Steven Wilson - Verbluffende Steven Wilson geeft alle criticasters lik op stuk
Steven Wilson
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-09
Dominiek Cnudde
Al enkele jaren behoort Steven Wilson tot de absolute top van de progressieve rock. De nieuwe plaat: ‘To The Bone’ deed echter bij vele die-hard progfans de wenkbrauwen fronsen. Weg is de pure psychedelische progrocksound die voorganger: ‘Hands Cannot Erase’ tot zo’n gigantisch succes hebben gemaakt. Op ‘To The Bone’ laat Wilson een andere kant van zich horen en ligt de nadruk meer op songgerichte progressieve pop/rock. Enkele recensenten omschreven de plaat wat respectloos als banaal en als een enorme tegenvaller. Anderen zijn milder en vergelijken deze nieuweling met het rustiger poppy werk dat hij met Porcupine Tree maakte. Toegegeven ‘To The Bone’ haalt zeker niet het niveau van zijn voorganger maar een slechte plaat is het allerminst.
Ook nu is Wilson niet bereid tot een compromis en creëerde hij opnieuw in de eerste plaats een album die hij zelf wilde maken en niet meteen een plaat in functie van wat de fans graag willen horen.
Gelukkig haakten de meeste Wilson fans niet af want de Ancienne Belgique was helemaal uitverkocht voor wat een sublieme muzikale avond zou gaan worden. Geen support-act maar wel een avondvullende – ‘An Evening With Steven Wilson’ – show van ruim 150 minuten! Als intro kregen we de kortfilm ‘Truth’ te zien. Een montage van enkele simpele foto’s en labels die je deed nadenken over hoe elk beeld op een verschillende wijze geïnterpreteerd kan worden. Begrippen zoals ‘fake news’ en ‘perceptie’ waren nooit veraf. Gewaagd en duidelijk een introductie met een stevige boodschap richting sociale media. Naadloos werd opener “Nowhere Now” hieraan gekoppeld. Gevolgd door een supersterke versie van het mooie “Pariah”.
Muze Ninet Tayeb blonk opnieuw uit door haar afwezigheid maar dit werd deze keer wel zeer professioneel ingevuld door misschien wel de sterkste visuals die ik ooit zag. Een extra projectiegordijn die vóór de band hangt is niet nieuw (Sigur Rós doet dit al vele jaren) maar omdat het zo transparant was , waren de projecties van Ninet levensecht en waanzinnig mooi…..net alsof ze er toch echt een beetje bij was.
Dit tweede projectiescherm werd gedurende het optreden meermaals voor de band geschoven en maakte van dit optreden een buitengewone avontuurlijke visuele belevenis. Net voor “Home Invasion” bedankte Steven al een eerste keer het uitzinnige publiek en grapte hij dat het er in Scandinavië en Duitsland net iets koeler aan toe was gegaan.
Steven had er duidelijk veel zin in en dat uitte zich in machtige live versies van o.a. “Regret #9”, en het pikzwarte “The Creator Has A Mastertape”. Na zijn liefde te hebben verklaard voor zijn Fender Telecaster was “People Who Eat Darkness” toch ook een hoogtepunt mede dankzij de verbluffende knappe, kunstzinnige animatievideo. Set 1 sloot af met het sublieme, bombastische “Ancestral” uit ‘Hand Cannot Erase’ waarna we 15 minuten pauze kregen om onze eerste indrukken door te spoelen.
Ook set 2 was een aaneenschakeling van enkel maar hoogtepunten. Het Porcupine Tree epos “Arriving Somewhere But Not Here” deed de temperatuur in de AB met nog enkele graden toenemen en als je daarna je meest controversiële song van de nieuwe plaat “Permanating” zo weet te verkopen dat het toch nog uitdraait op een uitbundig dansfeestje dan ben je een genie! Zeer beklijvend was ook het opbouwende “The Same Asylum As Before” met zijn krachtige gitaren en potige drumsound. De intrigerende falsetto stem die Steven hier laat horen is voor hem een beetje een ode aan zijn grote idool Prince. Het klonk nog zoveel beter dan op plaat! “Heartattack In A Layby” uit Porcupine Tree’s album ‘In Absentia’ was misschien wel het meest atypische moment in de setlist. Tijdens deze song sloegen de meerstemmige vocalen ons langs alle kanten rond de oren. De fantastische quadrafonische surround sound, die ons al de ganse avond had weten te overdonderen, bereikte hier zijn absolute hoogtepunt.
Het ‘industrial metal’- achtig “Sleep Together” beukte er nog eens stevig op los maar persoonlijk had ik wel liever eens een andere afsluiter gehoord. Ik werd echter al vlug op mijn wenken bediend want even later stond Steven solo terug op het podium om enkel op gitaar “Even Less” voor de (oudere) fans te brengen. Gelukkig was er net voor de spertijd nog tijd om met volledige band ‘in tristesse’ af te sluiten. Of hoe “The Raven…” ons met pijnlijke schoonheid en gelukzaligheid opnieuw de keiharde realiteit instuurde.
Deze passage van de ‘To The Bone’ tour was bijzonder sterk. Visuals en sound waren van een buitengewoon hoog niveau. Ook de band met bassist Nick Beggs, drummer Craig Blundell, toetsenist Adam Holzman en gitarist/nieuwkomer Alex Hutchings waren feilloos en klonken beter dan ooit te voren.
De vaak bekritiseerde nieuwe songs van “To The Bone” zaten slim verspreid in de setlist, klonken live vele malen beter en brachten heel veel afwisseling in de set.
Naast dat Steven steeds een betere zanger en gitarist wordt , wist hij ons ook meerdere malen te charmeren met zijn droge Engelse humor.
Kortom een avond die alles had en die de kritische mens in ons een stevige veeg uit de pan gaf!
