Peaches - Peaches & Friends bouwen feestje

De Canadese zangeres Peaches hernam in Gent de voor haar album ‘Rub’ gemaakte voorstelling ‘Smells like Peaches’ van vorig jaar. In de theaterzaal van VierNulVier (de Vooruit) was opnieuw elk pluchen zeteltje bezet en het werd een wervelend feest van zelfexpressie voor de lgbtqia+-community. Er is heel wat veranderd sinds Tom Robinson in 1978 de wereld uitdaagde met zijn “Glad To Be Gay”, en gelukkig maar ook.

“We hernemen deze show omdat het de eerste keer zo leuk was”, vertelde Peaches op het einde van de show en ook in het publiek was iedereen enthousiast. Als dat de belangrijkste argumenten zijn om deze show nog eens te hernemen, kan er meteen een jaarlijkse traditie van gemaakt worden.

‘Smells like Peaches’ koppelt elk nummer van het album ‘Rub’ aan een performance. Denk aan een combinatie van Praga Khan/Lords of Acid met het Cirque du Soleil. Komen onder meer langs: het tienerkoor Abrikoor (want een peach is een abrikoos), een vliegende trapeze met een sexy gay priester en een engel, een vertikalseil met een halfnaakte comédienne met okselhaar (ook dat is een statement), ritmische gymnastiek met lint en een fluopakje, een playbackende crossdresser, een klassieke stripclub-act van een trans-persoon, een groen-geschilderde danser die een meterslange boa uit de kont van Peaches tevoorschijn tovert, …
Heel vaak kloppen de elementen van de act met de provocerende inhoud van de songs van Peaches. De performances geven de songs een tweede of derde laag. Het is niet van ‘ik kan een kunstje en ik ben een visje in de juiste vijver, dus ik mag mee het podium op’. Het is provocerend en erotisch, maar niet inhoudsloos. Peaches is bovendien een begeesterende master of ceremonies die deze rollercoaster perfect in goede banen leidt en die ondanks een hoop rondrennen, kostuumwissels en meedansen geen enkele noot verkeerd zingt. Kudo’s van Peaches en het publiek in Gent gingen naar Sophia Rodriguez die twee maand na haar bevalling al opnieuw mee op het podium stond.
Het is niet eenvoudig om van alle acts er één aan te duiden die er bovenuit steekt, want elke act is een verhaal op zich. Maar mocht nu iemand mij een mes op de keel houden, dan kies ik voor Suzon Gheur met “Close Up”.
Ondanks al dat lof zijn er toch een paar kleine opmerkingen. Deze herneming kent maar een paar verschillen of evoluties ten opzichte van de oorspronkelijke voorstelling van vorig jaar.
Peaches is bezig met een anniversary tournee voor haar debuut ‘The Teaches Of Peaches’, maar daar wordt in deze ‘Smells like Peaches’ geen link naar gelegd. Peaches is de centrale figuur als zangeres en ze danst een flink stuk mee, maar ze blijft ver weg van de act zodra er enige acrobatie aan te pas komt. Het is dan wel een performance en geen klassiek concert, maar inzake beleving hadden een paar live-muzikanten dit spektakel naar een nog hoger niveau kunnen tillen.
En dan de locatie. Bij VierNulVier programmeren ze dit voor een zittend publiek, terwijl de electroclash van Peaches beter tot zijn recht komt met een publiek dat kan meedansen. Mocht het naburige wintercircus niet al verbouwd zijn, was dat een nog veel betere locatie geweest.

‘Smells like Peaches’ is op zich te leuk om niet te hernemen. Maar misschien is met de hernemingen van dit jaar de grens wel bereikt, tenzij je hiervan een rondreizende productie zou maken. Misschien kan er gekeken worden naar hetzelfde concept met andere albums van Peaches of van andere artiesten. Brittany Howard mag van mijn part altijd naar Gent afzakken met haar album ‘Jaime’.

