The Human League - Een nostalgietrip verbonden aan het NU
Met hun frisse, herkenbare elektropop bepaalde The Human League (****) mee het geluid en de looks van de jaren '80. Het album 'Dare' had wereldwijd succes, een mijlpaal voor een hele generatie. Het tijdloze “Don't You want me” is in het geheugen gegrift, elektronische pop op z’n best. Philip Oakey en de zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley konden zich profileren in het genre en domineerden in de jaren tachtig de hitlijsten.
Sindsdien bleven er met regelmaat platen uitkomen. Veertig jaar later is het nog steeds een plezier hen terug aan het werk te zien. Ze spelen vier uitverkochte concerten in ons land. Wij waren aanwezig in een volgepakt AB, de dansspieren werden aangesproken; het werd een 80s nostalgietrip verbonden aan het NU …
Ook al zien de beelden op sommige songs als opener “Hard Times” er wat gedateerd uit, is de band dat totaal niet. Een goed bij stem zijnde Oakey zoekt zijn publiek op en is op het ganse podium te vinden. Een zwoel dansende Joanne en Susan vullen vocaal subliem aan, ook zij weten hun publiek aan te spreken en danspasjes boven te halen. Het publiek geniet ervan.
Het brengt ons tot puike versie van de aanstekelijke “Love action”, “Mirror man”, “Heart like a wheel” en “The lebanon”. De sound is gedrenkt in een badje van kitsch en wulpse new wave disco. Nog steeds wordt het warm onthaald. “(keep Feeling) Fascination” wordt meegebruld. Het lijkt allemaal rozengeur en maneschijn, maar er is ook dat (g)rauwer kantje als op “Empire State Human”, uitgebracht ten tijde van de Koude Oorlog, nu helaas nog steeds brandend actueel. Het zette ons met beide voeten op de grond. “Open Your Heart” weet te raken door die opbouwende, emotievolle, gevoelige en opzwepende beats’n’grooves.
Oakey en de zangeressen zijn omringd van jonge enthousiaste muzikanten. Het siert de set. De heup- en dansspieren worden aanhoudend aangesproken.
De 80s nostalgietrip is verbonden aan het NU, zondermeer. “All I Ever Wanted” en “The sound of the Crowd” zetten dit aangename gevoel verder. De ultieme monster hit “Don't You Want Me” vormt de apotheose.
In de bis grijpt de band terug naar die samenwerking tussen Philip Okaey en Giorgio Moroder met “'Good-Bye Bad Times” en de meezinger “Together in Electric Dreams”. Schitterend als closing final.
Setlist: Hard Times //Love Action (I Believe in Love) //Mirror Man //Soundtrack to a Generation //Heart Like a Wheel //The Lebanon //Life on Your Own //One Man in My Heart //The Path of Least Resistance //Empire State Human //Louise //Behind the Mask (Yellow Magic Orchestra cover) //Open Your Heart //All I Ever Wanted //The Sound of the Crowd //Tell Me When //(Keep Feeling) Fascination //Don't You Want Me //Encore: Good-Bye Bad Times (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover) //Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover)
Pics homepag @Christophe Dehousse (Forum de Liège)
Organisatie: FKP Scorpio
Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank
'Co-Motion' is één van de opvallendste jazz releases van dit jaar, het is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi.
Het werd uitgebracht via WERF records; lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In het gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi (****) dit overtuigend album voorstellen. Kobe's aanzienlijk compositorisch vernuft grijpt terug naar de ‘jazz halcyon hard bop’ dagen van de jaren 1960. Hij is omring van begeesterende muzikanten, die de typische jazz van die jaren '60 perfect uitstralen. Naast die muzikale omlijsting is er de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken word belangvol is in de sound en ons een spiegel voorhoudt …
Het optreden in de Casino is een unieke beleving en belevenis; de jonge instrumentalisten zijn beïnvloed door de Amerikaanse jazz uit de turbulente jaren '60; ze komen samen met een krachtige spoken-word artieste die Afrika en Europa vertegenwoordigt. Danielle's werk draait om haar bi-culturele identiteit, het leven als zwarte vrouw in Nederland met alle spanningen en uitdagingen, die dit met zich meebrengt voor hààr persoon in Europa.
In eerste instantie krijgen we de instrumentatie van groovende jazz door sax en trompet, een pompende contrabas en aanstekelijke pianolijntjes. “Xoxo” is een prachtige song, die ondersteund wordt door Kobe’s virtuoze gevoelige drums, alsof die 60s plots weer springlevend zijn.
Op “Famial Faces” komen de klanken van alle muzikanten mooi samen, het klinkt magisch, dit virtuoze spel. Danielle haalt op emo-wijze haar spoken words aan op “Leeflicht”, “Loud” en “Mona Lisa” omgeven door zacht geroffel van de drums en/of getokkel van de piano. Van haar begeesterende, gedreven stijl worden we stil. Een daverend applaus volgt telkens, het publiek is diep onder de indruk van wat ze te vertellen heeft.
De set kabbelt mooi verder op dat gevarieerde unieke stramien van jazz gerelateerde muziek verbonden aan de gevoelige, pakkende words, die raken.
In de bisronde op “Y’s Dance” worden alle registers open getrokken, waarbij Danielle zelfs klinkt als een ware rap artieste, zonder hier al te overdreven te zijn. Hier wordt de subtiliteit in woord en klank behouden.
Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi geeft ons een confronterende inkijk in woord en klank op een verleden dat er voor de Afro-bevolking niet zo rooskleurig uitzag. In bepaalde opzichten is er helaas nog niet veel veranderd, wat tot uiting komt in de spoken words van Danielle, die haar frustraties uitspuwt.
De boodschap komt door alert te blijven voor wat er om ons heen gebeurt en dat situaties als in die turbulente jaren '60 in Amerika nooit meer mogen terugkeren, zonder politiek kleur te bekennen, of al te hevig te protesteren; om ons te doen nadenken en een spiegel voor te houden. De luisteraar wordt hier muzikaal gebed in een groovy jazz namiddag, prachtig vertolkt in woord en klank.
Setlist: 1. Xoxo 2. Mr. Loulou 3. Loud 4. Recipe for the unknown 5. Post scriptum 6. Familiar Faces 7. Leefplicht 8. Mona Lisa- Extra - 9. Y’s Dance
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7149-kobe-gregoir-24-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nilüfer Yanya - Spaarzame stilte, meesterlijke muziek
Met haar derde album ‘My Method Actor’ (2024) bewees Nilüfer Yanya dat ze een diepere laag heeft bereikt in haar muzikale carrière. Die plaat, uitgebracht in september, laat een veelzijdige artiest horen die haar rauwe emoties moeiteloos giet in een mix van indie rock, soul en psychedelische invloeden. Met hoge verwachtingen begaven we ons naar de uitverkochte Orangerie om de intrigerende Britse aan het werk te zien.
De avond begon met Eli Smart, een multigetalenteerde muzikant én de partner van Yanya. Met zijn combinatie van lichte soul, funky bedroom pop en melodieën die doen denken aan Harry Styles of Half Moon Run, wist hij het publiek op te warmen. Hoewel zijn loop-gebaseerde sound soms de vaart eruit haalde en de mix niet altijd even helder was, maakten zijn warme stem en creatieve gitaarpartijen indruk. Een hoogtepunt was zijn delicate gebruik van een Hawaiiaanse lapsteelgitaar, wat zijn set een unieke charme gaf. Smart liet de zaal in een gemoedelijke sfeer achter, klaar voor wat zou volgen …
Na een gespannen pauze opende Nilüfer Yanya haar set rustig met “Method Actor”, waarbij ze meteen indruk maakte met haar stem, die zowel breekbaar als krachtig klonk. Vanaf het scheurende refrein was duidelijk dat haar band strak op elkaar ingespeeld was, wat kenmerkend bleef voor de hele avond. Een vroeg hoogtepunt was “Like I Say (I Runaway)”, dat het publiek duidelijk wist te bekoren. “Wingspan” voegde, met de bijzondere saxintro gespeeld door een van haar backingmuzikanten, een extra dimensie toe. “Ready for Sun (Touch)” golfde voort op de intensiteit en nam het publiek moeiteloos mee.
Het nieuwe materiaal liet Yanya in het begin van haar set volledig tot zijn recht komen dankzij haar strakke band. Haar vaardigheid om emoties over te brengen via muziek kwam vooral tot uiting in “Heavyweight Champion of the Year”, die ze solo bracht en doorspekte met rauwe emoties. Dit nummer luidde de tweede helft in, waarin de focus lag op nummers van haar tweede album, ‘Painless’ (2022).
Ook in dat tweede deel bleef ze imponeren, zelfs met spaarzame en ingetogen bindteksten. Het ene moment bracht ze rustpunten met subtiele nummers als “Call Me” en “Binding”, terwijl het volgende moment rauwe, snedige nummers als “Stabilise” en “The Dealer” de donkere sfeer benadrukten, ondersteund door haar gelaagde, breekbare vocals.
Het dolenthousiaste publiek kreeg maar niet genoeg en werd beloond met een verpletterende cover van PJ Harvey’s “Rid of Me”, waarin Yanya het nummer volledig naar haar hand zette. Het slotnummer en haar sterke hit “Midnight sun”, met zijn langgerekte, golvende outro, maakte het volledig af. Hier liet Yanya nogmaals zien dat ze, ondanks haar rustige voorkomen, op het podium transformeert tot een muzikale kracht om rekening mee te houden.
Setlist: Method Actor - L/R - Chase me - Like I Say (I runaway) - Wingspan - Mutations - Ready for Sun (touch) - Heavyweight Champion of the Year - Call It Love - Binding - Trouble - The Dealer - Stabilise — Rid of Me (PJ Harvey cover) - Midnight Sun
Organisatie: Botanique, Brussel
Silas en De Spreeuwen - Nederlandstalig werk in een leuk, fris jasje
Silas en De Spreeuwen is één van de projecten van Silas Van Laeken. Als kwartet brengen ze mooi amalgaan van innemende en frisse Nederlandstalige pop, kleinkunst, cabaret met een popelektronische tune. Een goed uur lang werden we ondergedompeld in mans innovatief muzikale leefwereld en gedachtengoed.
