Tom Robinson - Glad to be grey
Een driedaagse tournee door Vlaanderen als vervangende uitloper van wat een soort van jubileumconcert in het Casino van Oostende had moeten zijn. Dat nam Tom Robinson voor zijn rekening. De getalenteerde singer-songwriter en icoon van de Britse punk- en LGBTQ-gemeenschap zou zijn 70ste verjaardag vieren in het prestigieuze Casino, maar het werden op zijn 72ste passages langs Knokke-Heist, Leffinge en Vilvoorde. We pikten er voor dit concertverslag die van Leffinge uit, in de knusse, pluchen zetels van een zo goed als uitverkochte De Zwerver. Afgaand op de gemiddelde leeftijd in de zaal waren die zetels geen overbodige luxe, maar behalve dat ademde de hele avond de sfeer van de hoogdagen van de subversieve punk.
Tom Robinson had zijn vaste band meegebracht, met Lee Forsyth Griffiths als backing vocalist, Adam Philips op gitaar, Andy Treacey op drums en Jim Simmons op keyboards. Dat had het voordeel dat Tom enkel zong en bas speelde en niet zelf ook achter de toetsen moest plaatsnemen, wat hij vroeger wel al eens deed.
De avond werd op gang getrokken met een bombastische, fel rockende versie van “Winter of ’79”, met een snedige gitaarsolo van Philips. Niet het bekendste nummer van ‘Power In The Darkness’, het doorbraakalbum van de Tom Robinson Band in 1978, wel een vaste waarde in Tom’s liveset. Hij had bij dat eerste nummer moeite om in de geluidsmix boven de instrumenten uit te komen en je kreeg daardoor al wat medelijden. Wordt het zo’n avond? Toch meteen een enthousiast applaus.
Tweede in de set was “Ricky Don’t Lose That Number”, een cover van Steely Dan met een Roxy Music-aanpak, en daar zat de geluidsmix dan gelukkig wel goed. Hij zingt die cover al sinds 1984 en zo is die ook een beetje van hem geworden. Vandaar opnieuw naar het rockgeweld met “Grey Cortina” en een leuke uitdaging die Tom zichzelf had opgelegd. “Als je ouder wordt, ga je bijna automatisch ook je eigen nummers trager spelen. Vroeger speelden we “Grey Cortina” in minder dan 2 minuten. Zet jullie timers maar aan voor deze oude man.” Ik heb het niet tot op de seconde na gecontroleerd, maar toen de speelduur vanuit de zaal geroepen werd, repliceerde Tom met “not too bad for 72”.
Meezinger “Martin” hadden we niet zo vroeg in de set verwacht. Er waren best wel wat mensen in de zaal voor wie dit het eerste Tom Robinson-concert was en hen werd door de joviale meester zelve uitgelegd hoe en vooral ook waarom ze konden meebrullen. En dat deed de hele zaal. “Too Good To Be True” werd vervolgens opgedragen aan Danny Kustow, de mede-oprichter van de Tom Robsinon Band die een paar jaar geleden overleed. Adam Philips deed Kustow’s solo in die track alle eer aan.
“Mighty Sword Of Justice” was het enige nummer uit ‘Only The Now’, het voorlopig laatste studio-album van Tom Robinson uit 2016. Lee Forsyth Griffiths mocht dan één van zijn eigen nummers brengen (“Silence = Death”), misschien ook om Tom’s stem wat rust te gunnen.
Vertellen deed Robinson wel honderduit, met bindteksten die ik ondanks zijn veelvuldige eerdere passages in ons land nog niet eerder gehoord had. Zoals over de ontstaansgeschiedenis van hitsingle “War Baby”. Hoe de Tom Robinson Band uiteenviel na hun concerten op het toen nog dubbelfestival Torhout/Werchter. Hoe de Britse fiscus achter hem aan zat voor verschuldigde taksen op voorschotten die al lang opgesoupeerd waren en hoe het tweede album van de Tom Robinson en het eerste van ‘Sector 27’ flopten, waardoor hij zonder een stuiver op zak vluchtte naar Hamburg en alles verpatste wat hij had. Zijn laatste flightcases verkocht hij aan Eddy Grant – de twee hadden elkaar niet eens herkend – en die gaf de Brit het zetje dat hij nodig had: “you’ll come back”. Terwijl de muziekbusiness hem afgeschreven had, scoorde Tom Robinson (solo) daarop wereldwijd met “War Baby”, nota bene uitgebracht in eigen beheer. Voor hem is het daarom nog steeds een emotioneel beladen nummer.
Lee nam gelukkig een stuk zangpartij over. Later zou Tom vertellen dat hij nog steeds herstelt van een covid-longinfectie, opgelopen op een Brits festival toen iedereen dacht dat corona de wereld uit was. Meteen ook de reden waarom hij na het optreden de fans niet kwam groeten. Op zijn leeftijd moet je niet te veel risico’s nemen.
Het laatste nummer voor de pauze werd “Atmospherics (Listen To The Radio)”, de single die volgde op “War Baby” en die enkel in België en Nederland echt brokken maakte. Hier nam het publiek gewillig de ‘Oeh-Oehs’ over van de niet aanwezige Marsha Hunt.
Deel twee van de set, na de pauze dus, begon met een relatief lange uiteenzetting van Tom in het Nederlands. Allemaal korte zinnetjes die hij tijdens het touren door Vlaanderen en Nederland opgepikt heeft. Dat betoog eindigde met “en daarom ga ik nu een liedje in het Frans zingen”. Dat liedje was “Les Bourgeois” van Jacques Brel, dat hij eerder zelf vertaalde tot “Yuppie Scum”. Beide versies brengt hij doorgaans feilloos, maar in De Zwerver bleef hij halverwege haperen en zelfs na wat spieken op de gsm voor de lyrics ging het minder vlot dan anders. Speelt de leeftijd hem dan toch parten?
Tom Robinson vermijdt op zijn 72 een beetje de songs waarop hij hoge noten moet halen of noten lang moet aanhouden. “Spain” was een welkome uitzondering, met Lee als back-up. En weer een leuke anekdote: Het lied gaat over een gebroken hart dat hij in Griekenland opliep, maar Greece bekt niet zo goed als Spain.
Via de softrock van “Still Living You” ging het dan naar het luid meegebrulde gay-anthem “Glad To Be Gay”. Op die song smokkelt hij bij zowat elke tour nieuwe stukjes in de lyrics, maar deze keer beperkte hij zich tot de onvermijdelijke parodie op zichzelf: “I’m 72, I’m glad to be grey”.
De reguliere set werd afgesloten met nog twee felle, dampende rockers: “Up Against The Wall” en “2-4-6-8 Motorway”. Beperkte het publiek zich tot dan tot enthousiast applaus en meezingen en –klappen, dan veerde het voor deze songs recht uit de pluchen zeteltjes. Omdat het publiek het refrein van “2-4-6-8 …” bleef scanderen, maande Tom de andere muzikanten vriendelijk aan om die outro nog met een paar lengtes op te rekken.