Set 1: *Nowhere Now *Pariah *Home Invasion *Regret #9 *The Creator Has A Mastertape *Refuge *People Who Eat Darkness *Ancestral
Set 2: *Arriving Somewhere But Not Here *Permanating *Song Of I *Lazarus *Detonation *The Same Asylum As Before *Heartattack In A Layby *Vermillioncore *Sleep Together
------------------------------
*Even Less *The Raven That Refused To Sing
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steven-wilson-09-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Gèsman – CD release – Pretentieloos, Verfrissend optreden
Gèsman
Kreun
Kortrijk
2018-03-09
Wim Guillemyn
Deze avond stonden twee bands van het May Way label op het podium ter promotie van het nieuwe album van Gèsman genaamd ‘Olput Blues’.
(Review http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/gesman/olput-blues/ )
Eerst was het aan Mauger om het publiek op te warmen. Deze indie rockers, met enkel ex-bandleden van Absynthe Minded, konden ons overtuigen met goed songmateriaal zoals “Route Du Soleil” en “Berlin Will Wait”. Daarnaast een goede stem en wat uptemposongs. Ook werd ons een nieuw liedje toevertrouwd zijnde “Big Man” dat wat roots in de muziek van bands zoals Mumford and Sons had.
(Review: http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/mauger/berlin-will-wait-single/ )
Voor de hoofdact was de zaal vrij vol gelopen En die moeten geweten hebben waarom. Want het optreden was af zoals we zeggen.
Hun motto is ‘niet al te serieus’ wat zich uit in o.a. hun teksten, maar op het podium wilde dat zeker niet zeggen dat ze er een potje van maakten. Vergis je niet , ze speelden een strakke set. De zeskoppige band was meteen goed op dreef en opende met “Blow Hotel Zulu” en het geweldige “Schmuck”. De set bestond zo goed als geheel uit het volledige album. En de nieuwe songs deden het goed. “Mankepwot” en “Veel Dust” gingen er gemakkelijk in.
Het goede op het nieuwe album was ook terug te vinden op de live performances. Afsluiten deden ze met enkele oude nummers zoals “Vuile Leeggoar” en “Duvels”.
Als bis kwam een mij onbekende man op het podium die met gitaar en kazoo een liedje over een zeker Francis ten berde gaf.
Tergelijkertijd werd er een doek met Flip Kowlier op de achtergrond gehezen. En zo liep een geslaagde avond ten einde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gesman-09-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mauger-09-03-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Flying Horseman - Als een excellente wijn
Flying Horseman
Handelsbeurs
Gent
2018-03-09
Sam De Rijcke
Met alweer een uitstekende nieuwe plaat ‘Rooms/Ruins’ op zak, de vijfde al, begint de back catalogue van Flying Horseman er redelijk indrukwekkend uit te zien. Zeker als men weet dat drijvende kracht Bert Dockx tussendoor met zijn andere band Dans Dans ook nog eens 4 geweldige albums heeft afgeleverd. En dat alles in een tijdspanne van een jaar of acht, daar doen wij onze hoed al eens voor af.
Al die platen zijn rijkelijk gevuld met frisse ideeën, muzikaal vakmanschap, prachtige songs en het sublieme gitaarwerk van Bert Dockx. Met Dans Dans neigt ie wat meer richting improvisatie en jazz, Flying Horseman is dan weer fraaie grootstadsblues met soms felle rock uitspattingen. Veel te moeilijk allemaal en niet hitgevoelig genoeg voor de gebruikelijke Stu Bru playlists. Vandaar dat Dockx zijn beide bands altijd wat onder de radar zijn blijven steken en vooralsnog niet de nodige erkenning hebben gekregen die ze verdienen. Jammer, maar zo werkt de muziekbusiness nu eenmaal.
Maar goed, de Gentse Handelsbeurs lijkt toch aardig te zijn volgelopen voor wat uitgroeit tot een geweldig concert van een miskend Belgisch talent. De songs van Flying Horseman bloeien gestaag open om dan volledig te ontbolsteren. Soms geeft Dockx zijn vocals en songs een episch tintje à la Jim Kerr (Simple Minds) zonder daarbij echter naar het bombastische over te hellen. Elders horen we een ingetogen Jeff Buckley, een overtuigende Nick Cave of zelfs een declamerende Jim Morrison.
Waarmee duidelijk kan gesteld worden dat Dockx vocaal heel wat présence, karakter en kleur geeft aan zijn songs. Maar zijn stem is nog niet eens zijn belangrijkste troef, het is dat prachtige gitaarspel die heel wat aandacht opeist. Dockx kan zijn instrument heerlijk laten rollen, sluimeren, rocken en ontploffen. Indien nodig in één song, het fantastische “Bright Light” is daar een wonderlijk staaltje van. De gitaarsolo’s van Dockx zij om van te smullen. Geen macho- of rockstertoestanden, wel hemels en stijlvol instrumentaal vakmanschap met soms scheurende Crazy Horse uitspattingen.
De songs van Flying Horseman krijgen steeds voldoende ademruimte en bouwen altijd op tot iets moois, check onder meer een hemels “Private Isle”. Een absoluut hoogtepunt is een bijzonder krachtig en stuwend “Money” uit die al even sterke vorige plaat ‘Night Is Long’. Ook met “Faithtfully Yours”, die andere klepper uit dat album, speelt Flying Horseman op het scherp van de snee.
Het gezelschap slaagt er ook met de vingers in de neus in om een zaal muisstil te krijgen. Wanneer een oudje als “America Is Dead” zo magistraal wordt gebracht krijgen wij kippenvel tot in onze kleinste teen. De geest van Jeff Buckley hangt hier ergens rond.
Het zou ons trouwens niet verwonderen mocht ook ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ van Lift To Experience in Dockx’ platencollectie zitten. En een referentie waar we zeker al niet omheen kunnen is Richard Hawley, ook een artiest die een zalvende croonerstem weet te combineren met subliem gitaarwerk.
