Turpentine Valley stelde zijn debuutalbum voor in de knusse kelderverdieping van JeugdHuis Knipperlicht in Zulte. Misschien niet de meest indrukwekkende concertzaal, maar wel eentje waarin de instrumentale postmetal van dit trio uitstekend tot z’n recht komt.
Eerst mochten twee bevriende bands het publiek opwarmen. Lewis bracht catchy punkrock doorspekt met wat in de jaren ’80 en ’90 met indie-gitaarrock werd aangeduid. Puik gebracht, maar misschien een beetje te smooth voor deze avond.
The Lotus Tree zit dan meer in het straatje van Turpentine Valley, maar zet wel twee gitaristen en een zanger-toetsenist in. De gitaristen Alex Dierickx en Thomas Hauttekeete spelen een intrigerend spel van volgen en botsen en zijn zonder meer de creatieve spil van deze band, al kunnen ze ook niet zonder de basis van drum en bas. Bassist Thomas Maes dubbelt deze avond overigens, want hij speelt behalve in The Lotus Tree ook nog in Turpentine Valley.
… En dat was uiteraard de band waarvoor iedereen opgedaagd was. De bijna huiskamer-setting laat de instrumentale postmetal goed tot zijn recht komen. Zo dicht op elkaar gepakt in die kleine ruimte voel je die bassen en drums tot in je middenrif en dat is ook de bedoeling. De band zet die sfeer nog kracht bij door de klassieke spots weg te laten en te kiezen voor een paar strategisch geplaatste gloeilampen. Nog net genoeg om te zien hoe Thomas en drummer Roel helemaal opgaan in hun spel, terwijl Kristof onverstoorbaar en supergeconcentreerd zijn riffjes spuit.
Live hebben de tracks nog meer punch en power dan op het album. Op de studio-opnames heeft het trio er goed over gewaakt dat er veel ‘opgekropte’ energie is, maar live wordt die meer losgelaten.
De set van de albumvoorstelling volgde letterlijk de volgorde van het album. Opener was “Abrupt”. Daarna volgden “Compromis”, “Onweer”, “Vergeten” en het lang uitgesponnen “Trauma”. Enkel Ballast werd ‘overboord’ gegooid. De keuze om dit nummer niet te brengen, is begrijpbaar. Als je het album in één ruk beluistert (of met een pauze om de cassette om te draaien), is het korte “Ballast” een welgekomen rustpunt. Live zou het de minutieus opgebouwde spanningsboog naar beneden doorprikken.
Helemaal in de lijn van het album miste je live geen zanger. Bij de opnames zorgen de afwezige zanglijnen voor een extra dimensie en live is dat niet anders. De band trekt dat nog door op het podium.
Niemand van de band heette het publiek in Zulte welkom en nummers werden niet aan- of afgekondigd. De bandleden zwegen volledig eens de versterkers opengedraaid werden. Wat werkt op de cassette, werkt ook op een podium.
Organisatie: Turpentine Valley ism JH Knipperlicht, Zulte
Lemuria - The Hysterical Hunt - cd release
Terwijl de eerste lente zon nogal vroeg in het jaar de terrasjes vol doet lopen en de temperaturen naar zestien graden stijgen, zakten wij op vrijdagavond af naar de donkere kerkers van de Hel. Lemuria kwam in JC Vizit in Wilrijk zijn cd ‘The Hysterical Hunt' voorstellen en deed de zaal heel goed vol lopen, al zou het toch duren tot Furia het podium betrad eer JC Vizit echt goed gevuld zou zijn. De affiche oogde trouwens heel gevarieerd met voornoemde twee kleppers gecombineerd met Symfonische Death metal act Innervate en Pagan/Folk metal band Vanaheim.
Dat het een boeiende avond zou worden vertoevende in de donkere, mysterieuze bossen waar al even mystieke wezens uit vele sage en legendes huizen? Het stond in de sterren geschreven. Innervate (****) is een Symfonische Death Metal band uit Heist-op-den-berg die is ontstaan in 2014. De band haalt volgens zijn facebook pagina zijn invloed bij acts als Dark Tranquillity, At the Gates of Insomnium en dat is ook te merken aan de letterlijk verschroeiende gitaar riffs die klieven als een botte bijl door je vege lijf. De band bracht ondertussen een EP op de markt 'Unconquered' en timmert ondertussen noest verder aan de weg om zijn stempel te drukken op het typische Symfonische Death Metal gebeuren. Als je, door middel van eerder vernoemde riffs, gecombineerd met een ijzingwekkende growls uit die eerder vernoemde donkere bossen het gevoel krijgt alsof die poorten van de Hel voor het eerst, maar niet voor het laatst, deze avond openzwaaien dan lijkt het een kwestie van tijd eer Innervate in zijn opzet slaagt. Op ons heeft de band alvast een al even verschroeiende en intensieve indruk gemaakt, dankzij die verdovende gitaar solo's die de haren op onze armen doen recht komen. Van angst of innerlijk genot? Dat laatste laten we in het midden.
Voor de tweede band op deze avond stond al iets meer volk in de zaal. Op een vrijdagavond dien je niet alleen rekening te houden met de legendarische files rond de Antwerpse ring, het mooie weer zorgde er wellicht voor dat veel aanwezigen toch eerst genoten van een fijn terras voor naar de putten van de Hel af te zakken. Vanaheim (****) tapt met geverfde gezichten en een typische Pagan/Folk metal inbreng uit een heel ander vaatje, maar sluit toch perfect aan op zijn voorgangers tot de daarop volgende bands.
Dat is trouwens het leuke aan deze avond stellen we vast, ondanks de verschillen zijn elk van de vier bands door die donkere, occulte omkadering eigenlijk enorm met elkaar verbonden.
Vanaheim moet het hebben van tot de verbeelding sprekende verhalen over trollen, vreemde wezens uit donkere bossen en weerzinwekkend ogende schepsels uit sage en legendes die je angst aanjagen. Niet het soort sprookjes over prinsessen en de prins op zijn witte paard, maar het soort dat je tot waanzin drijft. De grimassen op het gezicht van de frontman zegt al meer dan genoeg. Werd de poort van de ene Hel open gezet door Innervate, dan zet Vanaheim een andere deur open om ervoor te zorgen dat die wezens de zaal bestormen klaar om iedere aanhoorder te verscheuren door middel van al even ijzingwekkende riffs en growls die duidelijk komen uit de kerkers van die Hel.
