17 maart is de belangrijkste dag van het jaar in Ierland. Alles kleurt groen en het bier vloeit rijkelijk. Dat de Ierse band The Script deze feestdag in Brussel moest doorbrengen, weerhield het trio echter niet om er een gigantisch feest van te maken. Ze boden ons, naast al hun hits, een grootse show waarin kosten nog moeite gespaard werden. In onze buurlanden speelden de Ieren al in uitverkochte arena’s en ook in Vorst hing het bordje ‘sold out’ aan de deuren. The Script is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en dat lieten ze blijken. Hun stadion-pop-rock werd door jong & oud meegezongen en zorgde achteraf voor blije gezichten bij nieuwe en oude fans. Muzikaal gezien is The Script geen topband, maar qua meezingers en sfeer kan het amper beter.
Met twintig minuten vertraging ging het licht uit en galoppeerde de Britse popster Ella Eyre het podium op. Ella had een drie man sterke band mee en werd versterkt door twee backing vocals, die vooral dankzij hun outfits opvielen. Haar set liep echter niet van een leien dakje. In het eerste deel van de set werkten haar in-ears niet en keek ze af en toe boos naar haar technieker, maar vanaf song nummer drie was alles opgelost. We kregen naast oude songs waaronder “Good Times” en “Together”, ook nieuw werk zoals “Ego” en “Answerphone” te horen. Bij die laatste had ze overigens nog eens te kampen met een technisch probleem. De lichten gingen niet meer aan, maar dankzij de duizende zaklampjes van het publiek, kwam er terug licht in het donker. Ella Eyre liet zich door niks tegenhouden en zette een energieke show neer waardoor iedereen perfect opgewarmd was voor The Script.
The Script - Een melig filmpje waarin mensen vertelden wat vrijheid voor hen betekent, moest de avond op gang trappen.
Een halfuur later dan voorzien, viel het doek rond de B-Stage en brachten Danny, Mark en Glen hun hit “Superheroes” onder luid applaus. “Rock The World” (inclusief confetti) volgde en moest qua sfeer niet onder doen. Het Ierse trio had er duidelijk zin in om St Patricks Day met hun Belgische fans te vieren. Ze trakteerden daarom iedereen op een drankje en heften samen met 8.000 aanwezigen hun glas. Het Ierse volksfeest kwam tijdens “Paint The Town Green” nog eens helemaal in gang. Nadat ze het nummer nog op de B-stage inzetten, trokken ze even later door het publiek richting Main Stage. Terwijl buiten kleine sneeuwvlokjes naar beneden vielen, dwarrelden binnen tot twee maal toe papiersnippertjes naar beneden en dat in één nummer. Popspektakel op zijn best.
Wie naar The Script trekt om een hoogstaand muzikaal spektakel met diepgang te zien, zal bedrogen uit de show komen. Hun nummers zijn vooral bedoeld om plezier te maken en dat had het publiek ook. Na een subliem “The Man Who Can’t Be Moved”, waarbij het publiek vlotjes alles meezong, volgde een staande ovatie inclusief luid applaus en veel gekrijs. De show was nog maar vijf nummers ver, maar Vorst Nationaal was al helemaal in extase. “Wonders” volgde maar het geluid liet het uiteindelijk afweten. Het licht ging uit en niks leek nog te werken. Het was de tweede keer na Ella Eyre dat er technische problemen waren en de show werd bijna tien minuten onderbroken. De techniekers waren hard aan het werken terwijl het publiek de mexican wave startte. Gelukkig kon de show toch verder gaan en was alles snel weer opgelost, maar een zure nasmaak had het incident wel op de sfeer.
Het nieuwe “Arms Open” was de start van het gevreesde inzak moment waarin de sfeer merkelijk minder goed was dan bij de start van de show. Ook “Nothing” kon de sfeer niet meer naar het hoogtepunt tillen. Gelukkig kwam “No Man Is An Island” net op tijd en stonden de mensen met zitplaatsen snel terug recht om deel te nemen aan de Crowd Control. Het publiek volgde de band van links naar rechts en sprong gewillig mee terwijl alle ‘OOOOO’s’ uit volle borst werden meegezongen. Het hitje “If You Could See Me Now” zorgde er dan weer voor dat alle handjes de lucht in gingen en de band zag er werkelijk gelukkig uit.
The Script is een band van het volk en zo trokken de drie mannen iets later richting tribune waar ze twee nummers akoestisch brachten. “Crazy” en “Never Seen Anything “Quite Like You”” waren niet zo spannend. Zo ging vooral de vrouw die naast hen stond en selfies probeerde te nemen, lopen met de aandacht. Tijdens “The Energy Never Dies” wandelde Danny doorheen het publiek en stapte hij het grote podium, gevolgd door zijn security, weer op.
De Main Stage was voorzien van grote led-schermen, straat lantaarns en enkele indrukwekkende lichteffecten. Hun radiohitje “Rain” kwam dankzij de visuals helemaal tot zijn recht, maar muzikaal gezien was het nummer door nieuwe, kleine technische problemen redelijk flets. Het publiek wou na het nummer nog niet naar huis en zoog de band door hun luide applaus terug het podium op. Dat ze niet goed zijn in afscheid nemen, toonden de mannen met “No Good In Goodbye”. Ook dit nummer kwam wat flets over, maar daar merkten de diehard fans die in de eerste rij stonden wellicht niets van.
Hun megahit “Breakeven” werd nog eens luidkeels meegezongen voor de band met een zeer cliché-achtige bindtekst en “Hall Of Fame” hun fans naar huis stuurden. 8.000 gsm-lampjes zwaaiden van links naar rechts en we werden weer getrakteerd op confetti en slingers. Een spectaculair einde.
The Script deed hetgeen waar ze goed in zijn en dat is sfeer maken. Frontman Danny was de dirigent die het publiek als een echte entertainer wist mee te krijgen en zo een leuke sfeer wist te creëren.
De technische problemen doorheen de avond zorgden ervoor dat de show 40 minuten later eindigde dan voorzien, maar dat liet het publiek niet aan hun hart komen.
Terwijl de meeste nummers wat flets overkwamen en er hier en daar een tape te horen was die frontman Danny ondersteunde, was vooral het publiek de ster van de avond. Zij lieten zich door niets tegenhouden en gaven bijna heel de set alles. Het trio, dat live ondersteund wordt door twee muzikanten, genoot van elke minuut met het Belgische publiek en bedankte zich achteraf voor een fantastische avond.
Komende zomer staat The Script weer in ons land en zullen ze op Rock Werchter hun best doen om er een memorabele set van te maken.