Vergeef het ons dat we bij zo een sterk concert als dit steeds naar vergelijkingspunten zoeken, maar de bak waar wij vanavond in graaien is wel deze van de artiesten die wij het meest bewonderen. Moge dit dus allemaal pluimen zijn op de hoed van Flying Horseman. Trouwens, Bert Dockx heeft natuurlijk zijn invloeden, maar hij is hoegenaamd geen copycat. De songs en sound van Flying Horseman hebben duidelijk een rijk en eigen karakter, als ware het een excellente wijn die nog niet door iedereen geproefd mocht worden.
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
‘Oasis light’, zo zou je het concert van Liam Gallagher in de AB het best kunnen omschrijven. De frontman van de ter ziele gegane band neemt geen blad voor de mond en dat was ook in de AB niet anders. Gallagher bracht maar liefst negen nummers van Oasis, een fan zou voor minder watertanden. Dat zijn eigen nummers hierdoor wat uit de boot vielen, nemen we er graag bij.
Openen mocht The Sherlocks, een Britpop band pur sang die meteen de toon zette voor de avond. Gitaargerichte aanstekelijke rock nummers, dat is het recept van deze band. Vier jonkies die alles geven en na het horen van één refrein, kan je meteen meezingen. Het enige nadeel aan de band, is dat de nummers soms te veel van hetzelfde zijn. Iets meer diversiteit in de muziek en we zien het wel goed komen met The Sherlocks.
Vrijdag lag Liam nog in bed, geveld door ‘The beast from the east’, maar op 7 maart staat hij met een grote air over zichzelf een uitverkochte AB te entertainen. Dat doet hij helemaal zelf, hij heeft dan wel een band met zich mee, het is vooral hij die het optreden draagt en laat exploderen. Dat gebeurt al van bij het begin wanneer “Fuckin’ In The Bushes” door de speakers knalt. Liam laat er geen gras over groeien en de band begint met “Rock ‘n’ Roll Star”. De vlam gaat meteen in de pan en het oudere publiek leeft zich uit al is het alsof iedereen achttien jaar oud is.
Oasis mag dan dood zijn, we kregen in de AB toch een klein smaakje van hoe een Oasis concert moet geweest zijn. Constant ambiance en vooral iedereen die blijft zingen. Toch gaat de sfeer al snel verloren als Liam zijn eigen solo nummers begint te spelen. “Greedy Soul” laat de euforie van “Morning Glory” meteen varen en brengt ons meer charisma van Liam. Wat hier ook opvalt, is dat het geluid niet altijd even optimaal is. Liam laat dan ook duidelijk zijn ongenoegen meermaals blijken aan de geluidsman, tevergeefs. De gitaren blijven gedurende het volledige concert iets te stil en de galm op de stem van Liam is soms echt storend.
Gelukkig kwam niemand hier om een uitmuntende zanger of band aan het werk te zien, nee het publiek wilde zijn jeugd herbeleven. Je zou het kunnen omschrijven als een voetbalwedstrijd waarbij Liam de topschutter is en iedereen zijn naam blijft scanderen. Tussen de nummers door zong het publiek dan ook zijn beste anthems. Een karaokebar was nooit ver weg. Soms zong het publiek zelfs luider dan de frontman en hoorden we totaal zijn stem niet meer. Iedereen amuseerde zich dus te pletter, al was dat vooral tijdens de Oasis songs.
Liam liet zijn goed hart zien en droeg ook sommige songs op aan verschillende mensen. Zo wenste hij ons geluk op het WK voetbal en speelde hij “Some Might Say” voor Vincent Kompany en Kevin De Bruyne. ‘this one is for the witch’ ging dan weer over de vrouw van zijn broer die volgens Liam de reden is dat er nog geen Oasis reünie is. “Come Back To Me” moest hem terugkrijgen. De gitaar die normaal heel frequent is in dit nummer, viel hier uit de boot. Ook de stem van Liam Gallagher was bij de kalme nummers uit zijn debuutalbum niet altijd even zuiver. Dat vergaven we hem wel meteen toen hij met nummers als “Slide Away” of “Be Here Now” toonde dat zijn stem eigenlijk dient om echte rocknummers te brengen.
Het valt wel op hoe sterk de nummers van Oasis zijn in tegenstelling tot de solonummers van Liam Gallagher. Dat merk je nog meer tijdens de liveshow, een Oasis song is tien keer straffer. Dat had Liam ook wel door en zijn bisronde was er één waar de gitaar centraal stond. “Supersonic” kon rekenen op euforie, “Cigarettes & Alcohol” toonde hoe een rockster zoals Liam leeft (zonder een theetje die hij zelf moet zetten) en “Live Forever” beloofde ons dat we voor altijd zullen leven.
Liam mocht op woensdag dan niet op zijn best zijn, hij verklaarde na de show dat hij wat ‘moody’ was, de show die hij neerzette, wist iedereen heel hard te appreciëren. Oasis was voor heel even weer terug, al mist het natuurlijk de muzikaliteit van een sterke band. De frontman is nog steeds zijn streken niet verloren, zoveel is duidelijk. Door veel attitude te brengen, ‘badass’ om te gaan met zijn maracas en vooral strakke nummers te brengen, was hij weer zijn uitgesproken zelve. Zet dit op een festival , Rock Werchter, en we garanderen dat de weide ontploft.
Setlist: Rock ‘n’ Roll Star - Morning Glory - Greedy Soul - Wall Of Glass - Paper Crown – Bold - For What It’s Worth - Some Might Say - Slide Away - Come Back To Me - You Better Run - Universal Gleam - Be Here Now – Wonderwall – Supersonic - Cigarettes & Alcohol - Live Forever
Met dank aan Dansen,de Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Canadese Charlotte Cardin speelde twee concerten in de AB Club. Wegens eens snelle ‘sold out’ besloot de singer-songwriter om ook om zes uur een ‘early evening optreden’ te geven. Wij hadden het genoegen om deze wondermooie muziek te mogen beluisteren voordat de zon onder ging. Charlotte Cardin bespeelde de zaal gedurende een klein uur en nam ons in, stuk voor stuk. Een vrouw om U tegen te zeggen, echt. Na afloop besloten we dat we nog veel grootse dingen van dit jonge talent mogen verwachten.
