Op 14 augustus zakten we af naar De Pit in Terneuzen, net over de Nederlandse grens. Eens geparkeerd vlak voor een coffeeshop, kwamen we vrij snel aan de pittoreske zaal De Pit. Eigenlijk een gezellig café, met daarbij horende podia. Deze avond met Crossover helden D.R.I. en beloftevolle Belgische band Primal Creation was op de valreep uitverkocht.
Primal Creation - Een veelzijdige aanpak die je doorheen schudt, maar ook een krop in de keel bezorgt
Het voorprogramma werd verzorgd door de beloftevolle Belgische metalband Primal Creation (****). De band ontstond in 2014 en bracht vorig jaar zijn debuut '’Demockracy’' op de markt. Een schijf die op heel wat bijval kon rekenen. Primal Creation is ondertussen langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig. De heren zijn enorm enthousiast dat ze mogen openen voor de levende legende die D.R.I toch is. Bedanken de organisatie, fans en entourage uitvoerig voor deze uitgelezen kans. En hebben er duidelijk zin in , want het spelplezier loeit voortdurend uit de boxen. Uiteraard grasduint Primal Creation in dat debuut. En bewijst elk van de bandleden nog maar eens wat voor enkele uitzonderlijk getalenteerde muzikanten ze wel zijn. De verschroeiende gitaar en bas riffs tot drumsalvo's bezorgen ons dan ook de ene na de andere adrenalinestoot tot kippenvelmoment. Gerugsteund door een charismatische frontman, die niet alleen zijn uitzonderlijk stembereik in de strijd werpt maar ook zijn publiek voortdurend aanspreekt, haalt Primal Creation alle thrash metal clichés onderuit, dit door het brengen van een eerder eigenzinnige set.
Want inderdaad niet alleen uit het debuut, ook op het podium hoor je uiteenlopende melodielijnen, veelzijdige uitbarstingen tot intensieve rustmomenten waaruit blijkt dat de band een brede muzikale smaak etaleert. En hen in dat hokje 'Thrash metal' duwen de band duidelijk tekort doen is. Neem nu die lange, gevarieerde song combinatie ''Memories.. Of Diminishing returns''. Binnen die ene song zitten niet alleen gedoodverfde thrash metal elementen verborgen maar ook subtiele verwijzingen naar andere muziekstijlen. Dat gaat van je enerzijds door elkaar schudden door middel van het uitdelen van oorverdovende mokerslag, en anderzijds ervoor zorgen dat je letterlijk een kippenvelmoment voorgeschoteld krijgt dat je eerder een krop in de keel bezorgt. Niet enkel bij deze song valt dit ons op, in de hele set is dit de rode draad. Daardoor bewijst de band vooral van vele markten thuis te zijn en weigert zich in een hokje te laten duwen, waardoor een ruim publiek aan metal liefhebbers kan worden aangesproken.
Besluit: Primal Creation staat na 4 jaar hard werken op een boogscheut van een grote doorbraak naar grotere zalen en festivals. Op basis van dit schitterende aantreden in Terneuzen voorspellen we de band dan ook een gouden toekomst binnen het globale metal gebeuren. Ga ze dus zeker zien als ze uw deur passeren. Zo staat de band op 1 september o.a. op Frietrock en later diezelfde dag op Kreekrock. Meer informatie: https://www.facebook.com/pg/primalcreationband/events/?ref=page_internal
D.R.I. - Eén van de hardst werkende Crossover Thrash band zet in Terneuzen de puntjes op de 'i'
D.R.I. werd opgericht op in 1982 en heeft niet alleen zijn stempel gedrukt op dat Crossover gebeuren, ze hebben meerdere bands na hen beïnvloed. Toch zijn de heren niet naast hun schoenen beginnen lopen. Zo bleek al bij het binnenkomen van de zaal. Zanger Kurt Brecht stond gewoon aan de merchandiser om T-shirts en dergelijke te verkopen, hij zou dat na het concert opnieuw doen. Iets wat we leden van mindere goden binnen het genre niet direct zien doen. Daarvoor krijgt D.R.I. bij ons al een sterretje extra.
Daar waar andere thrash/crossover bands hun ziel hebben verkocht aan de duivel, en zijn gevallen voor de marketing of het geldgewin om in grote zalen te kunnen spelen, is een legendarische band als D.R.I. (*****) niet te beschaamd om ook voor een publiek van circa 300 man alles uit de kast te halen, alsof ze spelen voor 30 000. Dat siert hen al sinds het prille begin, en is ook de reden waarom ook wij vallen voor deze band. In Terneuzen zet D.R.I. nog maar eens de puntjes op de 'i' door vanaf het begin de aanhoorder bij de strot te grijpen, en niet meer los te laten tot de hele zaal is afgebroken.
Alsof het in de zaal nog niet warm genoeg was, steeg de temperaturen gaandeweg naar een kookpunt. D.R.I. gunt de aanwezigen geen seconde rust, en raast als een dolgedraaide bulldozer over de hoofden van de fans heen. De aanwezigen genoten zichtbaar en waren bereid hier een lang feestje te bouwen. De ene moshpit na de andere volgde. Waarop D.R.I. de lat nog maar eens hoger legde, en alle registers tot het oneindige open trekt. Uiteraard ligt bij een band als D.R.I. alles een beetje op diezelfde snoeiharde en razendsnelle lijn. Echter, door circa 1u30 de ene uppercut na de andere uit te delen, stoort dit totaal niet. Integendeel zelfs.
Besluit: D.R.I. bewijst vooral dat zoveel jaren dienst, niet per se hoeft te resulteren in een routineuze klus.
Het vuur brandt na meer dan dertig jaar nog steeds bij D.R.I , dat viel ons in het recente verleden al op, dat werd bij dit razendsnelle optreden van de levende legendes opnieuw nog maar eens duidelijk.
Organisatie: https://www.facebook.com/MusketeerOfDeath/ (Musketeer Of Death) – De Pit, Terneuzen
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing , Footloose werd dit jaar Flashdance gestrikt.