Het Ierse volksfeest in Vorst Nationaal was alleszins al een leuk voorproefje op wat je te wachten staat: stadion-pop-rock zonder hoeken of kanten, maar met bakken sfeer!
Setlist: Superheroes - Rock The World - Paint The Town Green - It’s Not Right For You - The Man Who Can’t Be Moved – Wonders - Arms Open – Nothing - No Man Is An Island - If You Could See Me Now - For The First Time - Crazy World (akoestisch) - Never Seen Anything “Quite Like You” (akoestisch) - The Energy Never Dies – Rain - No Good In Goodbye – Breakeven - Hall Of Fame
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ella-eyre-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-17-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Avatar - Freakshow at DC - Heerlijke portie rock’n’roll circus
Avatar – Hellzapoppin - Old Kerry McKee
De Casino
Sint-Niklaas
2018-03-17
Hans De Lee
Afgelopen weekend was De Casino ongetwijfeld het meest interessante restaurant van de hoofdstad van het Waasland. Op zaterdagavond 17 maart stond er namelijk een fantastisch 3-gangen menu op het programma, geserveerd met een paar verrassende en extravagante rock’n’roll ingrediënten.
Onnodig om de avond zelf nog met een hongertje af te zakken naar the place to be, aangezien alle tafels lang van te voren waren gereserveerd en het bordje volzet trots aan de deur bengelde in een uitzonderlijk koude en ongure wind voor de tijd van het jaar.
Binnen geen koude en noordelijke wind, maar veel volk en een gemoedelijke sfeer! De inwoners van Avatar Country kwamen met veel plezier hun koning en zijn metalband toejuichen. En het werd een waar feest voor alle aanwezige hongerigen.
Het eerste gerecht toverde een gesmaakte hap southern rootsrock (ook wel ‘americana’ genoemd) op het bord. Eénmansorkest Old Kerry McKee bracht een kruidige mix van folk, country en blues. Hij bespeelde zonder moeite verschillende instrumenten tegelijk en bleek ook nog eens over een passende doorleefde en weemoedige stem te beschikken. Je zou zweren dat het om een authentieke US native ging maar de man is geboren en getogen in Zweden en heeft al enkele CD’s op zijn conto. Eind maart verschijnt normaal gezien een nieuw album. Intussen toert hij verder in het kielzog van zijn landgenoten van Avatar. Straffe gast!
Als extravagant tussendoortje kreeg het publiek de freakshow van Hellzapoppin voorgeschoteld. Het betrof hier een knotsgekke bende weirdo’s uit Florida die in sneltempo een wervelende rollercoaster van ‘amuses’ op scène brachten. Van “The King of Kerosine”, die vlammen eet alsof het snoepjes waren tot een geschifte zwaardenslikker of dwerg die ballons inslikt die langer zijn dan hemzelf. Van een bruut die met oogleden gewichten heft of met een vleeshaak door neus en mond een bowlingbal torst tot een ‘halve’ mens (enkel hoofd, 2 armen en stukje romp) die op muziek wat turnoefeningen doet of van een trapje met zijn handen in verse glasscherven springt! Hoe absurder, hoe liever! De mensen in de zaal wisten niet wat ze zagen en wisselden aanmoedigingapplaus geregeld af met krijsen van afschuw en ontzetting. En dan vergeten we nog de act te vermelden waarbij dezelfde bruut van daarjuist het nu klaarspeelde om schijnbaar zonder probleem een lopende kettingzaag of een draaiende grasmachine op zijn kinnebakkes te laten balanceren terwijl het publiek hem bekogelde met ballen toiletpapier. Kortom, een regelrecht rariteiten circus op de tonen van rock’n’roll muziek, zoals we dat eerder zagen bij de gekende grootmeester in het genre Jim Rose en diens Circus. Heel vermakelijk en met zeer hoge dosis humor en enthousiasme gebracht. De ideale inleiding tot de hoofdschotel van de avond : AVATAR.
De heren van Avatar startten hun muzikale project in Zweden (Gothenburg) in 2001. De oorspronkelijke melodieuze death metal die ze brachten werd na verloop van jaren geleidelijk omgebouwd naar een unieke mengelmoes van death metal en rock, met nog meer input van en oog voor melodie en talrijke theatrale en avant-garde invloeden. Zelf omschrijven ze hun muziek soms als death’n’roll! De charismatisch frontman en zanger Johannes Eckerström speelt de hoofdrol in zijn eigen theater en blijkt een topentertainer te zijn die bovendien over een batterij veelzijdige stembanden beschikt waarmee hij zeer divers uit de hoek kan komen en moeiteloos grunts afwisselt met cleane zangpartijen of hoge uithalen.
De populariteit van de band is de laatste jaren fors toegenomen! Een paar sterke CD’s zoals ‘Black Waltz’, ‘Hail the Apocalypse’ en in mindere mate ‘Feathers & Flesh’ hebben daar zeer zeker toe bijgedragen. De laatste schijf ‘Avatar Country’ is nog maar uit sinds januari 2018 en moet nog groeien maar ook hier hoor je het enorme potentieel van de band.
Het optreden in Sint-Niklaas was al maanden op voorhand uitverkocht, ook al is de band later op het jaar nog te zien op Graspop. De merchandise stand deed gouden zaken en het podium was smaakvol aangekleed voor deze theatrale metal doortocht . Alle ingrediënten waren aanwezig om er een geweldig feest van te maken en zo geschiedde!
Iets na 22u betrad de hoofdact de circusarena op de tonen van intro “Glory to our King”. Meteen daarna knalde “Legend of the King” uit de boxen en was de band definitief vertrokken voor een hels optreden. Het publiek was van bij de aanvang helemaal mee en werd onmiddellijk meesterlijk bespeeld door circusdirecteur Johannes Eckerström. Zoals reeds aangehaald bestaat de succesformule van Avatar erin om een aanstekelijke mix te maken van enerzijds zware (death) metal met telkens een opvallend catchy of zelfs poppy refrein. Het geheel wordt met de nodige pathos gebracht en telkens in een knap theatraal jasje gestoken.
Luister maar eens naar nummers als “Let it burn”, “Paint me red” en “Bloody Angel”! Een trio dat vooraan in de set zat en meteen het vuur aan de lont stak. De aanwezige fans smulden van begin tot eind en brulden elk refrein luidkeels mee. Het loodzware “For the Swarm” met zijn pompend ritme verveelde geen seconde en in het daaropvolgende “The King wants you”, van de laatste CD, zat een heerlijke portie (gitaar) soleerwerk vervat dat duidelijk maakte dat zanger Eckerström omringd was door een stel topmuzikanten.