De 23-jarige zangeres startte haar muziekcarrière als finaliste met het programma La Voix in 2013. Een soort Canadese The Voice kun je wel zeggen. Drie jaar later bracht ze haar eerste EP ‘Big Boy’ uit en vorig jaar volgde ‘Main Girl’. Hiermee won ze tevens enkele awards als upcomming talent. We kunnen de muziek van Cardin beschrijven als minimalistische jazzy electropop. Deze elektronische ondertoon werd extra in de verf gezet in de AB. Zeemzoete zang werd ondersteund door steviger synthwerk. We Like!
Starten deed ze met eerste single “Big Boy”. In het gezelschap van twee muzikanten wist ze ons meteen te overtuigen van haar kunnen. Wow, die stem is gewoon écht nog beter in het echt dachten we direct. De charmante zangeres voelde zich duidelijk op haar gemak doordat ze ons kon aanspreken in haar moedertaal. Vol passie introduceerde ze elk nummer met informatie over de betekenis of wijze van totstandkoming. Cardin leeft voor haar muziek, dat voel je. En gelijk heeft ze met zo'n songs.
Een eerste hoogtepunt kwam er tijdens “Like It Doesn’t Hurt” in samenwerking geschreven met hiphopper Husser. De sterkere elektronische bassen werden luidkeels onthaald, de temperaturen stegen zelfs even in de zaal. Na het publiek te plezieren met drie nummers uit haar laatste EP vuurde ze een hele resem nieuwe nummers op ons af. Deze werden uitzonderlijk goed onthaald met grote concentratie en bewondering. Soms kan het wel eens mislopen om zoveel nieuwigheden na elkaar te spelen, maar deze nummers waren zo straf dat ze meteen bleven hangen.
Met “Just Like That” gooide ze het over een andere boeg. Ze ruilde haar micro en keyboard in voor een gitaar. Dit uiterst triestige nummer werd overweldigend gebracht. Met één enkele spot wist ze de hele zaal het zwijgen op te leggen, gewoonweg ontroerend én indrukwekkend tegelijk. Dit dromerige sfeertje werd snel doorbroken door de resterende meer jazzy songs van Main Girl. Het applaus werd luider en overtuigender met het nummer.
We vonden het dan ook jammer om na een klein uur afscheid te moeten nemen van deze Canadese schone. Na “Main Girl” volgde “Faufile” als bis. Een prachtige ballad die duidelijk iedereen niet ongeroerd liet. Dit knap gezongen lied vormde duidelijk de kers op de taart van de avond, de vroege avond dan.
Wat waren we jaloers op de mensen die dit optreden nog zouden mogen bijwonen enkele uren later. Ongetwijfeld zal ook dat even goed zijn geweest als het eerste. Zweverig verlieten we de zaal, hopend op een snelle release van die nieuwe songs.
Setlist: Big Boy - Paradise Motion - Like It Doesn’t Hurt - Cover Go Flex - Sous Les Jupes - Talk Talk - Just Like That - The Kids - Dirty Dirty – California - Main Girl
Bis: Faufile
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vijf jaar is het ondertussen geleden dat Brandon Flowers en zijn Killers op Belgische bodem waren. Je kon je beginnen afvragen of er nog een toekomst was voor deze alternatieve rockers uit Las Vegas. Niet is minder waar. Met een vijfde studioalbum in moet 2018 opnieuw het jaar worden met de successen van weleer. En als we er even de tourdata bijnemen, wordt het een tour van ongeveer een jaar. Dat ze het groots zien is wel duidelijk. Alle uithoeken van de wereld zijn met stip aangeduid om het nieuw materiaal van ‘Wunderful Wunderful’ te promoten.
Dat de Killers in het Antwerpse Sportpaleis aantraden riep vragen op. Zijn zij wel een band die een zaal van zo’n formaat nog kunnen vullen? Het antwoord is nog steeds duidelijk JA! De populariteit van de Killers is in de voorbije jaren niet gedaald , integendeel.
Dat hun laatste plaat niet de grote singles van weleer zal voortbrengen is bijzaak. Ze verrasten met een groots podium met grote led projecties, een onuitgegeven bezetten met backing vocals, de nodige show en bombarie ontbraken niet.
Ze gingen van start met “Run For Cover”, samen met “The Man” , één van de meest aanstekelijke nummers van hun nieuwste album. Bij het tweede nummer was het al meteen raak. “Somebody Told Me” zorgde voor de opwarming van de stembanden. Gevold door het melodieuze “Spacemen”.
Sommige nummers van The Killers hebben een waar eurosonggehalte , als “Shot At The Night”. Een gevoel die door de aanwezigheid van de backing vocals nog versterkt wordt. “Human” , ondertussen ook al tien jaar oud, van het album ‘Day & Age’ kreeg een intro alsof hij was bijgewerkt door Kraftwerk. Brandon Flowers vroeg om mee te zingen en kreeg over de gehele lijn zijn zin. Druk heen en weer springend, alle uithoeken van het podium opzoeken, met een perfecte conditie en zonder één druppel zweet. Zo heeft ieder zijn manier om calorieën te verbranden.
The Killers zijn niet meer die ruige, jonge rockers van in hun beginjaren. Bewijs daarvan zijn hun videoclips. Vroeger zagen we hen in ware westernstijl, nu komt er al wat glitter en glamour aan te pas. De enige die is blijven steken is gitarist Jake Blanton. Maar die heeft een excuus. Hij is geen origineel lid van The Killers. Het zijn trouwens alleen Flowers en drummer Ronnie Vannucci die nog overblijven van de originele bezetting uit 2002. De drummer die even plaats moest maken voor een ‘willekeurig’ gekozen toeschouwer die het haast beter deed dan Vannucci tijdens “For Reasons Unknow”. Het hoort allemaal bij wat we de nieuwe Killers kunnen noemen. Laat de muziek nu nog het belangrijkste zijn bij een optreden en in dat opzicht hadden we nog te gaan: “Read My Mind”, “All These Things That I’ve Done” gevold door “ When You Where Young”.
