Maison Dieu is een Italiaans mystic doomrock-trio dat met ‘Herbacea’ een knappe EP uitgebracht heeft. Ze deden in januari nog een kleine tournee door Europa waarbij ze halt hielden in Ieper en Gent.
De band bestaat al een tijdje en toch is deze EP hun eerste release. De band wil in de releases songs bundelen die iets met elkaar gemeen hebben. Op ‘Herbacea’ zijn planten en kruiden de gemeenschappelijke noemer. En dat zijn heel onschuldige kruiden, niet de geestverruimende kruiden van de stonerbands dus. Wel planten als klimop, aronskelk, alruin (liefdesappel) en salie. Hoewel we de lyrics niet goed kunnen volgen, zijn dat wel allemaal planten waar best wel een leuk verhaal bij te verzinnen valt. Het is misschien geen klassiek thema, maar deze band doet er wel iets moois mee. In de lyrics van zangeres Ester zitten vaak mantra-achtige herhalingen die alles een extra mystiek chachet geven.
Muzikaal is mystic doom een treffende definitie. Stoner en psychedelica zijn nooit ver weg. Dit is niet het droeve of neerslachtige van heel wat andere doom. Wel zit er iets sjamaan-achtig in, zoals bij Heilung en Wardruna. Denk aan die bands en denk er dan nog wat andere bij, zoals een Witch Piss, (de eerste versie van) Splendidula, The Girl Who Cried Wolf, Katie Kruel, My Baby en Chelsea Wolfe.
Maison Dieu biedt een mooie gelaagde sound en vaak vroeg ik mij af hoe ze dit als trio voor elkaar krijgen, maar het zijn natuurlijk studio-opnames.
De beste track van de vier songs op de EP ‘Herbacea’ is “Mandragola”.
https://www.youtube.com/watch?v=jh0xPTyVhSs
Messier Thirtheen is een Griekse band die al een paar EP’s uitbracht voordat ze op de proppen kwamen met dit debuutalbum. Het was sinds de oprichting in 2020 wat zoeken naar het juiste genre, maar wat ze op ‘Stay For A While’ laten horen, klinkt als cosmic grungegaze, een esotherische mix van grunge en shoegaze.
Er komen heel wat invloeden langs bij Messier Thirteen, vernoemd naar een cluster van vele honderdduizenden sterren. Aanvankelijk waren dat My Bloody Valentine, Ride en Slowdive. Later voegde het viertal uit Athene daar nog Nothing en Whirr aan toe. Zelf zouden wij daar als referenties nog Eosine, Beech, the Haunted Youth, Beach House en Cigarettes After Sex aan willen toevoegen, maar dan bozer en met meer grinta. Daarmee krijgt u al een idee, toch?
Er zit wat emotie, wat mysterie en zeker zelfs een lichte dreiging in de songs. Deze Grieken wekken een soort van zwevende, inerte energie op, een zware luchtbel van emoties die langzaam wegdrijft naar de avondzon. Atmosferisch maar zeker niet lichtvoetig. De lyrics zijn introspectief en gaan over twijfel, verlies, de breekbaarheid van het leven en de liefde en over rouw.
Hoewel deze band niet voluit vernieuwend is, is hun aanpak knisperend fris en fruitig. De uitblinkers op ‘Stay For A While’ zijn voor mij “James’ Sad Song”, “Apartment” en “313”. Dit album is beschikbaar op vinyl en digitaal op Bandcamp.
Messier Thirteen is het soort band dat ik graag eens in het Belgische clubcircuit zou zien langskomen.
https://www.youtube.com/watch?v=4zlWToVdtYo
Gender Reveal Atomic Bomb is een jong Vlaams punkbandje. Het is afwachten of ze zo ver zullen geraken als een Funeral Dress, the Kids of Belgian Asociality. Afgaand op hun andere songs op hun vi.be-pagina leg ik terzake de lat nog niet te hoog. Maar met hun nieuwe single “Girls To The Front” ben ik wel helemaal mee.