“Puppet Show” klonk bijna als een luchtige metal waltz met alweer een extra vermelding voor de frontman die deze keer de schuiftrompet hanteerde. “Tower’ kende een heel rustige start met ingetogen zang maar evolueerde al snel naar een krachtige meebruller van formaat waarbij op het einde het publiek de vocalen volledig overnam en voor een fantastische sfeer zorgde. Ook “The Eagle has landed” was een schot in de roos!
De frontman vond het daarna tijd om wat lessen te geven in metal geschiedenis en dronk intussen gulzig uit zijn jerrycan.
“War Song”, “Raven Wine” en “Reload” waren de volgende 3 uppercuts die met plezier werden geïncasseerd door de fans. Loodzwaar, keihard en snel, zoals het hoort en met duidelijke verwijzingen naar extreme metal maar dan toch weer met sferische tussenstukken en zeer genietbare refreinen, de specialiteit van Avatar.
En ondertussen was er constant wel iets te beleven op het podium! En zanger met een raar (tribal) masker, een drummer die kort op de solotour gaat en nog meer van die typische circustoestanden die evenwel nooit stoorden of verveelden.
De finale werd ingezet met “Smells like a Freakshow” en bracht de zaal weer helemaal op haar kookpunt. “A Statue of the King” bracht daarna geen afkoeling maar liet het zweet van fans en crowdsurfers verder verdampen. Van “The King welcomes you to Avatar Country” onthouden we de lekkere ‘groove’ in het nummer. Het bracht ons bij het echte einde van de set, na bijna 100 minuten topentertainment.
Eckerström nam zijn rol van frontman een laatste maal met heel veel verve op en sprak met een welgemeende en uitgebreide ‘speech’ zijn dank uit aan alle fans doorheen de jaren en ook aan de meest recente inwoners van Avatar Country.
De intense set werd definitief afgesloten met nog een laatste pure wall of sound : “Hail tot the Apocalypse”, het orgelpunt van een heerlijk concert!
Het wordt ongetwijfeld moeilijk om dit eind juni(en in openlucht) te evenaren op Graspop, maar met deze bende klasbakken uit Zweden weet je nooit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/avatar-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellzapoppin-17-03-2018/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Editors – België en Editors – Een magische formule – Een 31ste keer!
Editors
Sportpaleis
Antwerpen
2018-03-17
Vincent Govaert
Editors blijven op 1 in De Afrekening met “Magazine”, Editors traden in de Academiezaal in Sint-Truiden op maandag … Editors spelen in een afgeladen vol Sportpaleis in Antwerpen … én binnenkort zijn zij ook nog als headliner op TW Classic…
Wat is dat toch met Editors en België ? Een magische formule?! Een 31ste keer!
Deze week vertelde Tom Smith nog dat het nu pas op gang komt in Duitsland en Frankrijk, dat ze daar met moeite 1000 mensen bij elkaar krijgen. Maar hier 23000 top-fans bij elkaar in een donker Sportpaleis.
Het ‘Belgische’ nummer “No sound but the wind” komt trouwens voor de eerste keer op een plaat. Dit nummer kennen we nog van jaren geleden op Werchter toen de sympathieke man Jason Callewaert door de camera uit het publiek gepikt werd op Rock Werchter en hij gepassioneerd meezong. Hij is tegenwoordig zelf muzikant, doch dit geheel terzijde.
De nieuwe plaat heet ‘Violence’ en die kwamen ze dan ook voorstellen. Een frontman waar het de hele tijd om draait, gitaar , op piano, rondspringend, kronkelend en vooral zwetend vanaf het eerste nummer al !
Een mooie setlist met natuurlijk de nummers uit ‘Violence’ , “Halleluja (So Low)”, “Darkness at the Door”, “Violence”,… helemaal afgewisseld met ouder werk, “Munich” (hun eerste echte nummer), van hun 2de plaat: “An End Has A Start”, “The Racing Rats”, ...
Hij zegt eigenlijk niet veel tussen de nummers in. Echter een korte ‘thank you’ en ‘thanks’ en die ene keer ‘jullie brengen me in de war, ik zong dit al 1000-en keren en hier is het toch telkens bijzonder’. Dit was tijdens “No sound but the wind”, dit kwam omdat de helft van de zaal met lampjes op de smartphones zat te zwaaien, indrukwekkend in de verder helemaal pikdonkere zaal.
Qua showgehalte moest het vooral van het Tom’s bizarre moves komen , af en toe vuurwerk, slingers en confetti, extra podia waren er niet, 2 grote schermen links en rechts volstonden om ons enkel te concentreren op Tom’s stem en de strakke band eromheen.
Het dak van het Sportpaleis ging er niet echt af bij de nieuwe nummers, enkel het bekendste “Magazine” kreeg veel bijval, de meeste zitplaatsen werden als echte zitplaatsen gebruikt, heen en weerspringen zat er niet echt in, ook niet op het middenplein…
De algemene indruk is positief, de fans van Editors zijn genieters, er waren geen moshpits. Ook al is Tom Smith pas 36, onder de fans telden we genoeg 50-ers in alle geval.
“Magazine” uit ‘Violence’, “Papillon” van ‘In This Light and on This Evening’ en “Marching Orders” vanop ‘In Dream’ waren de laatste 3 nummers. Bij het buitengaan sprak iedereen precies wel al af voor TW classic, deze 23000 zullen er alleszins weer bijzijn.
Trouwens, een puik voorprogramma met Public Service Broadcasting , iets heel bijzonder, die een opzwepende set boden , een combinatie van synthpop, electro , progressive rock , breakbeats met geluidssamples van oude publieke en propagandafilms … Zoek het maar eens op !
Pics homepag - Met dank aan Inge Omey
Organisatie: Live Nation
Mooneye - cd release - Kippenvelmomenten en de potentie om door te breken.
Mooneye
Kreun
Kortrijk
2018-03-17
Wim Guillemyn
Een gure zaterdagavond in maart. Gelukkig was er muziek om ons op te warmen in de Kreun. En ook publiek, want de zaal was goed vol gelopen voor dit evenement. Oorspronkelijk was Mooneye ( De Zwevegemse Michiel Libbrecht en band) voorzien als caféconcert maar dit ging, gezien de opkomst, te klein geweest zijn. Het publiek bestond grotendeels uit tieners waarvan het overgrote deel meisjes.
