquarian - Antarcticans Thawed - The Botanist - Dragonaut
Encore: Dopesmoker
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Moaning - Echo’s van de jaren negentig hardcore
Moaning
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Nick Nyffels
Hoe zou het nog zijn in de Amerikaanse underground? Goed, op basis van twee nieuwe bandjes die we zondagavond in de AB Club aan het werk zagen.
Bodega komen uit Brooklyn, hun debuut ‘Endless scroll’ komt volgende week uit en is geproduced door Austin Brown, de lange van Parquet Courts. Bodega, drie meisjes en twee jongens, worden als artrock of postpunk gecatalogeerd, maar wij hoorden toch iets anders: stevige collegerock met een politieke en maatschappijkritische inslag, een beetje punk, DIY-ethiek met veel scheurende gitaren, en dubbele percussie, waarbij frontvrouw Nikki Belfiglio het voortouw nam, en als ze niet drumde, wilde danspasjes ten berde spreidde. De zang werd gedeeld met gitarist Ben Hozie en als hij zong waren de gelijkenissen met Parquet Courts overduidelijk. Verder deed deze band ons ook denken aan Priests, al komt dat punkbandje dan uit Washington DC.
Van de andere kant van de USA komen Moaning, dit trio komt uit LA, en hebben hun debuut uit op Sub Pop records. Zanger Sean Solomon ziet er piepjong uit, maar was al tien jaar actief in verschillende bandjes voor hij met Moaning begon. Op basis van de plaat catalogeer je deze band ergens tussen postpunk (Interpol, Preoccupations) en shoegaze, maar hun liveklank ging het meer gaan zoeken in de melodieuze Amerikaanse hardcore punk van de jaren negentig: Fugazi, Shellac, Rival Schools en Quicksand: het recept is dus duidelijk, veel tempowisselingen op drums en bas, met een gitaar die daar door scheurt.
Het minpunt van deze band is toch wel de zang van Solomon, hier geen brulboeizang als bij Metz, de drummer had trouwens een t-shirt aan van die band, maar de fluisterzang van Solomon had te weinig melodie.
In Limburg zijn ze zot van dit soort bandjes, ze staan dan ook op vrijdag 17 augustus op Pukkelpop op het Lift-podium, wat de juiste plaats is voor dit debuterend bandje. Zo verpletterend als bijvoorbeeld Shame of Metz zijn Moaning nog niet, maar geef ze wat tijd en het komt wel in orde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Louane - Franse electro-pop voor de (aller)jongsten
Louane
Vorst Nationaal
Brussel
2018-05-25
Eva Coudyzer
Louane Emera, kortweg Louane, is de artiestennaam van Anne Peichert, een 22-jarige Noord-Franse zangeres die vooral bekend werd door haar deelname aan The Voice. Een jaar na haar deelname speelde ze al de hoofdrol in La Famille Bélier, een tragikomedie over een familie doofstommen waaruit de getalenteerde dochter probeert te ontsnappen om het te maken in de muziekwereld. In 2015 ontving Louane hiervoor een César in de categorie meilleur espoir féminin. Haar eerste plaat ‘Chambre 12’ werd in Frankrijk het best verkopende album uit 2015. In 2017 jaar lanceert ze haar tweede album ‘Louane’ waarmee ze nu de zalen rondgaat, en waarvoor o.a. Loic Nottet een nummer voor schreef.
Een rijzende ster in Frankrijk dus, én ook favoriet van Belgische wielrenner Philippe Gilbert, maar haar deelname aan The Voice levert haar toch vooral minderjarige fans op: het merendeel van het opgedaagde publiek bestaat uit kinderen met in hun kielzog mama en papa. Strak op tijd valt het grote doek op het podium en verschijnt Louane– onder luid en hoog gekrijs – tegen een enorme hologram van de maan. Ze gaat van start met “No Secrets” en “Tourne”, pop-nummers waarin af en toe een valse noot klinkt. Zijn het de zenuwen?: Louane vertelde dat ze genomineerd is voor Chanson de l’année , een populaire tv-programma op TF1, en dat er voor die gelegenheid beelden worden opgenomen tijdens het concert in Vorst.
“On était beau” combineert een Afrikaans ritme met electro-vibes, “Blonde” schreef Louane toen ze zich als tiener slecht in haar vel voelde en ze regelmatig een ‘blonde’ opstak en een biertje nuttigde. “Lego” en “Chambre 12” maken gebruik van veel ‘aaahs’ en ‘oohs’, zodat meezingen niet te moeilijk wordt gemaakt. “Avenir” brengt Louane akoestisch, terwijl “Midi sur novembre” traag begint maar dan explodeert in een disco-fuif.
“Jour 1”, uitgegroeid tot de hymne van de jeugd in Frankrijk en Wallonië, wordt luidop meegezongen en tekent voor één van de highlights van een avond die wordt gekenmerkt door een opeenvolging van quasi identieke popnummers, waarop de knappe Française uitbundig staat te dansen.