FURIA (*****) is in het Antwerpse - tot ver daarbuiten - uitgegroeid tot een begrip. De band speelt in Wilrijk een soort thuismatch en kon blijkbaar het meeste volk lokken naar dit evenement. Zelfs iets meer dan de afsluiter van de avond zo zou later blijken. Al meerder keren stellen we vast dat FURIA zijn naam niet heeft gestolen. Dat blijkt in Wilrijk ook weer het geval te zijn. De band gaat zowel instrumentaal als vocaal zodanig furieus tewerk dat de grond begint te daveren onder onze voeten. Die aardverschuiving in de buurt van Wilrijk die u voelde tot in Antwerpen centrum? Daar is dus nu een verklaring voor gevonden. FURIA doet naar goede gewoonte er alles aan om op een razendsnel , verschroeiend tempo dat dak er meerdere keren te laten afgaan. Dompelden de andere bands de zaal onder in eerder sombere atmosferen, dan mag er bij FURIA echter ook eens gelachen worden, want de band straalt wel donkere intensiviteit uit , maar overgiet dit met de nodige dosis humor en zelf relativering. Besluit: Zowel naast als op het podium gaat het bij FURIA vooral om een daverend feest bouwen. Uiteraard binnen een eerder duistere omkadering, maar je wordt daar dus ook vrolijk van en dat mag ook al wel eens op deze uiterst donkere avond.
Lemuria - 'The Hysterical Hunt' release - Terug naar de sombere en duistere realiteit met Lemuria (*****) een band die al Sinds 1999 aan de weg timmert. Ook al hield de band er even mee op in 2006, ze hebben steeds hun stempel weten te drukken op dat typische Symfonische Black Metal gebeuren in ons land. Hun meest succesvolle jaar tot nu toe was 2012 toen de band als winnaar werd uitgeroepen van de 'Graspop Talent Quest'. Sinds o.a. de komst van Daan Swinnen als zanger/frontman lijkt er een heel andere wind te waaien binnen Lemuria.
Op de cd voorstelling "Chapel of Abhorrence'' van Carnation vorige zomer zagen we Lemuria al aan het werk en schreven daarover: ''Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren. Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren."
Laat dit laatste nu ook de rode draad zijn in hun eigen CD voorstelling. ‘The Hysterical Hunt’ laat een band horen die duidelijk een bladzijde uit zijn rijkelijk verleden omslaat, maar op het oog naar de toekomst gericht zijn ervaring binnen dat vak uitvoerig in de strijd gooit. Dat hoor je aan de perfect gestroomlijnde, ijzingwekkend donkere riffs waarbij weer eens de haren op onze armen recht komen. Binnen donkere sferen die gaan van intensief, log op je gemoed inwerken naar zodanig verschroeiend strak en harde uithalen dat het lijkt alsof vele bosmaaiers zonder ophouden op jou inbeuken tot je hersenpan compleet is ingeslagen.
Ondanks het bewieroken van Daan zijn inbreng binnen dat geheel staat de man uiteraard te roepen in de woestijn zonder die al even verschroeiende en perfect in elkaar geknutselde instrumentale aankleding. Dat blijkt als de heren in een korte instrumentale intermezzo tussen de songs door alle registers compleet open trekken en dankzij een al even ijzingwekkende solo van gitaar en drum het doet aanvoelen dat elk moment de duivel himself je hart uit je vege lijf zal komen scheuren. Dat laatste gebeurt uiteindelijk ook als Daan bij de daarop volgende song het podium terug betreedt. Die demonische uitstraling van Daan is daarbij niet enkel een streling voor het oog, hij staart je zodanig strak in de ogen dat je eens onder hypnose gebracht je eigen demonen nog maar eens strak in de ogen kijkt. Zijn uitzonderlijke vocale inbreng doet me naar adem happen en met het angstzweet in de lippen eveneens hetzelfde doen, mijn eigen demonen in de ogen kijken dus. Best indrukwekkend trouwens hoe die sympathieke jongeman naast het podium, eens hij dat podium betreedt zich ontpopt tot een demonische duivel die je hart uit je vege lijf rukt en je ziel doet branden in de putten van de Hel.
Besluit: Daan zijn indrukwekkende inbreng binnen het geheel, kan ondanks de verschroeiende instrumentale aankleding, niet voldoende in de verf worden gezet. Maar het is dus vooral duidelijk dat je anno 2019 een band hoort waarbinnen iedereen dezelfde richting uitkijkt, namelijk recht naar de Hel. En daar kunnen we enkel en alleen heel blij om zijn.
Tracklist: Intro// A Plague upon the land // The Hysterical Hunt // The Cross & the crusade // Deceptive Hibernation // As Darkness Falls// of winter & hell// Requiem // Between Man & Wolf//Endgame (The Impending Hurt) - BIS - A Coming Storm.
Besluit: Het meest opvallende op deze avond? We zagen vier bands die op hun eigen wijze sage en legendes uit occulte verhalen tot leven brengen binnen een donkere omkadering die je angst aanjaagt, tot waanzin drijft en murw slaat. Al dan niet door middel van een eerder humoristische inbreng, maar telkens met dat ene doel voor ogen. De winter in je hart nog even laten voort duren, zelfs tijdens het opkomen van de eerste echte lentezon op een zachte februari avond. Net na Valentijn was het dan ook gezellig die donkere zijde van onszelf weer op te zoeken, maal vier. Is onze eindconclusie na weer een geslaagde avond vertoeven in de donkere krochten van de 'underground' van de zware en duistere metalen.
Organisatie: Lemuria + JC Vizit, Wilrijk
Girls in Hawaii stelde vorige donderdag hun nieuwste plaat ‘Nocturne’ voor in Gent. Hun vierde heeft opnieuw al de magie van hun vorige platen, maar dan met synths en elektronica. Zachtjes en met gevoel aangebracht, zoals we het van de ‘girls’ gewend zijn.
Een goed voorbeeld daarvan was het openingsnummer van de set. “This Light” liet ons wakker worden in de melancholische wereld van Girls in Hawaii. Het nummer is heerlijk opgebouwd, en het inkomen van de drums zorgen voor een zalig extra cachet in de herhaling. Bij “Indifference” zorgde Christophe Léonard op de keyboard voor een riedeltje dat ook in tetris had kunnen zitten. Het zestal let trouwens op de details, want zelden zagen we zo’n subtiel en toch versterkend lichtspel als bij deze band.
Daarna hoorden we nog wat van op vorig album ‘Everest’, zoals “Changes” en “Switzerland”. Mooie nummers, daar niet van, maar toch dreigde de set in een zak te vallen. Tot dan zeiden de Waalse jongens geen woord tegen het publiek. De connectie was nog niet gemaakt, iets wat een goed optreden fantastisch maakt. Maar met “Misses” slaagde de band daar wel in. Gevoelig en ingetogen, met mooie klankjes die overal heen spatten. Melodieus en toch eigenwijs, wars van clichés, zonder te posen. En natuurlijk met Denis Wielemans in de gedachten, broer van frontman Antoine.
