Soms loont het om wat vroeger naar de AB te vertrekken. Wij hadden na enig opzoekwerk op het internet al een vermoeden dat het Canadese langharige bandje The Sheepdogs wel eens de moeite waard zou kunnen zijn. Algauw bleek dat we het bij het rechte eind hadden. De band speelde een misschien niet echt bijster originele maar wel frisse en strakke soort southern rock (beetje Lynyrd Skynyrd, maar evenzeer My Morning Jacket) en ze hadden die verpakt in een stel knappe songs. Met kloeke vocale prestaties en twee gretige gitaristen deden zij een ietwat vergeten genre met brio herleven. Ook het binnenstromende publiek leek er van te smullen, getuige het voor een support act uitzonderlijk warme onthaal. Een aangename ontdekking.
Band Of Skulls stonden vorig jaar in oktober nog in de Botanique voor een stomend concertje, nu mochten ze al een trapje hoger naar de AB die weliswaar om onbegrijpelijke redenen niet helemaal volgelopen was. Het bruisende trio kwam hier met quasi dezelfde setlist aanzetten, maar nu was wel al de nieuwe plaat ‘Sweet Sour’ gereleased waardoor de verse songs op wat herkenning konden rekenen bij de fans.
Om ons er snel van af te maken zouden wij u kunnen vragen om onze recensie van een half jaartje geleden te herlezen want in wezen verschilde dit concert in weinig of niets van dat in de Botanique. Wat hoegenaamd niet negatief bedoeld is, integendeel. Wij waren toen al enorm onder de indruk en nu was het gewoon weer even sterk, jachtig, zompig, strak en verbeten.
De enige song die er vorige keer niet bij was, was het mooie en gevoelige “Lay my head down” dat halverwege bruusk ontplofte om dan verder met een prachtige solo uit te glooien. Een alweer geweldig “Cold fame” raakte ook nog eens die gevoelige snaar maar voor de rest was het wederom fel en bruut rocken met potente stampers als “Wanderluster”, “Blood”, “You aren’t pretty but you got it going on” en een beestig rauw “Bomb”. De echte publiekslievelingen bleken nog steeds de krakers uit dat eerste album als “Fires”, “Hollywood Bowl”, “Light of the morning”, “Dead by diamonds and pearls” en natuurlijk “I know what I am”. Dergelijke potige songs zorgen er voor dat we die eerste plaat ‘Baby Darling Doll Face Honey’ toch nog altijd iets hoger zullen inschatten dan zijn opvolger ‘Sweet Sour’, hoewel die ook een stel rake kleppers in de etalage heeft staan.
Als toetje biste Band Of Skulls met de kopstoot “The devil takes care of his own” om dan in glans af te sluiten met een adembenemend “Impossible”, een song die met de jaren is uitgegroeid tot een ware klassieker waarmee de groep steevast hun gloeiende concerten afsluit.
Onze recensie van hun passage in de Botanique besloten wij met een warme oproep naar de festivalorganisatoren om Band Of Skulls op hun affiche ze zetten. Chokri heeft onze gebeden aanhoord. Schueremans zal het nooit begrijpen. Dus met zijn allen gaan rocken naar Pukkelpop in plaats van naar de opgezwollen kerkgezangen van Florence & The Machine te gaan luisteren in Werchter ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/band-of-skulls-03-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Toegegeven, we zien wel wat radiomakers struikelen over een groepsnaam als Texas Chainsaw Mass Choir, maar ook toen een aantal leden deze band later omdoopten tot het minder tongue-in-cheek White Rabbits bleef het oorverdovend stil op de StuBru’s en Radio 1’s van deze wereld. Met drie albums vol springerige pop onder de arm is het naar New York uitgeweken gezelschap dus goed op weg om het zoveelste goed bewaarde geheim in indieland te worden. Getuigden de eerste twee platen nog van een gezonde fixatie voor grote voorbeelden The Specials en Spoon, met de vorige maand verschenen nieuweling ‘Milk Famous’ maakten White Rabbits de definitieve stap richting een eigen geluid die hen momenteel langs een reeks bescheiden clubs op het Europese vasteland brengt.
In een erg matig gevulde Rotonde van de Brusselse Botanique werden de instrumenten volgens goede DIY traditie door de groepsleden zelf in de juiste plooi gestreken. Geen overbodige luxe trouwens, want de nieuwe single “Heavy Metal” waarmee het zeskoppige gezelschap uiteindelijk aftrapte is zo een nummer waar werkelijk elk detail er toe doet. Met het gelijknamige muziekgenre heeft het niets van doen, wel met een smeltkroes van no wave, punkfunk en psychedelische pop. Neem daarbij nog de ingehouden falsetstem van frontman Stephen Patterson, zelf een hyperkinetische look-alike van Madness opperhoofd Suggs in zijn jonge dagen, en je zat gebeiteld voor een dik uur pop voor meerwaardezoekers die werkelijk geen seconde verveelde.
Live heeft White Rabbits twee of occassioneel zelfs drie gitaristen in de rangen, maar toch kan je de jonge Amerikanen bezwaarlijk een typische gitaargroep noemen. Daarvoor gaan ze conventionele gitaarriedeltjes of Sturm und Drang snarengeweld te bewust uit de weg, en dienen de minutieus afgemeten gitaren enkel om de gaatjes tussen de piano van Patterson en de drumtandem Jamie Levinson en Matt Clark dicht te plamuren. Enkel wanneer Clark de sticks inruilde voor zes snaren tijdens een uitgesponnen versie van het oudje “The Salesman (Tramp Life)” viel de groep even uit haar rol, en leek het podium even te klein voor zoveel jong geweld.