Eerst kwam Flo ons opwarmen met haar zang en gitaar. Wat schuchter naar het publiek toe maar tijdens het zingen was dat er niet aan te merken. De West-Vlaamse had een ferme stem en ook haar songs mochten er wezen. Songs die overeind bleven met enkel een gitaar als begeleiding. Nogal triestige liedjes zei ze zelf. Blijkbaar had ze al wat demonen te lijf moeten gaan in haar leven. Soms deed de stem me wat aan Amy Mc Donald of Joni Mitchell denken maar met dit verschil dat Flo sterkere uithalen met haar stem deed. Ze deed overtuigend een cover, “Crazy” van Gnarls Barkley, en ze had één vrolijk uptempo nummer voor ons “Changed My Mind”. Een fijn begin van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mooneye. Het podium was stemmig ingericht met enkele staanlampen en andere attributen. Er werd begonnen met enkele songs uit de nieuwe EP (‘Mooneye’ via het Kortrijkse Mayway label) en meteen was ik overtuigd. Het frisse en meeslepende dat ik hoorde op de EP komt ook tot uiting op het podium. En hier viel ook meteen de sterkte op van songs zoals “I Don’t Believe The Times Have Changed”, “Time To Move Away From Here” of “Thinking About Leaving”. Eenvoud, hemelse zanglijnen en een heerlijk melancholisch gitaargeluid. Tussendoor wist Michiel ook “Clap Your Hands” van Tom Waits naar zijn hand te zetten. Lef heeft hij dus ook.
Daarnaast had ik het gevoel dat ik naar een optreden stond te kijken waarvan ik later zou zeggen: daar was ik bij toen ze nog in hun kinderschoenen stonden. Je hebt zo van die optredens waarbij je voelt dat je iets bijzonders meemaakt. Alles zat hier goed: publiek, songs, vibes live en een frontman dat een meisjesmagneet kan worden. Er werden ook enkele oudere songs tussen gespeeld. Die hadden dezelfde kenmerken als de nieuwe. Pakkende melodieën en warme songs. De band bestond uit jonge gasten die zich goed van hun taak kweten. In een mum van tijd zaten ze door hun setlijst. Een bis was onvermijdelijk. The People always gets what she wants… dus kregen we nog twee bisnummer om de avond af te sluiten. Een melancholisch nummer en dan finally “Only Because of her eyes” dat nu al de ganse tijd in mijn hoofd rondspookt.
Bij momenten kregen we kippenvelmomenten en waren we getuige van een grote in wording. Je voelt aan alles dat er hier zoveel meer in zit dan wat ze nu betekenen. Een geslaagde muzikale avond.
Organisatie: MayWay records ism Wilde Westen, Kortrijk
Harry Styles is, laat ons zeggen , het populairste afkooksel van One Direction. Maar tegenwoordig is er ook meer dan dat. Met een van de meest verrassende albums van 2017 en een, toch al vrij indrukwekkende geschiedenis, palmde dit Brits tieneridool zonder moeite het Sportpaleis in.
Met een overvolle zaal die grotendeels uit gillende meisjes bestond, want wat had u anders verwacht, was Antwerpen klaar om ex-One Direction lid en idool Harry Styles te onthalen. Bij de minste bewegingen op het podium, of zelfs het minste geluid, werd het publiek al gek en vielen de eerste 10 rijen fans al meteen in zwijm. Een wezzel van geduw en getrek, om toch maar zo dicht mogelijk bij hun grote held te geraken en alles te kunnen volgen vanop de eerste rij.
En plots stond hij daar, Harry Styles, charismatisch in een rood Alexander McQueen pak. Wandelend van de ene kant van het podium naar de andere, begroette hij zijn fans met gezwaai en lucht kusjes. Iedereen stond meteen recht, nog voordat Styles ook maar één noot gezongen had.
Openen met “Only Angel” was de bal eigenlijk meteen een beetje binnen koppen. Een nummer dat begon met Engelengeluiden, maar zich al snel ontpopte tot een song dat perfect ontstaan kon zijn in de jaren 70. Ook “Woman” was een nummer dat ons deed denken aan de pop-nummers uit een tijd die zich 40 jaar geleden afspeelde. Mick Jagger en tijdens “Carolina” vooral John Lennon, kwamen tevoorschijn in onze gedachten. Bijna zouden we geloven dat het concert eerder bedoeld was voor de ouders van dit voornamelijk jonge publiek.
“This is a new song, but if you know the words, please sing along”, waarna Styles de eerste noten van “Medicine”, een nummer dat gaat over zijn flirtgedrag met iemand van hetzelfde geslacht, inzette. Ja, u leest het goed, een jongen dus. Nieuw of niet, het Antwerps publiek kon “Medicine” al van voor tot achter meezingen en zo werd het Brits idool zijn vraag opnieuw ingevuld. Impressionant!
One Direction’s doorbraak single “What Makes You Beautiful” stond ook op de setlist, maar dan in een volledig ander jasje. Net zoals “Stockholm Syndrome” en “If I Could Fly”. Laat ons zeggen dat dit het deel van de set was dat eigenlijk het minst boeide en ook een beetje overbodig was. Al konden we de toevoeging van de nummers tegenover het publiek ergens wel snappen
“Mooie liedjes duren nooit lang” zeggen ze. Gelukkig had Harry Styles deze ‘mooie liedjes’ gehouden tot het einde van de show . “Sign Of The Times”, Styles’ solo debuut single, was vorig jaar niet weg te slaan uit de hitlijsten. En terecht, want deze song zou wel eens hét ballad anthem van 2017 genoemd kunnen worden. Zichzelf volledig overtreffen deed deze jongeman door “The Chain”, van Fleetwood Mac te coveren om nadien af te sluiten met meest recente single “Kiwi”.
Styles slaagde er in om zonder al te veel toeters en bellen een deftige show neer te zetten, waarmee hij duidelijk kon overtuigen. Geen vuurwerk, geen al te speciale effecten. Gewoon de Brit, omringd door een straffe live band. Vergeet het, Harry, de mooiboy van One Direction is niet meer. Het tieneridool heeft zich volledig ontplooid tot volwaardige popster dat u mag aanspreken met vanaf nu gewoonweg ‘Harry Styles’. Aangename kennismaking!
Organisatie: Live Nation
We herinneren het ons nog levendig, de wervelende passage van The Nomads op het Futurama festival in 1985. De Zweedse band was toen één van de voortrekkers van de toenmalige garage rock revival, samen met bands als The Cramps, The Gun Club en The Scientists. De sound van The Nomads was lekker vet, smerig en straight tot the edge. In de jaren tachtig resulteerde dit in de legendarische mini albums ‘Where The Wolf Bane Blooms’ en ‘Tempation Pays Double’ (later samengebundeld in ‘Outburst’) en ‘Hardware’. Nadien brouwden The Nomads met een nieuwe bassist en drummer een handvol platen waarop de straight forward rock’n’roll nog wel floreerde maar de magie van de eerste jaren niet meer werd geëvenaard.