We hoorden daarna de zee op ons afkomen met rollende golven en gedreun tijdens “Blue Shape”. Met “Son of the Suns” speelde de band één van hun meest poppy songs, volledig met Star Wars-like intro.
Tijdens “Time to forgive the winter” schakelde de band nog even een versnelling hoger en ging de toetsenist mee aan het rocken met de gitaar. Vijf gitaristen en een drummer gaven het beste van zichzelf, er gebeurde vanalles op het podium en wat moeilijk te spelen is, ging makkelijk de oren in. Hoeveel variatie de band aankan, bewees het ook met “Walk”, dat live zelfs een beetje richting het oude Soulwax ging. Heel cool, één van de topnummers van de avond.
De jongens gingen er vlotjes mee door met onder andere “Up on the Hill”, speciaal voor de jarige zus en haar vrienden. Het werd een moderne slow/ballad, en gaf een moment van rust in de set. Een heel mooie set dus, dat nog werd afgesloten met respectievelijk “The Fog”, “Road to Luna”, een erg vinnige versie van “Birthday Call” en “Rorschach”. Met die laatste gingen ze uiteindelijk rockend de coulissen in.
Wij waren dus blij met de drie bisnummers dat we nog kregen. Met “Flavor” speelde de band nog eens een gouwe ouwe van ‘From Here to There’. In “Guinea Pig” werden dan weer de voice changes gebruikt à la Kanye West. En als ultieme afsluiter hoorden we “AM 180”, een cover van Grandaddy. De band waar Antoine Wielemans en de zijnen veel van hun mosterd hebben gehaald én waar ze mooie herinneringen aan hadden op Pukkelpop. Volgens hen het beste live optreden dat zij ooit hadden gezien. Wel, Girls in Hawaii kan er zeker niet zo ver vanaf zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-in-hawaii-15-02-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Bram Weijters 'Crazy Men – Betoverend concert!
Bram Weijters 'Crazy Men
De Casino
Sint-Niklaas
2018-02-15
Erik Vandamme
Toen we enkele tijd geleden ‘Here Comes The Crazy Man!' van Koen de Bruyne (1946 - 1977) enkele luisterbeurten gaven, viel ons op dat deze veel te vroeg gestorven virtuoos, zijn tijd ver vooruit was. Experimenteren met jazz, funk en rock is de rode draad doorheen deze schijf. Wist Koen veel dat net dit ervoor zou zorgen dat Jazz anno 2018 meer dan leeft. Toen in 2015 het album werd heruitgebracht, was dit een drijfveer voor piano virtuoos Bram Weijters om een eigen bewerking te maken, als ode aan Koen De Bruyne. Ook Bram is een artiest die graag experimenteert met rock, klassiek, jazz tot elektronische muziek. Het resulteerde in een knappe schijf Bram Weijters' Crazy Men. We schreven daarover: ''Bram Weijters' Crazy Men herschrijft de geschiedenis van de Belgische Jazz. Brengt een ode aan een klasse artiest, en blaast de man zijn onderschatte werk nieuw leven in. Het bijzondere aan deze schijf is dat het aanvoelt alsof deze songs pas nu zijn geschreven en worden vertolkt.'' In De Casino n Sint-Niklaas kregen we een trip naar het verleden, met een oog naar de toekomst, met beide voeten in het heden.
Net zoals Koen De Bruyne in zijn tijd, laat ook Bram Weijters zich omringen door klasse muzikanten die hun instrumenten niet gewoon bespelen. Maar Jazz doen leven, als het ware. Steven Cassiers bespeelt zijn drums op uiteenlopende wijze. Hij maakt gebruik van verschillende attributen. Hij bewerkt de vellen enerzijds alsof de Apocalyps elk moment gaat uitbreken. Anderzijds streelt hij de vellen alsof het porseleinen potjes en pannen zijn. Vincent Brijs aan de baritonesax , Andrew Claes aan de altsax en Sam Vloemans doen met hun intensief aanvoelende blazers klanken de hemelpoorten meerdere keren open gaan. Dries Laheye tenslotte tovert uit zijn 5-string basgitaar een wondermooi klankenbord als kers op de taart.
Maar de dirigent, de grootmeester die zijn troepen met zachte hand leidt? Dat is zonder meer Bram Weijters, die zich niet alleen ontpopt tot een ware grootmeester in piano en ander keyboards. Op zijn aangeven, worden de teugels gevierd. Of net niet. Waardoor een kruisbestuiving ontstaat, boordevol onaards aanvoelende schoonheid.
In het eerste deel kregen we werk voorgeschoteld dat overeen komt met de tijdsgeest van toen die tot cultplaat uitgegroeide schijf, is ontstaan. De jaren '70 dus. Doorheen de set passeerden grootheden als Bob Porter, Herbie Hancock en dergelijke meer. Gebracht met respect voor die artiesten. Maar met een vette knipoog naar het heden, en de toekomst.
Als ik naar een Jazz optreden ga wil ik vooral een set zien die bol staat van improviseren. Nu, deze heren improviseren voortdurend. Het sterke is, daardoor ontstaat geen chaos. De heren zijn op elkaar ingespeeld, en voelen elkaar blindelings aan. Het spelplezier straalt uit de instrumenten, en doet je prompt een traan wegpinken of bezorgt je een glimlach op de lippen. Maar vooral, die klassieke jazz tonen, horen in een nieuwe en zelfs lichtjes experimentele bewerking. Het bezorgt ons al bij het eerste deel van de set een warme gloed vanbinnen. En dan moet deel twee nog komen.
Na een frisse cola, en een toffe babbel aan de toog is de tijd gekomen voor de hommage aan Koen De Bruyne. Was het eerste deel al lichtjes hallucinant, dan werden in deel twee, het integraal brengen van ‘Here comes the crazy men!’ de registers compleet open gegooid. Deze jonge muzikanten, die ondertussen al ruimschoots hun kunnen hebben bewezen, doen de muziek van Koen De Bruyne niet zomaar heropleven. Nee, ze geven een eigentijdse inbreng aan de muziek van toen. Waardoor Koen zijn muziek wordt heruitgevonden. Vanaf die eerste noot voelden we ons wegglijden, naar 1974. En pinkten we wederom enkele tranen weg van innerlijk genot. We zaten zelfs te headbangen op de intensieve tot gedreven klanken; en we kregen een waar kippenvelmoment te verwerken, toen Bram en de zijnen ons onderdompelden in een verstilde tot intieme atmosfeer. Prompt kon je op die momenten een speld horen vallen in de zaal. Bij ons viel vooral ons hart in gruzelementen op de grond, van zoveel innerlijk genot dat we vanbinnen voelden.
Met dank aan Bram Weijters en zijn onwaarschijnlijk groots spelende kompanen, die hier in De Casino , Sint-Niklaas niet alleen grenzen verlegden binnen de Jazz.