Review van vorig jaar
Peaches - Smells like circus - Smells like Peaches (musiczine.net)

Organisatie: VierNulVier, Gent

Popallure presents - Cobra The Impaler weet makkelijk te overtuigen


Popallure organiseert doorgaans eerder mainstream rockconcerten, maar als ze iets in de metal doen, mikken ze meestal in de roos, zoals met hun openluchtconcert met Stake in één van de coronazomers.
Hun metalavond met Cobra The Impaler zijn er drie interessante bands op de affiche, die ongeveer in elkaars vaarwater zitten en die alle drie op de rand van een internationale doorbraak staan.
Popallure had bovendien het voordeel dat er zelfs in het brede metalgenre die avond bijna geen concurrentie was. Dat laatste is toch eerder uitzonderlijk als je op facebook de klaagzangen leest over een gebrekkige opkomst bij metalconcerten, maar niet dus bij Popallure. Cultureel Centrum Nova in Eke was op een handvol tickets na uitverkocht.

De aftrap werd gegeven door Turpentine Valley. Deze instrumentale postmetalband is dit jaar begonnen aan zijn internationale verovering, met concerten in onder meer Denemarken en Nederland. Volgend jaar maken ze in nog een paar andere landen hun livedebuut. De internationale uitnodigingen voor concerten volgen op de waardering voor hun tweede album ‘Alder’ dat in februari van 2022 uitkwam. Het is inzake internationale doorbraak misschien nog geen walk in the park voor Turpentine Valley, maar dit trio toont dat de aanhouder meestal beloond wordt.
In Eke bracht Turpentine Valley een set met vooral tracks van ‘Alder’ (“Veeleer”, “Sereen”, “Parabel”, “Neuron” en “Tremor”), aangevuld met publieksfavoriet “Trauma” van hun debuut ‘Etch’. Vroeger dachten we dat deze instrumentale postmetal het beste tot zijn recht kwam in de intieme setting van een kleine club, maar ook vanop de grotere podia weet dit trio makkelijk te overtuigen. De Nova was al bij de eerste akkoorden van Turpentine Valley goed gevuld en het publiek was meteen mee op deze donkere trip en zorgde voor enthousiast applaus.

Hippotraktor is een progressieve postmetalband uit Mechelen. Hun eerste EP ‘P’eau’ uit 2018 kwam een beetje onopgemerkt voorbij. Hippotraktor heeft een bandlid uit een inmiddels nog populairdere postmetalband, Stefan De Graef van Psychonaut. En Hippotraktor-gitarist Chiaran Verheyden was ook al producer voor Psychonaut en hun eerste full album kwam uit bij Pelagic Records, ook het label van Psychonaut. Dit vijftal tekende onlangs voor de hoogste stijger in de Staalhard 100 op radio Willy. Ze stonden dit jaar reeds op Alcatraz, Euroblast en Breda Barst en volgend jaar doen ze ArcTanGent in de UK, Graspop, Metaldays in Slovenië en Prognosis in Eindhoven.
Live kan een concert van Hippotraktor al eens wat statisch overkomen. Zanger en percussionist Stefan zingt terwijl hij naar de coulissen kijkt (en dus niet naar het publiek). Het is een beetje het handelsmerk geworden van Hippotraktor, maar zo gaat veel van zijn mimiek en expressie verloren. Heel af en toe gaat hij toch eens naar de rand van het podium om het publiek op te zwepen en dan zie je wat er mogelijk zou zijn mocht hij de hele tijd het publiek aankijken. De andere bandleden en de uitgekiende lichtshow compenseren het statische van de frontman voor een deel en in Eke leek dat beter te lukken dan op Alcatraz de voorbije zomer.
Hippotraktor combineert zijn progressieve postmetal met een vaak diepe groove en veel energie. In Eke brachten ze alle nummers van hun album ‘Meridian’ uit 2021, op “Juncture” na. Toen de band de set afsloot met een zinderende versie van “Beacons” was iedereen in de zaal al lang overtuigd.