Een bisronde kon dan natuurlijk niet uitblijven. Het eerste nummer werd opgedragen aan de inmiddels overleden Roger Christiaens, de Vlaming die jarenlang de vaste geluidsman en tourmanager was van Tom Robinson. Dat nummer was een cover van “Eenzaam Zonder Jou” van de Vlaamse schlager-koning Will Tura, integraal in het Nederlands gezongen. De laatste akkoorden in De Zwerver waren die van “Power In The Darkness”.
Een feest van herkenning dus in De Zwerver. Een kniesoor zal opmerken dat er een paar hits of vaste waarden uit de liveset ontbraken. “You Tattood Me” zal vocaal wel een uitdaging zijn op 72 en van ‘Only The Now’ hadden we misschien graag nog “The One” of “Don’t Jump Don’t Fall” gehoord, of nog passender: “Never Get Old”. De set had met nog een pauze en dan “Rum Thunderbird”, “Living In A Boom Time”, “Brits Come Rolling” of “Back In The Old Country” misschien zelfs een drieluik kunnen zijn, maar we willen Tom’s kaars misschien ook niet te snel opbranden.
In maart van volgend jaar komt hij nog eens naar België voor een korte tournee langs Evergem, Lokeren, Beveren, Turnhout, Herent en Pelt. U kan uw kelen alvast beginnen smeren.
Organisatie: Blue Sky Concerts (ism De Zwerver, Leffinge)
The Comet Is Coming - Zinderende elektro-jazz
Aéronef (Club)
Lille
Het trio The Comet Is Coming heeft met ‘Hyper Dimensional Epansion Beam’ alweer een bruisend nieuw album uit. Hun mix van jazz, elektro en psychedelica is uniek en op het podium groeit dit uit tot een uiterst explosieve en opwindende sensatie. Keyboardist Dan Leavers zorgt voor de immer pulserende beat, hij is degene die van The Comet Is Coming een dansbare en prikkelende beleving maakt. De uitblinker van deze band is echter de immer bedrijvige en virtuoze saxofonist Shabaka Hutchings, die ook actief is in de al even vernieuwende jazz acts Sons Of Kemet, Melt Yourself Down en Shabaka & The Ancestors. In een bijwijlen free-jazz achtige stijl volgt hij de beats van Dan Leavers en zorgt hij voor een opeenvolging van sax-huzarenstukjes zonder daarbij over de rooie te gaan.
Hun meestertrack “Summon The Fire” zit al vrij vroeg in de set, maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee al hun beste pijlen hebben verschoten, want The Comet Is Coming wordt hierna alleen maar heter, spannender, hitsiger en dansbaarder. Dit via de meest opzwepende tracks als “Atomic Wave Dance”, “Angel Of Darkness” en “Pyramids”.
Tussen de zinderende beats en de magische saxsolo’s mag er ook al eens een drumsolo gedropt worden. Die komt van de fantastische Max Hallett, zo een typische jazz drummer, geen ego, wel een wonderbaarlijke stijl.
De sterkte van The Comet Is Coming zit hem in het feit dat de drie protagonisten elkaar perfect aanvoelen en mekaar voldoende ruimte geven terwijl de muziek steeds spannend en aanstekelijk blijft. Er is tijd voor uitspattingen, maar nooit vervalt men in freaky jampartijen die de vaart er zouden kunnen uit nemen.
Ruim meer dan anderhalf uur is het smullen van deze veelbewogen cocktail van jazz, funk, psychedelica en elektronica. Jazz kan al eens elitair en hautain klinken, maar dit hier is van de meest opwindende soort die we ooit hebben mogen meemaken.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Chainsmokers - na de clubtour, klaar voor de festivalzomer!
Bijna exact twee jaar na de oorspronkelijke datum , door de coronapandemie, was het dan eindelijk zo ver … het New Yorkse duo, The Chainsmokers kon eindelijk hun beloofde concert waarmaken in België. Wat oorspronkelijk in 2020 nog een ‘best of’ tournee moest zijn, is nu twee jaar later, een combinatie geworden met de voorstelling van hun 4e studio album ‘So Far So Good’.
… En alsof het zo moest zijn, bestaan ze net tien jaar. Reden genoeg voor een avondje vol leuke melodieën en opzwepende beats in Vorst Nationaal. "High" was de openingssong, een nummer van hun laatste nieuwe plaat en er volgden nog een vijftal nieuwe songs o.m. “Solo Mission”, “Testing”, “Riptide” en”iPad”; allemaal vocaal leuke songs die voorzien zijn met een nodig portie drama waarvan de oorzaak te vinden is van de minder leuke periode van de afgelopen twee jaar. Het is wel het juiste concept voor The Chainsmokers om drama en uitbundigheid te versmelten in hun live performance.
Na een wandeling in "Paris" volgde al snel "Don't Let Me Down" de samenwerking met zangeres Daya, waar het allemaal mee begon. Tussendoor klonk "Seven nation army” en Everytime We Touch”, van The White Stripes en Cascada respectievelijk door de boxen, letterlijk kleur gegeven van het nodig pyrotechnisch materiaal.
Matt McGuire, de drummer die de band vervoegde in 2017, blijkt een schot in de roos voor het duo, want er is sindsdien sprake van een band en niet meer van een DJ duo. Als je weet dat deze band 1/3 van hun award nominaties omzet in een overwinning, dan kan je zeggen dat Alexander ‘Alex’ Pall and Andrew ‘Drew’ Taggart van deze band een geoliede machine hebben gemaakt. De single "Something Just Like This" hebben ze samen met Coldplay uitgebracht; het is net als “Closer”, met de Amerikaanse zangeres Halsey, als met "Selfie" in de bis, het nummer waarmee het begon, een succesverhaal. Het zijn die vibes die je met een goed gevoel doen terugkeren van een concert, door de leuke melodieën, de pompende beats en een indrukwekkende show met lasers, vuur en CO² kanonnen.
Ook wanneer de minder sterke nummer werden gebracht werden, bleven ze overeind door een ander element waardoor het nooit verveelde.
The Chainsmokers zijn een beleving en tekenen voor een avond vol adrenaline; de energie van de band is verenigbaar met het publiek, een smeltkroes vol tevredenheid. The Chainsmokers is festivalmateriaal. Brussel was hun laatste halte van die langverwachte Europese tour, eentje die alle pijlen mocht verschieten, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4495-the-chainsmokers-17-11-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk
Koninklijk Circus - Kursaal
Brussel - Oostende
2022-11-14 + 15
Filip Gheysen en Johan Meurisse
Een icoon in de progressive sound is zondermeer Jethro Tull, het alter ego van Ian Anderson. De Schot is de vaste weerkerende waarde. Eventjes voor het concert werden we schoolgewijs even geduid wat dit genre omvatte alsook welke belangvolle , invloedrijke bands in en met het genre te maken hadden , als o.m. Yes, Marillion, Rush, Mike Oldfield , Focus, Moody Blues of meer naar het heden toe Porcupine tree, Opeth en Dream Theater .