Nee, dit was gewoon een betoverende avond boordevol muziek die harten raakt, en zielen doormidden splijt. Zoals Koen De Bruyne en vele virtuozen uit zijn tijd dat ooit hebben voorgedaan. Anno 2018 bewijst een jeugdig gezelschap als Bram Weijters 'Crazy Man het; die boordevol energie, spontaniteit en spelplezier Jazz klanken uit hun instrumenten toveren. Dat Jazz nog steeds leeft is onze eindconclusie!
dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Pics homepag Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De temperaturen van de Brusselse Botanique waren een uur lang boven het gemiddelde in ons land. Allemaal te danken aan de alternatieve Nederlands-Iraanse r&b-godin Sevdaliza. Ze bevestigde voor ons haar troonplaats met evenbeeld FKA Twigs, zonder een afgeleide van haar te hoeven zijn. De zangeres heeft haar eigen unieke muziekstijl dankzij haar Iraanse roots. In een schaars geklede lederen outfit maakte ze intense verlangens los bij iedereen die gevoelig is voor zwoele dans, kronkelende handgebaren, hese zang en meeslepende beats. Sevdaliza tovert muziek om tot erotiek en laat weinig tot de verbeelding over. Het is dan ook niet te verwonderen dat meerdere keren het woord ‘seks’ rondom ons viel.
De zangeres ontvluchte haar thuisland op vijfjarige leeftijd om te migreren naar Nederland. Het leek er even op dat haar carrière zich zou vestigen rond basketbal, maar ze koos ervoor om communicatiewetenschappen te studeren en te eindigen met een muzikale loopbaan. In het jaar 2015 verscheen de artieste voor het eerst op de muziekscène met twee EP’s na een debuutsingle het jaar voordien. “The Suspended Kid” en “Children of Silk” zouden haar definitieve bekendheid doen genieten, aangezien enkele van haar meest geliefde nummers hierin gereleased zijn. Na enkele steengoede nummers uit te brengen in navolging kwam haar debuutplaat pas een jaar geleden uit.
Sevdaliza werd voorafgegaan door de elektronische beats van Kuna Maze uit eigen land. Een mooi voorproefje van de lage bassen en meeslepende synths die we later op de avond zouden horen. Het publiek reageerde tevreden door losjes te bewegen op de muziek. De jonge man kon de Botanique aardig overtuigen met zijn elektronisch talent. Redelijk onbekend momenteel met net geen 1000 facebooklikes denken wij dat hij dit jaar wel eens zou kunnen doorbreken op de Belgische festivals.
Het optreden of laten we zeggen de show werd ingezet door mystieke dampen die het podium overweldigden. Het duurde wel enkele minuten voor de muzikanten verschenen. En opnieuw enkele minuten vooraleer we een glimp van Sevdaliza zelf konden opvangen. Haar drummer en toetsenist deden de zaal watertanden naar de vrouwelijke zang door een instrumentale versie van “Do You Feel Real”. Enkel gewaad in het licht van één enkele spot zong de 31-jarige haar publiek meteen in trance. Dit zou een sensueel optreden worden, dat was meteen duidelijk.
Typerende verleidelijke elektronische beats vormen de rode draad doorheen de vertoning aangevuld met loepzuivere krachtige zang. Stevige bassen deden onze oren op bepaalde momenten even suizen, oordoppen waren een must. Sevdaliza bouwde op door te starten met het eerder rustige “Time”. Tijdens “The Inside” verscheen haar danser voor het eerst op het podium waarmee ze gedurende een uur lang sensuele bewegingen zou uitdelen. Intense aanrakingen en statische bewegingen versterkten de overtuigende accenten van de muziek. Zo vormde het optreden een waar spektakel en ging het richting heerlijke theatraliteit omgezet in dans, woord en muziek. Dit vertaalde zich in pure verwondering bij het publiek, waardoor pas na een aantal nummers de open monden verdwenen en werden omgezet tot even sensuele beweging als die van de vrouw voor ons.
Monsterhits “Human” en “That Other Girl” dramden na een vurig eerste halfuurtje door de luidsprekers. Het publiek werd wild. Sevdaliza is een toonbeeld voor sensualiteit en vrouwelijkheid en dat zou niemand nog betwisten achteraf. Enkele grote fans op de eerste rij gaven geschenken aan de Nederlandse schone, de liefde voor haar muziek was groot, heel groot. Het valt dan ook niet te verwonderen dat enkele ‘I love You’s’ in de stille momenten geroepen werden. En inderdaad, stilte was ook een belangrijke component van het optreden. Ze hield tussen haar nummers de toeschouwers vast door stilte en dans, smachtend naar elke volgende song.
Naarmate de avond vorderde zou ze enkel haar krachtigste nummers nog brengen, aangevuld met een wondermooie ballad en sterk gezongen “Love Way”. Afsluiten deed ze met “Hero”, voor ons wel duidelijk het hoogtepunt en helaas eindpunt van de avond. Concluderen kunnen we met de woorden ‘fantastisch, overweldigend, fenomenaal en erotisch’. De nummers van dit optreden zinderden nog lang na op weg naar huis (misschien deels ook door de gehoorschade die we hebben opgelopen). Als de muziek niet loslaat dan weet je dat je als artiest een goede indruk hebt gemaakt.
Setlist: Do You Feel Real – Time - The Inside – Scarlette – Human - That Other Girl - Loves Way - Mad Woman - Amandine Insensible – Bebin – Hubris
Onbekend - Marylin Monroe - Soul Syncable
Bis: Hero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Therion - Een perfecte mix van metal en klassiek
Therion, Imperail age, Null Positiv
Kreun
Kortrijk
2018-02-15
Wim Guillemyn
Therion heeft een nieuw album uit. Een metalopera genaamd ‘The Beloved Antichrist’ die maar liefst 3 cd’s lang is. Een ambitieus project waarvoor Christofer Johnsson zich liet inspireren door een 19de eeuwse roman ‘A Tale of The Antichrist’ van Vladimir Soloviev. Het album werd overal wat met gemengde gevoelens onthaald. De meeste kritieken die je hoort dat het album wat pit en tempo mist en dat het wat lang uitvalt. We weten dat Therion een uitstekende live-reputatie heeft en het was dus uitkijken hoe dit alles zich zou vertalen op het podium.
Eerst kregen we nog wat voorprogramma’s waaronder Null Positiv dat het een beetje moest hebben van schmink en banners. De frontvrouw straalde veel power uit, grunts wisselde ze af met cleane passages. Matig gitaarwerk dat niet beklijvend was. Uiteindelijk was zij het sterkste element van de band. Alleen het constant in de lucht steken van haar vuist kwam een beetje als een gimmick over.