Silas en De Spreeuwen is dus een kwartet rond de sing/songwriter Silas, die met dit project z’n zoveelste creatieve ei kwijt kan. Hij trok zich terug in een bos in de Ardennen, weg van de alledaagse grote drukte. Muzikale ideetjes , verhalen borrelden op en hij zette deze om in boeiende emotievolle, meeslepende en pakkende Nederlandstalige nummers. Hij heeft een goed drietal rond zich, Annebelle Dewitte op drums , Mattias Vanhoecke op keys en piano en ouderdomsdeken Rik Vanaelst op (contra)bas; én natuurlijk Silas die akoestische en elektrische gitaar speelt, die zingt, verhaalt, alles verpakt in een dosis humor, entertainment en zelfrelativering.
Ze profileren zich ergens tussen Kommil Foo, Ertebrekers, Bart Peeters, Wim De Craene, Herman Van Veen, Boudewijn De Groot en het vroegere Jeugdtheater Stekelbees; referenties op z’n plaats in het brede, kleurrijke of sober gehouden doortastende songmateriaal.
Het (recente) titelloze plaatje stond centraal in de spotlights , maar Silas bracht ook enkele oudjes alsook nagelnieuw geschreven nummers tijdens de apero-time van het optreden. Het klonk allemaal broeierig, groovy, gemoedelijk , dromerig, gevoelig. Al die verschillende aspecten bracht het enthousiasmerende combo overtuigend samen. Het onderstreepte de elegante schoonheid van het Nederlandstalige kunstlied.
We werden stapsgewijs, eerlijk en gepassioneerd, betrokken in die muzikale leefwereld en verhaallijn.
In de eerste nummers “Wacht maar”, “Mee met de stroom”, “Later is verleden tijd” en “Het venijn” (over een op het verkeerd pad gelopen vriend) hoorden we een rockabillytune in de diepe bas en de keys, die zich een voornaam plaatsje opeisten. De zachtmoedige , strelende en opbouwende drums en het intense gitaarspel deden de rest.
“Moord in de rode schuur” is donkerder en brengt een ‘nightlife’ gevoel, een ‘Brussels by night’ (of hier ‘Zulte by night’) op z’n Tom Waits. En die donkerte en het dromerige aspect kwamen soms nog wel naar boven op o.m. de rootspop van “De zot” en “In de keuze van de copiloot”. Sing-songwriter talent op z’n best van spil Silas.
We werden verder op aangename wijze meegesleept in hun muziek. “Uw geld of uw leven” en “Rare dagen” klonken sfeervol. Meer zwier, groove en speelsheid, soms met een hoempapa geluidje, hoorden we op “Marcel is een dromer” en de totaal nieuwe songs “10/10” , "Rede & Rijm", “13 sprookjes” en “Zorgen voor overmorgen”; ontspannend en fluitend door het leven. Diversiteit dus.
De naam ‘De spreeuw’ is ontleend aan de rits snelle zweem gedachten van Silas, z’n adhd van vele ideetjes, dromen, het letterlijk uitvliegen van de spreeuwen op de takken van de bomen. Het nummer zelf was dan ook de ideale afsluiter van dit goed uur durend optreden in de kleine zaal van de bib.
Het enthousiasme en het charisma van dit kwartet werd even warm onthaald door het publiek, dat genoot van sterk evenwichtig Nederlandstalig cabaresk werk in een leuk, fris jasje.
Organisatie: Bibliotheek Zulte ism Silas en De Spreeuwen
Therapy? – Troublegum 30Y – Een therapeutische furieuze avond!
Eén van de meest aangename verrassingen tijdens de zomer festivals was zeker en vast Therapy? op Rock Herk. We schreven "Met een dosis humor, zelfrelativering, pakkende anekdotes, uppercuts van nummers en hun gekende kleppers als “Die Laughing”, “Knives”, "Diane", overtuigden ze speels en ongedwongen. Een leuk , ontspannend rock feestje dus op Rock Herk. Nostalgie en Emotie vonden elkaar hier moeiteloos."
Naar aanleiding van 30 jaar het album 'Troublegum' is de band opnieuw op tournee. We komen in een overvolle AB terecht en we krijgen hier een therapeutische furie avond!
Wat wil je als Therapy? terugblikt naar die succesvolle periode …
Het duo Deux Furieuses (***) opende de avond. Dit is een postpunk duo die de mosterd haalt bij bands als Royal Blood. De aanpak voelt zo aan. Deux Furieuses moest wat op dreef komen en in het laatste kwartier klonk het energiek en gedreven. De drumster mepte erop los en de charismatische frontvrouw schreeuwde haar stem schor. Het vrouwelijk duo hield van z’n publiek. Hier stond een duo op het podium met potentieel …
Therapy? (*****) toont nog eens aan hoe gebald, dynamisch, opwindend ze klinken. Vanaf de intro “Lunacy Booth (String version)” greep de band, rond de immer goedlachse en charismatische Andy Cairns, het publiek direct bij de keel. En liet dit niet meer los. “Stop it, you’re killing me” en de “Isolation” cover waren meteen ‘boenk erop’!
Er volgden enkele verrassende songs als “Total Random Man” en “Auto Surgery”. Maar natuurlijk kwamen de songs uit 'Troublegum', het album net 30 jaar oud, waarmee ze nu op tour trekken, het meest aan bod. Ze konden op nogal wat bijval rekenen. Wat een melodieus knallend en knetterend oplawaai. Het maakte de band en hun succesvolle 90s albums legendarisch. “Unbeliever”, “Trigger Inside” en “Nowhere ' - met stukjes uit “Nowhere man” van The Beatles - deden de AB op zijn grondvesten daveren. "Die Laughing” zorgde voor kippenvel en was één van de meezingmomenten.