In die sound van Jethro Tull worden de elementen van de stijl naar een hoger niveau getild en zijn retro, hardrock, blues, folk , klassiek , symfonie, soundscapes diep geworteld; hier worden melodie en ongewone, complexe constructies vol verrassende ,soms onverwachtse tempowissels met een alledaagse, maatschappijkritische, filosofische blik , met een zeker relativeringsvermogen en fijngevoeligheid gecombineerd.
Het unieke dwarsfluitwerk met één been gekruist is en blijft het handelsmerk van Anderson . We werden 2x een uur lang ondergedompeld in die muzikale wereld , een fijne tocht van 67 tot nu, zeerzeker nu dat er na twintig jaar een nieuwe plaat verscheen, ‘The zealot game’ , waarvan vanavond een paar nummers zich goed konden nestelen in de rij sterke nummers en het rijkelijk gevulde oeuvre .
Al zijn de vocals meer verteltrant geworden, de danspasjes iets soberder, strammer, onvaster, we kregen hier een staaltje van mans meesterlijke flute spel , alsook de goed op elkaar ingespeelde muzikanten , die voldoende ruimte kregen om hun talent , kunde en vindingrijkheid te laten horen in de rits sfeervolle , bezwerende groovy (mooi uitgediepte) nummers die het publiek (op leeftijd) moeiteloos wisten in te nemen; ze werden steeds op een warm , welgemeend applaus onthaald. De spacey, kleurrijke projecties, clips , retrovisuals boden een meerwaarde.
Voor de minder goede Tull-kenners , neem alvast “Aqualung”, “Locomotive breath” , “Dharma for one” en “Bourrée” eens onder loep.
(Johan)
Een overzicht van de twee sets ‘Prog Years’, de voorbije dagen in het KC, Brussel en Kursaal, Oostende lees je hier
Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk
Met “For a Thousand Mothers” en “Love Story” maakt de band een denderende entree. De band speelt professioneel en de dwarsfluit van Anderson is nog altijd flitsend als een eekhoorn die in het Engelse woud langs de eiken op en neer rent. De man heeft al driekwart van een eeuw op zijn teller en staat er nog altijd. Alleen zijn stem heeft wat te lijden onder de jaren. Mocht dit iemand verwonderen, laatst hoorden we Joni Mitchell ook zeggen dat ze nu een alt heeft i.p.v. een tenor en dan lukken die oude nummers niet zo goed meer.
De tour is getiteld THE PROG YEARS en van “Living in the Past” krijgen we een progversie met het orgel in de hoofdrol. Vintage beelden uit Top Of The Pops, Bob Kennedy, Vietnam en Neil Armstrong in een caleidoscoop flitsen voorbij. Het oog wil ook wat! We zien (niet voor het laatst deze avond) ook een royaal behaarde Anderson uit de seventies.
“Hunt by Numbers” is opgedragen aan Andersons Pussycat die "unlike Joe who is a vegan" (een sneer naar de drummer) vogeltjes de kop afbijt. Meteen maakt de frontman het weer goed met de drummer die in “Dharma for One” een drumsolo mag ten beste geven zoals in de tijd van de dinosaurussen. Hoeveel drummers heeft Jethro Tull intussen gehad? 127? Nee dat is overdreven, het waren er nog maar 43. De drumsolo mét cowbell (!) zorgt voor enthousiaste kreetjes in de zaal en een reuzeapplaus. "Not too much, he might play another one."
“The Clasp” gaat over deze tijd waarin mensen langs elkaar heen leven zonder echt contact te maken terwijl onze leiders op tv elkaar een ongemeende handdruk geven. We zien beelden van Trump, Merkel, Obama... die handjes schudden met Poetin.
De nieuwe plaat ‘The Zealot Gene’ moet ook de nodige aandacht krijgen: “Mine Is the Mountain” gaat over "The interventionist God, The one you pray to when you want to... have something!" Een lik fijne kritiek op de gelovigen die komen bedelen bij hun god. Anderson zingt de titel met falsetstem en drukt daarbij telkens een pedaal in. In “Black Sunday” (uit 1980) is een prominente rol weggelegd voor de gitarist als zanger. Hij is waarschijnlijk jonger dan de song en speelt een gitaarsolo rug aan rug met de dwarsfluit.
Vlak voor de pauze krijgen we nog een monument uit de geschiedenis van Tull dat 300 jaar terugkeert in de tijd: “Bourrée” van Johann Sebastian Bach. Geflankeerd door David Goodyear op bas, zet Anderson heel snel in met een barokorgel dat de progrock eer aandoet. Maar dan wordt het publiek bediend met de originele stapmaat wat resulteert in een meeklapper tot de jazzmaten het ritme verstoren en de klappers (gelukkig) de handjes weer stilhouden. En zoals op de iconische logo van de groep: Ian kan het nog op 1 been!
Na de pauze gaat er meteen een nieuw muntje in de jukebox voor “Too Old to Rock 'n' Roll, Too Young to Die”. Met beelden van zijn jongere zelf geschminkt als oude man (die er ouder uitziet dan hij nu is) brengt Anderson glamrock van de bovenste plank. Een interview op de website van de groep leert ons dat het nummer niet gaat over een oude rocker, maar wel “over de cyclische modeveranderingen in pop- en rockmuziek. Vrij voorspellend voor 1975 eigenlijk, gezien de eindeloze recycling van muzikale invloeden uit de jaren 60 en 70 die tegenwoordig de hitlijsten vullen.”
“The Zealot Gene,” titelsong van de nieuwe plaat gaat opnieuw de maatschappijkritische kant uit. Het gaat over Trump of welk populist dan ook die aan de macht wil blijven dankzij het gebruik van sociale media: like-follow-share!
Met de “Pavane” van Gabriel Fauré krijgen we een tweede stukje klassiek overgoten met een rocksausje. Misschien hoorde Anderson dit ooit in de ‘progjaren’ van Thijs van Leer die naast Focus ook de klassieke toer op ging?
Ook “Mrs Tibbets” is een nieuw nummer dat verwijst naar de moeder van Paul Tibbets, de piloot van de Enola Gay die in 1945 de atoombom op Hiroshima liet vallen. Besluit volgens Anderson: "She better kept her pants on"
Voor we aan de bisnummers toe zijn krijgen we nog twee klassiekers: “Songs From the Wood” en “Aqualung”. Het eerste wordt opnieuw ondersteund met beelden van ondermeer de platendraaier in de jaarringen van een boomstam die we ook op de platenhoes terugvinden. Ook oude beelden van lang vervlogen versies worden synchroon meegezongen zodat het bijna playback lijkt! Bij “Aqualung” helemaal geen beelden wat alle ruimte geeft voor improvisatie. Er wordt dan ook gefreewheeld op de fluit en orgel dat het een lust is. Pas na enkele minuten komt deze 50-jarige monsterhit echt op gang. Naast een machtige gitaarsolo krijgen we ook een stuk luchtgitaar op de fluit.
Het bisnummer kon niets anders dan “Locomotive Breath” zijn. Misschien te hoog gegrepen voor de stem maar voor de rest een energieke versie van deze classic hit.