De zomershows, van 24 juli t/m 5 augustus , 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Flashdance - Een sexy en zwoele dansmusical gebaseerd op de iconische film uit de jaren 80. Het gaat opnieuw om een exclusieve samenwerking voor België in de originele Engelstalige versie. Een fantastisch live-spektakel met hoogstaande dans eighties wereldhits. Yes , dit is een ‘Dance Like You Never Danced Before’!
De musical kwam exclusief naar België en het is zelfs een première voor het Europese vasteland.
Het spektakel is volledig live gezongen met live orkest. Wereldhits als “Maniac”, “Manhunt”, “Gloria”, “I Love Rock ’n Roll” en de sensationele titeltrack “Flashdance - What a Feeling!'” flitsten voorbij …
Het verhaal
Alex (Joanne Clifton) is een jonge vrouw met een uniek dubbelleven waarbij ze overdag werkt als lasser in een staalfabriek en ‘s nachts als danseres in een club. Haar grote droom is toegelaten worden op een prestigieuze balletschool. Met de steun van haar oude balletlerares Hannah werkt ze keihard om die droom te verwezenlijken, maar een romance met haar baas Nick (Ben Adams) brengt haar ambities plots in gevaar. En toch … onderga deze musical in thematiek en dans . Wat een intensiteit wordt uitgestraald . De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Flashdance , prikkelde en zinderde na. Sterk!
Wat we zagen was echt een ‘Flashdance’, flitsend, geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor/kledij) wissels , de synchrone danspasjes, de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Veel beweging en dans. Springen en dansen , vallen en opstaan … Een uitstekend spel- en zangkwaliteit. Enkel het geluid was soms te scherp.
Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek (eerste deel) en emotionaliteit, dramatiek (tweede deel) gaan hand in hand .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend en spannend. Wat wil je met deze iconische hits en de schitterende titeltrack ‘Flashdance - What a Feeling’.
Ambitie, kansen geven , vertrouwen , samenhorigheid , loslaten, vrijheid, overnemen , bescherming zijn kernwoorden in de musical en z’n prachtig dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven.
Een thuismatch ook voor onze actrice Ann Van den Broeck, die in deze internationale musical een gastrol vertolkt
De organisatie klokt af op zo’n 17500 bezoekers in totaal . Een schot in de roos …
Organisatie: Kursaal Oostende
Reikhalzend keken we uit naar de show van deze extravagante koningin van de avant-garde. David Attenborough noemde haar ooit een natuurfenomeen, vanwege het immense notenspectrum dat ze met haar adembenemende stem moeiteloos aankan. Björk staat ook bekend voor haar innemende en tegelijk bevreemdende decors, en het sprookjesachtige bos dat verscheen toen het doek viel, liet alvast het beste beloven.
“Arisen My Senses”, de opener van haar meest recente album ‘Utopia’, opende de debatten. Het publiek, dat ondanks de treinstaking toch present tekende, juichte haar toe, ze kregen een IJslandse ‘takk’ terug. “The Gate”, met het aanstekelijke “Care for you” zorgde voor een eerste hoogtepunt, we kregen een Vlaams ‘betankt’ terug. Na titeltrack “Utopia” volgde een Franse ‘merci bien’, maar we bleven toch op onze honger zitten, verlangend naar een eerste echte hit.
We kregen nog enkele ‘Utopia’-nummers voorgeschoteld, begeleid door blazers die allerlei bizarre bewegingen maakten. Op het scherm werden subtiele vaginavormen geprojecteerd, maar Björk zelf verstopte zich wat achter haar masker. Het eerste herkenningspunt kwam er met “Isobel” en wat later “Human Behaviour”. Het Sint-Pietersplein, gevuld door zowel jong als oud, alternatief en zeer alternatief, schoot plots wakker, maar werd daarna weer in slaap gewiegd door een resem recente liedjes, die duidelijk minder poppy en meer experimenteel zijn.
Toegegeven, 10 Utopia-songs was voor ons wat van het goede teveel , en noch de kleurrijke kostuums, noch de sterke bisnummers “The Anchor Song” en “Notget” maakten dit volledig goed.
We liftten huiswaarts met een ‘net-niet’ gevoel. Een degelijk concert was het zeker, maar onze torenhoge verwachtingen werden niet volledig ingelost.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bjork-11-07-2018/
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Het is er maar weinigen weggelegd, om te passen voor Rock Werchter, één van de grootste festivals in Europa en de wei simpelweg alleen te bespelen. Het is intussen al zeven jaar geleden dat Ed Sheeran zijn debuutplaat loste. Dat de man zijn leven sindsdien drastisch veranderd is, is een understatement. Sheeran speelde zijn allereerste concert op Belgische bodem in 2012 in een volle AB Club voor 250 man, gisteren stond hij in zijn eentje voor 65 000 aanwezigen.
Sheeran speelt momenteel de grootste tour in zijn carrière, zo speelde hij vorige maand maar liefst vier (!) keer in een bomvol Wembley stadium. Gigantische mensenmassa’s dus, een uitgelezen kans voor Britse singer-songwriter Jamie Lawson en al iets bekendere popster Anne-Marie om hun muziek aan het grote publiek voor te stellen. Beiden deden het voortreffelijk, maar het viel vooral op hoe strak de show van Anne-Marie in elkaar zat. De Britse bewees dat ze al over voldoende hits beschikt om een stevige, boeiende show te brengen, te zien op Rock Werchter dit weekend.
Om 21 uur stipt was het echter tijd voor de hoofdact van de avond. Eén van de grootste redenen voor zijn grote succes, is het feit dat de Brit overkomt als een normale jongen. Dat werd duidelijk toen het publiek op de grote schermen kon meevolgen hoe Sheeran door de gangen liep, en simpelweg de trap nam om het podium te beklimmen. Openen deed hij met het energieke “Castle On The Hill’, dat direct door de duizenden fans werd meegezongen. Ed Sheeran was duidelijk onder de indruk van de enorme mensenmassa. Zo verklaarde hij zelf dat hij meestal in stadiums, genre Wembley, speelt waar het publiek ook op tribunes zit en het publiek dus meer ingesloten is.