Na een korte onderbreking komt Flowers terug het podium op in een voor de rockwereld afgrijselijk blinkend pak. Als ware gentlemen en net iets minder arrogant dan bv Alex Turner van Arctic Monkeys komt hij er nog mee weg. Confetti in de Belgische driekleur, vuurwerk op en rond het podium, een uitzinnig slotoffensief dat het kookpunt bereikte met “Mr. Brightside”.
The Killers hebben een evolutie doorgemaakt die gesmaakt wordt. Zoals eerder meegegeven, zijn ze niet meer die ruige jonge rockertjes maar afgelijnde artiesten die in staat zijn om een groot publiek bijna twee uur te vermaken. De nieuwe songs bleven overeind en de grote successen van vroeger blijven stuk voor stuk toppers. Er waren de nodige vragen op voorhand maar die smolten als sneeuw voor de zon.
The Killers hebben het waar gemaakt en staan meer dan verdiend voor de derde keer op Rock Werchter. Daar zullen ze op vrijdag 6 juli een ‘best of’ brengen… als hoofdact! Na alles wat we zagen in het Sportpaleis is dat dik verdiend!
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Rob Loud – The Killers
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-killers-06-03-2018/
Organisatie: Live Nation
In januari bracht Django Django het heerlijk album ‘Marble Skies’ uit. Deze plaat werd overal vrij goed ontvangen, wat niet gezegd kan worden van ‘Born Under Saturn’ de tweede worp van de Schotten. Natuurlijk hadden ze met hun geweldig debuut de verwachting heel hoog gezet. Met een eigenzinnige mix van Beach Boys, psychedelica en elektro had Django Django direct een eigen origineel geluid gevonden.
Met zo'n knappe plaat onder de arm kwam de band deze dus live voorstellen in de Brusselse AB. De kaartverkoop viel wat tegen want de zaal was voor de helft afgespannen met doeken. Zodat we in een verkleinde grote zaal zaten, wat daarom niet minder gezellig was. Als voorprogramma had de band landgenoten Man Of Moon meegebracht. Die een redelijk stevige set brachten met hun post rock met een beetje psychedelische elementen erin, het viel onmiddellijk op dat alle nummers veel harder klonken dan op plaat. Maar overtuigen kon dit duo helaas niet, aangezien zanger/gitarist Chris Bainbridge redelijk statisch en ongeïnteresseerd de nummers bracht en drummer Mikey Reid kon eigenlijk ook geen vuur in de zaak brengen.
Op dus naar de hoofdact van vanavond Django Django die er volledig voor ging. Ze vlogen erin met veel aanstekelijk enthousiasme met de psychedelische elektro van ‘Marble Skies’. Gevolgd door de knappe single “Shake and Tremble” uit ‘Born Under Saturn’, waar opviel hoe knap de samenzang wel is van zanger/gitarist Vincent Neff en bassist Jimmy Dixon. Daarna kwam “Tic Tac Toe “ waar de zaal gewoon volledig uit de bol ging. Ook bij het zweverige “First Light” kreeg Vincent heel de zaal mee.
“Surface To Air” wat op plaat gezongen word door Rebecca Taylor van Slow Club werd nu door de boys zelf ingezongen, met op het einde van het nummer een overgang naar “Rapture” van Blondie. Waarna iedereen drummer David Maclean ging vervoegen om er een knappe trance drum einde aan te breien. Wat dan weer perfect aansloot op “Waveforms” uit hun debuut plaat. Het dak ging er af bij “In Your Beat” waar keyboard speler Tommy Grace een knap klankentapijt de zaal instuurde. Dan kregen we nog “Sundials” en “Further” uit de nieuwe plaat.
Omdat ze nog steeds heel trots zijn over hun debuut, diepte de band nog veel nummers uit deze cd. Zoals het knappe instrumentale “Skies Over Cairo”, het nog steeds sublieme “Default”, de Beach Boys surf van “Life's a Beach” en “Wor” als afsluiter. Als bis nummers kregen we nog meer werk uit de eerste plaat namelijk “Storm” en “Silver Rays”. Maar ook het tripperige “Champagne” uit de laatste schijf.
Django Django bewees nogmaals dat ze hun knappe avontuurlijke nummers ook live op sublieme wijze kunnen brengen. In een set van een uur en half zonder dipjes hield deze band ons in de ban met hun ongelooflijk enthousiasme en hun knappe eigenzinnige wall of sound van psychedelische electro rock.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/django-django-05-03-20108/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/man-of-moon-05-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Derek And The Dirt is terug. Vorig jaar voelde de band in een nieuwe bezetting reeds de temperatuur van het water en die was comfortabel genoeg om het bad in te duiken met een nieuw album. Want enkel het opwarmen van de oude hits, daar konden Dirk Dhaenens en zijn band zich niet voor motiveren.
Bij de eerste concerten vorig jaar werden de nieuwe nummers al goed onthaald door het publiek van vroeger. Ook bij de live-voorstelling van het album ‘All Today’s Words’ in theaterzaal NTGent wezen de kalende hoofden en een gemiddelde leeftijd van boven de veertig erop dat Derek And The Dirt nog heel wat trouwe fans heeft in Vlaanderen, ondanks een hiaat van 25 jaar.
Het optreden werd in gang getrokken met vier stevig rockende nummers uit het nieuwe album: “We Still Feel”, “Come On”, “Butterfly” en “Out Of Your Town”. Zanger Dirk Dhaenens maakte weinig tijd voor bindteksten, maar het enthousiasme waarmee deze band op het podium staat, spreekt boekdelen. Vooral de chemie tussen Dhaenens en gitarist De Wolf heeft nog niets van zijn kracht verloren. Ze dollen met elkaar dat het een lieve lust is en vinden elkaar met één oogopslag. Ook de nieuwkomers in de band zijn elk een kei in hun vak. Ze spelen retestrak als het moet, maar kunnen ook prima improviseren als een intro onverwacht wat moet gerokken worden of als De Wolf een solo aanlengt met een ingeving van het moment.