Deze rommelig ingespeelde ode aan de Riot Grrrls-beweging heeft alles in zich om uit te groeien tot een anthem: cathcy, direct meebrulbaar en puntig. Pers dit op 7” vinyl en het verkoopt gegarandeerd als zot bij de concerten. Voor fans van Clamm, We Hate You Please Die, the Mono Kids en Sprints.
Check deze jonge band zeker ook eens live. Ze zijn overal
https://www.youtube.com/watch?v=W5DTHV-lUmQ
Nicole Selivan was nog maar 20 toen ze twee jaar geleden de oorlog in haar thuisland Oekraïne ontvluchtte en haar nog prille muziekcarrière achterliet. In Brussel ontmoette ze King Viktor-leden Arno De Ros en Tom Stokx (zie ook The Haunted Youth) en onder de magisch mystieke noemer Salvia sloegen ze de muzikale handen in elkaar.
De bandnaam lijkt wel oké. Toch zijn er al op z’n minst een hardrockband in de VS en een Griekse postpunkband met exact dezelfde naam. Het vat met pakkende groepsnamen is niet onuitputtelijk, maar met een beetje moeite zat hier misschien wel een mooie samenstelling met Salvia in.
Maar terug naar de muziek. Een strakke baslijn en pulserende elektronische drums geven Salvia’s muziek een duistere en tegelijk dromerige energie die verwant is aan de dreampop, new wave en gothic. In het promo-praatje vallen dan interessante namen als Boy Harsher, Lebanon Hanover, Current Joys, The Cure, Whispering Sons en The Haunted Youth. Afgaand op debuutsingle ‘Time’ houden wij het op een bruisende mix van Baby’s Berserk en Sylvie Kreusch, of van SX en Dead Astropilots, of van Oorpool en Nel & JP, maar dan in het Engels.
De sombere kant van Selivans muziek en lyrics is naar verluidt terug te voeren naar haar jeugd in Kiev, waar ze opgroeide als kind van begrafenisondernemers. Omringd door smart, verlies en afscheid ontwikkelde ze een onvoorwaardelijk respect voor de dood, vergankelijkheid en de tijd. “De tijd ontziet niemand en stopt niet”, zegt Selivan. “Daarom is het mijn levensdoel om in het nu te leven en mij over te geven aan emoties. Ook mijn muziek staat in het teken van emoties, doorgaans donkere. En ik hoop dat de luisteraar ook zulke emoties toelaat, om even te ontsnappen aan de rauwe ratrace van het moderne leven en gewoon méns te zijn.”
Salvia is met ‘Time’ geselecteerd voor De Nieuwe Lichting van Stubru en wat ons betreft is dit één van de betere deelnemers van deze lichting. Je vindt ‘Time’ nu al op Spotify en straks waarschijnlijk overal op het grote net.
Time - song and lyrics by SALVIA | Spotify
Nikki Roger is vandaag nog altijd de speeltuin van Nikki Kiekens die je misschien beter kent van Tien Ton Vuist, de band die wij al een heel decennium de hemel in prijzen, maar niet dat iemand dat wil horen. Van die band, gegroeid van een duo tot een vierspan, komt er later dit jaar een album uit. Maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met een nieuw album met dertien nummers.
Onder de nom de plume Nikki Roger lanceerde hij in 2021 al het studioproject Pangolin People en nu is er dus een release als Nikki Roger. Voor wie nog kan volgen: later dit jaar is er de heruitgave van de EP ‘No One Asked For Pangolin People’, met nummers van Pangolin People door Nikki Roger. Je leest er alles over in het interview dat we binnenkort op deze site brengen.