Op de tonen van “The Dambusters March” verlaten we het Koninklijk Circus en marcheren we terug naar het station.
Nee, we zagen niet meer de band Jethro Tull die we kennen van de oude vinylplaten. Maar van wie zijn ook alweer de wijze woorden "Ne zanger is een groep"? Ian Anderson is Jethro Tull, hoeveel drummers of gitaristen of andere er ook worden ingeruild.
(Filip)
Setlist:
for a thousand mothers – love story – living in the past – hunt by numbers – dharma for one – clasp – mine is the mountain – black Sunday – bourrée (classic)
too old to rock’n’roll, too young to die – the zealot gene – pavane (xmas album) , mrs tibbets, songs from the wood, aqualung – locomtovie breath – the dambusters march (outtro)
Organisatie: Greenhouse Talent (ism o.m. Kursaal Oostende)
Little Kim - Koningin van een uitverkochte avond
We waren reeds onder de indruk van ‘Moederland’, het solo-debuutalbum van Little Kim en we keken dan ook uit naar de releaseshow in het uitverkochte Leietheater in Deinze. Niet dat we twijfelden of Kimberly zo’n releaseshow wel zou kunnen dragen, wel waren we benieuwd naar de live-versies van haar songs.
Geen support voor deze releaseshow, maar een avondvullend programma in twee delen. In grote lijnen volgde de set de volgorde van het album, al stonden er een paar extra songs op het programma. Little Kim trok het feest op gang met het zwierige “Laura”, een song die ze cadeau kreeg van Bruno Deneckere, en die bij het publiek meteen de handen op elkaar kreeg. Ze nam dan meteen al wat gas terug met de troost-song “In April”, een vertaling van “Fair September” van Gillian Welch. De vertaling schuift de setting een paar maanden op, maar verdriet kent geen kalender. Ook de sombere en super-actuele titelsong “Moederland” zat al vroeg in de set.
Little Kim balanceerde in Deinze voortdurend tussen enthousiast swingen en verdriet en ernst.
“Een Jongen Die Ik Heb Gekend”, een vertaling van (Cowboy) Jack Clement, droeg ze op aan haar vader. Die maakte voor haar en haar ‘korte pootjes’ een barkruk met net zo korte pootjes zodat ze op een podium toch elegant kan gaan zitten. Misschien was die song ook een ode aan de countrymuziek waar ze dankzij haar vader mee opgroeide en waarvan ze altijd is blijven houden.
De hele set schipperde tussen folk, americana, country en singer-songwriter, maar dan steeds op een manier dat je nog de Vlaamse klei herkent waaruit Kimberly en haar band getrokken zijn.
Niet alle songs op deze albumreleaseshow kwamen van ‘Moederland’. We kregen bijvoorbeeld ook “The Longest Mille”, een song van haar western swing-band Little Kim & The Alley Apple 3, haar “Lied Voor De Zorg” als bedanking aan al haar collega’s in de zorg, de Franstalige versie van de “Eerste Sneeuw” van Lieven Tavernier en een paar songs van Guido Belcanto. Guido Belcanto en Little Kim gingen een paar keer in duet. Hun versie van Bob Dylan’s “Laarzen van Spaans Leer” was één van de mooiere momenten van de avond. Toen ze het tweede deel van de set afsloten met “Toverdrank”, ontplofte de zaal. We overdrijven misschien een beetje, maar de reactie was super-enthousiast. Het eerste deel van de set werd afgesloten met “Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan”, waarvan het refrein - mits een kleine aansporing van Kimberly - door het voltallige publiek werd meegezongen.
Er werden de hele avond complimentjes in het rond gestrooid. Naar de muzikanten, naar de vele mensen die samen met Kimberly een stukje van haar muzikale pad afgelegd hebben, naar haar gezin, de mensen van licht en geluid, enz… Het meest spontane compliment gaf Little Kim aan Guido Belcanto voor de mooie hoed die hij heel de avond ophield. “Om zo’n hoed stijlvol te kunnen dragen, daar moet je een zekere leeftijd voor hebben”, repliceerde Belcanto gevat. Toen Kimberly later nog vertelde dat hij beter mondharmonica speelt dan Bob Dylan op zijn jongste concert in ons land, wuifde hij dat compliment weg. Aan de meester raak je niet. Ook ironie is Belcanto niet vreemd. Toen Kimberly in de bindteksten vertelde dat Guido Belcanto “I Waited For You” van Daniel Norgren vertaald heeft naar “Zo Heb Ik Gewacht Op Jou”, repliceerde hij gevat met “Daar heb ik heel lang over nagedacht”.
Guido Belcanto deed zijn best om in Deinze de spotlight niet te veel naar zich te halen, maar soms gebeurde dat onbewust toch. Toen hij wat tijd nodig had om zijn gitaar te stemmen, vertelde hij de amusante anekdote dat Ravi Shankar soms meer dan vijf volle minuten nam om tussen twee songs door zijn sitar te stemmen en daar zelfs ook applaus voor kreeg.
Maar terug naar de echte ster van de avond: Little Kim. Zij straalde om haar nummers te kunnen brengen voor een enthousiast publiek en was gul met informatie over de liedjes in de bindteksten. Haar favoriete song op ‘Moederland’ is “Neem Maar Mee”, over het ontgroeien van jeugdige naïviteit. “Lieven Tavernier had dat lied al lang in zijn schuif liggen, maar ik weet zeker dat hij het voor mij geschreven heeft”, zei Kimberly daarover.
Wat we op ‘Moederland’ een beetje missen, een paar goedgemikte hoge vocale uithalen van Kimberly, dat kregen we van haar wel te horen in Deinze, maar dan in songs die niet op het album staan, zoals haar favoriete Belcanto-song “Ik Zou Mijn Hart Willen Weggeven”. Er was ook een gemiste kans. Op het album zingt Little Kim “Weeskind” in duet met haar idool Eva De Roovere. Die zat in Deinze wel in de zaal, maar kwam niet het podium op. Voor een albumreleaseshow was dat nochtans mooi geweest.
De toegift was bijzonder. Voor “Oorlogsgeleerden”, een Bob Dylan-vertaling van Wannes Van De Velde, kreeg Kimberly vocale steun van enkele bandleden zodat er stukken in verschillende talen gezongen werden: Nederlands, Engels, Gents, … Deze song zit inzake thema op dezelfde lijn als de song “Moederland” en evenaart of overtreft die zelfs nog in intensiteit. Mag dit dan al het opstapje zijn naar het volgende album? Helemaal afsluiten deed Little Kim met haar “Koningin Van Eén Avond”, waarin ze de draak steekt met haar eigen ambitie en vooruitkijkt naar tournees langs halflege zalen. Wij weten wel beter.
Aan dit verhaal zal nog vele avonden bijgeschreven worden, in volle zalen. Little Kim zit nog maar aan de inleiding.