Rustpunten zijn er met het mooie “Si t'étais là” op piano. Het nummer gaat volgens de zangeres over ‘algemeen gemis’, maar wordt in de media vaak in verband gebracht met de dood van Louane’s ouders die allebei overlijden net op het moment dat Louane haar eerste successen boekt. Ook de cover “Un homme heureux” van William Sheller brengt wat intimiteit in de broeierige zaal.
Louane is met haar catchy synthpopnummers momenteel de populairste en meest gedraaide aller zangeressen in Frankrijk, de ‘Ellie Goulding van Frankrijk’. De stem en de présence heeft ze alvast, net als een geweldige backoffice van producers en bekende namen die voor haar songs schrijven. Nu nog afwachten of ze blijvend haar stempel kan drukken, want zoals zoveel exponenten van tv-formats blijkt dergelijk succes vaak van korte duur.
Organisatie: Live Nation
Hidden Trails + Colour Haze - Freaky psychedelica en ongeremde gitaren
Hidden Trails + Colour Haze
Muziekodroom
Hasselt
2018-05-25
Sam De Rijcke
Hidden Trails is een beetje een buitenbeentje in de Belgische rockmuziek, ze zijn mijlenver verwijderd van de populaire elektro-kitsch à la Oscar en andere wolven, en ze springen ook niet op de trein van rechttoe rechtaan luide gitaarbandjes als Sons, Equal Idiots of Teen Creeps.
Hidden Trails begeeft zich immers in een door lsd aangetast straatje van psychedelische rock, een plaats waar songs niet hoeven in een keurslijf van maximum vier minuten gewrongen te worden en waar gitaarsolo’s een vrijgeleide krijgen. Daarom is deze band, die ontstaan is uit de restanten van Hypnos 69, steeds een goed bewaard geheim gebleven. Ze spelen een soort muziek die helemaal niet past in de playlists van StuBru, het strookt niet met de jingles, de reclameblokken en het oeverloos gelul van de presentatoren. Bij Radio 1 zit men dan weer te weinig aan de paddenstoelen om dergelijke bands een kans te geven.
De passage in de Muziekodroom is pas onze eerste kennismaking is met Hidden Trails, vergeef het ons. We zijn in ieder geval sterk onder de indruk van de freaky songs met een prog-randje, een hallucinogene Pink Floyd toets en een hoop schitterende en zweverige gitaarsolo’s. Wij lusten hier wel pap van, wij houden met name ook van Weedpecker, Motorpsycho en Crippled Black Phoenix.
Hidden Trails krijgt een uur lang de mogelijkheid om hun kunsten te tonen, en daar maken ze gretig gebruik van. Enig minpuntje vanavond is dat de vocals er maar wat flauwtjes doorkomen, voor zover dit belangrijk is in dit genre. Daardoor komt de nadruk nog meer op de fantastisch gitaaruithalen van Jo Neyskens te liggen, en die zijn om van te smullen. Heerlijke gitarist, heerlijke band, wij gaan ons verdiepen in hun album ‘Instant Momentary Bliss’ en hopen van u hetzelfde.
Al even onhip bij populaire radiozenders is Colour Haze, een Duitse band die de door Kyuss ontworpen stonerrock hoog in het vaandel draagt en die live nog een stuk uitvergroot via minutenlange gitaarsolo’s, splijtende riffs en glooiende rustige passages. Met bovendien een heus kleurenspectrum op de achtergrond en wat heerlijk gerstenat binnen handbereik vertoeven wij zo algauw in een trance-modus. Denk bij Colour Haze qua sound gerust in de richting van Motorpsycho of Causa Sui, wij doen het ook. Maar denk vooral aan een jam-interpretatie van Kyuss ten tijde van ‘Welcome To Sky Valley’ (en vraag u tegelijkertijd eens af waarom een geniaal gitarist als Josh Homme nu zo zit te klooien op die laatste drol van QOTSA terwijl hij destijds de meeste geniale stonerrock uit zijn gitaar toverde).
Op de laatste Colour Haze plaat ‘In Her Garden’ zijn er wat strijkers en blazers binnengeslopen en die staan daar trouwens mooi op hun plaats, maar live gaat het er in de aloude bezetting gitaar-drums-keyboards-bass wat steviger en rauwer aan toe. De ritmesectie zorgt voor een solide groovy onderbouw en de keyboards creëren een knoert van een seventies sound, maar natuurlijk is het de gitaar die hoofdrol wegkaapt. Virtuoos van dienst is Stefan Koglek, een freak die geregeld de Jimi Hendrix in zich loslaat en die vervolgens inlijft bij Black Sabbath en Hawkwind. Live zijn de gitaarpartijen nog iets meer freaky, de riffs nog een stuk vetter en de songs nog een pak langer dan op de albums. En dat wil wat zeggen, want hun platen lopen zo ook al over van ontspoorde vette psychedelica en uitgesponnen stoner-songs met hoog acid-gehalte. Kun je nagaan.