Het Russische Imperial Age had ook een nieuw album uit. Ook een metalopera. ‘The Legacy of Atlantis’. Met een nieuwe zanger (toetsenist Alex Osipov) en drummer Max Talion. Osipov blijkt over een ferme operastem te beschikken. De afwisseling met vooral zangeres Anna en in mindere mate Jane werkt goed. Bovendien beschikt de band over een mooi totaalgeluid. De band was mooi uitgedost en leverde een prima performance af. Prima symfonische metal dat een kans op de podia verdiend.
Toen was het tijd voor het Zweedse Therion. Er werd geopend met “Theme Of Antichrist”. De slottrack op het nieuwe album werd goed onthaald. Dan kwam “The Blood of Kingu” uit 2004. Het werd al meteen duidelijk dat het een afwisseling uit oud en nieuw werk ging zijn. Er kwamen een zestal tracks uit ‘The Beloved Antichrist’ aan bod. Met ondermeer “Night Reborn”, “Temple of New Jerusalem” en “Bring Her Home”. Een drietal songs uit ‘Lemuria’ en voor de rest songs uit diverse albums. Thomas Vikstrom zijn stem was excellent. Met daarnaast de operastem van Chiara Malvestiti. Emmie Asplund zorgde voor de meer krachtige en felle vocals. Met songs als “The Rise of Sodom and Gomorrah”, “To Mega Therion” en “Lemuria” wisten ze gemakkelijk het publiek voor zich te winnen.
Een schitterend optreden met een perfecte mix tussen metal en klassieke elementen. Alles werd heel goed gebracht. Soms wat theatraal (vanwege de metalopera-tracks) en dan weer tijd voor headbangen.
Na maar liefst twintig tracks was het tijd om met een goed gevoel huiswaarts te keren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/midnight-eternal-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/null-positiv-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imperial-age-15-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/therion-15-02-2018/
Organisatie: Feed the fire ism Wilde Westen, Kortrijk
Stralende gezichten, niets dan stralende gezichten en ronduit gelukkige mensen trof je aan na de fenomenale doortocht van Glen Hansard en diens uitstekende band nu dinsdagavond.
Traantjes zijn er vast ook geweest, stompen in de maag of kroppen in de keel des te meer. Wie dinsdagavond niet in de AB was, komt maar beter met een wel heel erg goed excuus op de proppen. Dit had je moeten meemaken!
Met een arsenaal prachtige songs op zak, of die nu onder eigen naam dan wel met The Swell Season of The Frames werden opgenomen, gezegend met die fraaie en krachtige stem en bijgestaan door een topband, zorgde Hansard voor een wervelende avond vol schoonheid. Met aandoenlijke echtheid, flair en fenomenale metier en muzikaliteit wist Glen Hansard te imponeren en charmeren. Moederziel alleen aan de piano, zoals bij het beklijvende Shelter Me, of enkel begeleid door de pianiste, versterkt door die heerlijke strijkers, of bijgestaan door de geweldige potige blazerssectie of in volle gloed, drukte en feestelijkheid, met volledige twaalfkoppige band. Naakt en ontdaan van franjes of net voorzien van alle toeters en bellen dus waarbij alles perfect op zijn plaats viel. Het was een avond genieten zonder weerga. Genieten met de grote G.
De Ierse songsmid kwam eerst alleen op en bracht, “High Hope” en vervolgens, ondertussen begeleid door toch een aantal muzikanten een schitterend “Time Will Be The Healer”. Daarna verscheen de volledige begeleidingsband van Hansard ten tonele en werd een wervelend “Roll On Slow” ingezet. De muzikale vrienden uit The Frames op bas en gitaar, konden natuurlijk niet ontbreken, de driekoppige blazerssectie, het charmante strijkersstrio, de fabuleuze pianiste, de keyboardspeler en de strakke haast hyperkinetische drummer, … je kwam ogen en oren tekort en het klonk allemaal organisch en fantastisch. Zeker ook wanneer een broeierig “Didn’t He Ramble” gespeeld werd, of ook hoe “Way Back in the Way Back When” gedeclameerd werd door zanger, muzikanten en tot koor verworden publiek. En wat een feest waren “Her Mercy” / “Star Star” en “Fitzcarraldo” (The Frames) zeg!
Knap hoe Hansard er in slaagde om “Vigilante Man” van Woody Guthrie, in geen tijd om te toveren in een tot een stevige vuist gebalde anti-Trumpsong. “De huisbaas van Guthrie heette Fred Trump, hij moest hem niet”, aldus Hansard. Of het waar is, durven we betwijfelen, goed gevonden was het wel. “Gemakkelijk, he”, grijnsde Hansard, “ok, ik keer terug naar de woorden van Guthrie”. “Winning Streak” werd opgedragen aan diegenen die zich in een winnende bui waanden dinsdag, het gruwelijk pakkende “My Little Ruin” was, dan opgedragen aan al wie al eens heel erg slecht nieuws moest brengen of dat te horen kreeg. Hansard kaartte de problematiek van daklozen aan, in Ierland een groot probleem, zo vertelde de bard. Maar de zanger had ook de vele daklozen in Brussel opgemerkt. Aan hen droeg hij een bloedmooi “Shelter Me” op, pakkend. Of zoals we al schreven: beklijvend! Hansard had eerst over Joni Mitchell verteld met wie hij vijf jaar geleden de kleedkamer mocht delen en hoe Mitchell hem verteld had hoe je als singer-songwriter je leven rijmt. Waarbij Hansard verduidelijkte dat “Shelter Me” rijmt op iemands leven, niet het zijne. Zo ver waren we zelf ook al.
Ook “When Your Mind’s Made Up” ontbrak natuurlijk niet in de set, door de strijkers en blazers en een erg vinnige drumploop had deze song net dat ietsje meer. Natuurlijk kon ook die andere The Swell Season-compositie niet ontbreken; “Falling Slowly” klonk een stuk dramatischer met de ingetogen en haast ingehouden tweede zangstem van de pianiste, haar pianospel en de zuinig aanwezige strijkerssectie. Prachtig. En Hansard als geweldige crooner natuurlijk.
Dat de Estse muzikanten die Hansard bij een reeks optredens in Estland leerde kennen, ook net nu in Brussel waren, was een welgekomen geweldig toeval. En dus riep Hansard de drie Estse jongedames in kwestie erbij bij de eerste bisronde. “We hebben gisteren nog maar tickets voor dit concert gekocht en nu staan we mee op het podium”, aldus een enthousiaste Katarina. Het trio bracht een eigen nummer dat zich liet vertalen als “Why” wat naadloos over ging in het vervolg van het bisfestijn, al zou Hansard nog een tweede keer terugkeren, dan enkel met diens eigen band om stijlvol en swingend te besluiten met “Wheels On Fire”.