Na de rock volgen drie nummers van vroeger die allemaal gaan over meisjes die volgens Dhaenens ondertussen ‘gerespecteerde dames’ geworden zijn, ‘met misschien hier of daar een buitenechtelijk kind’. Van “Sally Mitchum” gaat het naar “Rosie” en “Simenon Girl”. De muze van Dhaenens op het nieuwe album heet dan weer “Sugar” en zij wordt bedacht met hitsige, stomende rock in de traditie van Aerosmith. Daarna volgt een eerste rustpunt. De titel van “Yes I Can” werd gepikt van Barack Obama en behandelt ‘alles wat een man kan en mag doen voor zijn vrouw’.
Over de nieuwe single “My Mistakes” zegt Dhaenens ironisch dat ‘de radio hem zot draait’. Nochtans heeft Derek And The Dirt zelden zo een radiovriendelijk nummer geschreven en opgenomen. Geen vuilbekkerij, maar een prachtig introspectief nummer op een deuntje dat zou passen in de set van Tom Petty & The Heartbreakers. Maar ja, die hoor je ook niet meer op de radio.
Van daar gaat het op een drafje van het stuiterende “Closing The Gap”, waar drummer Frederik Van den Berghe en bassist Philippe De Vuyst de debatten leiden, naar het rechtdoor-rockende “Stop The News” (met heerlijke accenten van toetsenist Yves Meerschaert) en naar de blues van “Mirror”.
De vuisten gaan in de lucht als “Mirror” overloopt in “Stealin’ From Rock ’n Roll” van het debuutalbum uit 1989. Ook “Run” wordt door het publiek onthaald als een verloren zoon en dan is het tijd voor een lang uitgesponnen versie van “Oh By The Way”, het nummer waar het voor deze band allemaal mee begon. ‘We hoorden ons nummer op Radio 1, op Radio 2, op Donna en op Stubru en we dachten dat dat normaal was’ weet Dhaenens zich te herinneren. Het laatste salvo is “Love’s Exaltation”.
De korte bisronde bestaat uit “The Letter”, de cover die vroeger ook al steevast op de setlist stond, en uit “On You Live”, een ode aan de vorig jaar overleden Marc Hoflack, één van de bezielers van De Vieze Gasten.
Het ziet er naar uit dat de trein opnieuw vertrokken is voor Derek And The Dirt. We zien deze band ongetwijfeld terug op de zomerfestivals.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz , Ibeyi, deden ons ontdooien van de vrieskou met een adembenemend , innig , warm , levendig concert . Een beperkt instrumentarium van keys en gekke percussie instrumenten (batatroms, cajon (handtrommels)), in vlekkeloze samenzangen en zangpartijen, waren de handleiding van dit onvergetelijk avondje . De extraverte dames in rode overall sloegen de handen in elkaar met hun publiek, hun fans en zorgden voor ‘empowerment’ , een eenheidsgevoel tegen seksisme, racisme, met de muziek als verbindende rol.
Niet voor niks werd net vrijgegeven dat ze op Couleur Café zullen staan in de zomer; hun sing/songwriting en multicultureel geluid mag wel op elk festival staan en de zomer kleuren. Anderhalf uur kregen we een mengmoes van pop , afro , world , r&b , soul , hiphop en gospel in een freefolky kader en stemmenpracht , sober , elegant als met een bredere groove .
De hemelse melodieën en die prachtige zangpartijen hadden iets unieks en betoverend.
We balanceerden tussen opwinding , energie en emotionaliteit, intimiteit . Denken en dansen, de viering van het leven, het engagement staan pal tegenover het verwerken van tegenslagen, pijn en verdriet. De zusjes brachten het met een onnoembare strijdlust; de muizenissen in ons hoofd werden terug recht getrokken . Ze zongen in het Engels , Spaans en Yoruba , een plaatselijk W-Afrikaanse taal van hun voorouders .
Het omzetten van hun multi-culturele achtergrond in een reeks elegante nummers raken; ze verrassen en het voelt naturel aan , zonder al te veel poeha en opsmuk . De sound doet de rest, en toegegeven, het was vooral de wijze waarop de twee hun songs brachten. De volksmuziek van de twins uit hun totnutoe twee verschenen platen ‘Ibeyi en Ash’ , van vorig jaar, verbaasde en was ten top . De samenwerkingen op plaat zijn meer dan geslaagd.
Opener waren de twee korte “I carried this for years” en “I wanna be like you” , gedragen door de fonkelende stemmenpracht. De response was enorm . Al meteen in de juiste stemming dus , en dan volgde die schitterende single uit ‘Ash’, “ Away away” , op handen gedragen op Radio 1 . Een enthousiasmerende ervaring vibreerde en drong door. Ze omarmden ons met “No man is big enough for my arms” . De elektronica , pianoriedels klonken door , de percussie , handclaps , billenklets deden de verdere omlijsting en tekenden voor bezwerende grooves.
Het publiek werd nauw betrokken op “Mama says” , “Exhibit diaz” en “Transmission”, we dreven mee en ze overstegen zichzelf door het meezinggehalte. “Deathless” , “When will I learn” en “Me voy” prikkelden . De stuiterende beats waren sterk . Meer uitbundigheid hadden we. Lisa , die de meeste zang op zich nam, wisselde de elektronica af met haar gevoelig pianospel; Naomi was de trommelaar van dienst .
De zusjes genoten van het enthousiasme , het samenhorigheidsgevoel werd versterkt door de afsluitende tracks “Ash” , “Waves” en “River”.
Een harmonieus gevoel en geheel die deed terugdenken aan acts als Buena Vista, Cocorosie, Angus & Julia Stone , First aid kit en ons eigen Zap Mama.