Puur uit nostalgie trokken wij naar de 4AD en we mochten er vaststellen dat The Nomads aan hun oorspronkelijke betrachting trouw gebleven waren, namelijk rechttoe rechtaan rock’n’roll spelen op hoog volume.
De setlist mocht van ons gerust nog wat meer gegraaid hebben in de periode tot ’87 en wij misten eerlijk gezegd ook een beetje dat typische sixties orgeltje, maar u gaat ons verder niet horen klagen. We nemen hen niets kwalijk, de overgebleven stichtende leden Nick Vahlberg (zang/gitaar) en Hans Ostlund (leadgitaar) worden nu immers al bijna 30 jaren geruggesteund door dezelfde ritmesectie, het is dus normaal dat het viertal aan de slag ging met de dingen die men in al die jaren samen verwekt heeft.
Spontane rockers uit die latere periode als “I’ve Seen Better”, “House Of Cards” en “Top Alcohol” hakten er lekker in en ook de nieuwe single “Working For The Man” rockte en rolde dat het een lust was.
Het laatste full album dat The Nomads maakten in 2012 heette trouwens ‘Solna’ en het is ons, en waarschijnlijk u ook, volledig ontgaan. De band puurde er nochtans maar liefst 4 songs uit, en ook al konden die misschien niet tippen aan die potige songs van weleer, The Nomads wisten er toch mee het boeltje in vuur en vlam te zetten. Vooral het Ramones-achtige “American Slang” had heel wat buskruit in de tank zitten.
Natuurlijk bruiste het zaakje het meest wanneer de ouwe krakers van de originele Nomads in de jaren tachtig ten tonele kwamen. “Knowledge Comes With Death’s Release” (met Hans Ostlund even als leadzanger), “Where The Wolf Bane Blooms” en een heftig “Lowdown Shakin’ Chills” brachten de power en het venijn van de prille jaren tachtig weer helemaal terug. En op het eind werden “Move It On Over” en een zeer onstuimig “Call Of Your Dogs” uit die ouwe kast gehaald. Het klonk nog even furieus en hondsdol als zo een dikke 30 jaar geleden.
Er stonden nog heel wat songs op ons verlanglijstje die helaas onaangeroerd bleven, maar wij waren geenszins ontgoocheld met de onversneden rock’n’roll die deze legendarische garagerockers hier door de 4AD joegen.
En er is goed nieuws voor wie nog een keertje extra in dat garagesfeertje wil vertoeven, ook The Scientists komen voor een eenmalig concert naar België. Place To Be : N9 te Eeklo op 05/06, de band treedt er aan in de originele bezetting.
Support acts Tom Holliston – Selina Martin
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-nomads-16-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tom-holliston-16-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/selina-matin-16-03-2018/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Het übersympathieke Gentse duo Madensuyu wist gisteren alle remmen los te gooien in de club van de Muziekodroom. Een stomend setje werd op ons afgevuurd dat achteraf nog enkele uren bleef nazinderen op onze trommelvliezen.
Madensuyu wist ons in dit nieuwe jaar aangenaam te verrassen. Met hun nieuwe album ‘Current’ stak dit duo hun gitaren even in de koelkast om in de plaats daarvan enkel piano aan hun percussiespel toe te voegen. Ondanks dat wij hevige fan zijn van de noise rockende kant van Madensuyu vinden wij dit nieuwe album een geslaagde wending en een ware streling voor het oor. Live zorgt deze band nog steeds voor een hitsig avontuurtje dat we met volle teugen anderhalf uur mochten ondergaan. Hun show bevatte enkele meesterwerkjes als “The Fload The Flow The Roar” en “Breathe, Sail On” die er met kop en schouders bovenuit staken.
Verder genoten we nog van “It’s Upon”, “One More Time” en “ A Current”, ongeslepen pareltjes die virtuositeit en energie aan deze show toevoegden. We zijn absoluut fan van hun nieuwe brouwsel maar worden ook meteen gelukkig als zanger/pianist/gitarist Stijn zijn gitaar bovenhaalt en ons van wat ouder werk voorziet.
Het Limburgse publiek werd steeds enthousiaster en de sfeer in de Muziekodroom’s club werd enkel maar beter. Een conversatie over Madensuyu’s nieuwe T-shirts, die voor geen meter verkopen, zorgt voor een geestig familiaal sfeertje in de zaal. Een paar slokken van hun pintje en tijd om te boel nog even hevig op te hitsen met het intense “Tread on Tread Light” en het iets lichtere en trager opbouwende “TI:ME”.
Mooie liedjes duren nooit lang en deze show kwam dan ook te snel aan z’n einde. “It Comes Along” kreeg de eer om af te sluiten. Zonder twijfel het meest intense moment uit ‘Current’. Een prachtig stukje klassieke piano dat samen met “The Fload The Flow The Roar” een subtiel einde vormde van deze prachtige show.
Madensuyu zorgde voor een geslaagde vertoning en heeft een fraai nieuw album ter wereld gebracht.
Voor wie ze graag eens aan het werk ziet, check de concertagenda van alle mogelijke muziekclubs in België want dit duo staat werkelijk overal.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Jessie Ware – Een geboren performer aan het werk
Jessie Ware + Ivy Falls
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-14
Mark Van Mullem
De zaal was dan wel officieel niet uitverkocht, woensdag 14 maart 2018, we durven er bijna gif op innemen dat dat wel het geval was tegen dat het Britse fenomeen Jessie Ware aan haar set begon voor een behoorlijk tjokvolle AB, waarbij mensen ook op de trappen van de tribunes zaten. Neem ons nu niet op onze woorden wat dat gif betreft, maar het was alleszins gezellig druk woensdagavond.
Wanneer het Gentse Ivy Falls aan hun set begon, was er toch al redelijk wat volk opgedaagd in de AB. Nog voor we kans kregen ons te ergeren aan die paar praters in de zaal, werden die automatisch de mond gesnoerd wanneer de fragiele en wonderlijke stem van Fien Deman door de zaal klonk. Jawel, het gepraat stokte. Faut le faire! Met hun heerlijke atmosferische elektronische droom- en fluisterpop, of ook triphop, wist Ivy Falls dan ook te overtuigen en bekoren, woensdagavond in de AB. De knappe muzikale blend van ondermeer Elisa Waut, Björk, Paatos of ook Lamb en natuurlijk het zalvend mooie stemgeluid van Fien Deman zorgden er zeker voor dat de fan base na woensdag vergroot werd. Nadat de geniale single Twelve op ons werd losgelaten, als laatste snoepje in de set, dankte Deman het publiek uitdrukkelijk voor het aandachtig luisteren, al had ze dat natuurlijk volledig zelf afgedwongen.