Cobra The Impaler bestaat nog maar een goed jaar, bracht een album uit bij het befaamde Listenable Records en speelde op Headbanger’s Balls, Alcatraz en de Lokerse Feesten en enkele shows in Nederland: Into The Grave, Prognosis, de aftershow van Dream Theater in de AFAS.
Volgend jaar staat al een goedgevulde agenda klaar, met Prognosis, Bloodstock en ArcTanGent in in de UK, nog eens Into The Grave, Eurosonic en Dynamo Metal Fest in Nederland, Hellfest in Frankrijk, Metaldays in Slovenië en Summerbreeze in Duitsland. Een lijstje waar andere metalbands uit Vlaanderen met plezier een arm, een been of een orgaan zouden voor afstaan.
Dit vijftal heeft mooi zijn moment gegrepen en niet de fout gemaakt om tussendoor ook even langs alle jeugdhuizen te gaan. Geen kwaad woord over jeugdhuizen, want die hebben we hard nodig, maar als een band te lang op dat niveau blijft hangen, kleef je daar soms voorgoed aan vast.
Is een band als Cobra The Impaler dat dan wel waard? Zijn die zoveel beter dan al die andere beginnende bands. Er is meer aan de hand dan enkel het moment grijpen en dat verzilveren. Hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ heeft een soort van onderhuidse oerkracht in zich. Moeilijk te duiden, maar zeker aanwezig. De muziek is bovendien genre-overstijgend. Vaak is dat een nadeel voor een beginnende band, maar met de muziek van ‘Colossal Gods’ kan je zowel een progmetal-fan plezieren als iemand die houdt van snedige gitaarpartijen of een postmetal- of stonerfan. ‘Colossal Gods’ staat terecht in tal van eindejaarslijstjes en Cobra The Impaler stond op de benijdenswaardige plaats 66 in de Staalhard 100 van radio Willy.
Live is het vooral zanger Manuel Remmerie die de aandacht trekt en vasthoudt. We zagen hem al eerder aan het werk in andere bandjes, maar als frontman van Cobra The Impaler lijkt hij echt zijn draai gevonden te hebben. Met grote gebaren en veel charisma leidt hij de aanval. Vanop de flanken komen de voorzetten van de gitaristen James en Thijs die in Eke duidelijk stonden te genieten, met daarachter de solide ritmesectie als verdedigers.
Hoewel deze band van deze avond de jongste staat van dienst heeft en de minste releases, was meteen duidelijk dat zij als populairste band terecht als headliner geprogrammeerd stonden, met meebrullende fans op de eerste rijen en flink wat vuisten in de lucht tot aan de PA. Het publiek at uit hun handen en de energie tussen band en publiek was te snijden. Al bleek ook dat succes ook relatief kan zijn. Toen zanger Manuel vroeg wie het album al had gekocht, gingen maar een handvol handen in de lucht. Misschien is die vraag ook niet meer zo relevant in deze Spotify-tijden. En ondanks het herhaalde verzoek ontstond er niet echt een moshpit voor het podium. Waarop de zanger dan maar zelf een eind ging crowdsurfen bij afsluiter “Tempest Rising”.
Al bij al wist Cobra The Impaler in Eke makkelijk te scoren, maar als headliner hadden ze hun set toch nog mogen aanvullen met bijvoorbeeld een nieuwe track of een cover. Bij Popallure beperkten ze zich tot alle tracks van ‘Colossal Gods’ en kwam er geen toegift.

Deze metalavond was voor Popallure misschien een gok, maar dan toch een goed berekende gok. Hier lusten wij wel meer van.

Organisatie: Popallure

Axelle Red - A very special X-Mas - X-Mas time met een boodschap

‘Do they know its X-Mas time’ , Axelle Red wist dit dubbel rood maximaal te onderstrepen met haar ‘A very special X-Mas tour’ in deze periode . De magie van kerst, het chique en de kitsch met de kerstboom, het kerstverhaal, de -liedjes , de sprookjes, de lichtjes, de sneeuwvlokjes, de markten, de gezellige sfeer, enz , … vroeger en nu verenigen zich. Anderhalf uur genoten we van haar X-Mas songs in een soul/funk/jazz popkader , die ze opgestoft had in een album die deze knusse sfeer perfect benadert.

Axelle Red is een gerespecteerde dame van een bijna 30 jarige succesvolle carrière. Haar puike sing/songwriting tekent de ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk; naast haar eigen materiaal zitten deze X-Mas songs, in deze zelfde formule, eenvoudigweg goed in elkaar.
We ervoeren letterlijk een rode gloed van haar warm concert in een emotievol kader van tristesse, melancholie, vreugde, samenhorigheid en herkenning door de integere, aanstekelijke ritmes.
Axelle Red heeft een goed op elkaar ingespeelde begeleidingsband , met negen staan ze op het podium, twee backing vocalistes en blazersectie incluis, een soort bigband, wat haar talent en materiaal onderstreept. Het tilt het niveau van het kerstmateriaal op. Erg mooi!