Dit zorgde er misschien voor dat het gezang niet tot aan de oren van Sheeran reikte. Hij moedigde het publiek meermaals aan om luider mee te zingen, meer te dansen en wilder rond te springen. Dit kwam een beetje vreemd over, aangezien het publiek écht wel mee was. Dat werd dan ook direct duidelijk toen Sheeran zijn eerste hit “The A Team” losliet op het publiek, dat hem zeer dankbaar was. Ed Sheeran zong héél goed en had er duidelijk zin in.
Het podium was volgestouwd met gigantische schermen, die de set goed ondersteunden. Zo werden er tijdens “I See Fire”, een nummer dat de rosse zanger schreef voor de Hobbitfilm, beelden getoond uit de desbetreffende film. Tijdens “Photograph” werden er dan weer jeugdfoto’s getoond. In tegenstelling tot de schermen, houdt Sheeran het op het podium echter heel basic. De 27-jarige superster verzorgt zijn shows enkel met een gitaar en enkele loop pedals, die hij volledig zelf inspeelt om een voller geluid te krijgen. Deze techniek gebruikt hij al van in het begin van zijn carrière en hij doet het ook echt heel goed. Het enige minpunt aan zijn set, was misschien de pompende bas die de hit “Galway Girl” ondersteunde. Die had niet gemoeten, en stoorde zelfs een beetje.
Hierna begon Sheeran aan een rustiger deel van zijn set. Hij mixte “I See Fire” met “Feeling Good” een cover van Nina Simone en liet dan hits genre “Thinking Out Loud, “Photograph” en dergelijke los op het publiek. Gevaar voor verveling was er echter nooit. Ed Sheeran speelde zijn zachte ballads goed, en kon de wei écht ontroeren. Een puike prestatie voor een man die op zijn eentje voor 65 000 man staat. Dat is de sterkte van Ed Sheeran. Hij is heel gewoon, speelt herkenbare nummers en doet het alleen.
Na “Sing”, logischerwijs een meezinger, verdween de Brit van het podium. Om van garderobe te verwisselen blijkbaar, want hij verscheen opnieuw ten tonele in een truitje van Dries Mertens. Een binnenkopper, want het publiek onthaalde hem op groot gejuich. Afsluiten deed Ed Sheeran met “Shape Of You” en traditiegetrouw “You Need Me, I Don’t Need You”, een nummer dat al meegaat van in 2011.
Your taste in music is great, but your taste in football even better
Wie gisteren de brandende zon en de ellendige lange rijen om bonnetjes te bemachtigen, kon trotseren, was gisteren getuige van een passage van een excellent muzikant, die van ons gerust nog een uur langer had mogen spelen. Als je als muzikant 65 000 man op de been kan brengen, die het er voor over hebben om ’s nachts nog te schuiven om aan hun wagen/trein/bus te geraken, dan weet je dat je gewoon heel erg goed bezig bent. Wij hopen vooral dat Ed Sheeran spoedig terugkomt.
Setlist: Castle On The Hill – Eraser - The A Team - Don’t / New Man – Dive – Bloodstream – Happier - Hearts Don’t Break Around Here - Galway Girl - Feeling Good / I See Fire - Thinking Out Loud - One / Photograph – Perfect - Nancy Mulligan – Sing - Shape Of You - You Need Me, I Don’t Need You
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
In 2013 kocht ik ‘Sistrionix’, de debuutplaat van Deap Vally, en dat was niet meteen mijn meest briljante aankoop want het ding verdween al snel in de achterste regionen van mijn collectie. Een derderangs versie van The Kills of zoiets, dacht ik toen. Ik was ze allang vergeten maar plots komen ze dan naar De Zwerver, een ideale stek voor een avondje zweterige rock-‘n-roll en kan ik het toch niet laten om even poolshoogte te nemen. Wie weet gaf dit live misschien wel meer vonken (hun twee passages op Dour bleven trouwens niet onopgemerkt) en anders zat ik me toch maar suf te staren naar dat eindeloze voetbal op TV …
Ik moet toegeven dat ik met een zekere negatieve vooringenomenheid in De Zwerver arriveerde en toen de twee dames uit Los Angeles eraan begonnen leek die alleen maar bevestigd te zullen worden. Wat was dat schrikken. Lindsey Troy zong alsof ze bij een seventies hardrockband solliciteerde terwijl de tweede stem van Julie Edwards zo expressieloos klonk dat ze zelfs op een vrij podium door de mand zou vallen. Tot overmaat van ramp leken de twee naast elkaar te spelen terwijl hun technische bagage, zowel op gitaar als drums, niet bepaald indrukwekkend was. Nadat ze wat overmoedig Jimi Hendrix als openingstune door de boxen hadden laten schallen mocht er van de gitaar van Lindsey Troy toch wat meer verwacht worden. Op haar best kwam ze in de buurt van Jack White maar dat kwam dan vooral door de klankleur want met White, één van de meest geïnspireerde gitaristen van de jongste jaren toch, zal ze zich nooit kunnen meten. Hé, tot zover het slechte nieuws!
Want na die desastreuze start herpakte het duo zich wonderwel en kreeg het volgepakte café alsnog een stomende set te degusteren. Een gezonde ‘riot grrrl’ attitude en voldoende power waren daarvan de belangrijkste ingrediënten. Het deed me wat denken aan The Runaways, een groep waarvan ik evenmin de platen lust maar die me, in een wel erg ver verleden, toch konden charmeren op het podium.
Naarmate het optreden vorderde werd de sound steeds hechter en bleken ook de songs van betere makelij te zijn. Vooral diegene die als nieuw werden aangekondigd lieten de oudere nummers, die ik ken van die eerste plaat, wat verbleken.