Stipt negen uur. De laatste noten van Running Up That Hill, die fenomenale eighties hit van Kate Bush die we integraal cadeau kregen, verstomden. Terwijl klaar en duidelijk naam en titel Jessie Ware en ‘Glasshousing’ geprojecteerd werd, had Wares band al discreet plaatsgenomen achter een lang wit scherm, later bleek dat de muzikanten ook volledig in het wit gehuld waren, net als Jessie Ware zelf trouwens. De Londense zangers wandelde onder luid applaus het podium op om meteen te imponeren met een heel erg knappe, ei zo na a capella-versie van “Sam”. Of hoe de Britse haar sterke vocale kunnen meteen etaleerde. En die vocale kwaliteiten en capaciteiten bleven op hoog niveau tijdens de rest van de set.
Ware had haar show verdeeld in verschillende stukken zoals “Exposition”, “Climax”, “Dénouement” respectievelijk ‘Acts I’, ‘II’ en ‘III’, de toegiften zaten vervat in ‘Act IV: Encores’. Tijdens de volledige eerste act stond Wares begeleidingsband keurig 'verstopt' achter de (doorzichtige) schermen, met alle spots op Ware. Zo leek het wel of de zangeres er moederziel alleen stond. We vroegen ons af of ze haar band tijdens de hele show zou 'wegstoppen' maar bij aanvang van ‘Act II: Climax’ gingen de bewuste schermen dan toch weg, al bleef de band op de achtergrond op hun eigen mini-podiumpje, terwijl de zangeres voortschreedt en zuinig danste over het voor haar dan ogenschijnlijk veel te grote podium.
Het jongste album ‘Glasshouse’ was goed vertegenwoordigd in de set, met behalve het eerder vermelde “Sam” ook “Last of the True Believers”, “Thinking About You”, dat de zangeres voor en over haar dochtertje schreef, het up tempo “Your Domino” en “Selfish Love” alsook “No To Love”, twee van onze favorieten die ons zonder veel overdrijven stilistisch en muzikaal alsook qua sfeer een beetje deden denken aan zowel Grace Jones als Sade. Maar bij Ware is het dan net ietsje te veel geregisseerd en afgelikt. Niet dat wij ons nog illusies maken dat er bij diva Jones nog veel échte spontaniteit aan te pas komt.
“Vermaken jullie je een beetje, Brussel? Ik weet het nooit zeker want jullie luisteren altijd zo aandachtig en dat vind ik fantastisch” wou Ware kwijt aan het AB-publiek. Toen ze wat later vroeg om mee te zingen, was dat geen enkel probleem. De jonge meisjes achter ons besloten vervolgens om net dat ietsje meer te doen en vanaf dan van elk liedje alle woorden mee te schreeuwen. Bij hits als “Say You Love Me”, “Tough Love” of ook “Running” dat al vrij vroeg in de set zat, ging dat als vanzelf.
We stelden vast dat de Britse zangeres een geboren performer is en dat ze die prachtige stem een hele show mooi kan aanhouden. De tongue-in-cheek-popdeuntjes konden ons evenwel niet allemaal bekoren, ook omdat niet alle liedjes even sterk zijn. Soms klonk de muziek ook wat te gladjes en gefabriceerd, te braaf ook, waarop je je afvroeg wat die live-band, die dan ook (letterlijk) nog es flink naar de achtergrond geplaatst werd, daar eigenlijk stond te doen. We dachten dat er op elk moment een vette soulfunk groove kon aankomen, of iets in die orde... maar dan hadden we ons vergist.
Maar dat hier een groot vocaal talent op de planken stond, is wel duidelijk. Nu nog wat meer van die liedjes die er echt uitspringen en een iets meer levendige begeleidingsband, Jessie! Of minder bling bling en show en nog meer muzikaliteit.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jessie-ware-14-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ivy-falls-14-03-2018/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Dat’Planet Earth II’, de documentairereeks van BBC over buitengewone natuurfenomenen, ook in ons land een enorm succes werd, mag niet verbazen. Gedurende meer dan drie jaar verzamelden de makers beelden in een 40-tal verschillende landen. Fans van het eerste uur die houden van een streepje meerwaardemuziek moesten woensdag 14 maart in de Lotto Arena zijn: de beste beelden van de bekroonde documentaire werden er immers getoond op groot scherm, begeleid door live muziek van het Praags Filharmonisch Orkest.
‘Planet Earth II Live in Concert’ was een niet te missen totaalervaring want de hoge verwachtingen werden absoluut ingelost. De muziek, bedacht door Oscarwinnend filmcomponist Hans Zimmer (‘The Lion King’, ‘Gladiator’, ‘inception’, ‘12 years a slave’) met mede-componisten Jacob Shea en Jasha Klebe, zorgde voor een extra dimensie, die van de eerste seconde voor kippenvel zorgde. Een 80-tal uitmuntende muzikanten voerden deze verrassend frisse compositie uit onder leiding van dirigent Matthew Freeman.
Naast de muziek was ook het beeld van een bijzonder hoge kwaliteit en door de gigantische omvang ervan, gaf het oog in oog staan met een hongerige Kalahari-leeuw of een roepende Indri toch net een andere dimensie aan de al eerder vertoonde beelden. De toeschouwers lieten zich meevoeren naar exotische eilanden, dorre woestijnvlaktes en mangrovewouden, maar ook naar metropolen en Europese (Vlaamse?) velden, waar het leven van de dwergmuis nooit eerder zo dichtbij in beeld werd gebracht. De meeslepende muziek, die voortdurend in interactie trad met de beelden, leverde vaak ontroerende, maar nu en dan ook hilarische momenten op.
Onze eigenste natuurgoeroe Dirk Draulans voorzag de beelden van tekst en uitleg maar het moet gezegd, hij kon bijlange niet aan de goddelijke Sir David Attenborough tippen. Gelukkig spraken de beelden voor zich. Zo gleed er een zucht van verlichting door de zaal wanneer (de inmiddels legendarisch geworden) beelden getoond werden van een babyzeeleguaan die ternauwernood aan een slangenwurggreep ontsnapte en werd er medelevend gereageerd toen een ijverige luiaard de verleidingskreten van een vrouwtje volgde om dan vast te stellen dat een rivaal hem net voor was. Een collectief lachsalvo brak dan weer uit toen een bruine beer zich al dansend tegen een boomstam ontdeed van jeukende parasieten.