Colour Haze, geen spek voor ieders bek. Wel voor de onze.
In Duitsland vind je wel vaker dit soort uitfreakende psychedelische rock, een band als Samsara Blues Experiment bijvoorbeeld mag je gerust in één adem noemen met Colour Haze. Meteen onze tip voor het najaar : Samsara Blues Experiment staat op 17/11 in Le Magasin 4. U mag eens raden wie de support act verzorgt. Yep.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ons ticket voor het concert van Katy Perry lag al een jaar in de schuif te wachten. ‘De Witness Tour’ die 115 show bevat in alle uithoeken van de wereld. Het is haar manier om 10 jaar Katy Perry te vieren en ook om haar nieuwe album die ze de naam van haar tour gaf voor te stellen.
We hebben het even opgezocht, het was in 2009 dat Perry geprogrammeerd stond op Rock Werchter. Hetzelfde jaar dat ook Lady Gaga op de affiche stond. En kijk, zo veel jaar later zijn beide dames toonaangevend wat de hedendaagse hitlijsten betreft.
Het is al lang meer dan de zang alleen. Het is een totaal entertainment geworden. Aan fantasie geen gebrek. Een ledwand in de vorm van een oog die knipoogde naar ons, alsof ze wou zeggen dat alles in orde kwam. De zee die open ging en daar kwam ze neergedaald uit de lucht. Klaar voor bijna twee uur spektakel dat niet altijd een even hoog niveau kon aanhouden.
Als we basket willen zien gaan we wel eens naar de zaal naast het Sportpaleis en een haai, tja die komen we liever niet tegen. Ondertussen draaide de hit-machine rustig door want vergis u niet, Katy Perry heeft de laatste jaren heel wat leuke singles op ons losgelaten. “Dark Horse”, “Teenage Dream”, Hits en Cow alias “Hot ’n cold”, “California Gurls” en “I Kisses a Girl” kregen we in één rechte lijn.
En daartussen nog “Chained to the Rhythm”. Wie die clip heeft gezien kon al vermoeden waar we gingen terecht komen, jawel in het decor van de Efteling. Dat terwijl de synchroon dansende dames aan de zijde van Katy ons deden denken aan de Moulin Rouge. Mooie combinatie. En neem er nog een vleugje Cirque du Soleil bij. Bij momenten vliegend door de hemel van het Sportpaleis. Bij “Wide Awake” maakte ze een baan rond de aarde op een vliegende planeet. Aan hoogtevrees ook zeker geen gebrek.
Na de vierde kostuumwissel ging het richting finale met “Part Of Me”, “Roar” om af te sluiten, letterlijk met “Firework”. De liefde voor extravagante outfits zijn overduidelijk, net als de sfeer die gecreëerd wordt rond de figuur ‘Katy Perry’. Ze ging niet met de billen bloot, figuurlijk dan want laat nu haar mooi stel benen één van haar handelsmerken zijn.
Was dat allemaal niet te bloot voor wat ons opviel, toch wel een heel jong publiek? Vier kostuumwissels, grote nepflamingo’s, wandelende tv’s, een spelletje basket, een haai die de show probeerde te stelen, een enorm stel lippen, een angstaanjagende tijger, heen en weer geslinger doorheen het decor. Het was me wat. Daarom een speciale vermelding voor de vele krachten achter de schermen die alles strak getimed toch tot een goede einde hebben gebracht. Muzikaal ontplofte het niet. Alle hits bleven overeind, soms licht herwerkt, iets meer ingetogen. Laat dat nu het verschil zijn van de beginperiode van Katy Perry, toon de jonge dames hip waren als ze een “Cherry Chapstick” in hun zak hadden.
We hebben al heel wat vrouwelijk geweld gehad de afgelopen maanden in de Antwerpse zalen, deze kon niet ontbreken. California gurls we're unforgettable!
Organisatie: Greenhouse Talent
Shame - Een uurtje zinderende Britse postpunk
Shame
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-22
Sam De Rijcke
Begin dit jaar kwam het debuut ‘Songs Of Praise’ uit de UK overgewaaid en dat is tot op heden het meest opwindende Britse exportproduct van het jaar.
Dat Shame dit pittige debuut ook op een podium kan doen spetteren, is een feit. In de eerste plaats is dat al voor een groot stuk te danken aan het charisma van zanger Charlie Steen, een kerel die zichzelf in een mum van tijd ontpopt als publiekslieveling en zijn publiek perfect weet op te naaien richting onvergetelijk concertje. Het lijkt alsof Steen met zijn energie geen blijf weet, hij zeult constant met de monitors op het podium, stort zichzelf om de haverklap het publiek in en moffelt zijn microfoon geregeld in het gezicht van de fans, die het uiteraard allemaal geweldig vinden. Daarachter staat een uiterst daadkrachtige band te spelen, met vooral een overijverige bassist die verwoede pogingen onderneemt om het wereldrecord ‘allermeeste kilometers afzeulen op een compact podium’ op zijn naam te zetten. Geen idee waar die gasten op trippen, maar het zijn alleszins geen downers.