Het concert van het jaar? Het is vroeg om dat te zeggen, maar wie weet. Een van de absoluut strafste concerten van 2018? Ongetwijfeld!. Al stond zulks eigenlijk in de sterren geschreven. En ook nu bevestigde Glen Hansard diens uitstekende live-reputatie. Fijn dat er nog zekerheden zijn.
Ism met Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Van een verrassing gesproken, het was niet Niels Destadsbader die met zijn nieuwe plaat opdook in de Album Ultratop, maar die andere Nils, Nils Frahm, die met zijn nieuwe plaat ‘All melody’ op positie 4, toch maar schoon stond te blinken tussen Ed Sheeran en K3. De AB was dan ook twee maal uitverkocht voor het concert van de zesendertigjarige Duitser, wij waren er bij op de tweede dag.
Het podium van de AB was ingericht als de opnamestudio van Frahm, met een uitgebreide opstelling van piano’s, orgels, synthesizers en andere obscure toetsinstrumenten, met zelfs een orgel dat in de coulissen stond voor een betere klank, aldus Frahm.
Dit twee uur durende concert vloog voorbij, met een enthousiaste componist die zich uitleefde in zijn muzikale speeltuin waarin toetsinstrumenten soms op onorthodoxe manieren bespeeld werden in zijn zoektocht naar nieuwe geluiden.
De nieuwe plaat van Frahm, gaat verder in de richting van ‘Spaces’, zijn plaat uit 2013, die pianomuziek aan elektronica paarde. Hier en daar bracht hij nog een intimistische pianocompositie, die heel verhalend en filmisch was, als je het gekuch uit het publiek, en het aanschoppen van de plastieken bekers in de zaal wegdacht. Maar eigenlijk was het grootste deel van het concert uitgepuurde, minimale techno, die in menige club tot zijn recht zou komen, bv. In het nieuwe “Sunson”: we hoorden Teutoonse beats die in Berghain niet zouden misstaan: een beetje Bookashade, een beetje Kompakt, denk aan Wolfgang Voigt, maar dan zonder de donkerte van die laatste. Frahm roept zo de zonsopgang in Ibiza op, na een hitsige clubnacht.
Die luistertechno wordt ondersteund door alternatieve klanken die hij uit de toetsinstrumenten tovert: je hoort de hamertjes op de snaren kloppen, mechanische geluiden die je normaal bij toetsinstrumenten niet mag horen, er zitten speelgoedpiano’s, strijkers en aanzwellende orgelklanken in die overgaan in drones. Bij momenten klaterden de beats, in een hectiek die je ook vindt in de meer experimentele nummers van Radiohead. Alleen de klaagzang van Thom Yorke ontbrak in “All Melody” en “#2” zwelde aan naar zijn euforische hoogtepunt: oneindige muziek in overdrive.
Wij hoorden ook een grote hommage aan de pioniers van de elektronica, met referenties naar Vangelis (“Chariots of Fire”) of Mike Oldfield (“Tubular Bells”). Tussen de lange nummers door, nam Frahm de tijd om met veel ironie zijn nummers te becommentariëren: zo vergeleek hij zijn composities met het kiezen van een wasmachine-programma, of omschreef hij zijn populairste nummer “Says” als een repetitie van steeds hetzelfde C-akkoord: dat was het ook, maar die repetitie creëerde boventonen die heel hypnotisch werkten.
Dit concert vloog voorbij, het was zo kwart na tien en tijd voor de door Frahm aangekondigde bis, waarin hij de snaren van de vleugelpiano rechtstreeks bewerkte in het nummer “For -Peter- Toiletbrushes- More”.
Met deze mix van klassiek, experiment, soundtrackmuziek en minimale beats is Frahm klaar voor de festivals, we zouden hem nu niet direct op Tomorrowland zetten, maar een festival zoals Cactus afsluiten, zal hem zeker goed afgaan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Toutpartout
Van “Daar gaat ze” tot en met “Domino” het was 'one long trip through memory lane'. Clouseau beloofde ons een uniek, intiem theaterconcert en dat hebben we dan ook zeer zeker gekregen. Het werd 3 uur lang herinneringen ophalen met uiteraard héél veel interactie tussen de beide broers & naar het publiek toe. Dertig jaar na de release van “Brandweer”, hun eerste single, brengen Koen & Kris deze kleinschalige concerten om hun fans (van het 1ste uur) te eren & te bedanken. De ganse avond is doorspekt met anekdotes allerhande, sommige klinken bekend, andere zijn nieuw. Zo vernamen we dat er van de single “Brandweer” slechts 427 exemplaren zijn verkocht, maar dat Koen inmiddels wel al van een 1.500 tal dames hoorde dat ze dat 1ste singletje thuis koesterden ... Ooit tijdens een 90 minuten durend optreden in Nederland vielen welgeteld 97 meisjes flauw en bij gebrek aan frontstage moesten die allen over het podium worden weg gedragen ... Koen werd in de beginjaren achtervolgd door héle meutes gillende meisjes, werd soms de kleren van lijf gescheurd en had meermaals af te rekenen met stalksters, waaronder één hardnekkige, die hem volgde tot in zijn badkamer toe ...
Op de tonen van “Sventibold” verlaat Koen het podium om door de zaal heen te lopen, hier & daar een knuffel uit te delen + obligate selfie, hij rent zelfs tot helemaal boven om eens te checken hoe het er van daar allemaal uitziet. Waarna hij spoorslags terug zijn plek inneemt en “Oker” inzet, gevolgd door “Anne”. We vernemen tussen de nummers door Clouseau-avonturen allerhande, de start van VTM waar Vlaamse muziek werd gebracht in 'Tien om te zien', escapades naar het dichte & verre buitenland, het éne avontuur was al meer succesvol dan het andere, maar zo lopen die dingen nu eenmaal. Recent nog was er de passage van K&K Wauters bij “De liefde voor muziek”, waar de cover van Natalia's “I want you back” niet onopgemerkt bleef. Veel covers hebben de heren Clouseau niet op hun palmares, maar deze mag er wezen. En verder rijgen de verhalen en de nummers zich aan mekaar tot de pauze zich aandient.
Wanneer iedereen weer voorzien is van cava en chips wordt het 2de deel van de show ingeluid met “Perfectie” gevolgd door “Dat ze de mooiste is” een nummer van de pen van Jan Leyers, die hiermee een primeur schreef, zijn allereerste Nederlandstalige nummer ooit. “De tegenpartij” zit in een strak rock jasje, in grijstinten belicht en met een mooi schaduwspel op de zijmuren. En dan mag Kris “Worship” brengen zichzelf begeleidend aan de piano, Koen wordt weg gestuurd ...
Maar niet voor lang, Koen keert op zijn stappen terug en neemt de zang weer voor zijn rekening, de verhalen blijven nu achterwege en de nummers volgen mekaar in snel tempo op, de ganse zaal zingt en swingt. Die jonge meisjes van weleer genieten nog steeds met volle teugen, maar beginnen toch al af en aan te lopen naar de vestiaire, om daarna met de jas onder de arm nog de laatste nummers mee te pikken.