De band en publiek waren één … “Nausea” klonk wild enthousiast. “Potato Junkie” volgde, met een knipoog naar de jarige drummer Neil Cooper, waarop een NSFW-gezang ter ere van hem ontstond. Neil bracht een oogverblindende drumsolo, Andy en Michael verlieten eventjes het podium, zodat de jarige kon genieten met het publiek van zijn ‘solo-moment’. De drumsolo leidde mooi naar Black Sabbaths “Iron Man”, Andy vervoegde vervolgens op gitaar. Momenten die een uniek optreden vastlegden, een avond vol furie!
Uiteraard volgde “Diane”, het onvergetelijke Hüsker Dü nummer die opmerkelijk op een hoger toerental werd gespeeld. Wat een passionele song met een mate van dreiging …
Luister maar naar de tekst: “Hey little girl wanna go for a ride ?
There's room and my wagon is parked right outside We can cruise down Rober Street all night long
But I think I'll just rape you and kill you instead Diane Diane Diane Diane Diane Diane"
Het werd dan ook door iedereen mee gebruld. Het deed ons denken aan hun stops op Rock Werchter toen duizenden mensen dit meezongen. Het blijft nu nog steeds, ondanks de controverse rond het nummer, nog steeds impactvol.
“Teetgrinder” , een van de doorbraaknummers, zette de eindsprint in met onvergetelijke kleppers “Knives” en “Screamager” beiden uit één van dé jaren '90 klassiekers 'Troublegum'. Een “You Are My Sunshine” van Oliver Hood leidde ons naar de uitgang …
Therapy? behoudt hun ongedwongen speelsheid, door een ongeëvenaarde energie en dynamiek en door hun variaties en verrassende wendingen. Andy mag dan de spil zijn, alle drie krijgen ze de verdiende aandacht, zonder dat er één uitspringt. Dat is het extra mooie aan Therapy?
Dertig jaar 'Troublegum' laat een Therapy?, die verre van afgedraaid of versleten is. Nee, dit was een therapeutische furie avond!
Voor wie het miste , in december komen ze nog eens terug . ‘Going to AB’!
Setlist: Lunacy Booth (String Version) //Stop It You're Killing Me //Isolation (Joy Division cover) //Totally Random Man //Turn //Auto Surgery //Trigger Inside //Brainsaw //Unrequited //Unbeliever //Femtex //Hellbelly //Opal Mantra //Die Laughing //Lunacy Booth //Nowhere (with snippet of "Nowhere Man" by The Beatles) //Encore: Nausea //Meat Abstract //Potato Junkie (With drum solo and Black Sabbath "Iron Man") //Teethgrinder //Diane (Hüsker Dü cover) //Knives //Screamager //You Are My Sunshine (Oliver Hood song)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Admiral Freebee - Not a Bad Year for Rock’n’Roll
Tom Van Laere vond ruim 20 jaar geleden inspiratie in de roman ‘On the Road’ van Jack Kerouac voor de naam van zijn muzikaal project. Daarin is Admiral Freebee de naam van het wrak van een boot in de haven van San Francisco. Het schip van Tom Van Laere is bijlange geen wrak en 7 albums later schuimt hij nog steeds rond in diverse muzikale wateren.
Hij hield voor zijn ‘Back to the Ever Present’ tour halt in het Wilde Westen in Kortrijk. De al maanden vooraf uitverkochte Kreunzaal werd gemoedelijk opgewarmd met country-, americana- en roots parels door DJ Willie voor de gelegenheid met cowboyhoed.
Om kwart voor negen stipt begon Admiral Freebee aan het jubileum feest van zijn inmiddels belpop classic geworden debuutalbum. Den Admiral begon rustig aan piano over waar het allemaal begon voor hem in de Hollywood part of town ‘Brasschaat’ om vervolgens piano in te wisselen voor gitaar en zijn fascinatie uit te schreeuwen voor de road “Get out of town!'cause it's a fucked up town!“
Het publiek volgde hem enthousiast doorheen de integrale debuutplaat die er na 20 jaar nog altijd staat als een huis met de rustige klassiekers als “Rags 'n' Run”, “There's a Road (Noorderlaan)”, het heerlijke in Tom Waits saus gemarineerde “Admiral for President” en intensere, energieke live-versies van “Ever Present” , “I Got Love” en “Einstein Brain” die volop meegezongen werden.
Het stomende “Bad Year for Rock 'n' Roll” sloot de reeks af en Kortrijk was op dat moment helemaal geen ‘bad town for rock’n’roll’ toen Admiral Freebee voor het Wilde Westen er nog een hele resem hits aan toe voegde. “Not in It 4 Love”, “Last Song About You”, “Always on the Run”, “Living for the Weekend” en het onweerstaanbaar rockende “Oh Darkness” uit zijn tweede album ‘Songs’.
Met een explosieve reprise van “Get Out Of Town” sloot Admiral Freebee zijn rockfeest af in het Wilde Westen. Van Laere die bijzonder goed bij stem was, bedankte het publiek en zijn perfect geoliede band met op bas trouwe dienaar Tim Coenen, Senne Guns op keyboards en drummer-compaan Laurens Billiet.