Het bleef een wat vreemde mix van fris klinkende garagerock, zoals we die ook van de Yeah Yeah Yeahs kennen, en het bombastische geluid van seventies hardrock/powerpop bands maar uiteindelijk werkte het wel.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Carlos Santana live op het podium en dat op een vrijdagavond in het Antwerpse Sportpaleis! Een evenement dat ik zeker niet mocht missen. De sound van Mister Santana is zo uniek dat zijn muziek uit de duizend wordt herkend. De meesten zullen zeggen: “Leeft die dan nog?”, maar niets is minder waar! Deze artiest gaat al zolang mee in de muziekbranche dat mensen hem ouder schatten. Toch werd deze Carlos Santana ontdekt op jonge leeftijd en was hij slechts 22 jaar toen hij zijn eerste Woodstock festival mocht bijwonen. En tot op heden is hij nog steeds één van de meeste invloedrijke artiesten. Jaja, Antwerpen werd een paar graden warmer tijdens de latino vibes van Carlos Santana.
De meester zelve begon direct aan zijn set. Zonder veel intro aankondigingen startte hij zijn hitnummer “Jingo”. De zwoele sfeer van latinovibes entert de zaal en het publiek begint automatisch te glimlachen. In het begin was de geluidskwaliteit minder, maar werd na 15 minuten goed opgelost door de PA. Zo kwamen de gitaarklanken en zangstemmen niet goed over vanwege een overload aan bas en percussie. Naderhand was de kwaliteit top.
Carlos Santana zelf is een koele kikker. Hij straalt niet zoveel sfeer of enthousiasme uit, maar hoeft dit ook niet te doen. Hij doet niet aan overacting en geniet op het podium van zijn andere 8 medemuzikanten. Overigens veel respect aan de mannelijke backings, de djembe-muzikant en zijn echtgenote/drumster Cindy Blackman. Deze dame gaf een solo om van te kwijlen! Gewoon subliem! Normalerwijs hou ik niet van drumsolo’s maar deze dame bracht leven in haar ritmesectie. Een solo van zo een 10 minuten waarbij heel het publiek laaiend enthousiast van werd!
Overigens is het Belgisch publiek geen makkelijke doelgroep om voor te spelen. In het begin leek het eerder een kamerconcert dan een ‘wannabe’ Woodstock beleving. Natuurlijk werd er geapplaudisseerd, maar rechtstaand dansen was zeker niet aan de orde. Dit had Carlos Santana door en gaf dan ook soms hints als “Let it out! Don’t have fear”. Gelukkig begreep een dame deze boodschap, die zich meer naar Santana begaf in tegenspraak van de security. Even een kleine discussie met Santana en er stond zo’n 300 man te dansen vooraan het podium. Eindelijk!
Het publiek werd echt wild van enthousiasme. Ze zongen luidkeels, fotografeerden hun gitaarheld en dansten gelijk crazy. Eindelijk kwam de sfeer los! Je zag ook onmiddellijk een andere prestatie van de muzikanten. In het begin deed niemand mee met hun energie, maar nu deed iedereen mee, waarbij ook de rechtstaande bezoekers op de tribunes. Carlos Santana was geslaagd in zijn missie en liet het publiek de vrije loop in hun ‘voodoo-energie’.
Kortom, het was weer een geweldige editie in het Antwerpse Sportpaleis. De sfeer kwam traag op gang, maar werd alsnog herboren. Ondanks dat Carlos Santana een dagje ouder wordt, blijft zijn sound uniek, krachtig en toonvast. Natuurlijk zijn de gitaarsnufjes niet meer zo makkelijk als vroeger, maar ik heb er 100% van genoten. Altijd leuk om zijn wereldhits als “Oye como va”, “Black Magic Woman” en “Samba Pa Ti” live te bewonderen.
Ik zou zeker en vast niet meer aarzelen als je fan bent van latinosounds en van Carlos Santana. Maar alvast een tip, begeef je maar onmiddellijk vooraan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/santana-22-06-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
… Met de ogen dicht waan je je bij Bob Marley, Prince, ... Lenny Kravitz, ach ja we zijn bij de laatste ! Bovenaan in het midden van het podium start Lenny en groep met “Fly Away” en dat is wat we 2 uur lang zullen doen, met een afwisseling van wereldhits uit een carrière van alweer 30 jaar !! “Dig In” en “Bring It On” brengen ons naadloos bij de cover van The Guess Who : “American Woman”; hij kijkt de menigte toe, schudt heel hard met zijn weelderige rastakapsel en ziet dat het goed is.
Alle vrouwen, waarvan vaak de partner mee moest , had ik de indruk, keken terug en zagen dat het zeer goed was. Nu zijn we voor echt vertrokken voor een strakke set in een net niet helemaal uitverkocht Sportpaleis.
Het podium was een goeie 25 meter naar voor geschoven zodat we precies in een mini-Sportpaleis stonden. De sfeer is Jamaicaans bij momenten en daarom is het ook niet verwonderlijk dat “Get Up Stand Up” van Bob Marley eraan komt. Lang uitgesponnen allemaal maar een perfecte sfeer, er wordt heerlijk heen en weer gewiegd door iedereen. “It's Not Enough” wordt gevolgd door een morele vraag van Lenny ‘over de wereld en wat er eigenlijk aan het gebeuren is’ … maar ja, we kunnen niet echt antwoorden allemaal ...
“Low” weerklinkt dagelijks op de radio tegenwoordig en is echt Lenny Kravitz zoals we hem liefst hebben, met een mooi oprecht nummer.
Om ons een allemaal goed in de ogen te kijken , gaat de zonnebril er af , en ja de dames laten hem duidelijk weten dat hij ook zonder ‘cool’ is !! ‘Cool’ is precies een woord dat voor hem is uitgevonden !
“It Ain't Over 'Till it’s Over”, “Can't Get You Off My Mind” en “Believe” volgen elkaar mooi op, veel gitaar maar toch niet te lang en te veel... Bij “I Belong To You” nemen velen in het mini-Sportpaleis dit persoonlijk op, al vele jaren denk ik.