Het publiek zat of stond erbij en keek ernaar, sommigen uit verwondering voor de intensiteit waarmee die jonge gasten de ene na de andere compacte popsong uit hun hoed toverden, anderen uit verveling wachtend op een hit die nooit zou komen. Want voorwaar, met één radiohit op zak zouden wellicht een pak meer deuren open gaan voor White Rabbits. De groep was er al één keer erg dicht bij met het stuiterende “Percussion Gun”, in ’09 goed voor een bescheiden succes in de Alternative Billboard charts, en in een erg bescheiden kring voorlopig de enige cult classic van White Rabbits. Of neem nu het door een droge ritmebox op gang getrokken “Temporary”, wiens onweerstaanbaar baslijntje spontaan solliciteert voor een stekje in de back-catalogue van The Rapture of LCD Soundsystem, en waarvan de temperatuur op een kille lenteavond als afgelopen maandag prompt een paar graden de hoogte in gaat.
Het zestal bedankte de Belgische fans voor hun -zij het karige- opkomst met het nieuwe “Danny Come Inside”, een opzwepende kruisbestuiving tussen punkfunk en experimentele psychopop, en het oudje “Kid On My Shoulders” dat nog steeds duidelijk de calypso handtekening van The Specials draagt.
White Rabbits bewezen vanavond echter dat ze meer dan ooit op eigen benen kunnen staan, nu nog wat dovemansoren aan het radio-firmament wakker schudden en alles komt goed. En nee, toeval bestaat niet, want bovendien heeft Chokri naar verluid nog wat winddichte tentjes te vullen op Pukkelpop.
De avond werd gezellig maar ongevaarlijk op gang getrokken door Another Belgian Band. Nee, I kid you not, in de categorie ‘verzin eens een originele groepsnaam’ heeft dit vijftal al een prijs binnen handbereik. De muziek daarentegen is hooguit charmant te noemen, o.a. dankzij het gebruik van instrumenten met een eerder laag rock’n’roll gehalte zoals klarinet, ukelele, contrabas en klokkenspel. De groep kwam in de Rotonde haar debuut EP voorstellen waarop pop en folk braafjes met elkaar worden verzoend, occasioneel met een uitspatting richting zigeunermuziek, cabaret en chanson. Een tournee langs Belgische en Franse clubs is momenteel hun deel, eeuwige roem bijlange nog niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het nieuwe album van Patrick Watson, ‘Adventures in your own backyard’ was nog niet uit, maar niettemin was het concert van deze sympathieke Canadees uitverkocht.
Het was al even geleden dat we nog iets van Watson gehoord hadden, op de eerste editie van Crossing Border Antwerpen (al van 2009 geleden), was hij een van de hoogtepunten, naast Mumford & Sons die toen net voor de doorbraak stonden. Hij is ondertussen vader van twee kinderen, en combineert nu het gezinsleven in Montreal met een bestaan als muzikant. Pampers verversen was er de laatste jaren ook bij, logisch dus dat hij de titel van zijn nieuwe album dicht bij huis is gaan zoeken.
Als voorprogramma had Watson, stads- en labelgenoten Barr Brothers meegebracht, en dit voorprogramma mocht er zijn: ergens tussen folk en rock, met een inventief gebruik van harp en percussie, en een mooie samenzang van de vier muzikanten.
De Patrick Watson band kwam op in het donker, en Watson zette het concert subtiel in op piano, het publiek meteen betoverend met zijn unieke fluwelen stem. Dit openingsnummer begon heel rustig, mijmerend zelfs, maar kreeg plots een totaal andere wending, met een finale Ennio Morricone waardig. Watson is een heel veelzijdig artiest, naast verstilde ballades in de stijl van Antony en zijn Johnsons, pakt Watson ook heel energiek uit, met nummers die de energie van een Arcade Fire benaderen.
Watson is ondanks het vaderschap, een frivole framboos gebleven, als het concert te serieus of te intiem dreigt te worden, geeft hij graag tegengas, door in een onverstaanbaar Frans onzin te ratelen, of door het concert in een cabareteske richting te sturen. Een concert van Watson is dus altijd voorspelbaar onvoorspelbaar.
Eén van de mooiere momenten vanavond was toen de band besloot om een paar nummers rond een micro te brengen, zodat we op een ‘close harmony’ intermezzo getrakteerd werden. Toen die ene micro viel, bukte Watson zich gewoon, ipv de micro recht te zetten.
Veel nieuwe nummers vanavond, toch kregen we enkele oudjes, zoals het prachtige “Big bird in a small cage”, waarin Watson eerst er serieus naast floot, toen in slappe lacht schoot, maar daarna ongestoord verder ging alsof er niks misgelopen was en het publiek liet meezingen, in een vraag en antwoordspelletje.
Voor de bis mochten de Barr Brothers komen meedoen, en zij gaven een van Watson’s nieuwe nummers een serieuze draai van de bluesgitaar, Jack White waardig.