Shame blijkt vooral een furieuze bende lefgozers te zijn die alle lof die ze vooraf kregen toebedeeld wel degelijk verdienen. Dat hebben ze te danken aan zichzelf, hun acte de présence, hun goesting en natuurlijk hun ijzersterke songs. Quasi dat ganse debuutalbum wordt er met ongebreideld enthousiasme doorgejaagd. Als knetterende postpunk-bommetjes zetten weergaloze dingen als “Dust On Trial”, “One Rizla”, “Lampoon” en “Gold Hole” het kot in lichtelaaie.
Shame steekt op een klein uurtje de Rotonde in hun binnenzak, en dat is volgens ons nog maar het begin van de storm. Eind dit jaar wacht al de AB. Het gaat vooruit.
Organisatie: Botanique, Brussel
Game of Thrones Live! Muzikaal genot van begin tot eind
Game of Thrones
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-22
Jan Vanaken
Ramin Djawadi, een componist in hart en nieren! Voor vele klinkt hij waarschijnlijk onbekend in de oren, maar deze 43-jarige artiest maakt een serie, film of game tot leven. Zijn muziek zorgt ervoor dat beelden worden gegrift in het geheugen. Hij is het muzikale brein achter films en series zoals ‘Iron Man’, ‘Prison Break’ en ‘Westworld’. And one of my favorites, ‘Game of Thrones’. Deze HBO-serie kwam tot leven via een super groot scherm, een top live-orkest en uitbundig koor in het Antwerpse Sportpaleis.
Wat normaal een rustige dinsdagavond zou worden, werd eerder een live entertainment van muzikaal genot. En dat in combinatie met beelden uit de populaire reeks, Game of Thrones. Een verhaal dat vertelt over een machtsstrijd tussen 7 adellijke families, met maar één ultieme heerser. Ondanks deze korte omschrijving, is de serie een absolute aanrader. Het prikkelt jouw zintuigen, van beeld en klank en van begin tot eind. En wat maakt een fragment nu zo dramatisch, zo spannend, zo romantisch, zo gewelddadig? De juiste muziekkeuze natuurlijk.
Het publiek wachtte in spanning af op de muzikale helden van de befaamde serie. Na een paar rondjes ‘stemmen’, werd uiteindelijk het licht in de zaal gedoofd.
En daar kwam hij dan: de leider die zijn muzikale professionals in bedwang moet houden. Ramin begon zijn set met de intro van ‘Game of Thrones’, wat ik wel had verwacht. Maar wat een sound! De muzikanten volgen strikt de dirigent. Dynamieknotaties zoals piano, fortissimo en crescendo komen duidelijk tot uiting waarbij de muziek wordt beheerst met veel gevoel en inleving.
Overigens waren de muzikanten aangekleed met leuke outfits. Zo waren de solisten en de koorleden verkleed met invloeden uit de HBO-reeks. Dit bracht zeker en vast meer sfeer op het podium. Maar ook de decoratie en special effects waren fantastisch! Zo werd een violiste met een prachtig kleed van 4m lengte opgehesen bij het soleren, met daarbij ook nog eens vallende herfstbladeren. Of decoratie van glitters en sneeuw dat werd verspreid over het middengedeelte van het podium. Dit was een echte meerwaarde!
Overigens applaus aan de trio van percussiesolisten die de meerwaarde van drums, roffeleffecten en andere speciale percussies toonden aan het publiek. Daarbij ook respect voor de solist die zijn etnische baasinstrumenten showden. Wat een meester van sounds!
Kortom, het Game of Thrones Live concert was een must-see! Buiten de spoiler alerts van Seizoen 7, heb ik er enorm van genoten! Een optreden waarbij men niet enkel oog had voor de muziek, maar ook voor een mooie show. De combinatie was zeer leuk en bracht ook geen eentonige sfeer.
Voor diegene die de serie niet kennen, raad ik alsnog aan om dit te bewonderen in de toekomst. De muziek is zo goed gemaakt dat elke muzikale liefhebber zich wel zeker en vast kan vinden in zijn doordachte composities.