Het materiaal werd naar een hoger niveau getild door de dynamiek, de positive vibes en de levendige uitstraling van de zusjes. Ze gaven het publiek een boost en zorgden voor een soort verbondenheid die het leven mooi en uniek maken . Dat dit gevoel mag behouden blijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ibeyi-01-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/esther-and-fatou-01-03-2018/
Organisatie Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Death From Above – Joviaal zonder Punch weliswaar!
Death From Above
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-03-01
Tijl Van de Casteele
In de vrieskou van de vortex trokken we gisteren naar de Orangerie om een sonische vortex bezig te horen. Death From Above, alias Royal Blood before it was cool. We hoopten op een daverende sneeuwstorm van het duo, maar hielden er enkel wat blauwe vingers aan over.
Le Bucherettes schoot als een ijspegel door de zaal, met een frontvrouw in het knalrood gekleed als werper. Het leunde wat aan bij The Dead Weather, bezwerende baslijnen en overstuurde vocals inclusief. De blues stak eveneens de kop op in de naakte zangstukken, zorgde voor extra dynamiek, en droeg bij tot een echte live performance. Een heel straf voorprogramma met een frontvrouw die zich constant volledig gaf. Iedereen hing iets meer dan een halfuur aan haar lippen, en dat lag er niet enkel aan omdat ze felrood waren. Haar performance was strak uitgemeten en we vermoedden dat niemand het ook zal vergeten.
De verwachtingen lagen hoog na de overtuigende set van het voorprogramma, maar Death From Above kon die maar gedeeltelijk inlossen. De occasionele moshpit toonde daarentegen wel aan dat de band het merendeel van het publiek meekreeg. Hun nieuwste creatie, Outrage! Is Now, klinkt als een gecompresseerde maar verschroeiende lawine, die live hun hoogtepunt niet haalde. Dat lag grotendeels aan de klank: de zang was soms nauwelijks hoorbaar, en de drumsound miste veel punch. De venijnige bas scheurde daarentegen wel door de zaal zoals het zou moeten. Dit zorgde er voor dat we vooral veel gitaarspel hoorden en de stem van de frontman soms wat verzonk in het lawaai. Van een band die in de VS veel grotere zalen speelt, hadden we een oorverdovende set verwacht. Alle nummers werden wel perfect gespeeld, maar het miste veel extra pit. Het joviale karakter van de twee, dat bovenkwam in de bindteksten, en de verzoeknummers op het einde maakten dan weer veel goed. Ze deden de jongensdroom van een enthousiaste fan uitkomen en lieten hem meedrummen op “Romantic Rights”. Het creëerde een warme, spontane sfeer, maar koste hen wel punten qua strakheid.
De show duurde één uur en een half. Moeilijk om in zo’n lange tijdspanne te blijven boeien, zeker met nummers zoals die van Death From Above. Na een tijdje begon iedere song dan ook wat op elkaar te lijken. Dit lag vooral aan het nieuwer werk dat live helemaal niet zo sterk is als hun ouder werk. Allemaal iets te bombastisch gemaakt, maar om dit live met een minimal bezetting te brengen, klinkt dit dan weer te zacht. Gelukkig was er een furieuze bisronde waarin ze twee verzoekjes speelden met onder meer “Dead Womb”. Ze brachten de songs sneller en snediger dan al de rest van hun set en breiden zo een strak einde aan de show, was dit maar voortdurend zo geweest!
De vortex mocht dan wel velen een rothumeur bezorgen; na hun concert toverden de mannen van DFA toch een lach op je gezicht. Een fijn optreden, dat wat meer van zich af had mogen bijten, maar al bij al de moeite waard. Als ze even vunzig hadden geklonken als op Outrage! Is Now, zouden ze ons echter volledig overtuigd hebben.
Setlist: Nomad – Virgins - Caught Up - Turn It Out – Moonlight - Always On - Little Girl- White Is Red - Outrage! Is Now - Holy Books - Freeze Me -) Going Steady - Black History Month - Never Swim Alone - Trainwreck 1979 - Romantic Rights - Physical World
Organisatie: Bootanique, Brussel
Rex Orange County mag dan wel met z’n drieën op het podium staan, in wezen draait het project rond de –nog steeds maar- 19-jarige Alex O'Connor. De jonge Brit staat wat ons betreft een zeer mooie toekomst te wachten, want wat we te zien kregen in de AB Club stemde overeen met de hoge verwachtingen.
Tweede worden in een grote wedstrijd als BBC Sound of 2018, het is de meest ondankbare plek om te belanden. Al hoeft Alex niet wakker te liggen over de toekomst met Rex. Een dik uur van te voren stonden er al een hoop fans de kou te verbijten, om toch maar vooraan aan het podium te kunnen plakken. Jonge meisjes, modebewuste Spotify-veelvraten, maar evenzeer radio-omnivoren stonden netjes aan te schuiven. Het publiek van Rex Orange County weerspiegelt hiermee de muziek van de jonge Brit.
Een half uurtje later dan gepland wordt de toon meteen gezet met “Apricot Princess”. Achter de babyface van O’Conner schuilt het talent van een straight-on, ingenieuze creatieveling die weet waar hij het moet gaan zoeken.
De muziek bevat veel tijdloze invloeden die uit de jazz en funk, maar tegelijk ook een jeugdige aantrekkingskracht dankzij de catchy pop waarmee ze het vermengden. De teksten zijn puur en uit het leven gegrepen en doen denken aan die van comfy-emocult-band NeverShoutNever en Alex’ stemtimbre neigt naar die van een vroege Jake Bugg. Dit alles brengen ze met het sprekend gemak, come-as-you-are-gehalte van Ed Sheeran. Veel referenties zoals u leest, maar het geheel klonk vernieuwend en breed en vernuft. Zo kunnen we perfect snappen dat jonge meisjes wegsmolten bij de teksten van “Uno” en “A Song About Being Sad”. Ze zijn als het ware uit het leven gegrepen uit een kalverliefdehoofdje vol met onzekerheden. Live plakten de nummers als secondelijm, net zoals de songteksten die bij het publiek in het geheugen ingebakken waren.