Organisatie: CultuurSmakers
Madou - Iets en Niets van Weemoed 40 jaar later …
Madou, een verborgen parel van verguisde Belpopweemoed, ontroert van uit het leven gegrepen gevoelens en emoties. Na een stilte van wel veertig jaar is Madou terug bovengronds . De band rond Vera Coomans en vroegere Rum partner Wiet van de Leest is gerestyled met drie jonge gasten, waaronder zoonlief Thomas Devos . Madou is back met de nieuwe plaat ‘Is er iets’ (wat een return trouwens!), die op gejuich werd onthaald en hen terecht, in de linie van de radio en het clubcircuit bracht.
Na enkele optredens in zaal en op festivals (waaronder Festival Dranouter) werden we een goed uur lang volledig ondergedompeld in een herfst-melancholisch sfeertje, dat mysterieus als warm dreigend durft te klinken.
Waar Madou begin eighties onterecht werd verdrongen, dan zijn ze nu gerespecteerd voor die donkere, herfstige, fijngevoelige, pakkende melodieën door het zachtmoedig gitaargetokkel, de bedwelmende drums, de warme keys en de integere vioolpartijen. De sound is intiem, ingenomen, sober, bouwt op en kan op die manier voller, intenser zijn.
Madou brengt ‘oud Madou’ en ‘nieuw Is er iets’ samen. Hier sijpelt weemoed, verlating, de donkerte, de leegte, een ‘soort murder ballad’ gevoel door in het ingenomen materiaal.
In de intro werd het meegegeven als ‘iets en niets’. De eerste nummers, de titelsong van hun return “Is er iets”, “Niets dringt door”, “Het doet geen pijn”, brachten ons meteen in die stemming. De vocals van de goedlachse Vera, geruggensteund door de backing van Thomas, is doorheen de jaren goed bewaard gebleven en doet dus terugdenken aan Marianne Faithfull.
Een sobere, elegante, indringende aanpak overheerst tot (een eerste keer) doorbraak “Witte nachten” wordt aangevat in be-boppende swing en groove ritmes. Het was eerst een beetje te traag voor hen, er werd gas bijgegeven en het nummer kreeg een spannend broeierig rockjasje aangemeten. De registers werden open getrokken , de vijf beleefden er het nodige spelplezier aan en het zittende publiek werd aangenaam verrast en onthaalde hen sterk met deze versie. Wat een ‘up’ momentje!
In die gekende Madou sfeer, kregen we een interessant RUM nummer “Vannacht”, in een kermistune op de keys , op z’n David Lynchs, hier sijpelde meer dan ooit Nick Cave door met z’n ‘Murder ballads’ , of dat ander oudje “Zeerover Jenny”, cabaresque van aard, refererend aan Kurt Weil/Bertolt Brecht, voorname inspiratiebronnen voor hun poëtische aandoende teksten. De uptempo’s werden tussenin en iets verderop gesmoord met het donkere, sfeervolle “Nachthuis”, “Onderweg” en “Kleine dame”, allen uit het recente ‘Is er iets’ album; en die soms omgeven werd van een zalvende, licht-gevende electrobeat.
“Koude voeten” is een nieuw geschreven nummer, dat intrigeerde door een diepe, repeterende, soms ronkende bas en breder klonk door een popgroove; het onderstreept Madou’s diverse invalshoek. Warmte en kilte vinden elkaar in de comebacksingle “Ronquieres”, een tocht langs het kanaal in de regen, die overtuigde door het brede instrumentarium en de zachtmoedige beats .
Tot slot ontbraken de oudjes “Niets is voor altijd” en een tweede versie van “Witte nachten” niet, nu iets minder snel, maar in een ‘Talk Talk/dumdum’ jasje gestoken door pianoloops, keys en een forser, krachtiger klinkend gitaarspel en drumtics.
Madou werd op respectvolle wijze uitgewuifd. Ze breiden er een aangenaam walsje en een donker gekleurde ‘Gele schoenen’ aan, een mooi, intiem moeder- zoon onderonsje.
Madou is een te koesteren band en wist ons na al die jaren probleemloos te omarmen met hun mooi kenmerkende sound van de schaduwzijde van het alledaagse leven.
Pics Minardschouwburg maart 2022 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/873-madou-25-03-2022.html?ltemid=0
Pics Fest Dranouter 2022 @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4134-madou-2022-08-05.html?ltemid=0
Pics homepag @Wim Heirbaut
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
STIKSTOF - Brusselse hiphopsofties gaan hard in Roeselare
Een nitro intro met een stukje ‘Ambras’ waardoor het publiek likkebaardend naar het vervolg uitkijkt. Eindigen met het strakste “Ambras” om de cirkel rond te maken. Hoe je een optreden volledig naar je hand zet, moet je de jongens van STIKSTOF niet meer leren. Dat is BX zonder fucking L. In Roeselare.
Ondanks nieuw album ‘Moeras’ ademde de set nog steeds familiegevoel. Jazz, Zwangere Guy en de hunnen zien er misschien niet zo uit, maar blijken zo mellow als wat. Als een marshmallow boven het vuur, zo rekten DJ Vega en Astrofisiks de beats tijdens “All Caps” en “Driedubbeldik”. En toen het tijdens “Spiegelbeelden” donker werd en Jazz en Guy om de beurt belicht werden, voelde je het publiek kippenvel krijgen. Met een minimale beat vertellen de twee je hun diepste zielenroerselen. Onze “liefde is passie en die is spontaan”, spitte Zwangere Guy. We konden alleen maar knikken. “Spiegelbeelden” eindigde zoals het gekomen was. Plots en zonder pardon.
Guy weet hoe je bindtekst brengt. Na een verhaal over verslaving en hoe je ervan af geraakt (tip: Familie boven alles), mochten we ons klaar maken voor de raw hiphop. Daarna zetten ze het eerste nummer van de avond in van nieuwste plaat ‘Moeras’. Met “Gele Blokken” voelde je de energie pas echt zinderen door de zaal. Een vlijmscherpe en dreigende beat deed het overwegend jonge volk zin krijgen in moshpits en wall of deaths.
“Frontal” werd kunstig in twee delen versneden. De dreunende herhaling kruipt onder je huid om tot explosie te komen, in deel twee. “Broos” kwam er heerlijk en natuurlijk doorheen gefietst. Bij het spooky “Grondleggers” werd de mist opgetrokken, terwijl Zwangere Guy en Jazz tongtwisters spitten en DJ Vega scratchte à la Herbie Hancock.
Verder hoorden we “Alles Kapot”, waarbij we Guy zagen als expert in het afbreken. Daar deed het publiek gretig aan mee tijdens de volgende wall of death. En hoewel telkens reden tot explosie was, bleek de muziek eigenlijk te ‘gegolfd’ om echt hard op te blijven doorgaan. Afsluiten deed de band met “Ambras”, het orgelpunt van een keiharde en eerlijke set.
STIKSTOF zuigt je in een moeras vol gevoel, waardoor de band bijna een cliché van zachtheid wordt die niet welkom is in de hiphop wereld. Maar als het echt is, dan maakt dat helemaal niets uit. Bij ons ging het binnen als zoete koek.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4487-stikstof-09-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: De Spil, Roeselare ism Maatwerk
Randy Hansen in the loving memory of JIMI HENDRIX - How Close Can You Get?