Tijdens die bis haalde Watson een blinde jonge fan op het podium, die hij ’s namiddags ontmoet had, en de jongen mocht Watson op piano begeleiden. Zijn avond kon niet meer stuk, en de onze eigenlijk ook niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Als voorprogramma kregen we Brusselse indie rock van Hey Yeah!. De bassist droeg een T-shirt van The Clash en dat is altijd een pluspunt. Het kwam nogal traag op gang maar tegen het einde toe brachten ze wel een paar sterke songs, inclusief een verrassende cover van “It’s A Sad Planet” van The Evil Superstars.
Het was alweer van Pukkelpop 2010 geleden dat The Cribs nog eens Het Kanaal waren overgestoken om halt te houden in België. Vreemd genoeg stond dat niet garant voor een massale opkomst in de Botanique. Is het omdat ex-Smiths gitarist Johnny Marr niet meer in de band zit? Of misschien lag het wel aan de timing die wat ongelegen was. Hun laatste worp dateert alweer van 2009 en het nieuwe album ‘In The Belly Of The Brazen Bull’ ligt pas binnen een dikke week in de rekken. Maar afgaande op de nieuwe songs die we te horen kregen zou het album wel eens hoge ogen kunnen gooien!
Opener, en nieuw nummer, “Chi-Town” hakte er stevig in en is een ‘back to the roots’ punksong zoals zanger/gitarist Ryan Jarman ze het liefst heeft. Wat een verschijning trouwens, die Ryan Jarman. Het ex-vriendje van Kate Nash kwam het podium opgelopen in een kapotte jeans, versleten All Stars en een T-shirt met ontblote schouder.
Ze hadden er zin in, na “Chi-Town” volgden “Hey Scenesters!”, “Cheat On Me”, nieuwe single “Come On Be A No One”, “I’m A Realist” en “We Were Aborted”. Stuk voor stuk nummers die je voor je het weet met gebalde vuist aan het meebrullen bent, echte voetbalstadionsongs. Ex Bandlid (en fulltime halfgod) Johnny Marr zei ooit dat The Cribs ‘The brains of The Buzzcocks, the guts of Nirvana and the fizz of The Ramones’ hebben en dat zijn ze, na meer dan 10 jaar, nog steeds niet verloren.
De 3 broertjes Ryan, Ross en Gary Jarman en David Jones, die hen live bijstaat, gingen bijzonder hard te keer op podium (na goed een halve minuut lag Ryan’s microstatief al op de grond), maar dat vertaalde zich niet in een even levendig publiek. Nieuwe nummers als “Jaded Youth” en “Another Number” zijn zeker geen slechte songs maar toch deden ze de aandacht wat verslappen. Gelukkig zetten ze direct daarna een van hun hoogtepunten in: het nummer “Be Safe” waarin Sonic Youth gitarist Lee Renaldo achter hen geprojecteerd werd en The Cribs muzikale begeleiding gaven aan Renaldo’s fantastische spoken word tekst. ‘One of those fucking awful black days/when nothing is pleasing and everything that happens/is an excuse for anger’. Pikzwart, maar oh zo heerlijk.
Hun waarschijnlijk bekendste nummer “Men’s Needs” en “Mirror Kissers” deden publiek eindelijk wakker schudden maar helaas was het toen al zo goed als voorbij. Het zes minuten en een half durende “City Of Bugs” was de goede afsluiter. Geen bisnummers, gewoon een uur lang punk rock volgens het boekje, niks meer, niks minder.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een band als Motorpsycho op het podium is altijd een belevenis. Iedere plaat en de daarbijbehorende tournee zoeken ze altijd wel andere oorden op en weten ze op een uiterst creatieve en geïnspireerde manier hun ding te doen zonder die typische Motorpsycho sound te verloochenen.
Op vandaag trekken ze de wereld rond om alweer een indrukwekkende plaat ‘The Death Defying Unicorn’ voor te stellen. Als we u daarbij vertellen dat het werkje zo een slordige 80 minuten duurt, moet worden opgevat als een heuse rockopera en is ingeblikt met de Noorse Jazzpianist Stale Storlokken plus een stel blazers en een strijkorkest, dan weet u ook wel dat het hier een niet zo voor de hand liggend project betreft.
Wie vreesde voor een neo-klassiek, jazzy of arty-farty concert mocht opgelucht ademhalen. Motorpsycho had enkele de schitterende Stale Storlokken meegebracht en had de strijkers en blazers thuisgelaten, waardoor de live uitvoering van ‘The Death Defying Unicorn’ een pak vettiger en steviger klonk dan de albumversie.
Mijnheer Storlokken mag dan al uit het jazzmilieu komen, hier vanavond zette hij toch vooral een seventies présence neer met een keyboard geluid die nog het meest deed denken aan Jon Lord in betere Purple tijden. Het was de perfecte omlijsting voor de robuuste prog rock van Motorpsycho. De volledige nieuwe plaat werd integraal door de Kreun gejaagd en het was een fantastische spacy ervaring met stevige en krijsende gitaren, zweverige psychedelica, heerlijke verstilde passages en brutale uitbarstingen.
Kortom, Motorpsycho op zijn best.
Veel tijd voor applaus was er niet, de band deed alle songs prachtig in elkaar vloeien en maakte er één fameuze trip van. Pas na de laatste noot van het nieuwe album konden we enthousiast onze lofbetuigingen er uit schreeuwen en de band terugroepen.