De nieuwe Nikki Roger-track “Just Take A Minute” lag naar verluidt vijf jaar te schimmelen op een harde schijf tot ze hem uit zijn digitale winterslaap rukten. Die ‘ze’ dat zijn behalve Nikki nog Tijl (zijn bandmaatje bij Tien Ton Vuist en van Sly & The Good Guys) en Egon De Mil, nog een veteraan van de scene in Oudenaarde. “Just Take A Minute” is een universele oproep om af en toe eens op de pauzeknop te duwen.
Muzikaal is het gepolijste, catchy, zachte indierock zonder veel complexen en met op het einde een knappe gitaarsolo. Een beetje The The, The Radar Station, The War On Drugs en Coldplay, als die laatste geen ‘verboden’ referentie is. En ook een beetje als Pangolin People.
https://www.youtube.com/watch?v=W9JfRv7NgJQ
Uit Zeeland, net over de grens met Vlaanderen, komt de wolvenroedel Inherited. Deze jongelui wonnen met sprekend gemak de Nederlandse Metal Battle en speelden zo op Wacken, Roosendaal Open Air, Baroeg Open Air, Kreekrock, Kashfest en nog wel meer grote en kleine festivals. Ze stonden zopas nog in de Elpee in Deinze. En volgend jaar dikken ze dat lijstje nog aan met onder meer Vestrock in Hulst en South of Heaven Fest in Maastricht.
Hun livereputatie hebben ze al, maar kunnen ze het ook waar maken met releases? Wie daar zou aan twijfelen, moet maar eens naar hun nieuwe digitale single “Urban Guerilla” luisteren. Dat is een bom van groove en thrash zoals we dat eerder gehoord hebben bij Pantera en de vroegste versie van Sepultura of Slayer. Zowat alles zit goed op deze single: goeie sound, knappe compositie, bij momenten hardcore-militant en direct meebrulbaar.
“Failed To Resist” en “Shitface” waren al leuke singles, maar met deze “Urban Guerilla” gaat gegarandeerd iedereen voor de bijl. Er wordt gewerkt aan een album en dat is iets om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GgXB8-RLuzg
Shirt.jac-Mambo is het zoveelste alter ego van Nederlander Michel Geelen die je misschien kent van zijn huidige punkorkestje The Mono Kids en nog een tiental andere, eerdere bands. Dit is zijn lo-fi-solo-uitstapje. Nou ja, lo-fi. How low can you go in the fidelity? Deze thrash-rock rammelt aan alle kanten en voor de vocalen kunnen wij enkel een roestige stofzuigersound als eerlijke referentie vermelden.
Maar leuk is het wel, deze collage van schijnbaar half uitgewerkte ideeën voor akkoorden en lyrics. De helft van de songs op ‘When A Cowboy Sings The Blues’ haalt niet de grens van de twee minuten en de akkoordenschema’s zijn vaak heel beperkt. Energetic low-fi fuzzrock met een punky DIY-attitude in het kwadraat. Ondanks de albumtitel hebben we nauwelijks invloeden van country of (klassieke) blues kunnen horen. Het dichtst in de buurt van die twee genres komt de retro-vibe in “Com’on My Little Darling”.
Er staat een cover op het album. “Foggy Notion” is een interpretatie van de gelijknamige song van de Velvet Underground. Het is zelfs één van de beste songs van dit album, en hij past hier ook helemaal perfect in het plaatje.
Op het vorige album van Shirt.jac-Mambo, het eerder dit jaar verschenen ‘Some Songs For All the Be-Bop Boys/Girls’, stond een cover van Captain Beefheart. Dan moet er op het volgende album wel iets van Frank Zappa langskomen, toch?
We moeten daar eerlijk in zijn: sommige nummers op dit album zijn best aardig, maar ze komen zelden in de buurt van Velvet Underground of Captain Beefheart. In dit project vinden we wel de experimenteerdrift en de nonchalance van de Velvet Underground en de Pixies, maar niet meteen de cool-catchyness van die bands. Bij “Watch It Go” dacht ik wel heel even dat dat misschien klonk als een lost tape die door Lou Reed was ingezongen. Als we zoeken naar Belgische referenties komen we uit bij de Vuilbak-releases van Sleath of bij Kloot Per W of King Dick, maar geen van die drie zit helemaal op exact hetzelfde spoor.