Het is inmiddels al 52 jaar geleden dat Jimi Hendrix, de meest geniale en invloedrijke gitarist of all times, de geest gaf. Wij waren nog maar net uit de bloemkolen en hebben dus uiteraard de meester nooit in levende lijve kunnen meemaken. We hebben pas jaren na Jimi’s dood de grensverleggende albums ‘Are You Experienced’, ‘Axis : Bold As Love’ en ‘Electric Ladyland’ ontdekt, en daarna de talrijke postume releases en ettelijke live opnames die stuk voor stuk fraaie staaltjes van het genie zijn. Met al dat prachtmateriaal konden wij niet anders dan vaststellen dat Hendrix de Eddy Merckx is van de elektrische gitaar, de absolute en ongenaakbare nummer één. Geen mens die daar ooit nog verandering zal in brengen.
Wij zijn nooit echt gek geweest van zogenaamde tribute acts, maar wat moet een Hendrix-fan doen als die een live beleving van de grootmeester wil opvangen terwijl die al een halve eeuw onder de graszoden ligt ? Dan is daar nog zo een oplossing als Randy Hansen, een wonderlijke gitarist die vrijwel zijn volledige carrière heeft toegewijd aan het oeuvre van zijn grote idool.
En het moet gezegd, Hansen is zowat de verpersoonlijking van Jimi. De toewijding zit hem niet alleen in de gitaar, maar ook in de act, de looks, de bezieling en de overgave. Hansen zit gewoon helemaal in de huid van Hendrix, er is enkel wat kleurverschil.
Hendrix was uiteraard de beste, maar misschien niet de meest cleane gitarist, hij heeft altijd de gitaar laten scheuren, gieren en spetteren op zijn eigen onorthodoxe manier. Hij was geen purist of perfectionist, zijn gitaar werd meer gestuurd vanuit de onderbuik dan vanuit de brains, en dat is wat hem uniek maakte. Randy Hansen heeft zichzelf al die gaves toegeëigend waardoor hij bijzonder dicht komt bij het origineel.
Al van bij opener “Burning Desire” hadden wij het door. Hier stond gewoon Jimi Hendrix op het podium. Een artiest die volledig één was met zijn gitaar en daaruit de meest fabelachtige sound, riffs en solo’s toverde. De psychedelica van de sixties kwam hevig opborrelen in “Are You Experienced”, “I Don’t Live Today” en “If 6 was 9”, niet de meest gekende Hendrix songs, wel hallucinogene pareltjes. Voor de rest zaten er heel wat vertrouwde klassiekers in de set met geniale uitvoeringen van “Hey Joe”, “Foxy Lady”, “All Along The Watchtower”, “Little Wing”, “Purple Haze” en een allesverslindend “Voodoo Chile”. Dit was anderhalf uur magische Hendrix klasse, wat kon een passionele fan zichzelf nog meer toewensen?
Kan u zeggen dat u ooit Jimi Hendrix live heeft gezien ? Wij helaas ook niet, maar godverdomme, dichter dan vanavond zijn we nooit geweest.
Oh ja, we moeten ook nog even dit kwijt, het is tenslotte nog altijd november, de maand om onze doden te herdenken. Vanavond hing immers niet alleen de geest rond van Jimi Hendrix in de Casino, maar ook die van Chris Whitley en Jeff Buckley. Meer bepaald in de set van RAMAN. Een bijzonder talentvolle gitarist die gezegend is met een engelenstem. Hij had genoeg aan een bij momenten lekker scheurende gitaar, een attente drummer en een stel emotievolle pareltjes van songs om ons helemaal te overtuigen. Hier gaan we nog van horen, en liefst zo snel mogelijk.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Randy Hansen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4477-randy-hansen-08-11-22022.html?Itemid=0
RAMAN
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4476-raman-08-11-2022.html?Itemid=0
Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas
Xavier Rudd - Multi-talent imponeert
De Brusselse Ancienne Belgique wacht vol spanning op de komst van ‘s werelds meest sexy vegetariër. Een tsjirpende vogel luidt opener “I Am Eagle” in. Vanavond gaan we vooral kennismaken met ‘Jan Juc Moon’, de recentste plaat van singer-song writer Xavier Rudd. Een plaat waarop hij activistischer dan ooit klinkt en waar hij zijn thuisland Australië een spiegel voorhoudt en de (historische en huidige) ongelijkheden in die maatschappij blootlegt. Klinkt herkenbaar? Wanneer de lichten aangaan komt een enorme zon tevoorschijn, met daarachter een adembenemend decor – eens een arend, dan weer een leeuw. Opnieuw herkenbaar.
Met zijn eighties coupe en enthousiasmerend charisma palmt Xavier meteen het volledige publiek in. “Stoney Creek” en “Energy Song” zorgen voor een kalme start, erna volgen de beats van “Sliding Down A Rainbow”. Hij houdt van de energie van zijn Belgische fans, en trakteert ons allen op een overweldigende versie van “We Deserve to Dream”. Het is ongelooflijk wat hij in zijn eentje allemaal klaarspeelt. Een greep uit de instrumenten die hij allemaal te berde brengt: de Weissenborn-slidegitaar, de akoestische en elektrische gitaar, de basgitaar, de didgeridoo, en de mondharmonica. Allemaal komen ze aan bod, en moeiteloos springt hij van de één naar de andere kant om ons te entertainen op om het even welke manier.
Maar entertainen is niet het enige wat hij doet. Xavier heeft een duidelijke boodschap. Zo gaat “Storm Boy” (vanop het gelijknamige album) over post-kolonialisme en verzoening. Het zijn thema’s die niet alleen aan de andere kant van de aardbol relevant zijn.
Vaak mixt hij ook zijn eigen songs doorheen. We krijgen een medley voorgeschoteld met een uiterst trage versie van “Messages”, gevolgd door “Guku” en afgesloten met een iets snellere “Messages”. Een mooi cirkeltje. De multi-instrumentalist gaat zorgvuldig te werk, en doet dus ook recht aan deze oudere nummers vanop de twee doorbraakplaten uit begin de jaren 2000: ‘Food in the Belly’ en ‘Dark Shades of Blue’.
Plotsklaps schakelen we een versnelling hoger met de nieuwste hit “Ball and Chain”. Voorprogramma Bobby Alu komt mee rappen tijdens dit uptempo lied terwijl Xavier vrolijk experimenteert met elektronische bliepjes en andere folietjes. De improvisatie slaat aan en Bobby blijft nog enkele nummers hangen, tot Xavier beslist om het opnieuw over de intieme boeg te gooien. Prachtige meezingers als “Come Let Go”, “Spirit Bird”, en het onvermijdelijke “Follow the Sun” passeren de revue en voor we het doorhebben zijn er twee uren voorbijgevlogen.