Een almachtig Motorpsycho keerde daarop terug met een buffelstoot van een bisronde gevuld uit wat adembenemend ouder werk. Wij waren totaal overdonderd.
Zoals eigenlijk steeds het geval is met een Motorpsycho concert oversteeg de band alweer zichzelf. Ook al zijn hun platen stuk voor stuk indrukwekkend, het is pas op een podium dat de ware Motorpsycho tot zijn volle recht komt. Vandaar dat wij u ook hun Roadworks serie willen voorstellen waarvan vol. 4 ‘Intrepid Skronk’ pas verschenen is, live albums die ergens een indicatie geven van hoe deze fantastische band op een podium klinkt. Maar hen in levende lijve gaan zien, is nog altijd het beste. Fantastische band, godverdomme.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-27-04-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Passie, emotie, bombast, onvervalst speelplezier en een grenzeloos respect voor hun fans…dit waren de voornaamste ervaringen waarmee we na het Anathema concert huiswaarts keerden. Het is ooit anders geweest. De band uit Liverpool begon hun carrière in 1990 als een doom metal band die ons maar weinig kon bekoren. Een totale ommezwaai kwam er met ‘Judgement’ uit 1990; toen de Britse band haar roots de rug toekeerde en genadeloos toesloeg met een supersterk progressief rockalbum. Het pas verschenen: ‘Weather Systems’ is hun negende studioalbum en het logische vervolg op ‘We’re Here Because We’re Here’, hét progalbum van 2010! Anathema is momenteel zeer creatief want slechts een zeven tal maand geleden verscheen ook nog: ‘Falling Deeper’, een plaat die oude nummers voorzag van een gloednieuw orkestraal arrangement. In zijn totaliteit klinkt het nieuwe ‘Weather Systems’ nog wat commerciëler en rijker georkestreerd. We waren dan ook erg benieuwd of dit juist meer of minder metalheads naar de Trix zou lokken…
Als voorprogramma had men de band Amplifier uit Manchester meegenomen. Met een sound die schommelde tussen Tool, Black Sabbath en Porcupine Tree kregen we vooral veel vette gitaren en decibels om de oren geslingerd. De songs zelf konden minder boeien zodat we dit kleine halfuurtje Amplifier als overbodig mogen beschouwen.
Met geen enkele radiosong of hit kreeg Anathema het toch voor elkaar om de Trix zo goed als uit te verkopen. Met als intro “A New Machine Part 1” van Pink Floyd werd het concert op gang gefloten. Vervolgens vloog de band er euforisch in met: “Untouchable Part 1”, misschien wel de beste song die de band ooit schreef. Zangeres Lee Douglas, die op de nieuwe plaat een prominentere rol kreeg toebedeeld, mocht tijdens “Untouchable Part 2” zich voor het eerst in de kijker zingen. Ze deed dit echter niet met een stem die je omverblies, maar wel met een stemgeluid die perfect aansloot bij het Anathema concept.
“Lightning” (‘This world is wonderful, so beautiful, if only you can open up your mind and see’) groeide ook live uit tot een absoluut sacraal hoogtepunt waarna de band teruggreep naar enkele songs uit: ‘We’re Here Because We’re Here’. Vooral tijdens: “Dreaming Light” liet zanger/gitarist Vincent Cavanagh een steekje vallen. Deze zeer fragiele song werd niet altijd even stemvast gebracht, zo werd Anathema’s bekendste song van de laatste jaren (mede dankzij de schitterende videoclip) meteen een van de minst overtuigende momenten van de avond.
Ook het album: Judgement’ werd niet overgeslagen en daar waren vooral de trouwe fans heel erg blij mee. Een zeer donkere, blauwpaarse lichtgloed gaf “Deep” de juiste (klank)kleur mee. Schitterend en wat een sfeer! “The Storm Before The Calm”, een song geschreven door drummer John Douglas deed de titel alle eer aan. Na een wervelende start vol experimenteel geflirt met elektronica kwam de storm tot rust in een waanzinnig mooi tweede deel. Even opmerkelijk was het onderbreken van: “Panic”, toen er in de frontlinie lichte paniek uitbrak. Iemand was onwel geworden en de band wou zich verzekeren of iedereen wel ‘okay’ was. Nadat dit werd bevestigd hernam de band de song, een gebaar dat getuigde van heel veel respect voor de fans. “Internal Landscapes”, een bloedmooie song over een bijna-dood-ervaring sloot het eerste deel van dit optreden magistraal af.
Maar de band had nog veel meer voor ons in petto en kwam twee keer terug voor een uitgebreide bisronde waarin vooral songs uit: ‘A Natural Disaster’ aan bod kwamen. Na ruim 2 uur muzikale passie ging het dak er nog een keer volledig af met: “Fragile Dreams”, een song uit Anathema’s beginperiode maar nog steeds een hit onder de fans.
In het verleden heb ik deze band al enkele keren live mogen meemaken. Hoewel ik hun albums beschouw als de beste platen uit mijn collectie konden ze me live nooit echt helemaal overtuigen. Deze keer was het echter helemaal anders!Anno 2012 is Anathema live een enorme passionele muzikale gebeurtenis. De band heeft dan ook een enorme progressie gemaakt. Enkel wat videoprojecties hadden dit optreden nog een niveau hoger kunnen tillen. Nu, enkele dagen later ben ik nog steeds bijzonder sterk onder de indruk en durf ik nu al de bedenking maken dat er iemand heel erg sterk uit de hoek zal moeten komen om dit optreden dit jaar te overklassen!!