Onze ‘el sympathico’ heeft een X-Mas album uit , een album van gekende en minder gekende kerstliederen, nummers die je altijd hoort en ... niet altijd hoort; het is goed dat ze even worden bovengehaald in deze periode . Ze geeft er met haar band een eigen swing en muzikaal gezicht aan .
Een ‘winter wonderland’ wordt gecreëerd , met een gordijn van lichtjes, bandleden met een rendiermuts , haar eigen witte bontjas, glitters en een grote kerstbol midden het plafond, omgeven van een rode gloed.
Erg mooi is dat ze muzikaal wordt omgord van een eigen ‘rood’ jasje van pop , soul, funk , jazz en variété . Een cabaresk muzikaal pakje dus door die brede aanpak , die de Engelse , Franse en de Nederlandse taal samenbrengt .
“White X-mas” en “White X-mas what it means to me” openen het toepasselijke concert in deze donkere dagen van vrede, solidariteit en family time. Tussenin geeft ze indrukken weer , heeft ze enkele verhaaltjes klaar , blikt ze terug naar wat deze tijd betekende in familieverband en maakt ze de link met haar eigen gezin .
En er zijn de anekdotes of het spelen met vertalingen, en kom je al snel uit op “Santa Claus is coming to town” , een dertig jaren klassieker die al oneindig vele versies kent, maar nog steeds die kenmerkende sfeervolle touch kent . “Rudolph , the red nose reindeer” kreeg een swingende jazz sound en Piafs “Le Noël de la rue” behield z’n ingenomen karakter .
Het verhaal is even belangrijk … elkaar niet afweren , maar elkaar vinden, samenbrengen, elk met z’n goede en minder goede kantjes. De kindertijd verbonden aan sprookjes, dromen hebben hier ook hun plaatsje veroverd.
De funk van James Brown en Stevie Wonder was evenzeer verbonden met deze optredens. “Brand new X-Mas” (Hot Chocolate) werd mooi uitgediept, en “Someday X-Mas” werd sober gehouden met de pianotunes , gedragen door haar innemende , emotievolle vocals .
De kersttijd werd meer dan ooit beklemtoond met “My favourite things” , “What the world needs now”, “Little drummer boy” en “Stille nacht” . Haar drie dochters (Billie-Gloria-Janelle) schoven vocaal aan de dis in de refreinen en melodietjes. Mooi om dit ‘Red’ gezinnetje bij elkaar te horen zingen .
De X-Mas sfeer werd optimaal door de stroop en meligheid van het cozy “Let it snow” en het cabaraske “Santa baby”. En net dan laat Axelle haar eigen hits los als “Le monde tourne mal”, “Sensualité” en “Parce que c’est toi”. Iedereen veerde recht , klapte in de handen en maakte een heupwieg . Een kerstfeestje met een diverse invalshoek dus . Uitwuiven gebeurde door die ultieme “Xmas song war is over“.

Dit optreden was er één van kitsch en emotie door een dame die er staat, speelt met taal, indrukken, ervaringen , wijsheden vertelt en die de liefde naar elkaar een warm hart toebedeelt; het is een feest van herkenning met X-Mas time, die muzikaal evergreens met minder gekende nummers in die stijl versmelten. Kortom, X-Max time met een boodschap dus!

Organisatie: Greenhouse Talent ism Cultuurcentrum Brugge

Sylvaine - ‘Nova’ release - Hier heerst de duisternis

Kathrine Shepard, is een Noorse multi-instrumentalist wiens laatste elpee, 'Nova', in maart verscheen onder het pseudoniem Sylvaine. Sylvaine kwam deze plaat voorstellen in een zeer goed vol gelopen Jeugdklub Paddenstoel in Groot-Bijgaarden, een klein en intiem zaaltje dat wat doet denken aan een kelder , vergelijkbaar met die obscure underground clubs waar we vroeger wel eens vertoefden. Binnen een donker doomachtig kader stonden naast Sylvaine nog drie andere bands op de affiche: Aufhetsung, Splendidula, Fvnerals, die de duisternis als vriend hebben.