‘Planet Earth II Live in Concert’ was een ware ode aan Moeder Aarde en haar wonderlijke schepsels in een wereld van verandering. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog van dergelijke spektakels genieten. Uiteraard hangt dit in eerste plaats af van de richting waarin we onze planeet sturen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bbc-planet-earth-ii-14-03-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Parkway Drive – ‘Heerlijk intiem, heerlijk hard’
Parkway Drive
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-13
Louis Follebout
Het waren een goeie paar weken voor fans van Parkway Drive. In twee weken tijd releasede de band 2 nieuwe singles én maakten ze bekend dat er een nieuw studioalbum aan zit te komen dat op 4 mei het daglicht zal zien. Als kers op de taart streek de band neer in Brussel voor een clubshow met 250 gelukkigen.
Beginnen doen we die avond met Polar, een Britse metalcore band. Meteen een stevige binnenkomer met “Blood for blood”. Het duurt letterlijk 10 seconden eer de eerste pits geopend worden. Het is duidelijk dat er een paar grote fans in de zaal zitten. Met gebalde vuisten worden de agressieve lyrics meegebruld. Als een herder bespeelt frontman Adam Woodfort het publiek en zet de zaal naar zijn hand. Circle – en moshpits worden prachtig georkestreerd en zijn stevig. Het is duidelijk dat we hier niet ongeschonden gaan uitkomen. Polar zet een zeer stevige set neer met als extra aandachtpuntje de ruwe vocals. Het is zelden dat livevocals even sterk en juist klinken als op een album, maar Polar krijgt dit zonder enige moeite voor elkaar. Publiek opgewarmd, kelen gesmeerd en kleren uitgespeeld, de volgende gang mag komen!
‘I spoke a vow today and asked if God would come and play’. Dit zijn de eerste woorden van het nieuw nummer “Wishing Wells” en tegelijk ook de opener van het optreden. Het was duidelijk dat de fans gestudeerd hadden op de lyrics, want vanaf seconde 1 zong het publiek even luid mee als de band zelf. Bij de eerste breakdown brult het publiek harder dan ooit te voren en de glimlach op het gezicht van frontman Winston bewees dat hij dit niet verwachtte. De volledige zaal, en ja ik bedoel echt de volledige zaal, veranderde in een kolkende massa van ellebogen en rondzwierend haar. Na de benjamin uit hun arsenaal gespeeld te hebben, krijgen we de publieklieveling “Carrion” naar ons hoofd gesmeten. Zoals verwacht gaat Parkway Drive hard. Harder dan ooit te tevoren. Het voelde als een throwback naar de jonge jaren van de band. Kleine venue, stagedivers op het podium en ondertussen bandleden een schouderklopje geven, zowel publiek als band genoot ten volle teuge.
Zelf “The void”, een nummer dat 6 uur eerder uitkwam was geen onbekende. Het is de tweede single van het komende album ‘Reverence’. Het nummer werd online geprezen, maar ook afgebroken. Het zou niet meer hetzelfde zijn als de oude Parkway Drive en te soft zijn. Wel, ik kan u verzekeren, het nummer staat als een rots tussen de klassiekers “Idols & anchors” en “Wild Eyes”.
Om deze avond extra speciaal te maken, haalde de band wat oude nummers uit hun bestofte trukendoos. Nummers als “Breaking point” en “Dead mans chest”, naar Winston’s eigen zeggen niet zo populair, konden rekenen op een stevige onderbouw van het publiek en zo werden zelf de minder bekende songs een heel groot feest.
Het is overduidelijk dat de band geniet van een clubshow als deze. Festivals en arena’s spelen is de grote droom, maar dit is waarvoor ze het doen. Contact met hun fans, highfives geven aan de eerste rij, stagedivers recht helpen en zelf happy birthday zingen voor een jarige job. Op een avond als deze kan je het jezelf permitteren van niet af te sluiten met een publiekslieveling, maar met de titeltrack van je eerste album. ‘Horizon’ is het laatste nummer voor de encore en dit werd zeer sterk geapreccieerd. Lang geleden dat we dit nog eens live zagen.
Natuurlijk kunnen ze de avond niet afsluiten zonder de ondertussen klassiekers “Crushed” en “Bottomfeeder”. Afkomstig van het laatste album ‘IRE’, maar , mijn god, zijn dit al classic PWD-nummers geworden. Onder luid applaus, gefluit, geroep en ik vermoed een klein beetje gehuil ook, verlaten de Aussies het podium. Het einde van een zeer intense avond. Een avond om niet snel te vergeten.
Nog een laatste noot die echt vermeld moet worden. Na het optreden stroomde de meute, mezelf incluis, als uitgedroogde straathonden naar de bar om onze dorst te laven. Zotter dan dit wordt het niet dacht ik, terwijl ik even naar het podium kijk. Het podium staat ondertussen bomvol met fans die rond 1 persoon zwermen. Frontman Winston komt het podium terug op om alle fans te bedanken en met iedereen die wil op de foto te staan.
Dit is Parkway Drive ten top. Geen VIP-paketten, geen golden circle, geen gedoe. De dankbaarheid stroomt van zijn gezicht wanneer hij voor de 48ste keer hoort ‘Great show man’ en dit is wat van Parkway Drive een van de grootste metalcore bands van het moment maakt.
Setlist Polar: Blood For Blood – Destroy - Glass Cutter – Downfall – Breathe - Black days - Tidal Waves
Setlist Parkway drive: Wishing Wells – Carrion – Boneyards – Vice - Idols And Anchors - Romance is dead - The Void - Wild eyes - Breaking Point - Dead mans Chest – Dedicated – Horizons – Crushed - Bottom Feeder
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tom Misch – Gitaarvirtuoos aan het werk
Tom Misch
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2018-03-13
Annabel Kemel
Je hebt zo van die jonge mensen die overlopen van het talent en hun eigen verwezenlijkingen in vraag doen stellen. Tom Misch is er één van. Geen Soundcloud bedroom producer no more, wél een charismatische zanger-gitarist die dinsdag de AB Box tot euforie toe aan het dansen bracht.
Openen deed hij met “The Journey”, en liet het publiek meteen weten dat het een concert vol instrumentale uitspattingen zou worden van niet zomaar een gewone singer/songwriter. Opgeleid als jazzmuzikant schakelde Misch moeiteloos over van véél funk naar soul naar disco en zelfs naar Ben Howard-achtige gitaarlijnen. De South London-er beschikt echter over danig luchtige stem, dat alles klinkt als een aangename zomerbries (sneeuw dit weekend?).
In de zaal twee soorten publiek: het soort dat onophoudelijk stond te feesten – klappen – zwieren, en het ander soort dat Mischs romantische ondertonen gebruikte om er op los te flirten – koppeltje rechts van ons we hebben het over jullie. Zo uitzinnig als het publiek was, zo calm en cool bleef Misch op het podium. Niet altijd zo collected, dacht even dat Brussel in Holland lag. Maar ook dat is deel van zijn charme, tweeëntwintig jaar en living the dream al toerend door Europa.