Setlist: *Untouchable Part 1 *Untouchable Part 2 *Lightning Song *Thin Air *Dreaming Light *Deep *Emotional Winter *Wings Of God *A Simple Mistake *The Storm Before The Calm *The Beginning And The End *Universal *Panic *The Lost Child *Internal Landscapes
*Closer *A Natural Disaster *Flying
*Shroud Of False *Fragile Dreams
Video Playlist (4 video’s) : http://www.youtube.com/playlist?list=PLE6BF83A1AA1243A5
Organisatie: Rocklive (ism Trix Antwerpen)
Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard . Het concert van de protégé van Xavier Rudd (een paar jaar terug nog te zien als z’n support) en van de surf/songwriter/collega van Jack Johnson zit na vanavond diep in het geheugen gegrift!
Dit concert zindert na , want live kwamen de dromerige songs pas écht tot leven; hij geeft er met z’n band verrassende wendingen aan, de nummers durven krachtiger te klinken , zelfs manisch gedreven en woest . Maar zoals het een groots sing/songwriter (in wording) beaamt, verliest hij er zichzelf niet in. In de onverwachtse wendingen gaat hij uitermate beheerst te werk en wordt de warme, intieme sfeer en verstilde schoonheid behouden.
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, Bruce Cockburn, Richard Thompsons en Michael Penn . Zelfs een Jeff Buckley keek goedlachs mee.
Ook z’n band mag gerust in de spotlights worden geplaatst . Knap wat de multi-instrumentaliste (bassiste/percussioniste/celliste) allemaal deed, net als de tweede gitarist en de drummer, die zelfs de bas hanteerde bij z’n drumstel .
Een sterk op elkaar ingespeeld viertal zorgde voor bijna twee uur spanning, intensiteit en intimiteit. Terecht kent Howard een groeiend succes, want na een uitverkochte Zwerver, AB, was ook de Grand Mix , net over de grens, uitverkocht . Het pittoreske zaaltje werd door Howard en de zijnen de hemel ingeprezen! De sfeer zat goed , want hij was jarig vandaag en de trouwe horde fans scandeerden al onmiddellijk een “happy birthday”. Howard apprecieerde het enorm; het muzikaal feestje hield hij nog even in bedwang . Hij begon met ‘a couple intimistic’ songs; we werden eerst ondergedompeld in een stille dreiging van “Depth over distance” en “Oats in the water”, waarbij Howard op z’n Harpers en op z’n Drake’s de akoestische gitaar als lapsteel en slaginstrument gebruikte . Het tokkelende gitaarspel en mans nasale, vaste zangstem dreef de spanning omhoog . Sober en zachtjes werd hij ondersteund op deze nummers . De gevoelige, dromerige, stemmige inhoud van het vaardig opgebouwde materiaal kreeg vanaf dan een pak ‘tics’ en huppelende ritmes; een boeiende klankkleur, onverwachts verrassende wendingen en forsere, krachtige kenmerken … o.m. met “Old pine”, “Diamonds” en “Black flies”; vooral “The wolves” en “Keep your head up” werden geestdriftige snedige rockers! Straf! Hoogspanning! De ontroering behield hij en vulde het verder aan met de ingetogenheid van “Only love” en “Everything”.
De charismatische sing/songwriter werd op handen gedragen en solliciteerde als een toekomstige publiekslieveling.
In de bis probeerde hij een nieuw nummer solo uit (“Bursh Island”) en koppelde het aan leuke Franse anekdotes ; natuurlijk kon de (akoestische) single “The fear” niet ontbreken, die in een bad vol elektriciteit werd gestopt. Rauw rockend verliet het kwartet de stage . Binnenkort in de Pyramid Marquee op Rock Werchter . Hij staat er terecht!, want hier zullen veel zieltjes gewonnen zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van zijn optreden in de Ancienne Belgique, Brussel , 16 april 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ben-howard-16-04-2012/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Na de 'verstoorde' set op Pukkelpop vorig jaar was de controversiële 'dubstepgod' Sonny Moore aka Skrillex opnieuw op Belgische bodem, in de Lotto Arena weliswaar als de ‘danstempel to be’.
Opwarmen deed Pretty Lights, een Amerikaanse dj met een voorliefde voor electro.
Bij aanvang trok hij resoluut de kaart van dubstep en in ‘no time’ werd het middenplein een kolkende massa. Maar een klein halfuur later stortte zijn set als een kaartenhuisje in elkaar. De continue experimenten met diverse stijlen draaiden verkeerd uit, de kids waren inmiddels gestopt met bewegen, wat resulteerde in maar een matige gig . Eerder ontgoochelend dus .
In de change-over was er meer sfeer... Bob Marley schalde een volgend half uur door de boxen …
Rond half tien dimden de zaallichten en werd een geprojecteerde countdownklok van 5 minuten in gang gezet ...Naarmate de seconden wegtikten, bouwde het op naar een climax … We voelden al aan dat dit geen normale avond zou worden …
Na de 5 minuten flitsten lichtsalvo’s voorbij, de doek werd naar beneden werd gehaald ... en dan, een imposante witte DJ booth werd onthuld, een constructie waarin Skrillex als een keizer in zijn paleis achter de decs had plaatsgenomen.