Organisatie: Live Nation
Paint Fumes + Vision 3D - Schuimbekkende garagepunk
Paint Fumes
Pit’s
Kortrijk
2018-05-20
Ollie Nollet
Vision 3D is nog maar eens een groep uit Doornik, dit keer bestaande uit twee delen Thee Marvin Gays (bas en gitaar) en één deel Maria Goretti Quartet (drums). Dit had toch wat minder uitstaans met de oergroep, Thee Marvin Gays, dan Pedigree die we hier onlangs ook aan het werk zagen. Door een aanhoudend rammelende gitaar opgejutte, in het Frans gezongen, lofi punkpop : soms werkte het, andere keren raakte het kant noch wal. Met de bas té prominent aanwezig leek het erop alsof Lulu Sabbath wou benadrukken dat dit wel degelijk haar groep was. Dat ze dat instrument aardig beheerste (ze waagde zich zelfs even aan een uitstapje richting jazz), laat daar geen twijfel over bestaan maar of het de muziek steeds ten goede kwam is een andere vraag. Vision 3D : er is nog wat werk aan de winkel maar bezwijkend voor de immer ontwapenende glimlach van Lulu wil ik hen gerust nog wat krediet gunnen.
Last van een opdringerige bas hadden Paint Fumes (Charlotte, North Carolina) allerminst, ze hadden er geen bij. Twee gitaren en drums waren ruim voldoende. Toen de band het podium opstapte dacht ik even dat de Grateful Dead uit haar asse was herrezen. Vooral zanger-gitarist Elijah Von Cramon en drummer Joshua Johnson zagen eruit als gepatenteerde hippies. Het contrast met hun muziek kon niet groter zijn : geen zwijmelende psychedelica hier maar schuimbekkende garagepunk.
Korte, nijdige nummers die er in en hels tempo werden doorgejaagd. Soms mocht de aanzet al wat trager zijn maar na enkele seconden dreven Von Cramon en Johnson het tempo weer onverbiddelijk de hoogte in. Gelukkig zorgde de wat ruimtelijk klinkende leadgitaar van Brett Whittlesey, die af en toe klonk als Duane Eddy na een wel erg slechte trip, voor de nodige verlichting. Het volk wist het best te smaken en de bierfonteinen konden dan ook niet uitblijven.
Tussen het opspattende schuim ontwaarde ik nog een vuile versie van The Gun Club’s “Sex beat”, die enkele aanwezigen zowaar een delirium bezorgde.
Net toen ik dacht dat het niet kon volgde er dan toch een tragere song. En wat voor één! “Black lodge” kon zich meten met het beste van de Black Lips.
Na een stormachtige set kwamen er nog twee korte bisnummers waaronder “Today your love, tomorrow the world” van de onvermijdelijke Ramones.
Paint Fumes zorgden nog eens voor een ouderwetse voltreffer in de Pit’s.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Thorium - Trio begint aan een nieuw hoofdstuk
Thorium
Rockfesthall
Hamme
20-05-2018
Filip Van Der Linden
Thorium is de nieuwe band van Tom Tas, Dario Frodo en Stripe. Deze drie voormalige leden van de legendarische Gentse heavymetalband Ostrogoth hadden Thorium als zijproject, voor nummers waarvan ze dachten dat ze niet helemaal bij Ostrogoth pasten. Ze hadden ook al nummers klaar voor een nieuw album van Ostrogoth. En dan werden de drie door de rest van die band aan de deur gezet. Binnenkort verschijnt het eerste album van Thorium. En dat album brachten ze zowat integraal op het feest van motorclub Black Hawks in Hamme, op 20 mei.
Thorium bestaat voorts uit de Nederlandse zanger David Marcelis en drummer Louis Van der Linden. De eerste zit en zat in bands als Black Knight, Lord Vulture, Conquestador en Methusalem. De tweede speelt samen met Tom Tas ook nog in metalband 23 Acez. Tas is een bezige bij en brengt binnenkort albums uit met de studioprojecten Entering Polaris en In Motion.
Marcelis heeft een stem met een groot bereik en veel volume, wat perfect past bij de klassieke heavymetal van Thorium. Op het podium in Hamme moest hij soms nog wat zoeken naar zijn plaats als zanger tussen die drie anderen die al een paar jaar samen spelen. Dat komt goed als de band wat meer routine krijgt. Marcelis en ook bassist Stripe hebben heel wat présence op het podium en weten hoe ze het publiek moeten bespelen. De zanger haalt de hoge noten makkelijk en houdt ze ook makkelijk aan. De band staat als geheel met veel trots en tevredenheid op het podium.
Gezien de voorgeschiedenis van de band was het op z’n minst een beetje verwonderlijk dat Thorium zijn set opende met de track “Ostrogoth”, met ‘We Are Ostrogoth’ in het refrein. Al geeft songschrijver Tom Tas aan dat er geen bijbedoelingen mee gemoeid zijn.
“Godspeed” komt binnenkort als single uit en dat nummer zou het goed moeten doen bij een brede groep van metalfans. Thorium brengt iets tussen powermetal en klassieke heavymetal, met gitaarsolo’s en breaks die soms wat aan progmetal en dan weer eens aan thrash doen denken. Klassiek en degelijk en toch met een moderne twist erin.