Wie nog een show van de ‘Back to the Ever Present Tour’ wil meepikken is er aan voor de moeite. De resterende shows in het Depot, de Roma en in de Casino zijn uitverkocht. Toch maar even ticketswap proberen …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7147-admiral-freebee-23-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
METZ - Een laatste keer alles geven
Vrij verrassend en spijtig nieuws is het dat METZ deze tournee aankondigt als hun allerlaatste. De Canadezen hebben besloten om er mee op te houden en dat is heel jammer. METZ heeft met name nog heel wat in hun mars, dit lijkt ons een band die helemaal nog niet is uitgezongen, getuige de laatste voortreffelijke plaat ‘Up On Gravity Hill’ waarin met succes nieuwe paden werden verkend.
Ook op het podium zijn er geen sporen van verval of sleur te merken, dit is een hecht trio die met volle overgave hun withete noise-rock de zaal in jaagt.
METZ gaat furieus van start met “No Reservation/ Loves Comes Crashing”, die sterke opener van de laatste plaat. Het wordt ons terug duidelijk dat deze band flink wat mosterd heeft gehaald bij Fugazi en Hüsker Dü. Al vrij vroeg in de set gaat het dak eraf met vlijmscherpe opgehitste noise-rockers als “Get Off”, “Entwined” en “Blind Your Industrial Park”.
Het gaspedaal blijft vrijwel constant ingedrukt tot die ene adempauze in het heerlijke “Light Your Way Home”, de shoegaze-uitstap waarmee METZ een heuse stap buiten hun comfortzone zet, een wonderlijke song die hier voor een welgekomen sfeervol rustpuntje zorgt. Daarop gaat het tempo terug genadeloos de hoogte in wordt er met het mes tussen de tanden doorgescheurd.
METZ sluit af in crescendo met de geweldige noise uitbarstingen “A Boat To Drown In” en “Wet Blanket”, uw oren zullen het geweten hebben.
Helaas is dit dus een laatste kennismaking met METZ. Een dik uur lang raast de band met ongeziene grinta doorheen hun repertoire, en dan is het onherroepelijk gedaan.
Voor wanneer is die come back?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
METZ
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7157-metz-23-11-2024.html?catid=category
STUFFED FOXES
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7158-stuffed-foxes-23-11-2024.html?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Trentemøller - Een weergaloze muzikale elektronische (pop) trip
De Deense elektronische muzikant Anders Trentemøller is al zo’n 25 jaar bezig verschillende dance stijlen als downtempo deep house, synthwave, 80spop, triphop met zweverige indie rock in elkaar te verweven. De concertmachine die Trentemøller uitstraalt, hield al eens halt in Gent en op de Lokerse Feesten . En nu gaat een uitverkocht AB Brussel voor de bijl ...
Trentemøller weet de dansvloer te vullen of weet ons in een dromerige filmische sfeer van melancholie en weemoed te brengen; het is een stijl die varieert van minimalistische elektronische beats tot complexere composities, live weergegeven in een bredere instrumentatie en variërende, stemmige vocals. Een toegankelijk, alternatief, experimenterend geluid, zonder de gevoelsmatigheid te verliezen en die de emotionaliteit weet hoog te houden.
We krijgen een intense confrontatie tussen licht en donker, oplawaai en intimiteit; een mooie afwisseling in het songmateriaal , tussen schoonheid en alternatief dus, met enkele ferme uppercuts die tekenen voor een hypnotiserende, boeiende, broeierige, wervelende set.
In de loop der jaren heeft hij een trouwe aanhang en heeft hij zich gepositioneerd als een van de meest originele en invloedrijke personen in de elektronische muziek.
De stem van nachtegaal Disa Jakobs deed ons eerder baden in een wit landschap die tegelijk koud-warm aanvoelde. De live band rond z’n keys, die centraal staat, tilt het materiaal naar een hoger niveau; de (bass)gitaar en de drums maken onmiskenbaar de link naar een rock/surfpunk aanvoelen, o.m. op “Dead or Alive” en de cover “Cops on our tail” van hun Deense collega’s The Raveonettes. Het maakt nu net zijn werk melodieus, gewaagd, creatief en uitdagend. Zijn aandacht naar detail in productie en geluid is een belangrijk kenmerk van zijn muziek. “Still on fire” is toepasselijk hierin, éénvoudig en geniaal tegelijk, terwijl het nummer letterlijk en figuurlijk een zwart-wit uitstraling kent; een donkere muzikale tunnel, zonder al te lichtvoetig te klinken.
“Take me into your skin” is misschien wel de perfecte weergave waarvoor deze band staat: dromerig, ingetogen, intens, bedwelmend, opbouwend als groovy explosief, verweven in een zeven minuten song. “Silver surfer, ghost rider go” idem dito, die de genialiteit onderstreept. Oja, natuurlijk was de klassieker “Moan” intussen ook al gepasseerd. Kortom, zondermeer synthwave spektakel.
Trentemøller is dus duidelijk een artiest die in staat is de grenzen van elektronische muziek te verleggen. Zijn werk is een diepgaande ervaring in groove en introspectie. Een weergaloze muzikale elektronische (pop) trip het gevolg.