In de show hadden we duizend en één verschillende projecties, animaties, foto's en filmpjes; kortom, een impressionant spektakel waarover nog lang zal verteld worden. Visuele topklasse dus!
Openen deed hij met “Breakin' a sweat” en “Right in” –van de laatste EP-, de zaal ontplofte meteen op de eerste tonen en pas anderhalf uur later doofde dit uit …
De weirdo ging als een bezetene te keer en headbangend vanop z'n troon wisselde hij vette dubstepbommen af met electro, drum 'n bass en underground dancetunes, zelfs metal was nooit veraf... Alles kon … alles mocht, Skrillex dirigeerde en orkestreerde.
Hij wisselde af met geremixte dubstepversies van o.a. Avicci, Nero en DJ Fresh maar het was vooral z’n eigen materiaal dat erin ging als zoetenkoek bij de dubstepkids. De nieuwe single “Make it bun dem” –een samenwerking met Damian Marley- was één van de mooiste voorbeelden, ‘collectief los gehen’ op de beats en bleeps met de vuisten in de lucht.
Ook het vuurwerk, de confettikannonnen, rookmachines en CO2 shooters draaiden overuren; een onmiskenbare schakel in het futuristisch concept.
Loeiharde versies van “Bangarang” en “The Devil's den” zaten in het 2 de deel van het epos en waren de absolute publiekslievelingen. Een enorme respons van het publiek, waarbij zelfs moshpits op het middenplein te zien waren! Wat een vibe. Tussenin hoorden we van Skrillex af en toe tot een onverstaanbaar dankwoordje.
Toen op het einde de intro van “First of the year” klonk, trok het fenomeen nog eens alle registers open en werden we voor de laatste keer weggeblazen door de pompende bassen en die typische, bibberende, neurotische dubstepsounds.
Wat een show , wat een totaalspektakel! Op Werchter en Tomorrowland mogen ze binnenkort een nieuwe 'orkaan' verwachten .
Organisatie: Live Nation
Radio Moscow werd destijds ontdekt door Dan Auerbach die ook hun eerste plaat produceerde. Dan weet je ook wel dat het hier om rauwe rock gaat en niet om het zoveelste folkrock groepje. Maar waar Auerbach met zijn Black Keys de retro elementen weet te verwerken met een hedendaagse hippe sound, is Radio Moscow meer in het verleden van begin jaren zeventig gaan graven op zoek naar een luide sound waarin de gitaar overheerst, met als voornaamste referenties Jimi Hendrix, Black Sabbath, Blue Cheer en Ten Years After. Ook de looks zijn vintage seventies, geen van de heren heeft zo te zien al ooit een bezoekje aan de kapper gebracht.
In Radio Moscow draait alles rond één persoon, de vingervlugge gitarist Parker Griggs die op de drie platen ook zang en drums voor zijn rekening neemt. Op het podium heeft hij uiteraard een drummer en bassist meegebracht, zij vormen een solide ritmesectie voor de intense en stevige hard- en bluesrock gebaseerd op luide riffs, heavy psychedelica en loeiende solo’s met veel echo en wah-wah effecten. De stem van Griggs komt er een beetje minder door, maar daar stoort zich vanavond niemand aan want het zijn vooral de gitaarversterkers die hier op volle kracht moeten werken.
Hoewel de sound heel seventies is en het gitaargeweld alomtegenwoordig, zijn de songs niet te lang uitgesponnen en weet de band steeds de spanning en vooral de elektriciteit er in te houden.
Enkel in het bisnummer “250 miles” wordt de 10 minutengrens overschreden en laat Griggs zijn gitaar nog eens extra gretig freaken en scheuren. De song geeft echter nergens de indruk langdradig te zijn, integendeel, het is een uitermate fantastische finale van een potig, stevig en heavy retro rock feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/radio-moscow-25-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In hun eigen IJsland ging eind vorig jaar de bal aan het rollen met de single “Little talks “ , met de bijhorende debuutcd ‘My head is an animal’; Of Monsters And Men is het bonte gezelschap, met zangeres/gitariste Nanna Bryndis Hilmarsdottir en zanger/gitarist Ragnar “Raggi” Porhallsson. Ze serveren ‘feelgood’ gevoelige folkpop met toevoeging van trompet en accordeon. Een breed weelderig instrumentarium kleurt en siert de songs , die naar een Arcade Fire lonken.
Vrolijke , zwierige en sfeervolle muziek, amicaliteit , friste en enthousiasme . Ritmisch sterk. Referenties met Noah & the whale , The Decemberists , Mumford & Sons , Fanfarlo en ons eigen School Is Cool. Oprechtheid, spontaniteit en speelsheid ! De kunst van het songschrijven ligt hen gegoten. Lekker in het gehoor liggende pop , of het nu opwindend , opzwepend of ingetogen klinkt .