“Four By Number, Four By Fate” is een lang uitgesponnen stukje progmetal in wel vijf bedrijven, met een stukje akoestische gitaar dat telkens terug opduikt. Een knappe compositie die op heel wat waardering kon rekenen bij het publiek. Een deel van het nummer staat als track op de Duitse compilatie-CD Trveheim Vol. 3. In de toegift bracht Thorium nog puike versies van “Painkiller” van Judas Priest en “Motorcycle Man” van Saxon, al hadden die voor het publiek wel wat vroeger in de set mogen zitten. Niettemin hield de zaal er de hele tijd de aandacht bij en was er terecht veel enthousiasme voor de band.
Thorium moet nog wat groeien als band, maar heeft duidelijk veel talent in de rangen. Er groeit bij het Belgische metalpubliek opnieuw aandacht voor klassieke heavymetal en deze nieuwe band past zeker in dat plaatje.
Albion mocht het avondje metal in Hamme afsluiten. Albion is een coverband, maar wel eentje met doorwinterde muzikanten die foutloos spelen en tegelijk voor flink wat sfeer op het podium zorgen. Hun zanger moet in stembereik en -volume niet onderdoen voor die van Thorium en dat is ook nodig als je klassiekers aanpakt als “Fear Of the Dark” en “Hallowed Be Thy Name” van Iron Maiden, “Balls To The Wall” van Accept, “Antisocial” van Anthrax, “Holy Diver” van Dio, “TNT” van AC/DC, “Enter Sandman” van Metallica, “Links 2 3 4” van Rammstein, “Rock You Like A Huricane” van The Scorpions en “Electric Eye” van Judas Priest, …. In het publiek werden de luchtgitaren bovengehaald en gingen de vuisten en hoorns in de lucht.
Organisatie: MC Black Hawks
Levitation Room - Sprankelende neo-psychedelische garagerock
Levitation Room
café De Zwerver
Leffinge
2018-05-19
Ollie Nollet
Was dit een optreden van Levitation Room of het afscheidsfeestje van Alpha Whale? Voor velen wellicht het laatste. De Gentse groep met West-Vlaamse roots houdt ermee op omdat veel optreden niet langer te rijmen valt met de professionele bezigheden van de groepsleden. Net nu de groep alles had om door te breken. Vier keer op de playlist van Studio Brussel gestaan en vorig jaar elk zeven euro van Sabam ontvangen, aldus de drummer (die je zou kunnen kennen van ‘De Ideale Wereld’).
Toch vond ik de groep hier beter klinken dan ooit of had ik misschien last van een nostalgische reflex? Ondanks het feit dat de vaart wat uit de set werd gehaald door de talloze onderbrekingen om iedereen uitvoerig te bedanken bezorgde hun mix van surf en psychpop me een zaligmakend loom gevoel. Voortaan zullen we dit nu moeten missen hoewel een eenmalig optreden af en toe niet helemaal uitgesloten wordt.
Levitation Room is een vierkoppige band uit Los Angeles die in 2016 een mooi plaatje, ‘Ethos’, uitbracht op Burger Records. De groep bracht ons neo-psychedelische garagerock, enigszins te vergelijken met de Allah-Las, maar dan iets rafeliger. Sprankelend frisse songs die onvermijdelijk banden hadden met de sixties en namen als The Zombies, The Lovin’ Spoonful en, waarom niet, The Beatles (zanger Julian Porte droeg trouwens een t-shirt van Paul McCartney) door mijn hersenpan lieten flitsen. Het werkte erg aanstekelijk.
Alleen tijdens de tragere nummers durfde het al eens mis te gaan wegens te zeemzoeterig en begon de aparte, bijna lispelende zang van Porte me wat te irriteren. Maar wanneer de man voluit ging op zijn bijzonder nostalgisch klinkende gitaar was ik meteen bereid om hem alles te vergeven. En dan plots uit het niets volgde een cover van Bob Dylan’s “Just like Tom Thumb’s blues”. Het paste niet echt in de set en stamt wellicht uit de periode toen Porte zich als busker onledig hield maar het was verdomd knap gedaan. Een forse uitvoering en een verademing vergeleken bij hetgeen de meester zelf tegenwoordig uitspookt.
Vraagt men me binnen een jaar of twee of ik Levitation Room ken zal “is dat niet dat groepje met die fameuze Dylan-cover?” naar alle waarschijnlijkheid mijn antwoord zijn. En dat zou jammer zijn want Levitation Room was veel meer dan dat. Hopelijk kan een nieuwe, binnenkort te verschijnen plaat dit alsnog verhinderen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Marco Borsato - Draaiboek van Marco’s oeuvre
Marco Borsato
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-16
Gerrit Van de Vijver
Gedurfd. Waar Marco in Nederland voor clubs en zalen kiest, gaat hij in zijn 2e ‘Thuis’-land ineens voor het Sportpaleis. En terecht, want hier is Marco nog steeds ongezien populair, of heeft ie toch tenminste een grote schare vaste fans. De liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk, dat bewees ie met een gepersonaliseerde blazer met Antwerpen er op gestikt, en de fans kregen er veel voor terug.