Aufhebung (****) is een Belgische post-metalband die in de zomer van 2020 werd gevormd door leden van twee voormalige bands. Aufhebung,, is sindsdien meermaals van bezetting veranderd, met als enige drie vaste leden de componisten/gitaristen Simon Neskens en Sebastiaan Wets en geluidsontwerper Joris Vanschoren. Zij worden nu aangevuld met August Corthouts op bas en Vladimir Navrat op drums. De band slaagt er over de hele lijn in die haren op je armen recht te laten komen door de intens verschroeiende riffs en diepgaande drum partijen en ze telkens weet op te bouwen naar een donkere climax. Het opbouwen en afbreken van die geluidsmuur (alle registers opentrekken door een spervuur van gitaar, drums en keys) en de ingetogen passages weten in te werken en zijn pakkend. Aufhebung  bracht eerder dit jaar zijn debuut 'Chasms' uit. De keys zorgen voor een uniek mystiek sfeertje. De band klinkt hierdoor origineel in het genre van post metal en wist ons goed te overtuigen.

De doom/sludgeband Splendidula (*****)  heeft niet de gemakkelijkste periode achter de rug …  Hoe vang je het verlies van een bandlid op en het feit dat de line up compleet door elkaar wordt geschud … Veel bands zouden al lang de handdoek in de ring hebben gegooid. Maar Splendidula blijft niet bij de pakken zitten, en gaat gewoon stevig door.
Splendidula is een band die duisternis prefect aanvoelt. We kregen weer dat intense, warme gevoel van vroeger. Ohja, in Asgaard Gentbrugge, een goede maand geleden, vielen ze wat lichtjes door de mand. Voor sommige muzikanten leek het wat zoeken naar de juiste plaats en sound binnen de band, begrijpelijk gezien de omstandigheden.
Een maand later zien we echter een zeer goed geoliede machine op het podium. De muzikanten, gitaristen halen niet alleen verschroeien uit, ze staan ook heel beweeglijk te soleren, en zorgen voor ondoordringbare muur rondom de fragiele Kristien Cools, die een soort bescherming heeft tegen demonen die haar willen aanvallen. De knallende drumpartijen doen naar goede gewoonte de muren om ons heen daveren. Kristien kan haar veelzijdige stem op de voorgrond laten komen. Haar vocals balanceren tussen zalvend en hoog uithalen, die wat ligt tussen angst en weemoed.
Kortom: Splendidula is nu duidelijk klaar om de duisternis muzikaal effectief goed te omarmen.

Fvnerals (****), ontstaan in 2013, moet het vooral hebben van een eerder intieme, ingetogen hypnotiserende sfeer. Een muzikale wandeling in donkere gedachten biedt Fvnerals ons aan. Ze doen het via een behoorlijke minimale aanpak waarbij toch lichtjes met geluidsnormen wordt geflirt. De magische  klankentapijtjes en de subtiele vocalen  hebben een bijzondere bedwelmende inwerking. De band vermengt dan ook  op zeer uitgekiende wijze elementen van donkere ambient, doom, drone, post-rock... om dit doel te bereiken, en slaagt met brio in hun doel, zalvend en rusteloos.

Ook die uitersten zijn te horen in de set van Sylvaine (*****) . Op de Elpee  'Nova'   wordt gezocht naar een evenwicht tussen sereniteit en chaos. Tussen een uiterlijke en innerlijke wereld. Tussen menselijk leven en het spirituele. Een scala aan extreme emoties dus, waarbij het menselijke bestaan op uiteenlopende wijze uit de doeken wordt gedaan. 
Het balanceren tussen zoveel uitersten is wat Sylvaine echter niet alleen op plaat doet, ook live blijkt de band rond Kathrine Shepard een veelzijdigheid te brengen, gedrenkt in een doom sfeertje, van stiltes naar een verschroeiende aanpak waarbij alle registers worden open getrokken. De lagen bouwen op, en er zijn verrassende en onverwachte wendingen.
Sylvaine speelt vocaal als in de instrumentatie in op elke emotie op uitgekiende wijze. Een boeiend, gevarieerd aanbod; het roept engelen als demonisch wezens op, een wandeling tussen donkere krochten met een bundeltje van licht.
Sylvaine gaat ruim een uur die confrontatie aan tussen licht en duisternis. Een overweldigend gevoel van welbehagen van de duisternis werd gecreëerd.

Erik Vandamme - Met dank aan Musika.be

Organisatie: Season of Mist, JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden + Sylvaine (release)