Deze week kreeg Lenny nog te horen dat zijn acteercarrière voorlopig blijft bij ‘The Hunger Games’ en ‘Precious’; graag wou hij een rol in de tv-serie ‘Big Little Lies’ maar omwille van zijn huidskleur vinden de producers het moeilijk om hem een rol van schurk te laten spelen. Jammer want hij zou dit graag gedaan hebben, zijn dochter Zoë was immers al te zien in de eerste seizoen van deze serie. Deze gegevens even terzijde !
“Always on the Run” en “Where are We Runnin'?” volgen elkaar mooi en strak op, het voelt alsof we ons aan het opwarmen zijn voor de finale. Met het nummer van de vorige plaat, “The Chamber” kan er goed gerockt worden, de hele band laat zich dan ook goed gaan, het klinkt een beetje speciaal, een combi van rock met heel veel bas.
De band is dan ook heel goed afgestemd op elkaar, mooi worden ze 1 voor 1 voorgesteld: uit het oog springt toch wel Gail Ann Dorsey, de sessiemuzikant van o.a. Bryan Ferry, Tears for Fears, The Indigo Girls, Khaled en Skin (van Skunk Anansie), dit is niet alles, de laatste 10 jaar van David Bowie's carrière werkte ze voor hem ! Sinds 2012 is ze steeds mee op pad en op plaat met Lenny Kravitz.
Hier komt ook het moment dat hij als een klein en zeer gelukkig kind heel gek begint rond te lopen in het publiek, vooraan van links naar rechts , en dan ook nog ondertussen handtekeningen uitdeelt … en ja voor mij stond een dame die zonder nadenken haar borst ontbloot ; Lenny tekent met een grote glimlach … iedereen gelukkig !
Als 3 laatste nummers komen mooi achter elkaar “I'll Be Waiting”, “Let Love Rule” en “Are You Gonna Go My Way”, de enige vraag die ons nu nog rest is : Zet hij 's avonds voor het slapengaan dat kapsel af of is het echt ?
Leuke sfeer, het dak ging er niet helemaal af maar het is een rasartiest met een topband met 30 jaar archief aan goeie en vaak nostalgische nummers ! Niemand moet met de Taxi naar huis want “Mr. Cab Driver” hebben we niet gehoord.
Voor u beleefd, gehoord en gezien …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig in Rockhal Lux 23 juli 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lenny-kravitz-23-07-2018/
Organisatie: Live Nation
Rostam Batmanglij, voormalig lid van de band Vampire Weekend, stelt zijn eerste solo album ‘Half-Light’ voor. ‘Half-Light’ is released in september 2017, maar kreeg tien jaar eerder al vorm. Op de nummers heeft Rostam dus lang gebroed met als resultaat dat het album tekstueel en muzikaal een inkijk geeft in zijn leven. Je kan de sound vergelijken met een smaakvolle gemixte soep. Zo bevat het veel verschillende stijlen, thema’s en instrumenten die uiteindelijk geblend zijn tot nummers. Dit met als resultaat dat ik geen naam kan plakken op de soep en laat dat nu het geheim zijn van onze chefkok Rostam. Hij doet zijn zin, test de grenzen van zijn ingrediënten en zichzelf.
Voor het optreden heeft Rostam drie strijkers, één cellist en één drummer mee. De strijkers en cellist zitten in een halve cirkel aan zijn rechterkant en de drummer links waardoor Rostam in volle glorie het midden inpalmt. De mooie Rotonde is net half gevuld waardoor het publiek de keuze had om te dansen op het middenplein of zittend te genieten op de tribune. Een betere setting voor een concert in deze zaal kan je niet hebben.
Rostam opent, onder luid gejuich van een select groepje superfans vooraan het podium, met het nummer “Don’t Let It Get To You”. Direct een levendig nummer dat ervoor zorgt dat menig zitplaatsen worden ingeruild voor een plaatsje op het middenplein. Een mooie opwarmer die doet verlangen naar meer… Het nummer “Sumer” volgt waarna Rostam ongemakkelijk vraagt of er Persians zijn in de zaal. Niemand snapt het mopje tot “Wood” klinkt. Een nummer waar hij duidelijk zijn inspiratie gehaald heeft bij de Perzische muziekstijl. Dit is Rostam zijn humor die nog enkele keren terugkomt. Het geeft toffe tussendoortjes en maakt hem een heel sympathieke artiest die graag binding maakt met zijn publiek. Ook het enthousiasme van zijn strijkers draagt veel bij aan de show. Deze beweging volop mee op de beats van de nummers. Kostelijk om te zien!
De show is een mix van allerlei soorten stijlen zoals we hem kennen. Van een geslaagde cover van Nick Drake’s “Pink Moon” tot een van zijn oudere nummers uit 2009 “It’s Not My Fault” dat naar mijn mening totaal niet in zijn show past. We horen harde beats, hiphop, reggae, dromerige ritmes en tot slot ook een monsterlijk stemeffect waarmee hij een onverstaanbaar politiek pleidooi opvoert.
Maar goed. Het is duidelijk. Ik ben fan van de performers en het album maar helaas kan ik dit niet zeggen van mijn live ervaring Rostam in de Botanique. Het geluid laat te wensen over waardoor de muziek chaotisch klinkt. Het zijn ook zoveel geluiden door elkaar en dat wordt dan snel lawaai. Ik heb niet de mooie evenwichtige nummers van het album gehoord, maar Rostam zijn stem die te luid staat en duizend andere geluiden die één soep worden. Het neemt de sfeer van vele nummers weg en maakt de show langdradig. Ook de zanglijnen van Rostam zweven live niet even mooi op het ritme als op zijn album.
De strijkers zijn voor de ‘live ervaring’ een meerwaarde en essentieel in bepaalde nummers, maar helaas worden deze de hele show links gelaten en mogen ze slechts in de bis enkele seconden hun kwaliteiten tonen. Echt een gemiste kans.
Nu en dan worden er beelden geprojecteerd op het scherm, maar hier kan ik niet altijd de meerwaarde van vatten. Het is een leuke extra, maar mijn vraag is: waarom?