Afsluiten doet Xavier op zijn geheel eigen, typische wijze: met een persoonlijke boodschap voor twee heel speciale mensen in het publiek. Het bisnummer wordt opgedragen aan de ouders van Théo Hayez, de Belgische jongeman die spoorloos is sinds 31 mei 2019. Hoewel Byron Bay – de plek waar hij verdween – ver verwijderd is van de woonplaats van Xavier in Torquay, raakt het verhaal hem duidelijk ook persoonlijk. Als overtuigd barefooter leeft hij voor, in, en met de natuur, en hij prevelt: “the land has taken this wonderful human being”. Het zal ongetwijfeld een rol van betekenis spelen in het verwerkingsproces van vrienden en familie.
Xavier is een multi-talent, maar in de eerste plaats ook een wondermooie mens. De zon wordt verkleurd in een gelige maan, en op een serene manier nemen we afscheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Live Nation
White Hills - Gitaar in spaarmodus
Ik was ongewoon vroeg vertrokken omdat ik een ware volkstoeloop vreesde, volkomen onterecht overigens, maar zo was ik toch net op tijd om de eerste band, die een half uur eerder dan gepland begon, te zien. S.G.A.T.V. staat voor Sick Guitars And Terror Vision en is op cassette het éénmansproject van Severin Beerli uit het Zwitserse Frauenfeld. Tot mijn niet geringe verbazing ontwaarde ik een vrolijke bende van maar liefst zes man op het podium. Ook mijn vrees voor een pot saaie synthpunk was ongegrond. Met twee gitaristen in de rangen en een eerder beperkt gebruik van synths brachten ze iets wat ze zelf UFO-punk noemen. Het was in ieder geval feestelijke punk met een zanger die zijn teksten prononceerde alsof hij door een megafoon moest roepen. Vrolijk werd ik er wel van maar lang zal het toch niet bijblijven.
Het bijna 20 jaar actieve White Hills uit New York City kende hun moment de gloire in 2010 toen Jim Jarmusch hen uitnodigde op ‘All Tomorrow’s Parties’ in New York dat hij toen cureerde. Het duo blijkt ook bijzonder productief en heeft intussen een onontwarbaar kluwen aan platen uitgebracht waarvan er zo'n zes bij het toch wel gerenommeerde Thrill Jockey verschenen.
Ik zag ze in 2013 nog schitteren in De Kreun maar hun aanhang bleek in The Pit's serieus te zijn afgekalfd. De opkomst was ontstellend laag maar dat lieten de twee niet aan hun hart komen. Er leek op het eerste zicht niet veel veranderd. Dave W. in bloemetjeshemd en Ego Sensation nog steeds in een pakje waarmee ze had kunnen poseren op de hoes van ‘Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band’. Alleen had die laatste haar bas ingeruild voor staande drums maar dat maakte de spektakelwaarde er niet minder om. Geen extra drummer dus en zo moesten ze het met zijn tweeën rooien wat aanvankelijk probleemloos lukte.
White Hills nam een feilloze start met het denderende "The instrumental head", openingsnummer van hun laatste dubbel-lp ‘The Revenge of Heads On Fire’, dat voorzien is van een Stooges drive en weidse Hawkwind gitaren. Het leek een avond vol hypnotiserende spacerock te worden maar tijdens het derde nummer liet Dave W. die stuwende drive los en koos hij voor iets wat meer op artrock leek. Een keuze die ik respecteer maar jammer genoeg kwam het daarna nooit meer echt goed. En dat had vooral te maken met de gitaar van Dave W. of het mankeren ervan. Waar ik hem negen jaar geleden nog een adembenemende gitarist vond, leek zijn gitaar nu wel in spaarmodus te staan. Veel gitaarwerk was net als de bas vooraf opgenomen zodat hij zich niet in het zweet hoefde te werken en zich kon beperken tot enkele effectvolle uithalen. Erger nog, soms was er nauwelijks een gitaar te horen waardoor de focus, veel meer dan vroeger, op zijn zang kwam te liggen terwijl hij waarschijnlijk op de laatste rij stond toen de zangtalenten werden uitgedeeld.
Bij het laatste nummer, het tenenkrullende "Honesty", gaf hij zijn gitaar aan Ego Sensation, die er een resem creepy geluiden uit kneep, en begon hijzelf wat richtingloos door de microfoon te schreeuwen. Een vals slotakkoord van een teleurstellende set met enkele hoge pieken maar helaas ook diepe dalen. Benieuwd of Jim Jarmusch nog steeds fan is.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Wolf Alice - Overrompelende bevestiging van ijzersterke live grunge reputatie
Met al enkele platen onder de arm waarvan ‘Blue Weekend’ (2021) de meest recente is, timmert Wolf Alice gestaag aan naamsbekendheid. Over het kanaal is het viertal immers al een volgroeide sterke grungeband met een uitstekende live reputatie. In België duurde het enige tijd maar met deze passage in La Madeleine bevestigden ze hun ijzersterke waarde.
Nog voor het gitaargeweld uitbrak, was daar Kevin! (met uitroepteken) om het publiek op te warmen. De broer van Ellie Rowsell, frontvrouw van Wolf Alice, bracht een mix van jolige folk riedels en licht zweverig bedroompop. Nu eens Mount Eeri of Adam Green, denk aan de sloppy maar niet valse zang, en dan eens Mac DeMarco. Voor een rock publiek slaagde hij er toch in om hier en daar enthousiaste kreten los te weken en kon hij wel op sympathie rekenen. Hoe hij met hetzelfde enthousiasme het podium opkwam, zo ging hij in een mum van tijd ook dankbaar het podium weer af.
De joligheid van het voorprogramma maakte al snel plaats voor strak gespannen verwachtingen eens Wolf Alice de trappen kwam afgetreden. Het publiek, toen al dolenthousiast, kreeg meer dan een glimlach op hun gezicht door sterke binnenkomer “Smile”. Met “You’re a Germ” liet de band zien en horen waar die zo goed in zijn: rustige bijna ingetogen passages afgewisseld met pure grunge uitspattingen. Reken daar nog de indrukwekkende vocals van Ellie Rowsell bij die van begin tot eind loepzuiver klonken. “Formidable Cool” was met die ingrediënten dan ook voller en overrompelender dan op plaat.
Het nieuwere werk uit ‘Blue Weekend’ klinkt iets verfijnder maar live vielen die niet uit de toon met het ouder materiaal. Het bedrieglijke broze “Delicious Things” en “Lipstick On The Glass” waren uitnodigingen voor het publiek om volop mee te zingen. Datzelfde enthousiasme werd doorgetrokken in “Planet Hunter”, “Space & Time” en het uiterst verbindend “Bros”. Het daaropvolgend drieluikje aan verse nummers moest zeker niet onderdoen. Het akoestisch getinte en indrukwekkend gezongen “Safe From Heartbreak (if you never fall in love)” deed ons even terug op adem komen terwijl meezinger “How Can I Make It OK?” ons warm maakte voor het venijnige uptempo “Play The Greatest Hits”.