Mocht het je nog niet duidelijk zijn hoe sterk de broederband is tussen Koen en Kris dan is deze nog maar eens bevestigd met het krachtige “Onvoorwaardelijk wij”. Ze doen gewoon graag wat ze doen en dat kan je niet faken, hier komt nog een Clouseau 40 en een Clouseau 50 van, let op mijn woorden ;-)
Als toemaatje komt dan toch nog “Louise” wat niet voorzien was en met “Domino” wordt de avond afgerond. Geen fan blijft onberoerd bij deze fijne avond !
Setlist : Daar gaat ze / Brandweer / Ze zit / Casanova / Swentibold / Oker / Anne / Ik wil je terug (cover van Natalia) / Laat me nu toch niet alleen / Nobelprijs / Geef het op / Ik, jij, hij of zij / (pauze)
De perfectie / Dat ze de mooiste is / Kamerplant / Fiets / Passie / De tegenpartij / Worship (Engelstalig) / Altijd meer en meer / Honger / Vonken & vuur / En dans / Onvoorwaardelijk wij / Zin om te bewegen / Louise / Domino
Organisatie: De Roma , Antwerpen
Hookworms - Britse psych-rock met onstuimige synths
Hookworms
N.E.S.T.
Gent
2018-02-06
Sam De Rijcke
Hookworms is een bandje die met de release van het kersverse ‘Microshift’ nu plots overal met lof overladen wordt, maar ze verdienden eigenlijk al veel langer uw aandacht. Al vanaf ‘Pearl Mystic’ uit 2013 hadden wij door dat die gasten voor een krachtig nieuw geluid zorgden dat werd gedistilleerd uit extracten van zowel Spacemen 3, Spiritualized, Primal Scream als Hawkwind. Ook opvolger ‘The Hum’ was daar een sterk staaltje van. Voor de nieuwe ‘Microshift’ zijn ze met die sound het elektronicabos ingetrokken en hebben ze een flinke scheut LCD Soundsystem in hun sound gekieperd. En nu is plots iedereen wakker geschoten.
De nieuwe wending had zo zijn effecten op het podium, heel dikwijls in positieve zin maar ook af en toe in negatieve. Zo waren de heren een beetje te druk bezig met het frunniken aan de knoppen van hun toestellen waardoor de sound bij momenten nogal dicht geplamuurd en chaotisch klonk. Nu, dit had ook veel te maken met het feit dat de klank wel zeer scherp en luid stond afgesteld, Nest is vooralsnog niet de ideale concertzaal.
Hookworms combineerde de wilde uitspattingen van de eerste platen met de elektro-uitstapjes van de nieuwe. Soms leidde dat een beetje tot overkill maar over ’t algemeen kwamen de Britten overtuigend en energiek uit de hoek.
Als het echt spetterde dan klonk het tamelijk fantastisch. Dit was het geval in “On Leaving” en “Radio Tokyo”, niet toevallig twee sterkhouders uit hun vorige plaat ‘The Hum’. Hier was Hookworms fel op dreef en haalden ze hun beste ingrediënten boven, een verslavende groove, een stomend ritme, nerveuze doch efficiënte synths en gitaren die naarstig doorscheurden. De nieuwe songs bleken trouwens sterk genoeg om overeind te blijven, opener “Negative Space” bleek ook live een topper te zijn en “Static Resistance” en “Ullswater” brachten heel wat vaart in het zaakje.
En hoewel het eerste fameuze album ‘Pearl Mystic’ jammerlijk quasi volledig genegeerd werd hing de geest en de wilde sound van die plaat wel degelijk rond in hun set. Het ging er bijwijlen geschift, psychedelisch en wild aan toe.
Som sputterde de motor echter en kwam er te veel ongewenst prul uit. “Each Time We Pass”, ook al geen hoogvlieger op die nieuwe plaat, ging volledig de mist in en dat had veel te maken met de gastzangeres die een beetje zielloos haar part kwam inzingen. Het schuchtere mens bleek geen présence, geen stem en duidelijk ook geen goesting te hebben. Ook het poppy “Shortcomings”, één van de mindere momenten op de nieuwe plaat, weekte weinig beroering los.
“Boxing Day”, opgefleurd met een fijn ontspoorde sax, bleek dan weer een interessant krautrock zijstapje. De gastsaxofonist mocht trouwens op het podium blijven voor een geweldige afsluiter waarin Hookworms nog eens met verve alle registers open trok.
Een beloftevolle band met een bijwijlen geschifte maar intense sound. Er is hier en daar wel nog wat werk aan, een beetje overbodige beats en blieps elimineren zou geen slecht idee zijn.
Organisatie: Democrazy, Gent
Een tweetal jaar geleden stond Belle & Sebastian in het Rivierenhof. De Schotten hebben er blijkbaar mooie herinneringen aan overgehouden, inclusief de muggen. Gisteren stonden ze zo’n tien kilometer verder (we zijn steeds slecht geweest in schatten) in de al even majestueuze Roma. De ideale setting voor onbeschaamde dagdromerij, nu maar afwachten of ze daar ook toe in staat waren, want hoe je het ook draait of keert: dit is een band op retour.
Eerst werden we opgewarmd door Pictish Trail. Wie een druk concertleven heeft en al eens een support act wil meepikken (doen!) heeft ze zeker al eens gezien als voorprogramma van British Sea Power, KT Tunstall of Malcolm Middleton. Het is die laatste, en inderdaad de boy from Arab Strap, die de muziek van Johnny Lynch ontdekte. Onschuldige indiepop, maar meer niet, en voor vele Roma-gangers de ideale achtergrondmuziek om drankbonnen in te slaan. Meer zal Pictish Trail ook nooit betekenen.
Belle & Sebastian, opgericht in 1996, en de band bij uitstek voor liefhebbers van de jaren 60 die dit tijdperk nooit hebben meegemaakt. Dagdromers, of muziekmakers voor mensen die ook wel eens in een kamertje wegkwijnen om het gaan dan van de daken te schreeuwen dat The Smiths de beste groep aller tijden is.
Een concept dat gouden platen opleverde. ‘The Life Pursuit’, ‘If You’re Feeling Sinister’ of ‘Tigermilk’. We zeggen maar wat. Maar sinds ze acht jaar geleden ‘Belle and Sebastian Write About Love’ hebben uitgebracht, scheelt er iets. Misschien is het toch dat dagje ouder worden.? Nu ja, de charismatische en altijd goed gemutste Stuart Murdoch geeft het zelf toe: je bent op tour en je mist de kinderen. De hypocrisie van een rock’n’roll-ster zoals hij het zelf grappig omschrijft.