Ja, een rugzak vol heeft Marco ondertussen wel. Stemproblemen, een faillissement, een beroerte…. Verwerk het maar allemaal. En dat kan hij als geen ander met de steun van familie en gezin. La Mama was aanwezig, zelfs met een gebroken schouder.
Mensen die zware dingen te verwerken krijgen, worden ineens, sensitiever, positiever en staan anders in het leven. Nu, dat was Marco al, maar het is alsof hij ‘gereboot’ is. Alsof hij zichzelf heeft ‘heruitgevonden’. Een soort Borsato 2.0 .Nieuwe energie gevonden en een doorstart heeft genomen. En hij wordt meer en meer Belg. Weg met de zuinige Nederlandse mentaliteit, investeren! En dat was er aan te zien in deze ‘Thuis’ show. Kosten nog moeite werden gespaard. Het team achter Marco Borsato moet alvast goede scouts hebben, want je zag elementen die ook de grote groepen hanteren. Overal in het dak van het Sportpaleis waren led-staven aangebracht, een enorme LED-wall, vuurkanonnen waar de Editors regelmatig gebruik van maken , CO2-blazers, een ophangbrug dienende als projectiescherm, en video’s afgespeeld op een kooi. Een beetje hetzelfde effect als Adèle haar show hier, maar zij deed het met fijn gaas, wat iets beter uitpakte.
Het concept was heel pienter, simpel en artistiek heel mooi uitgewerkt. Op de LED-wall werden nu en dan beelden van de voorbije 27 jaar getoond, samen met de reeds gespeelde liedjes. Telkens een soort resumé. Erg handig. Ook de intro was clever in elkaar gestoken. Je zag een overzicht van vele concertfoto’s alsook de voorstelling van de volledige band. Erg handig, zo moet je niet steeds de show onderbreken om iedereen voor te stellen. Het is nog veel te vroeg uiteraard, maar ik had de indruk dat Marco een soort terugblik op z’n hele oeuvre wilde tonen. Even stilstaan wat hij tot nu toe al gerealiseerd heeft en dat zag je ook aan z’n setlist. Heel divers, van het prille begin tot de megahits , tot zelfs onbekend.
Aangepast aan het verkeersinfarct, begon de show 25 minuten later. Heel attent, alhoewel blijkbaar niet door iedereen geaccepteerd. Marco nam een rustige start met “Thuis”, “Wat doe je met me” en “ Wakker”. Daarna verklaarde hij nog eens z’n liefde voor Vlaanderen, het Thuis-gevoel, en dat hij gaat supporteren voor onze nationale voetbalploeg, nu Nederland en Italië toch niet gekwalificeerd zijn
Met “Het water” warmde hij z’n stem nog wat op om dan vol door te gaan met “De waarheid”, “ De bestemming” en “ Vrij zijn”. Marco’s bindteksten zijn altijd goed, samenhangend en inhoudsvol, en dat bewees hij met de inleiding van het liedje “Dochters”. Ook hier alweer refererend naar de sterke familieband. Gevolgd door “Branden aan de zon”, begeleid met passende vuurkanonnen.
Marco stelt regelmatig onbekend talent voor, en deze keer niet anders. Elske DeWall bracht ons “ Heb het leven lief”, een versie van “Savoir aimer” van Florent Pagny. Beeldig mooi. “Wit licht” werd wel erg letterlijk genomen, want het werd soms oogverblindend wit. “Als rennen geen zin meer heeft “ was dan de opwarmer voor De retro-hit “ Dromen zijn bedrog”.
Omdat hij het contact met iedereen in het publiek wilde onderhouden, ‘schreed’ hij als het ware door de lucht, van het ene grote podium, naar een kleiner, geïmproviseerd podium aan de andere kant van de zaal. “Omdat dit deel altijd zo ver weg is van me, wilde ik ze toch even betrekken bij de show.” SCOREN, heet dat. Ondertussen de hit “Zij” ten berde brengend. Leuke anekdote over Kim Clijsters : zij bracht hem hier naartoe door haar tennismatchen, en hij apprecieerde het enorm dat zij hier nu ook voor hem was. Alsook Valerie De Booser. Beetje zelfde verhaal, maar dan met Koen Wauters. Op het kleine podium bracht hij “ Een beetje tijd”. “Lentesneeuw” werd omgetoverd in confetti-sneeuw, want tijdens de terugtocht naar het grote podium kwamen deze met bakken uit de lucht.
Na de dochter kwam nu de zoon even ter sprake, en met hem één van z’n favoriete zangers. Marco had namelijk Nico & Vinz uitgenodigd. Alweer een bewijs van de sterke familieband. Zij brachten het bekende “ Am i wrong” en “ Listen”.