Ondanks het feit dat sommige nummers van de latere albums meer richting indie/rock en elektronische pop neigen, blijft hij zich invloedrijk onderscheiden, met een knipoog naar andere elektro vrienden als oudjes Bauhaus, New Order en generatiegenoten Boards Of Canada, Underworld en dichter bij huis voor ons Goose, Vive La Fête, Daan en Soulwax. Mooi toch!
Organisatie: FKP Scorpio
Dotan - Our little light in the dark
Luca Fogale was onder de indruk van het pittoreske Eeklo, waarnaar hij afzakte om het voorprogramma van Dotan te verzorgen. We vermoeden dat ze in Canada niet zo gewoon zijn aan kasseien en kleine dorpjes, gezien Eeklo weinig te bieden heeft naast de N9, de weg én de concertzaal. En laat het nu net daar zijn waar het te doen was woensdagavond. Concertzaal N9 ligt niet aan de N9, want dat was uiteraard te voor de hand liggend. Gelukkig vond iedereen wel vlot zijn weg naar de ticketverkoop voor het optreden van vanavond, want de enige Belgische show van onze noorderbuur Dotan was razendsnel uitverkocht. En iedereen was zo sympathiek om het gure herfstweer te trotseren om ook opener Luca Fogale aan het werk te zien.
Luca Fogale klinkt misschien onbekend en dat is volledig onterecht. De dertiger bracht zijn debuutplaat Safety uit in 2016. Fogale heeft reeds meer dan 600 shows op zijn naam staan, waaronder het voorprogramma van Dermot Kennedy, Serena Ryder en Hayden. Zijn songs kwamen ook voor in bekende series zoals Grey’s Anatomy en NCIS, zijn grootste hit ‘I Don’t Want to Lose You’ heeft bijna 25 miljoen streams op Spotify. Met enkel zijn gitaar en zeemzoete stem duurde het welgeteld tot zijn tweede nummer ‘Proof’ voor we verkocht waren. It’s enough to just be here, gelijk had hij, terwijl we de laatste regeldruppels van onze jassen klopten.
De jongeman heeft een hoog teddybeergehalte, dat was te merken aan de setlist die ook eerder zacht en fluffy was. We hadden gehoopt op iets meer variatie met af en toe wat krachtiger gitaarspel, maar moesten het doen met zacht getokkel en het geluid van de regendruppels op het dak. ‘Half-Saved’ en ‘Worthy of Love’ deden het ganse publiek wiegen, zelfs onze drankjes durfden we niet luider dan met onze fluisterstem bestellen. Al bij al een mooie ontdekking in Eeklo, maar we werden niet van onze doorweekte sokken geblazen.
Dotan begon zijn set met ‘Heavy’, het eerste nummer van de nieuwe plaat A Little Light in the Dark, dat akoestisch werd ingezet. De energie was hoog, de band had er zin in en we waanden ons al snel op een festival in plaats van dit kleine zaaltje in Eeklo. Daar zaten de lichtjes die voor de show werden uitgedeeld misschien ook wel voor iets tussen. Bij ‘Carry You’ werd de zin Leave a little light in the dark al meteen heel letterlijk genomen. ‘Diamonds in my Chest’ bracht ons voor het eerst wat aan het dansen, meteen gevolgd door ‘Let The River In’ van debuutplaat 7 Layers. Het nummer heeft een geweldige opbouw, vul dat aan met een paar extra trommels en een sterke staaltje lichtwerk en zo mochten we de eerste climax van de avond ervaren.
Wat Dotan en zijn band als geen ander beheersen is harmonische samenzang, dat bewezen ze met ‘There will be a Way’, ‘Porcelain’ en ‘Marygold’ waarvoor ook Luca Fogale nog even kwam meedoen. Kuddo’s voor de trompetist met de goeie snor die ‘Without You’ net een vleugje meer Mumford and Sons maakte.
‘No Kissing on a Sunday’ werd geïnspireerd door de schoonouders van Dotan, boeren uit het eerder conservatieve North-Carolina. Het nummer vertelt ons het zeer persoonlijke verhaal van hoe moeilijk het was voor zijn schoonfamilie om de geaardheid van hun zoon te aanvaarden. Maar ook hoe de liefde het uiteindelijk altijd haalt, hoe er tussen zwart en wit ook altijd heel veel grijs zit. En hoewel de schoonfamilie er nu vrede mee heeft, werd aangeraden om de liefde op zondag in de kerk niet te uiten. Het meest intieme nummer van de set bracht Dotan alleen op zijn gitaar.
Om de set af te sluiten mochten we nog dansen op ‘Fall’, ‘Drown Me in your River’ en rocken op ‘Numb’. Voor de bisnummers bracht Dotan ‘7 Layers’ volledig akoestisch in het midden van de zaal, het werd muisstil en we durfden bijna niet ademen, bang om de magie te verbreken. Bij ‘Louder’ en ‘Home’ vulden we onze longen opnieuw om er de laatste keer alles uit te persen.