Samenvattend is Rostam zijn album top, dit moet je zeker luisteren, maar na zijn optreden kan ik hem niet aanraden als live ervaring. Ik heb mensen zien vertrekken, maar ook mensen die dat niet konden stoppen met roepen voor meer.
Setlist: Don’t Let It Get To You(Reprise), Sumer, Wood, Bike Dream, Youn Lion, Never Going To Catch Me, EOS, Its Not My Fault, Rudy, When, Half-Light, Gwan; Biss: In A River, Pink Moon, Don’t Let It Get To You.
Organisatie: Botanique, Brussel
Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear en Rami Jaffee mogen naast elkaar en in willekeurige volgorde vermeld worden … Het zijn rasartiesten stuk voor stuk , en hebben alle zes een ervaring om U tegen te zeggen.
Al 23 jaar is de band van voorman en massatemmer Dave Grohl aan de gang met 9 studioalbums (+ 25 miljoen verkochte exemplaren). Voor de 'Concrete and Gold'-tour stoppen Foo Fighters gelukkig ook in Antwerpen … én je moest er snel bij zijn, op 20 minuten was het uitverkocht.
Een avond in een verschroeiend tempo waar Dave Grohl meerdere keren pauze moest nemen, zelfs tijdens nummers door, omdat het niet vol te houden is. Die man heeft natuurlijk op zijn 49ste al een gigantische carrière achter de rug, hij vertelde zelf dat hij al 30 jaar in België komt, vroeger in kleinere zaaltjes (met Nirvana) maar nu, en dat vindt hij zelf top, in grote zalen en volle festivals.
“200 nummers hebben we” , zei hij en “we gaan ze allemaal spelen” … ze hadden er duidelijk zin in. (het waren er uiteindelijk 22)
Het is ongelofelijk om te zien dat ze vanaf het begin van de tour op een paar luttele verschuivingen na, een compleet identieke set spelen keer op keer. En toch , het voelt aan dat Dave & co zich keer op keer zich helemaal geven vanaf nummer 1 , “Run”, hij loopt dan ook 3 uur, jawel DRIE uur lang, het podium af en aan tot aan “Everlong”.
Dat er vandaag van een OVERVOL Sportpaleis nog weinig stem zullen hebben , moeten we er maar bij nemen … MET plezier trouwens .
Dat Dave's stem niet 100% zuiver is komt door het 'briesen'; hij laat ook meesterdrummer Taylor elke set een nummer van Queen zingen … fantastisch voor iedereen, gezien Taylor een stem heeft als Freddy Mercury. Grohl drumde nog eens zoals in de goede ouwe tijd van ... Nirvana. Van dat laatste las ik onlangs dat hij nooit meer naar nummers luistert van toen, hij krijgt er steeds de krop van in de keel... De enige die overgebleven was toen, is Pat Smear die de laatste 6 maanden mee tourde met Nirvana.
Tussen de nummers door spreekt hij ons toe, wie zag ons ooit al spelen : 3 kwart roept 'JAAAAAA !!', wie zag FF nog nooit : een aantal steken hun hand op en daarop zegt de meestermensentemmer: 'fuckers'. Heerlijke mens die Dave, een frontman en duidelijk de baas van de groep. “All My Life” als tweede nummer, “Learn to Fly”, “The Pretender” en dan al direct het nieuwere werk : “The Sky is a Neighborhood” ...
Het houdt niet op … het wordt afgewisseld met een oneindige drumsolo waar Taylor helemaal de hemel ingestuwd wordt (hydraulisch), wel 6 meter hoog; nog goed dat Dave er niet zat om vervolgens nog eens zijn been te breken als in 2015. Trouwens , een paar weken geleden deden ze dit in Noorwegen ... een acteur identiek aan Dave Grohl liep bij aanvang van het concert op met gitaar en 'viel' van het podium, een grap van de groep duidelijk, want ondertussen stond Grohl zijn eerste nummer (“Run” alweer) in te zetten... , dit terzijde.
Een cover plots die gevolg geeft aan een medley van covers, “Under My Wheels” van Alice Cooper, “You're the One That I Want/Imagine” (pianowerk van de enige die muziek kan lezen volgens Grohl: nl. Rami Jaffee)/ “Jump” en “Blitzkrieg Bop”. En dan dus “Under Pressure” met Taylor als zanger. Trouwens , hierover vertelt Grohl, “we hebben een advertentie in de krant gezet om een drummer te vinden 20 jaar geleden en we wouden een Beachboy uitziende kerel die een stem heeft als Freddy van Queen, VOILA we hebben wat we wouden”.
Aan de tientallen fans met een kartonnetje met daarop 'can I play Monkey Wrench with you?' zegt Dave dat hij dat niet/nooit meer zal doen na de ‘Kiss Guy’ die dit deze tournee deed, ongelofelijk wat die jongen kon. (zeker eens kijken op youtube) . Hierna zetten ze dit nummer in, “Monkey Wrench”, “Wheels”, “Breakout”, “Dirty Water”, “Best of You”..., iedereen roept, schreeuwt vrolijk mee !
Een korte pauze (begrijpelijk na bijna 2 uur en 45 minuten) wordt ingelast, op de schermen komen Grohl en Hawkins in beeld in de backstage, aan de hand van het geluid uit de zaal bepalen ze hoeveel bisnummers..... meestal 2, wij krijgen er 3 !!
“Times Like These”, “This is a Call” en “Everlong” , zoals vaak de afsluiter al jaren lang.
Grohl wist nog te zeggen dat ze een band zijn die net als anderen zal blijven bestaan ! Met een knipoog naar Mick Jagger & Keith Richards op hun 74 ste ! Dit was een no-nonsense rockshow die je niet mocht missen … onze oren tuiten nog na …of tenminste moet je een volgende keer hen zien en meemaken !
Je redacteur , voor jullie gezien, beleefd en gehoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foo-fighters-11-06-2018/
Organisatie: Live Nation
Terwijl elders in het land het mainstream bandje Foo Fighters een voorspelbaar blik greatest hits opentrekt en de Rode Duivels een stel Costa-Ricanen in de pan hakken, is de meeste geweldige belevenis van de avond ongetwijfeld de passage van het fantastische All Them Witches in de AB.