Rond “Silk” (over mentale breekbaarheid) blijft steeds een aura hangen door ‘Trainspotting 2’ waardoor het live nog meer kippenvel bezorgde. Het einde van de set werd vervolgens mooi afgewisseld tussen nieuw en oud werk met “Vision of A Life” en “The Last Man on Earth” als een van de ontelbare hoogtepunten. De pletwals mocht dan al langs geweest zijn, toch was er nog bij band en publiek voldoende energie om de boel af te sluiten met het eerder rustige “No Hard Feelings” en uiteraard de publiekslieveling “Don’t Delete the Kisses”.
Alweer leverde Wolf Alice een glansprestatie af waarmee ze niet enkel bevestigen maar ook een enorme sterke indruk nalaten.
Setlist
Smile - You’re a Germ - Formidable Cool - Delicious Things - Lipstick on the Glass - Planet Hunter - Space & Time - Bros - Safe from Heartbreak (if you never fall in love) - How Can I Make It OK? - Play the Greatest Hits - Silk - Feeling Myself - Lisbon - Visions of a Life - The Last Man on Earth - Giant Peach —
No Hard Feelings - Don’t Delete the Kisses
Organisatie: Live Nation
The Sadies - Ook zonder Dallas Good adembenemend
The Sadies + The Hanging Stars
Wat een avond! Een soiree vol verrassingen die me nog lang zal heugen …
Het was al meteen raak met The Hanging Stars uit Londen die me totaal onverwacht compleet overrompelden. Hun vierde en laatste plaat, ‘Hollow heart’, werd opgenomen in de Clashnarrow Studio's van Edwyn Collins in het verre noordoosten van Schotland, naar verluidt de heilige graal van vintage analoge opnameapparatuur, en kreeg veel media-aandacht en lovende recensies. Zelf was ik veel minder overtuigd van die plaat en had bij het beluisteren ervan telkens te neiging om in te dommelen.
Maar het leek wel een andere groep die hier op het podium stond. Ze openden met "Ava", het hypnotiserende prijsnummer van ‘Hollow heart’, en de toon was meteen gezet. Dit was ‘cosmic country’ van de adembenemendste soort: een als honing vloeiende sound die net strak genoeg gehouden werd om het ontsporen te beletten. ‘Cosmic country’, de term werd in het leven geroepen door Gram Parsons, hoewel hij het destijds ‘cosmic american music’ noemde, is de laatste jaren aan een ware heropleving toe.
Wat The Hanging Stars hier lieten horen moet de (onbestaande) definitie ervan wel heel dicht benaderen. Vijf muzikanten die hun instrument perfect beheersten met pedal steel-speler Joe Harvey-Whyte en gitarist Patrick Ralla in de bepalendste rollen. Maar het uithangbord van de band was de erg charismatische en van een heerlijke, licht haperende stem voorziene zanger Richard Olson (akoestische/ elektrische gitaar) die zonder grootse gebaren het publiek aan zich wist te kluisteren. De songs waren, op één enkele uitzondering na, stuk voor stuk pareltjes en diegene die ik kende , klonken een stuk steviger en beter dan op plaat. Als uitsmijter gooiden ze er nog een cover van mijn favoriete Gun Club song, "Mother of earth", tegenaan. Dit fantastische nummer werd in 2001 ook door The Sadies opgenomen en werd door Richard Olson met veel respect opgedragen aan de betreurde Dallas Good.
The Sadies uit het Canadese Toronto mogen 24 jaar na hun eerste plaat stilaan als een monument beschouwd worden en dat niet in het minst door hun opvallende collaboraties. Zo maakten ze platen samen met John Doe (X), Jon Langford, Gord Downie (The Tragically Hip), Neil Young, Neko Case en notoire viespeuk Andre Williams.
Hun laatste plaat, ‘Colder streams’, waarop ook Jon Spencer een handje toesteekt is misschien wel de beste die ze ooit maakten maar noch voor de plaat uitkwam sloeg het noodlot toe. Kort nadat bij hem hartproblemen waren vastgesteld overleed op 17 februari dit jaar totaal onverwacht op 48-jarige leeftijd medeoprichter Dallas Good. Meer dan een kwarteeuw lang vormde hij met zijn broer Travis (beiden zang en gitaar) de spil van The Sadies. Deze tragedie leek dan ook het einde van de groep te bezegelen. Nadat eerder hun optreden op Sjock gecancelled werd, kondigde de band tot ieders verrassing dan toch een nieuwe tournee aan die hen dus ook naar Leffinge bracht. De leegte naast Travis Good moet enorm zijn maar The Sadies, met Mike Belitsky op drums en Sean Dean op bas, trokken zich aardig uit de slag. Meer nog, dit werd een schitterend concert.
Natuurlijk miste ik Dallas Good, zijn eeuwig stoïcijnse blik alleen al maakte hem onmisbaar. Achteraan het podium was een vlag met een iconische foto van de twee broers opgehangen, een mooi gebaar. Er werd geopend met "Stop and start", tevens het eerste en meteen ook het beste nummer van hun laatste plaat, ‘Colder streams’, waarop ook The Sadies ‘cosmic country’ omarmen, zij het dan een wat stevigere soort. Met een verbetenheid die je meestal enkel ziet bij beginnende artiesten beet Travis Good zich telkens vast in zijn songs waarvan er vele uit die laatste plaat kwamen.
Maar ook het oudere werk kwam ruimschoots aan bod en daaruit bleek hoe veelzijdig The Sadies wel zijn. Psychedelica, garagerock, country and western en zelfs uitzinnige folk met een Travis Good op fiddle werden afgewisseld met enkele halsbrekende instrumentals die er ons aan herinnerden dat hij ook een begenadigd gitarist is.
Na een klein half uurtje volgde dan de verrassing van de avond. Plots nodigde Travis Kacy & Clayton uit om hen te vervoegen. Waarop het Canadese folk/roots duo, waar ik al jaren wild van ben, effectief het podium op wandelde om er de rest van de avond te blijven. Het concert kreeg meteen een andere wending want het gat dat Dallas Good achterliet werd nu gevuld. Kacy, af en toe op akoestische gitaar, zorgde voor een sensuele tweede stem terwijl Clayton met een verrassend stevig klinkende gitaar voor een vollere sound zorgde.
Eén keer mochten alle spots op Kacy gericht worden toen ze ons ontroerde met een angelieke vertolking van "Fist city", een song van de ons onlangs ontvallen Loretta Lynn. Later volgde nog een opmerkelijke cover met "Wasn't born to follow", een nummer van Carole King dat ze ook opnam met haar kortbestaande groep The City maar veel bekender is in de versie van The Byrds.
Verder bleef het parels regenen kriskras geplukt uit het omvangrijke archief van The Sadies. Na een erg lange set vond Travis Good toch nog de energie om een drietal bisnummers af te werken.
Tijdens het laatste, "Dark eyes", een Spaans aandoende instrumental, haalde hij nog eens alles uit zijn Gretsch-gitaar door voor elk couplet een versnelling hoger te schakelen. Een spectaculair slotakkoord van een memorabel optreden dat ongetwijfeld in de annalen van De Zwerver gegrift zal staan. De afwezigen hadden weer eens ongelijk maar het leidde er wel toe dat we dit in de intieme setting van het café mochten meemaken.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