Ondanks de vele invloedssferen, hebben ze een eigenheid . Met zeven waren ze op het kleine podium van de Club van de AB. , maar hebben alle troeven en kwaliteiten om een grootse band te worden . Wat zijn we blij met een opbeurende, prikkelende “Little talks”. Leuk en ontspannend. De rest van Europa ondergaat nu hun popgevoelige folk . Een verademing bepaald door de afwisselende en de elkaar aanvullende (vrouw –man) zang. Heerlijk zoiets.
Een uitnodigende “Enjoy our music” hoorden we en gezwind trokken ze ven leer met “Dirty paws”, “From finner” en “Mountain sound”, die iets hebben van onschuldige ‘campfire’ songs . De flikkerlichtjes op de achtergrond gaven nog meer hun ‘joie de vivre’ aan . Ons hartje bonkte even hard als het tempo wat lager kwam te liggen in het sfeervolle, dromerige materiaal met de warm, broeierige songs “Slow & steady”, “Yr bones” of de liefdessong “Love love love”. Kortom ; fleurigheid door het geraffineerd uitgewerkte songmateriaal vol fijne, prettige emotievolle melodieën .
“King & lionheart”, “Lakehouse” en natuurlijk “Little talks” brachten een ongehoord optimisme . Moeiteloos konden we de “héhé’s” , “de oohoo’s” of de “lalala’s” meezingen en neuriën. En dit was nog niet alles, tot slot waren we dan nog eens sterk onder de indruk van de klankkleur en de stemmenpracht van het broeierige opbouwende “Six weeks” .
Op sjieke en gracieuze wijze werd de uur durende set besloten. Best spannend! De applausmeter ging in het rood bij het Of Monsters & Men optreden in de kleine Club. Sober, sierlijk en elegant! “Close to me” van The Cure werd uitermate origineel gespeeld, fluisterpop met onderhuids een ‘pop noir’ tint, ergens tussen The XX en een hitgevoelig Jesus & Mary Chain . Het intens melancholische “Yellow light” werd er mooi aan gekoppeld .
Een ‘waauw’ gevoel hielden we er aan over . Het muzikaal kwalitatieve Of Monsters & Men kan na een Mumford & Sons en Noah & the whale een Pukkelpop Club of Marquee tent op z’n kop zetten … U bent nu al de hoogte!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Drukke dagen in de Gentse muziekscène, met twee knappe releases op amper enkele dagen tijd. Na de doortocht van Drums Are For Parades op zaterdag, was het de beurt aan Wallace Vanborn om hun nieuwe plaat ‘Lions, Liars, Guns & God’ voor te stellen op dinsdag 24 april, wederom in de Handelsbeurs.
We kwamen net op tijd om nog twee nummers van het voorprogramma, Raketkanon, mee te maken. Op het podium valt slechts een gitaar, een drum en enkele synths te bemerken maar dit doet zeker geen afbreuk aan het geluid. Eerlijk: we waren ietwat sceptisch, mede doordat RKTKN een nevenproject van muzikanten die in andere bands (Waldorf, Tomàn, KKK,…) al hun sporen verdiend hebben. Toch maakte het viertal indruk door sterke drumsecties en een goeie presence op het podium. Genoteerd: volgende keer komen we wél op tijd om RKTKN bezig te zien.
Om de temperatuur in de Handelsbeurs nog wat op te drijven, volgde het Gentse trio Wallace Vanborn om hun nieuwe album te spelen. Vanaf het begin van de set zat het tempo er duidelijk in: dit is rechttoe rechtaan rock ’n roll! De single “Cougars” was al een tijdje uit en werd behoorlijk goed onthaald. Ook de rest van “Lions, Liars, Guns & God” volgt hetzelfde stramien: heel catchy en toegankelijke stonerrock, die op deze laatste plaat trouwens geproducet is door David Botrill (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...).
Het verhaal gaat dat het trio een tiental producers aanschreef die ze zelf bewonderden, met de vraag om mee te werken aan hun nieuwe plaat, en dat Botrill erg enthousiast reageerde. De rest is geschiedenis, want na zeven weken kamperen in de studio was het album een feit.
Wat Wallace Vanborn brengt klinkt uitermate dansbaar, en soms gaat het zelfs wat op The Subways lijken (min het feit dat bassist Dries Hoof net iets meer haar heeft dan Charlotte Cooper…).
Daarnaast is openingstrack van de CD, “Lion’s Manual” perfect vergelijkbaar met een van de beste Belgische exportproducten, Black Box Revelation. “We Are What We Hide”, met een dijk van een riff, wordt gevolgd door het akoestische “Pawns”, waarmee Wallace Vanborn bewijst dat het geen one-trick pony is.
Wie denkt dat het nieuwe album iets softer is, spoelt beter de eerste vier nummers door. Vanaf daar (afgezien van het akoestische intermezzo) gaat het erg strak door tot aan het laatste nummer “White River”, alwaar een drie minuten durende outro zijn weg vindt naar uw nekspieren: het is moeilijk om niet mee te headbangen.
Laat een ding duidelijk zijn: Wallace Vanborn vindt het warm water niet opnieuw uit, maar de manier waarop ze hun zware gitaarrifs ombuigen naar catchy en toegankelijke rock, verdient wél een grote pluim. Dat doen ze overigens geheel in de eigen stijl, zonder in te boeten aan originaliteit.
Ook het duo van Blood Red Shoes zag het potentieel in deze drie Gentenaars. Onlangs zijn ze opnieuw op tour vertrokken, met Wallace Vanborn in hun kielzog.