Dat er heel goed nagedacht is over decor, belichting enz. bewijst de opstelling tijdens “Mooi”. Marco ging voor een soort ophangbrug zitten, en in symbiose met de belichting vormde dit een heel ‘mooi’ stukje theater. Maar het kon nog specialer. Net zoals Adéle hier deed, maar dan met gaas, ging Marco onder een kooi postvatten, met daarop beelden geprojecteerd. Heel artistiek.
“Nooit meer een morgen” en “Wat zou je doen” ( waar Sandra Marco soms wegblies met haar rap ) , vormden de inleiding tot het stevige slot met “ Ik leef niet meer voor jou” en “Rood”. Mooi ingeleid met een knipoog naar de staking van de Lijn. ( het signaal staat op …. )
De encore werd terug ingezet op het kleinere podium achteraan de zaal met “Afscheid nemen bestaat niet”, ondertussen ‘surfend op de stemmenzee , terug naar het hoofdpodium. Daar werd nog “Binnen” en het integere “Breng jij me naar huis” gebracht.
Het is duidelijk. Marco Borsato is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Met een superteam en een heel close familie vindt ie toch weer z’n weg terug, ziet hij weer het licht. En je ziet het aan alles. Hij leeft, hij straalt en geniet op het podium. Ik ben er zeker van dat Marco denkt : Ik MOET niet optreden, maar ik MAG optreden. En zo hoort het. Een fijn ‘THUIS’ komen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-borsato-16-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Fun Lovin’Criminals – 90s nostalgie met een hart
Fun Lovin’ Criminals
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-12
Tim Martens
Afgelopen zaterdag stonden de drie gladde New Yorkers die al 25 jaar als Fun Lovin’ Criminals de wereld rond gaan, in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Vol kregen ze die niet maar het volk dat zichzelf wel van de terrasjes af wist te sleuren, is er graag bij geweest.
Het voorprogramma, tussen aanhalingstekens, was DJ Mateo. Weinig memorabel maar het publiek dat rustig binnen gesijpelde, wist zijn repertoire van 90’s Hip Hop en 70’s classic meebrul-rock wel te smaken. Als uw trouwfeest in de aantocht is, zou ik hem eens bellen.
Mooi aansluitend en met de intro track “New York, New York” van Frank Sinatra kwam het trio fraai uitgedost het podium op gewandeld. Na het verplichte handjes schudden en high-fives uitdelen met het publiek , zetten ze meteen klepper “The Fun Lovin’ Criminals” in. Een song die gemaakt is als opener en zijn werk na al die jaren nog steeds heel goed doet.
Bij de eerste paar nummers hielden ze de energie hoog en het publiek aan het dansen om dan bij het iets zwoelere “Smoke ‘Em” even te zakken. Waarna frontman Huey Morgan’s gitaar even op de grond smakte, “Ze is een beetje moe, dat is alles” legde hij uit. Morgan communiceert graag met zijn publiek en kreeg die avond veel terug. Na elk nummer moest hij toch even herhalen hoe geweldig hij onze hoofdstad vond. Ook drummer Frank ‘Fransisco The Disco’ Benbini en Brain ‘Fast’ Leister deden lustig mee. Soms ontstond er zelfs wat gekibbel op het podium, toneel of niet het was vermakelijk.
Halfweg de set viel het een beetje stil en werd het misschien zelfs wat ééntonig. Want hoewel sinds 1993 de drie Yanks bewijzen dat Hip Hop en Rock & Roll hand in hand gaan, is de rage toch al even voorbij en zijn ze uitgeroepen tot menig guilty pleasure (of klassieker). Wij waren in elk geval zeer onder de indruk van het kunnen van het drietal. De multi-instrumentalist in Leister, de schwung in het spelen van Benbini (die aan Hip Hop-legende Questlove doet denken) en Morgan die als geen ander een publiek als een netjes opgevouwen pochet in het borstzakje van zijn kostuum weggestopt krijgt.
Gelukkig waren er ook nog de hits die ons even stevig wakker schudde zoals “King of New York” die nog maar eens liet weten waar de band nu ook alweer vandaan kwam. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. En toen het geschreeuw van “Hunny Bunny” uit Pulp Fiction door de zaal weerklonk stond de zaal natuurlijk even op zijn kop en kon het mee kwelen beginnen, want natuurlijk kon dé hit “Scooby Snacks” niet ontbreken. Net zoals Robert De Niro in “Taxi Driver” de revue moest passeren (want het zijn nog steeds New Yorkers en dat zullen we dus geweten hebben).
Na een mager afscheid kreeg het publiek met veel moeite het nog steeds even enthousiaste drietal weer op het podium met een zoveelste introductie rondje tot gevolg. Gelukkig volgde er nog een tweetal afsluiters en een lange outro zodat we allemaal met een gerust en nostalgisch hart huiswaarts konden keren.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-lovin-criminals-12-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