Tegelijk waren de later gebrachte nummers als “Sunflower” en “Best Friend” muzikaal erg sterk opgebouwd. Ze balanceren zowel op plaat als live tussen ‘indie’, ‘commercieel’ en een moeilijker toegankelijk genre als ‘jazz’. Zonder dat je live het gevoel krijgt op een concert te staan van een band die zich een van deze drie labels toe-eigent. Gezegend met instrumentaal talent, beschikt de band dan ook over de essentiële benodigdheden hiervoor. Dit talent valt toch vooral aan de frontman toe te schrijven. De drummer deed zijn taak met verve en met het nodige enthousiasme. De bassist daarentegen had misschien een mindere dag, maar stond er gedurende de –relatief korte- show best wel beteuterd bij. Muzikaal had eigenlijk ook een (te) beperkte invloed op de muzikale kleur van het optreden.
Tijd en ervaring zullen Rex Orange County naar nog hogere regionen kunnen brengen. Het nummer dat hij met z’n geliefde Thea, de inspiratie van zijn nummers, was ondanks haar knappe verschijning een beetje een minder moment waar ze vooral zichzelf als zangeres in de picture trachtte te zetten. Zangtechnisch klonken de stembanden van Alex soms iets te nasaal en misten we hier-en-daar wat expressiviteit, maar dan zijn we wel heel streng in onze kritiek.
Hij is nog maar negentien jaar jong, maar spontaan gedachten oproepen naar jongere versies van nu grootzaal-uitverkopers, het is niet elke jonge hond weggelegd. Rex Orange County heeft de juiste muzikale paden uitgekozen, het is nu kwestie van ook live deze verder te gaan bestendigen.
Deze zomer valt Rex Orange County opnieuw te bewonderen op Dour Festival. Maak dat je daar bent, want het zou wel eens snel kunnen gaan voor deze Brit.
Setlist: Intro - Apricot Princess - Television/So Far So Good – Uno - Sycamore Girl – Edition – Untitled - A Song About Being Sad - Corduroy Dreams - Loving Is Easy – Sunflower - Best friend – Happiness
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De avond van 28 februari. Het moment waarop het in Groenland warmer is dan in hartje Brussel, de dag ook waarop iedereen het op de sociale media over King Gizzard And The Lizard Wizard had, maar helaas ook het tijdstip waarbij we na een tiental minuten beseften dat Franz Ferdinand niet meer was wat het ooit geweest was. De poster waarop de Schotten een vrolijk danspasje plegen was eigenlijk al een teken aan de wand dat de band rond Alex Kapranos zijn snedigheid heeft verloren, en natuurlijk ook de zeer flauwe nieuwe plaat ’Always Ascending’. Over albumtitels gesproken die voor geen meter kloppen!
Een concert dat werd aangekondigd als een double bill, ook al twijfelen we er sterk aan dat The Vaccines daar uiteindelijk zo tevreden mee zijn. “We are supposed to warm you up” schreeuwde zanger Justin Hayward-Young, maar daar slaagde de band die een miljoen platen verkocht niet al te goed in. Niet dat het aan hun lag. Standaardrock met een knipoog naar de glamrock uit de jaren 70. Goed gespeeld, maar het publiek in Vorst (op de uitbundige voorste rij na) was blijkbaar niet vertrouwd met de deuntjes van de Londenaars. Geen memorabel concert, wel meer dan een opwarmer en ironisch genoeg de band die de hoofdact omver blies, ook al had je daar niet veel voor nodig.
Vroeger is niet noodzakelijk beter, en nog minder als je band Franz Ferdinand heet. In 2001 gebruikte je voor de groep uit Glasgow nog het woord postpunk, gewoon omdat ze toen postpunk waren. Ondertussen is er veel gebeurd. Behalve een resem mindere platen, was er ook de gewaagde samenwerking met The Sparks wat de Schotten deed besluiten om het voortaan meer op een elektronische wijze aan te pakken. Niks mis mee, de nieuwe toetsenist Julian Corrie doet wat hij moet doen, alleen moet je er de juiste songs voor hebben. En dat hadden ze gisteren geenszins. Het lijkt wel op het verhaal van die ander verloren gelopen zonen : de Kaiser Chiefs.
“And the Academy Award for good times goes to you. Yeah, the Academy Award for good times goes to you”. Zelfs de goedkoopste souvenirshop zou zo’n tekst niet op zijn tea mugs durven zetten, maar de Schotten hebben daar blijkbaar geen probleem mee. We bedoelen maar, Franz Ferdinand is melig getransformeerd en het levenssap van weleer klinkt uitgedroogd.
Maar om nog eventjes met het sarcastische masker te blijven glunderen: behalve hondstrouwe fans, wie wilde naar Vorst om de nieuwe liedjes te aanhoren? ”Feel the love go” en de titelsong “Always ascending” brengen FF naar een jong(er) publikek en prijken hoog in de lijsten , “Lois Lane” klonk wel als iets wat The Human League nu nog zou durven schrijven, ”Lazy Boy” is en blijft gewoon een rotslecht nummer en op “Love Illumination” bleek dat de heren best nog wat repetities konden gebruiken.
Dan maar genieten van de oudjes? Hoewel we er best zin in hadden hoorden we een rommelige versie van “The Dark Of The Matinée” en een al even futloze “Do You Want To”. “Take Me Out” verveelt nooit, zelfs gisteren niet, maar het is en blijft een magere troost.
De meeste fans bleken zich niet te ergeren aan het feit dat Franz Ferdinand zijn ziel aan de duivel had verkocht en bouwden op bevel van Kapranos het obligatoire “zwaai de handen in de lucht”-feestje. Misschien hadden we als opwarmer dat beter ook gedaan, die verkleumde handen deden verdomd veel kou.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/franz-ferdinand-28-02-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-vaccines-28-02-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