Er komen veel heel verschillende en sprankelende ideeën langs op dit album, maar die botsen niet genoeg met elkaar. Het zijn natuurlijk ook heel grote namen waar dit project zich aan spiegelt. Iconen waar 50 jaar later niemand in de buurt van kan komen, omdat we ze zo geïdealiseerd hebben.
Mijn favorieten op dit album zijn “Foggy Notion” (zou een onafgewerkt nummer van Eels, G Love And The Special Sauce of John Spencer kunnen zijn), “Ultra Gold Gold” (surreëele postpunk) en “Stay Around” met zijn wel heel roestige vocalen.
https://shirtjac-mambo.bandcamp.com/album/when-a-cowboy-sings-the-blues
Boy Minos is het alter ego van singer-songwriter Stanley Christiaensen, Deze Antwerpse verhalenverteller gaat vanuit zijn slaapkamer op zoek naar een plek waar hij kan ontsnappen aan de dagelijkse zorgen.
Het accentje in stem en de Engelstalige lyrics van Boy Minos op zijn gelijknamige EP klinken heel ‘British’ en we kunnen hetzelfde zeggen van de muziek. Met de heel aanwezige melancholie erbij horen wij op “The Riddle” en “Leave You Behind” raakpunten met Nick Drake en Elliott Smith of meer recenter Elbow en Bon Iver. Dat zijn grote namen om mee vergeleken te worden en dat is misschien wat vroeg voor Boy Minos. In eigen land denken we aan The Sands, The Me In You, Vito en Pauwel. Op “Delawhere” doet hij mij dan weer onwillekeurig denken aan The Kooks terwijl het een ode is aan de Drop Nineteens. Het zal aan mij liggen, maar als ik dit nummer hoor, ligt Delaware niet langer aan de Atlantische oceaan maar voortaan in het Engelse stadje Brighton.
Maar er is nog meer te vinden bij Boy Minos. De laagjes die hij over elkaar legt “In The Park” zijn een meer dan vette knipoog naar de psychpop van de jaren ’60 en ’70. Denk met de mellotron op overdrive aan het zomers-naïeve geëxperimenteer van Boudewijn De Groot op ‘Picknick’, maar misschien nog meer aan de Britse lsd-trippers van die tijd: Airbus, Web, Kaleidoscope, …
Muzikaal is dit absoluut ear candy, maar het gebeurt maar op één van de vier nummers van deze EP. Dit ene nummer is misschien te goed om verder niets meer te doen in die richting en tegelijk sluit het niet mooi aan op de andere, meer klassieke slaapkamerpop.
https://www.youtube.com/watch?v=UCJnp-6qph8
Mary’s Gold is een nieuwe Belgische band die inspiratie vindt bij onder meer Foo Fighters, Nirvana en Royal Blood. Ze hebben twee maanden geleden hun eerste nummer opgenomen en dat is zopas uitgekomen op alle streamingplatformen.
“Creature” is een onstuimige rocker die inderdaad een eresalut brengt aan de drie voornoemde bands en dat zijn nochtans niet van de minste. Productioneel is deze track een ongeslepen diamant. Er zijn er dus nog wel een paar punten waarop Mary’s Gold misschien nog beter kan scoren (een massievere wall of sound), maar in songschrijven en branie verdient dit ingangsexamen de hoogste onderscheiding. Hij heeft alles wat je een jonge rockband verwacht.