Het optreden begon positief met “Nobody’s Empire” uit ‘Girls in Peacetime Want To Dance’. Videootjes uit vervlogen tijden gaven meteen de sfeer weer waar Belle & Sebastian al decennia voor staat. Ging dit een optreden worden om in te kaderen? Dat hoopten we voor een paar minuten, maar meteen bij het spelen van “I’m A Cuckoo” uit hun succesalbum ‘Dear Catastrophe Waitress’ kwam de slordigheid en de veel te grote nonchalance bovendrijven. Kan best ontwapenend zijn, maar bij deze Schotten verwacht je perfectie, een term die ze zichzelf hebben opgelegd. Eigen schuld, dikke bult.
De subtiliteit was bij momenten ver te zoeken. OK, we hoorden wel “We Rule The School”. Ook dat Stuart zich af en toe een Fred Astaire waande, kon nog net door de beugel, zelfs de electro van “Sweet Dew Lee”, maar niet de Schotse schlager die “I’ll Be Your Pilot” is. Tien Om Te Zien was nooit veraf, en het zou ons geen seconde verbaasd hebben om plots Willy Sommers achter de coulissen te zien opduiken.
Sarah Martin is misschien wel een gezellige tante (toon dat wel niet op een podium zeg!), maar af en toe hoorde je wel eens een valse noot van haar, wat niet eens te wijten was aan de enkeling in de zaal die het nodig vond om bijna de hele set ongevraagd te staan mee klappen en de liedjes luidop absoluut mee wilde neuriën.
Ook Stuart ging net iets te vaak over de lijn. Zelfs “The Boy From The Arab Strap” ging compleet de mist in. Niet zo zeer omdat de zes het nodig vonden om een paar mensen uit het publiek op het podium uit te nodigen (als je geen kwaliteit meer kan leveren, doe je inderdaad misschien maar beter beroep op de feelgoodfactor), wel omdat hij het nodig vond om oeverloos met deze gegadigden te zitten kletsen. Leuk voor hun, slaapwekkend voor de rest.
We zagen tevreden gezicht, maar minstens even veel twijfelachtige. Als je als band ooit het warm water uitvond en jaren nadien er alles moet uitpersen om alsnog de term middelmatig te verdienen, dan weet je eigenlijk dat je maar beter de witte vlag bovenhaalt …
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: De Roma, Antwerpen
De eerste band, Topanga (Brugge/Gent) had een hele schare supporters, inclusief gillende meiden (dat was lang geleden!), weten te mobiliseren. En één ding moet je ze nageven, Topanga had een frontman bij die naam waardig. Een wonderbaarlijke kerel, strak in het pak, zo strak zelfs dat een broekspijp volledig openscheurde toen hij zich aan een dansje waagde in het ledige (het publiek had zich weer knus rond de toog teruggetrokken) halfrond voor het podium. Er viel dus wel wat te beleven. De vier brachten dansbare synthpop waarin je met een beetje goede wil krautrockinvloeden of een enkele keer een Sonic Youth gitaartje kon horen. Maar de meeste tijd hoorde ik niets dan opdringerige synths, iets waar de jeugdiger medemens ongetwijfeld vrolijk van wordt maar bij mij dus niet werkte. Toch benieuwd wat de jongens ervan zullen bakken in de Rock Rally.
David Nance maakte, wat mij betreft, met “Negative boogie” één van de beste platen van 2017. Nooit eerder had ik iets van deze kerel uit Omaha, Nebraska gehoord. Toch bleek dat hij reeds jaren aanmodderde met als resultaat een kluwen van cassettes, cd-r’s en enkele vinylplaten. Zo nam hij ook een paar dingen op met Simon Joyner, die in 2016 ook al de 4AD bezocht, waaronder een complete herneming van de Stones LP ‘Goat’s head soup’. Dat opnieuw opnemen van een volledig album blijkt een hobby van hem te zijn. Zo nam hij ook ‘Berlin’ van Lou Reed, ‘Beatles for sale’ en ‘Doug Sahm and Band’ onder handen. Een ander aanknopingspunt is dan weer Brimstone Howl (nog in de Pit’s gezien) met wie hij uitgebreid de hort op ging. Toch is ‘Negative boogie’ zijn eerste ‘serieuze’ plaat, hoewel... Het hele zootje werd in amper één dag opgenomen.
De verwachtingen waren hoog maar vanaf het eerste nummer wist je dat dit goed zat. Die opener “Poison”, een homp bloeddoorlopen rock, klonk me zo bekend in de oren dat het wel een cover moest zijn. Ik heb me suf gepiekerd zonder resultaat en ook op zijn onoverzichtelijke discografie is het nergens terug te vinden. Na die knaller bleef het mooi, zij het wat anders dan verwacht. Zo duurde het ontzettend lang eer hij een nummer uit zijn laatste plaat speelde. Het enige manco van de avond was dan ook dat hij prijsbeesten als “More than enough (reprise)”, “5,2 and 4” en “River with no colour” op stal liet. Jammer maar hetgeen we in de plaats kregen was ook niet mis. Verre van. Weidse songs met heimwee naar de seventies (niet alles was toen slecht) en meestal voorzien van meanderende gitaar outro’s. Wat klonken die gitaren immer warm en beklijvend, nooit opdringerig, eerder achteloos en geen seconde vervelend. Ik heb het over gitaren, want naast David Nance was er ook nog ene Jim Schroeder die het al even goed in de vingers had. De man had blijkbaar vooraf reeds met een deel van het volk verbroederd want zijn naam werd af en toe gescandeerd. Verder bestond de groep uit de wonderlijke drummer, Kevin Donahue, en de al even doeltreffende Tom May op bas. Met de stompende “hit”, “Negative boogie”, werd het tempo plots gevoelig opgetrokken. Meteen de start van een lange spetterende finale met als definitieve uitsmijter “Coming home”, een verschroeiend epos waarin alle remmen werden losgegooid. We waren nog naar adem aan het happen toen David Nance zich verontschuldigde omdat hij verder geen nummers meer kende. Uiteraard moest hij nog eens terugkomen en ze speelden dan maar twee covers. Eerst de ontwrichtende tearjerker, “Silver wings”, van Merle Haggard, nadat een verdwaalde country liefhebber erom geroepen had, gevolgd door ”Don’t cry no tears” van de onvermijdelijke Neil Young. Want als er één naam was die tijdens dit optreden geregeld door mijn hoofd spookte was het wel de zijne.
Een erg bescheiden David Nance, die er met zijn beslijkte broek eerder uitzag als een grondwerker (wat een contrast met die dandy van Topanga), bleek wat conventioneler dan wat op basis van ‘Negative boogie’ verwacht kon worden. Dat was evenwel geen bezwaar om hem stevig in de armen te sluiten.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Nederlands 
Français 