Dat Dotan een uitstekende live reputatie heeft en een fantastische band, werd nogmaals bewezen in Eeklo. De variatie die we bij het voorprogramma misten, werd in de set van Dotan meer dan goedgemaakt. Het ritme van de show werd af en toe verstoord door het vele gepraat van de artiest, al hingen we toch telkens aan zijn sympathieke welgevormde lippen. Hier en daar zagen we een vleugje boysband, maar echt erg vonden we dat misschien niet. Zolang er geen bijhorende danspasjes volgen, zien we Dotan graag opnieuw aan het werk, dit op 15 mei in Trix en 21 mei in Het Depot met zijn nieuwe tour A Little Light in the Dark (but bigger).
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Dotan
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7146-dotan-20-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo
Amyl & The Sniffers blazen de Ancienne Belgique omver
Amyl And The Sniffers in een uitverkochte Ancienne Belgique. Wie had dit gedacht een paar jaar terug … Wat een avond! De Australische surfpunkband zette de zaal compleet op stelten met hun ruwe energie en ongefilterde punkattitude. En alsof dat niet genoeg was, kregen we ook een voorproefje van hun nieuwe album ‘Cartoon Darkness’, dat net uit is.
De avond begon met de openingsact Party Dozen. Dit duo wist de zaal meteen wakker te schudden met een bizarre, maar fascinerende combinatie van saxofoon en beats. Het was avontuurlijk en een tikje chaotisch, maar het werkte. En goed nieuws: ze staan binnenkort nog in de Botanique in Brussel.
Toen Amyl And The Sniffers eenmaal opkwamen, ging de zaal van 0 naar 120 in een paar seconden. Amy Taylor, de frontvrouw, stormde het podium op als een wervelwind. Met een ongekende energie en een smile tot achter haar oren rende, sprong en schreeuwde ze alsof ze een marathon op punkbeats liep. De rest van de band – Bryce Wilson (drums), Fergus Romer (bas) en Dec Martens (gitaar) – hield de boel strak en loeihard in beweging. Het publiek? Compleet uitzinnig.
En die setlist? Het ene hoogtepunt na het andere. Dit speelden ze:
Setlist: Doing In Me Head 2. Pigs 3. Do It Do It 4. Tiny Bikini 5. Freaks to the Front 6. Motorbike Song 7. Chewing Gum 8. Security 9. Some Mutts (Can’t Be Muzzled) 10. Guided by Angels 11. Knifey 12. Jerkin’ 13. Me and the Girls 14. Balaclava Lover Boogie 15. Big Dreams 16. It’s Mine 17. Got You 18. U Should Not Be Doing That 19. Facts 20. Hertz
Encore: 21. Maggot 22. GFY
De nieuwe nummers van ‘Cartoon Darkness’ kwamen live minstens zo goed uit de verf als de oude hits. Bij “Freaks to the Front” en “Guided by Angels” ging het publiek volledig los. En natuurlijk mochten publieksfavorieten als “Security” en “Hertz” niet ontbreken. Het dak ging er letterlijk af. Overal werd gecrowdsurft en niemand stond stil.
Dit concert had alles wat ik van Amyl And The Sniffers verwachtte: pure chaos, een muur van geluid en een band die écht contact maakt met hun fans. Ze bewezen waarom ze een van de beste livebands van het moment zijn. Dit is niet zomaar een hype, dit was een onvergetelijke belevenis. Als je erbij was, weet je precies wat ik bedoel.
Met dank aan de security die de frontrow veilig hield en crowdsurfers gepast over onze hoofden tilden.
Extra dank aan Amy die mijn signaal zag met de vraag voor een setlist en net voor het einde van de reguliere set haar setlist van het podium scheurde en al sluipend voor een mooie overdracht zorgde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7140-amyl-and-the-sniffers-17-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Fontaines DC – Op naar de Champions League
Een cruciale avond voor de Ierse postpunkband, na een cool Pukkelpop en een strak concert in ’t Wintercircus, Gent … Kunnen ze een uitverkocht Vorst Nationaal naar zich toetrekken in hun wispelturige reputatie. Benieuwd waren we alvast, een volmondig JA volgde na anderhalf uur muzikaal klasse werk.
Op warmer was Wunderhorse. Het vroegere soloproject van zanger Jacob Slater is nu een uit London afkomstig kwartet geworden en bracht rock pur sang. Een zware bas , vette drums en stekelig gitaarwerk, samen met een uitstekend zanger die bijzonder goed van stem en adem was. Regelmatig deed hij ons verbazen met de uiterst lang aangehouden stukken in de song. Ze kwamen hier hun tweede plaat ‘Midas’ voorstellen. Ze lieten een bijzonder goede indruk na. Goed verteerbare nummers die eigenlijk wel bekend in de oren klonken. Goed zo! .
Even over negen kwam het zestal uit Dublin , Fontaines DC, verscholen achter een groot doek , het podium op. Ze zetten in met het titelnummer van hun vierde plaat ‘Romance’. Meteen kwam het publiek in extase. Wanneer het doek viel, zagen we het zestal, met zanger Grian Chatten uitgedost in een gele voetbaltrui nummer 93 en een blauwe plooirok. Grappig maar het paste wel. Het was ook hij die voor de show zorgde, en regelmatig het publiek aanporde, aanvuurde.
Het moet gezegd worden dat die vroegere vrij arrogante punkjonkies en die rommelige indruk, nu zeer professioneel en muzikaal toegankelijk overkwam. Af en toe heeft Grian nog wel de allures van een Liam Gallagher maar hij laat dit op het juiste moment los. Ze zijn duidelijk die jeugdige onbezonnenheid ontgroeid. Gelukkig maar.