Dit is het soort van bandjes dat je meteen aan het werk wil zien in het clubcircuit, want deze jongelui hebben het rock-hart op de juiste plaats.
https://open.spotify.com/album/1Fu0wNz0nHQOuLEbACP1C
Dark Matter Annihilation is het soloproject van de Nederlandse multi-instrumentalist Thomas Pathuis, gevestigd in Rotterdam, Nederland. Na jaren actief te zijn geweest in deathmetalbands, is hij een nieuwe richting ingeslagen, naar de kosmische blackmetal. Als Dark Matter Annihilation brengt hij al sinds 2018 releases uit via Bandcamp.
De muziek van Dark Matter Annihilation koppelt de intensiteit van blackmetal aan rijke, atmosferische lagen en de Nederlander schuwt daarbij de synthesizers niet. “Ik, Antichrist” is misschien wel zijn meest ambitieuze release ooit. Niet enkel omdat de track ruim 10 minuten duurt, maar ook omdat hij er een break in verwerkt die doet denken aan gabber uit de discotheken van vroeger. De lange track maakt zijn ambitie waar. Alles hangt organisch aan elkaar en het verveelt voor geen seconde.
De weinige lyrics - in het Nederlands - bieden weinig houvast voor de luisteraars van “Ik, Antichrist”. Het lijkt een combinatie van willekeurige gedachten en wat je uitkraamt tijdens een acid trip. In de backings is onder meer Nicky Van der Schaaf te horen, van vroeger bij Hammer of Dawn, Alantia en Horizon Tide en nu bij Serotonia.
Je kan deze release aanschaffen als cassette, met op de B-kant een instrumentale versie.
https://darkmatterannihilation.bandcamp.com/album/ik-antichrist
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes onuitgebrachte nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
“Bad Habits” is het eerste wapenfeit van Maxime Rouquart sinds zijn vorige single en album (toen solo) in 2021). “Dirty Motherfucker” haalde de eindejaarslijstjes bij Radio Willy. In 2024 is hij terug, deze keer met een band, Het Nieuwe Normaal, waarmee we hem al aan het werk zagen in de Schakelbox in Waregem. Na het verzorgen van voorprogramma’s voor onder meer het New Yorkse A Deer A Horse, The Guru Guru en Captain Kaiser is de tijd rijp voor een eerste release met Het Nieuwe Normaal.
“Bad Habits” is in dynamiek en uitvoering schatplichtig aan nineties rock (Melvins, Teenage Fanclub, Sweater, Lemonheads, Sonic Youth,…), wat we ook in Waregem al hoorden. In de lyrics vertelt Rouquart aan de hand van een anekdote uit zijn jeugd een tijdloos verhaal over machteloosheid, liefde en schuld. “Bad Habits gaat voor mij over hoe we als mens zodanig bedwelmd kunnen worden door de schoonheid van iets weerloos waardoor dat we het, in een poging om het ons eigen te maken, kapot kunnen maken. Het gaat over relaties, tussen mens en natuur maar tegelijk ook tussen elkaar. Het is die dualiteit die ik in de muziek probeer vorm te geven”, vertelt Maxime over de song.
Het artwork is ook al van de hand van Maxime en met zijn stijl, ontleend aan tekenfilms uit de jaren 20, alludeert hij op het thema van terugkijken. “Het romantiseren van het verleden is iets dat ik vandaag vaak zie terugkomen en ik vind het zelf ook verleidelijk om te doen, hoewel ik besef dat het ook gevaarlijk kan zijn. Daar zit een soort naïviteit in die ik heel interessant vind om mee te werken.”
“Bad Habits” klinkt alsof de nineties helemaal terug zijn en sluit daarmee aan op andere jonge bands die in dat tijdvak de lekkerste kersen proberen te plukken. We denken aan onder meer Eosine, Deadletter, Lightspeed, Ampul, Komisar en The Black Gasolines. In dat rijtje zit Het Nieuwe Normaal misschien het hardst of dichtst op het spoor van de indierock/grunge/nineties-4AD. Leuke single, catchy en toch nergens een kopie van de grote voorbeelden.
https://www.youtube.com/watch?v=ZE_FiEW5u0k
Nederlands 
Français 