De band tourt momenteel in Europa voor een stel festivals, maar tussendoor is een zaalconcert natuurlijk lekker meegenomen, en al zeker als dat concert er eentje is in de AB. Hun vorige doortocht, in de sympathieke AB Club weliswaar, werd immers door AB geregistreerd en die opnames bleken de band zo goed te bevallen dat ze de hele zwik als live album hebben uitgebracht, een bijzonder sterke live plaat trouwens, als je ’t ons vraagt.
In een volgelopen AB Box blijkt dat All Them Witches zowaar nog progressie hebben gemaakt. De bedreven flow die hun sound zo kenmerkt blijft behouden maar de songs klinken precies nog strakker en intenser. Bovendien hebben ze een paar kersverse tracks meegebracht en die zijn nergens minder dan wonderlijk.
Ook al lijken ze soms te jammen in de richting van de seventies, bij All Them Witches valt alles steevast in de juiste plooi. Het is retro zonder oubollig te zijn, psychedelisch zonder de verdwalen in een veld vol verdachte paddenstoelen en heavy zonder te verdrinken in een zee van lawaai. Soms voelt het als Jim Morrison die wordt geruggesteund door Kyuss, elders als een soort avontuurlijke Black Sabbath, en tussendoor komt ook even Pink Floyd lonken. En laten we de Jimi Hendrix van Electric Ladyland niet vergeten. Jawel, gitarist Ben Mc Leod verdient echt zo veel lof, zo verheft hij de bloedmooie blues “The Marriage Of Coyote Woman” tot iets buitenaards. Iets later in de set kom All Them Witches in een nieuwe song nog een keertje met een bloedstollende blues opzetten, alle haartjes op onze armen komen recht te staan, dit is kippenvel bij de lopende meter.
De band vindt een harmonieus evenwicht tussen doom, stoner, psychedelica en blues, en steeds klinkt het alsof ze die vloeiende sound ter plaatse uitvinden. Altijd voel je dat een song zomaar kan gaan openbarsten, maar All Them Witches zijn meesters in het ophouden, ze dreigen en laten de songs opborrelen tot die knal er uiteindelijk komt. Soms komt die zelfs niet, zoals in het prachtige “Am I Going Up” dat constant blijft smeulen en gloeien. De song contrasteert perfect met de gloeiende stoner-knalpot “When God Comes Back”, die al headbangend de AB Box in de fik zet. Nog zo een briljant monster is “Swallowed By The Sea”, dat zich in verstilde modus op gang trekt en vervolgens de doom-metal wereld intrekt en uiteindelijk ergens met een noise-palet in de buurt van Swans terechtkomt. Ook dat kunnen ze, lawaai maken en dan net niet in overdrive gaan.
De schitterende bisronde is er eentje om in te lijsten, met een driftig “Mountain” en een stomend “Charles William”. Maar vooral de afsluiter “Blood and Sand / Milk and Endless Waters” is een kwartier lang fenomenaal. Een bijzonder lange track waarbij de rillingen minutenlang over onze rug lopen, constant dreigend, met de gitaar die als een ratelslang constant doorheen de song sluimert en een basgitaar die tot diep in onze darmen dreunt.
Van AB Club tot AB Box tot AB Zaal, mogen we aannemen. Voor volgend jaar misschien, beste AB programmator ? En och ja, als er ook vanavond toevallig opnames zouden zijn gemaakt dan mag daar gerust terug een live plaatje van komen. Heel graag zelfs, want dit was een 18 karaats concert.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was, op de invalswegen naar Sportpaleis, extra druk op deze donderdagavond 7 juni. Dat had in grote mate te maken met twee concerten zowel in Sportpaleis zelf, waar Shakira de zaal liet vol lopen, en in Lotto Arena, waar icoon Bryan Ferry met Metropole Orkest zorgde voor een nostalgie trip van goudwaarde.
Wij zakten af naar Lotto Arena en stelden vast dat Bryan Ferry op zijn 72ste nog steeds in bloedvorm verkeert en zich laat omringen door muzikanten die de magische songs van Roxy Music en Bryan Ferry meerwaarde geven, waardoor deze songs een nieuw leven wordt ingeblazen. Ondanks een weinig verrassende setlist werd dit veel meer dan puur en alleen een leuke nostalgie trip.
Charlie Austen - Een set boordevol soul, Folk en streepjes blues gecombineerd met een hartverwarmende stem en dito uitstraling
Door voornoemde files en dergelijke meer, arriveerden we vrij laat in Lotto Arena. Echter net op tijd om ook nog een stuk van het voorprogramma mee te pikken, en dat hebben we ons zeker niet beklaagd. Charlie Austen stond een beetje bedeesd en vrij eenzaam op dat immense podium. Deze jonge artieste vermengt Folk elementen met een bijzondere soulvolle stem tot aankleding. Charlie Austen had het aanvankelijk niet gemakkelijk om een overvolle Lotto Arena stil te krijgen. Maar slaagt, door middel van die enorm hartverwarmende stem en uitstraling, erin een soort huiskamerconcert atmosfeer te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=2CG417oG9yc
We werden er bij het binnen komen van de zaal er zelf stil van, en bleven gewoon even staan kijken en genieten van zoveel eenvoudige schoonheid die ons in vervoering bracht. Als je in een overvol Lotto Arena een publiek dat duidelijk enkel en alleen maar komt voor de headliner zonder enige moeite uit je hand kunt doen eten? En in diepe ontroering brengt? Dan moet je wel uit het heel goede hout gesneden zijn. En dat is een artieste als Charlie Austen, die ook als bandlid van Lux Lisbon haar sporen heeft verdiend, zeker en vast. Om die reden lijkt Charlie Austen dan ook een artieste om in het oog te houden naar de toekomst. Een toekomst die er, op basis van die sprankelende optreden in Lotto Arena alleen al, meer dan rooskleurig uitziet.