Wat ons bijzonder aansprak en plezierde was dat de nieuwe nummers best goed aansloegen. Natuurlijk kende iedereen “Jackie down the line” , “Big” en “Boys in the better land”. Deze werden dan ook luidkeels door zowat iedereen meegeschreeuwd.
Maar deze groep scoorde moeiteloos een 10 met het nieuwe werk. We waren verbaasd en onder de indruk. De opener “Romance”, “Bug”, “Favourite” en de absolute topper en tevens afsluiter “Starburster” zaten sterk in elkaar en overtuigden; woord voor woord werden ze door zowat de hele zaal volmondig meegezongen. Een staande ovatie en minutenlang applaus volgde, zowel tijdens de break als nà het concert. Een uiterst aangename en uitbundige muzikale sfeer daar in Brussel dus.
Met dit topconcert brengen ze hun groep in de hoogste klasse van de muziekranking. Ze zijn klaar om deze zomer nu terecht de grootste podiums op de festivals te bestormen. Eindelijk nog eens een groep die na tien jaar het beste in zichzelf heeft gevonden. Een hoera op z’n plaats!
Organisatie: Live Nation
Jake Bugg - Van melancholie tot meeslepende rock en terug
Jake Bugg + Andrew Cushin
Met een carrière van 13 jaar en intussen zes albums, is Jake Bugg een vaste waarde in de indie rock-scene. Muzikaal heeft hij een opmerkelijke evolutie doorgemaakt, maar zijn LP ‘A Modern Day Distraction’ (2024) is een terugkeer naar zijn rockroots en een verkenning van sociale en persoonlijke thema’s. Hiermee beloofde Bugg zijn publiek een intense en oprechte avond. De intieme setting van de Orangerie was de perfecte plek voor de rauwe kracht van Bugg’s stem en de veelzijdigheid van zijn liveband.
Het publiek keek uit naar een avond vol meeslepende nummers en onmiskenbare Britpop-energie.
De zaal vulde zich met een aangename, verwachtingsvolle sfeer toen Andrew Cushin, met alleen zijn akoestische gitaar, het publiek mocht opwarmen. Cushin, een jonge Brit met een rauw accent en doorleefde stem, putte duidelijk inspiratie uit Oasis, en specifiek Noel Gallagher.
Het enthousiaste publiek waardeerde vooral het nummer "What Went Wrong," dat door Gallagher zelf werd geproduceerd, en Cushins afsluiter "Wor Flags" bracht met zijn wrange teksten en vrolijke lalala’s een knap contrast naar voren. Een sterk Belgisch debuut dat hem zeker nieuwe fans opleverde.
Daarna was het de beurt aan Jake Bugg zelf. De opkomst van Bugg op de elektronische klanken van "Be Someone" werd meteen door luid gejuich ontvangen, en hij wist vanaf het eerste moment te boeien. Met "Zombieland" zette hij een punkachtige toon en nam hij de zaal moeiteloos mee op sleeptouw. De avond ontwikkelde zich in een dynamisch tempo, met energieke uitvoeringen van "Breakout" en "Taste It," waar zijn rauwe, karaktervolle stem op de voorgrond stond. Bij het ingetogen "Never Said Goodbye" nam hij een stap terug, wat een mooi contrast bracht met de punch van eerdere nummers.
Bugg's veelzijdigheid bleek door de vloeiende afwisseling tussen melancholische ballads en stevige rocksongs. De nummers "Slumville Sunrise" en "Instant Satisfaction" klonken nog ruwer en directer dan op zijn albums, wat het publiek zichtbaar wist te appreciëren. Hoogtepunten waren "Seen It All," waarin hij met zijn scherpe teksten en energiek refrein het publiek wist te betrekken, en natuurlijk zijn megahit "Two Fingers" waarbij de zaal uitbundig meezong. Voor “Lightning Bolt” nam Bugg een jonge fan op het podium uit het publiek. Tot ieders verrassing zong hij met opvallend veel zelfvertrouwen en kracht, wat leidde tot een unieke versie van Bugg's grootste hit.
Zijn akoestische uitvoering van "Broken" was een emotioneel hoogtepunt waarin zijn breekbare kant helemaal naar voren kwam, met dankbaar applaus als reactie.
De avond eindigde met een bruisende versie van "All I Need," die Bugg als afsluiter koos. Dit poppy nummer liet een brede glimlach achter op de gezichten van de aanwezigen en toonde zijn talent om verschillende genres en stijlen samen te brengen.
Jake Bugg liet met 25 songs (!) zien dat hij nog altijd blijft evolueren en nieuwe lagen toevoegt aan zijn werk, en met zijn nieuwe album ‘A Modern Day Distraction’ hint hij erop dat het beste misschien nog moet komen.
Setlist
Be Someone - Zombieland - Breakout - Taste It - Waiting for the World - Never Said Goodbye - Trouble Town - Seen It All - Slumville Sunrise - Keep On Moving - Maybe It’s Today - The Love We're Hoping For - Got to Let You Go - Instant Satisfaction - Beyond the Horizon - In the Event of My Demise - Broken (solo) - I Wrote the Book - All Kinds of People - Two Fingers - Lightning Bolt - Still Got Time - Simple as This - Simple Pleasures - All I Need
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