Wat wij echter nog niet kunnen vatten, is dat in ons eigen land de ‘pletwallace’ niet meer airplay krijgt. Terwijl ze in het buitenland hoge ogen gooien (vorig jaar trouwens ook op Sziget), krijgt de groep in België bijlange niet de aandacht die ze verdient. Daar komt met ‘Lions, Liars, Guns & God’ ongetwijfeld verandering in!
Wie Wallace Vanborn wil volgen op hun tour en in andere avonturen, kan terecht de blog die ze bijhouden voor De Standaard Online.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-24-04-2012/
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
The Antlers escaleren in vernuftig geconstrueerde songs die zelfs Madammen met een Bontjas kippenvel bezorgen. Gooi daar de getormenteerde vocalen van spilfiguur Peter Silberman bij en zelfs de meest gevoelloze ziel geraakt emotioneel overmand. Niet te verwonderen dus dat deze groep in december geprogrammeerd staat op het door The National gecureerde All Tomorrow’s Parties.
Maandagavond leverden ze alvast een onmiskenbaar puike prestatie. Terwijl Silberman eerder solo ‘Uproated’ (2006) en ‘In the Attic of the Universe’ (2007) op plaat liet persen, is er sedert het fenomenale ‘Hospice’ (2009) sprake van een volwaardige groep.
In de Ancienne Belgique opende het drietal (live aangevuld met gitarist/bassist Timothy Mislock) met “No Widows” waarna we almaar meer ondergedompeld werden in de zinderende atmosfeer die hun muziek weet te creëren. Ook de immer beklijvende teksten droegen hiertoe hun steentje bij, om nog maar te zwijgen van de sobere maar heel uitgekiende lichtshow. Niet te verwonderen dus dat het publiek met verstomming geslagen was. Toetsenist Darby Cicci drukte trouwens zijn verontrusting uit over die stilte, niet beseffend dat zulks in België eerder een teken van respect dan van desinteresse is.
Het merendeel van de set bestond uit nummers die op ‘Burst Apart’ (2011) terug te vinden zijn. Dit laatste album werd uiteindelijk zelfs integraal gebracht (met uitzondering van het instrumentale “Corsicana”). Live kregen de ingenieus gecomponeerde songs echter vaak een meerwaarde door optimaal te profiteren van hetgeen de Rik De Saedeleer in ons de “man-meer-situatie” zou noemen.
Tot onze teleurstelling werden er uit “Hospice” slechts drie pareltjes gelicht: “Atrophy”, “Two” en “Kettering”.
Graag hadden we de balans tussen deze persoonlijke favoriet en ‘Burst Apart’ iets evenrediger gezien. Spijtig bijvoorbeeld dat “Bear” en “Sylvia” op stal bleven. Vooral dat laatste nummer slaat ons bij elke beluistering knock-out (iets wat we maandag graag hadden laten gebeuren want we opteerden in afwachting daarvan alvast voor één van de vele beschikbaar gestelde zitplaatsen).
Niet getreurd echter want de twee splinternieuwe nummers die ze brachten betroffen waardige vervangers: “Drift dive” escaleerde machtig in naar Explosions in the Sky refererende postrock en het naar een tandpasta vernoemde “Crest” maakte zijn naam waar door in de zaal veel tevreden glimlachjes (en dus aardig wat gave gebitten) tevoorschijn te toveren.
Vooraleer afsluiter “Putting the dog to sleep” ingezet werd, liet Silberman weten dat de groep binnenkort naar ons land terugkeert. Meer mocht hij niet zeggen maar zoals te vermoeden viel, werd ondertussen bevestigd dat The Antlers net als vorig jaar op de Pukkelpopaffiche prijken.
Als de weergoden ons gunstig gestemd zijn, kunnen we op zaterdag 18 augustus dus nog een keer (figuurlijk) weggeblazen worden door bijvoorbeeld de magnifieke sound die drummer Michael Lerner creëerde tijdens “I don’t want love” en de knappe stereo-effecten die Darby Cicci uit zijn soundbox wrong bij aanvang van een magistraal opgebouwd “Kettering”.
In het voorprogramma probeerde het drietal van I Am Oak het publiek te overtuigen om na afloop hun platen (debuut ‘On Claws’ en opvolger ‘Oasem’) aan te schaffen. We vrezen dat ze daar maar matig in geslaagd zijn tijdens de over het algemeen net iets te makke set. Positief was wel dat zanger Thijs Kuijken zich aardig uit de slag trok toen hij – naar eigen zeggen voor de allereerste keer in zijn carrière - de elektrische gitaar omgordde. Ook de groovy beat die de drummer in het slotnummer liet weergalmen droeg onze goedkeuring weg. Het valt toe te juichen dat deze Noorderburen van plan lijken om te evolueren naar een rijker en iets steviger geluid. Hopelijk levert hun volgende plaat (getiteld ‘Nowhere or Tammensaari’ en gerealesed in juni 2012) hiervan het overtuigende bewijs en neemt hun volgende passage al onze scepsis weg.
Setlist The Antlers: No widows - Atrophy - Drift dive - French exit - Parentheses -Every night my teeth are falling out - Two - I don’t want love - Crest - Hounds - Rolled together - Kettering - Putting the dog to sleep
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-antlers-23-04-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