Bryan Ferry - Waardig ouder worden
In het begin van de set schreef ik in mijn notitieboekje: '' ondanks de sublieme instrumentale omlijsting verzandt het concert iets teveel in het afleveren van een routineklus''. Bij de start van het optreden bleek dat inderdaad een beetje het geval. Ook al werd die set ingezet met een aanstekelijke klepper als “The Main Thing”. Maar Bryan is anno 2018 een beetje als een dieselwagen, eens uit de startblokken geschoten is er geen stoppen meer aan. De registers werden gaandeweg inderdaad meer en meer open getrokken met nog meer pareltjes als “Don't Stop the Dance”, “Ladytron” - waaruit blijkt hoe ver Roxy Music zijn tijd vooruit was in de jaren '70. Ook als is Bryan Ferry zijn stem niet meer wat het ooit geweest is, zijn enorm charismatische uitstraling op het podium is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Die uitstraling waardoor menig vrouwenhart prompt gaat smelten bezorgt je bij songs als “Slave to love” een krop in de keel. Of doet je hart dansen van pure intensiviteit bij het opzwepende “Out of the Blue” - weer een typisch jaren '70 klassieker. Waardig ouder worden, noemen wij zoiets.
Alle registers open bij “In Every Dream Home a Heartache”
Samen met het opengaan van de gordijnen achter podium, werden bij “In Every Dream Home A Heartache” plots alle registers pas echt open gegooid. Een song, die net als op die iconische schijf ‘For Your Pleasure’ op gang wordt getrokken door Bryan Ferry die op een eerder ingetogen wijze de toch wel pakkende tekst langzaam deed opborrelen naar die iconische climax waarbij al die registers, ook instrumentaal werden opengegooid tot een wervelstorm ontstaat, die alles omver blaast.
Het was meteen het startsein voor een wervelende finale. Tijdens het al even indrukwekkend “If there is something” kriebelde het al om recht te springen van onze stoel. Bij “To the Strand” was er uiteindelijk geen houden meer aan en stonden prompt alle die hard fans vooraan het podium. Bij “Avalon” zat bijna niemand, ook niet in de tribunes, nog op de stoeltjes. We zagen koppels met elkaar dansen alsof ze de Lotto Arena voor zich alleen hadden. Fans de tekst meezingen uit volle borst, of gewoon in stilte genieten van zoveel innerlijke schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=dAIR2a3bbdA
'A Whaling Saxofoon'
Dat de instrumentale omlijsting een meerwaarde vormde binnen het geheel? Daarover bestaat geen enkele discussie. Bryan Ferry laat zich omringen door klasse instrumentalisten. Waaronder de gitaar virtuoos en oudgediende Chris Spedding, die ons meerdere keren met verstomming sloeg. Daarbovenop waren we meermaals onder de indruk van de verdovende baslijnen van Jerry Meehan of drum salvo's van Luke Bullen. Uiteraard zorgt de inbreng van dat orkest voor die extra pit om elke song naar een nog meer onaards niveau te doen opstijgen. Maar ondanks al die virtuositeit is het de saxofonist Jorja Chalmers die de gouden medaille in de wacht sleept. Haar inbreng, sensuele danspassen maar vooral de indrukwekkende saxofoon klanken die ze uit dat instrument tovert, lieten een meer dan diepe indruk op ons achter.
Toen Bryan iedereen nog eens voorstelde, kregen elk van de bandleden een welverdiend applaus. Maar Jorja kreeg eerder een oorverdovend applaus dat de Lotto Arena op zijn grondvesten deed daveren - bij wijze van spreken. Om maar te zeggen, we waren dus duidelijk niet alleen met deze mening. Haar inbreng binnen het geheel was, zonder afbreuk te doen aan de andere muzikanten, dan ook meer dan indrukwekkend te noemen.
https://www.youtube.com/watch?v=YmvDvDurXj4
Finale naar een ultieme climax
Sluitstukken “Love is the drug”, “Let's Stick together” en “Virginia Plain” deden het dak er uiteindelijk compleet af gaan. Als kers op de taart werd daar “Jealous Guy” aan toegevoegd, een song die je in tranen en met de krop in de keel achterlaat, om deze avond met een knal af te sluiten. Naast de virtuositeit van Bryan en zijn instrumentalisten, was het bij deze laatste song backing vocalist Hannah Khemoh die de haren op onze armen compleet deed recht komen.
Kortom. Een indrukwekkend einde van deze avond, die traag op gang kwam maar uitmondde in een verschroeiende finale
https://www.youtube.com/watch?v=ePszGjvFfWI
Besluit
Bryan Ferry bracht geen setlist naar voor met verrassende songs, maar eentje waarbij we - als fan van het eerste uur - op het puntje van onze stoel zaten te genieten van begin tot einde. Na tien songs op een gezapige wijze, werden de registers pas echt compleet open getrokken toen die gordijnen open gingen. Vanaf dat moment kwam er geen einde aan de mokerslagen en kippenvelmomenten. Bryan is niet meer zo goed bij stem als vele jaren geleden, dat is ook niet zo verwonderlijk gezien zijn leeftijd.
Echter straalt hij nog steeds dat natuurlijk charisma uit waardoor je prompt overslag gaat en gewillig uit zijn hand eet. De muzikanten van dienst, dat iconische orkest op de achtergrond en die verschroeiende finale nadat die gordijnen compleet open gingen, zorgden ervoor dat de fans van het eerste en het laatste uur het optreden nog lang zal verheugen.
Ook wij dansten, zongen uit volle borst en pinkten zelfs menig traan weg bij zoveel innerlijk genot.
Setlist
The Main Thing // Don't Stop the Dance //Ladytron //Out of the Blue //Oh Yeah //A Waste Land / Windswept //Bête Noire //Zamba //Stronger Through the Years //Slave to Love //Bitter-Sweet //In Every Dream Home a Heartache //If There Is Something //Re-Make/Re-Model //Do the Strand //More Than This//Avalon //Love Is the Drug //Virginia Plain //Let's Stick Together //Jealous Guy
Ism Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