Een eerste hoogtepunt kwam in de vorm van het nummer “Follow”, wanneer hij zijn zus Laura op het podium riep. Zij haalde tijdens de brug haar inner Lisa Simpson naar boven op de saxofoon, hij nipte gerust aan een flesje Jupiler om daarna het nummer te hernemen met ongelofelijke smoothness.
Even later haalde hij er een andere saxofonist bij, Kaidi Akinnibi, die ongelofelijk hard bleek te lijken op Zeke uit Netflix-serie ‘The Get Down’. We konden onze gedachte nog niet afmaken of Misch kondigde het nummer “Everybody Get Down” aan. En iedereen ging zonder veel moeite effectief op de grond.
Eén van Mischs kwaliteiten is het feit dat hij enorm graag gezien is in de muziekwereld. Getuige daarvan is bijvoorbeeld zijn laatste single featuring De La Soul. Tot zijn beste nummers horen dan ook de samenwerkingen met maatje Loyle Carner. De live opeenvolging van “Water Baby” en “Crazy Dream” was om vingers bij af te lekken.
Toegegeven, na “South of The River” ging de set heel even de mist in - die cover van Stevie Wonders “Isn’t She Lovely” had niet gemoeten. Misch maakte het vervolgens meer dan goed door met een fantastische versie van “Watch Me Dance” te eindigen. Of hoe hij de combinatie van violen en fragiele stem met funk en gitaar tot de perfectie wist te verfijnen.
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op zaterdagavond - 10 maart - zakten we af naar Concertzaal De Casino voor een portie nostalgie uit de jaren '80. Met op het programma Midge Ure , vooral bekend door zijn werk met o.a. Visage en Ultravox. En in het voorprogramma Pete Lincoln. Eveneens geen onbekende, dankzij zijn inbreng bij Sailor, The Sweet en als muzikant bij grote namen als Cliff Richard, Tina Turner en Shakin' Stevens. mocht de organisatie het bordje '’sold out'’ voor de deur plaatsen. De zaal was dan ook volgelopen met dertigers, veertigers tot vijftigers die de jaren '80 aan de lijve hadden meegemaakt. Later zou blijken dat het op deze avond veel meer zou worden dan louter en alleen een nostalgie trip.
Pete Lincoln: ‘Een warme gloed die rust brengt in je hart’
Een voorprogramma is doorgaans de reden om even te gaan verpozen aan de bar. Maar met Pete Lincoln stond een artiest op het podium die ondertussen zijn sporen heeft verdiend binnen de muziekwereld. Pete weet dan ook verdomd goed hoe hij zijn publiek moet entertainen. Naast een charismatische uitstraling beschikt hij over een stem en uitstraling die een warme gloed doet neerdalen over ons hart. Gewapend met enkel een akoestische gitaar brengt hij werk uit zijn solo platen, maar grasduint ook door het rijkelijke verleden met o.a. song van Sailor of The Sweet. Of hij brengt enkele gesmaakte covers, die niet altijd het origineel kunnen benaderen, zoals “Sledgehammer” van Peter Gabriel, die toch een mooie inbreng blijken te zijn binnen het geheel.
Pete Lincoln bracht bovendien recent een plaat uit ‘Heartbeat’. Een plaat boordevol liefdesliedjes, zoals hij zelf aangeeft. Echter niet de melige zijde daarvan. Eerder die kant waardoor je met een brede glimlach, rond het kampvuur gezeten, genietend van elkaar en de ondergaande zon. Dat gevoel van geborgenheid, dat we terugvinden in zijn songs, brengt hij ook live naar voor.
Echter is het vooral zijn spraakzaamheid gekoppeld aan een dosis humor en een saus charisma. Afgewerkt met aanstekelijke songs, die aan de ribben blijven kleven, dat ons het meest over de streep trekt. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt.
Kortom. Pete Lincoln kwam, zag en beroerde het hart van vele aanwezigen. Het enige minpunt? Een half uur was echt te kort, dit smaakte naar meer.
Midge Ure: ‘Veel meer dan enkel een nostalgie trip naar het verleden’
Ook Midge Ure kan terugkijken op een rijkelijk verleden. Niet alleen als frontman van Ultravox of door zijn samenwerking met Visage. Ook als solo artiest bracht hij enkele heel knappe platen uit. Die jarenlange ervaring moet niet per se resulteren in het afleveren van een flauwe routine klus. De spontaniteit en hoge dosis spelplezier stond letterlijk op het gezicht en de breed glimlachende Midge Ure te lezen.
De man kan natuurlijk een oeuvre voorleggen, waarmee hij een set van meer dan twee uur zou kunnen vol krijgen. Hij hield het bij één uur en dertig minuten en grasduint door zijn solo werk. Waarbij songs als “Fade to grey” (Visage), het onbreekbare “Vienna” (Ultravox) en “Dancing with tears in My eyes” en het prachtige “Hymn” - beide eveneens van Ultravox) op de meeste bijval konden rekenen.
Opvallend daarbij is dat Midge ure nog steeds heel goed bij stem is. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die betoverende klanken uit hun instrumenten toveren. Ook al trekt hij de aandacht duidelijk naar zich toe, dat mag toch ook in de verf worden gezet. Midge Ure brengt bovendien een heel gevarieerde set met songs boordevol power en energie, waarop stil staan onmogelijk is. Maar er zijn ook knappe, hartverwarmende songs binnen een eerder verstilde sfeer, waarbij zijn stem broos en breekbaar de gevoelige snaar raakt. Dankzij die variatie is die 1u30 in één ruk voorbij. Aan bindteksten doet de man niet echt, wel aan gezapige kwinkslagen of korte maar leuke anekdotes. Ook dat kan gezien worden als een meerwaarde binnen het geheel.
Na een wervelwind van bekende, minder bekende en gesmaakte hits binnen een regulaire set die aanvoelde als veel meer dan enkel en alleen een nostalgie trip, was de kers op de taart, in de vorm van twee songs als bisnummer. Gewoon een leuk meegenomen sluitstuk.
Ondertussen had Midge Ure ons al een uur lang weten te beklijven, entertainen , diep raken en met een enorm warm gevoel vanbinnen , achtergelaten.
De man heeft geen overdreven lichtshow of andere visuele effecten nodig om te bekoren. Enkel zijn heel herkenbare en wonderbaarlijke stem komt hij tot songs die zijn uitgegroeid tot klassiekers die een gehele generatie muziekliefhebbers omarmt!
Ism Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/midge-ure-10-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pete-lincoln-10-03-2018/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
