Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en  Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All’ (2017)  en ‘Give Space’ (2018) liet de band al horen van vele markten thuis te zijn; ze verleggen hierbij jazz gerelateerde grenzen. 'Brick Smoke Basement' is net uit en krijgt door elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we
“Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren.
In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een  klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Na een bijzonder aanstekelijk en  groovy klinkende “Brick Smoke Basement” horen we een band die alle kanten uitgaat en die ons doet wegdromen naar een kleurrijk landschap.
De band houdt van experimenteren met op z’n minst vaak vreemde geluiden en contrasten, als op “Malinka” . Op “No Blame” is het klankentapijt onheilspellend maar is de gemoedsrust niet veraf. “Dark Days” is live als op plaat een unieke parel in het genre.  “Aime” brengt je in een onderwereld van donkere, spookachtige taferelen.
De band tast op ‘Brick Smoke Basement’ de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. “Een soort kortverhaal'' , vertelde de band ons in een interview. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.

Brick Smoke Basement 02:00 Malinka 04:36 No Blame 04:08 Dark Days 05:46  Aimé 04:05

De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud zijn al een tiental jaar bezig. Ze hebben intussen één EP en twee full albums op de markt, ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Nu is de nieuwste schijf uit, 'Torque'.
Na een op zijn minst wat vreemde intro , zijn we vertrokken voor een fris potje aanstekelijke progressieve rockmuziek. Op “Heat of Darkness” worden alle registers stevig open getrokken, en hoor je al hoe de heren elkaar blindelings vinden, strak in het pak, lekker opzwepend en lichtjes melancholisch. De weemoed vind je terug in de stem van Daan die alles uit de kast haalt om ons te hypnotiseren; een stem die ligt tussen Ozzy en Rob Halford.
Een verwijzing naar Judas Priest is subtiel aanwezig als je luistert naar een song als “Big Bang theory”, een klepper van circa zes minuten en het magistraal epische “Cloud overture”, een korte, krachtige parel die blijft hangen. Ook Dream Theater horen we, “Under the horizon”, door het sublieme gitaar- , bas- en verschroeiende drumwerk,
Armed Cloud beschikt over een eigen smoel en is met recht en rede één van de grote namen binnen de symfonische/progressieve metal in Nederland.
De erkenning naar een breed publiek blijft nog een beetje uit; bizar , want als je een nummer als “Wound in my heart” hoort, word je omvergeblazen door de stevige mokerslagen, . Stadionrock met een krop in de keel.
Wanneer de emotionele stem van Daan versmelt met de gitaar en drums, beland je in een emotionele rollercoaster. “Awaiting the sound of the chimes” is een meer dan twaalf minuten lang huzarenstuk, indrukwekkend, imposant en van een adembenemende schoonheid. Technisch sterk zowel qua instrulmentatie als qua vocals. Ook het spelplezier en de emoties spatten uit de boxen; je wordt diep ontroerd , en je kan uit je dak gaan. Het is een voortdurend schipperen in uitersten door die variaties.

Armed Cloud staat met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte, dus  klasse band en klasse plaat!
Tracklist: Torque 01:39 Heat of Darkness 04:52 Big Bang Theory 06:13 Torque II 01:44  Cloud Overture 02:51 Under the Horizon 06:17 Wound in my Heart 05:49 Awaiting the Sound of the Chimes 12:53

Op Rock Herk 2018  was één van de interessantste ontdekkingen Mantis. Deze alternatieve, noise, post-rock, pogojazz band - volgens de omschrijving op hun facebook pagina - is al sinds 2014 bezig. Het debuut 'Magnolia' zet Mantis zich definitief op de kaart.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/70904-magnolia.html .
Eind november kwam er een nieuwe plaat uit; deze release was eigenlijk vroeger voorzien maar door de algemeen gekende redenen uitgesteld.
‘Magnolia' is vergelijkbaar met het openen van de doos Pandora … Je weet niet waar je aan begonnen bent als je  deze trip aanvat . Over een hobbelig parcours kom je tot gemoedsrust, en word je meegesleurd in een wervelstorm, een tsunami en een verwoestende orkaan. Eens alles om jou is plat gespeeld, kom je terug met beide voeten op de grond. Totaal buiten adem en verweesd., schreven we  over 'Magnoilia'.
Die lijn kunnen we doortrekken op 'Glint'. Vanaf “Stereo No Aware” kom je in een landschap terecht, waarbij de band verrassend uithaalt en rustpunten toevoegt. Door de hypnotiserende inwerking, blijf je gespannen luisteren en genieten. Het leuke aan deze band is dat je er puur muzikaal geen speld kunt tussen krijgen; of ze het bewust doen of niet, ze zetten je steeds op het verkeerde been. Luister maar naar “Now, forever”. Wat een variaties. Mantis, zorgt voor een weemoedige sfeer, klinkt dreigend en experimenteert met geluiden. Alle registers kunnen worden opengetrokken, een oorverdovende climax volgt, om daarna weer die deugddoende gemoedsrust te doen neerdalen. Voortdurend schippert Mantis tussen die uitersten. “Low Well”, “Coal Maze” en “Now forever” balanceren hierin. Een interessante en avontuurlijke aanpak die wordt  doorgetrokken tot het eindpunt “Pole Waste”.

'Glint' is een kleurrijke, gevarieerde plaat in het genre, die het bewandelde pad van de band verderzet. Een plaat die je omverblaast en je ontroert. Sterk overtuigend!

Tracklist: Stereo No Aware 05:59 Tropic Of Nothing 08:22 High Drought 01:35 Low Well 05:44 Coal Maze 05:15 Altamont 09:16 Now Forever 04:48 Hessian 04:49 Pole Waste 05:49

pogojazz/post-rock/noise
Glint
Mantis
 

Witchrider is een alternatieve stoner rock groep uit Graz, gevormd in 2012. Het idee voor de bandnaam is ontleend aan slaapverlamming aka. 'Riding the witch'. De Oostenrijkse band profileert zich binnen de stoner rock. Onlangs verscheen een nieuwe plaat 'Electric Storm'; de titel dekt de lading … een elektrische storm ontketenen doet Witchrider zeker en vast.
Op “Shadows” worden de registers volledig open getrokken, in de gitaarriedels drijft Witchrider het tempo op. De explosieve drums en de gitaar lijntjes zijn een meerwaarde. Naast de typische gitaar/zang en drums voegt Witchrider soms elektronische klanken toe. 'Electric Storm' toont een Witchrider aan die stevig , energiek kan uitpakken. Ook het stormachtige “You Lied” en “I Am Confused” zijn de moeite, waarop stil zitten onmogelijk is. Op ingetogen momenten blijft Witchtrider harten raken,
“Keep me out of it” bezorgt je koude rillingen en is boordevol emotie, waarop je lekker kunt headbangen met de luchtgitaar in de hand. Prachtig.
De groovy, aanstekelijke, energieke werkwijze overtuigt , check nummers “First you break”, “It's crooked” en afsluiter “The Weatherman”.
De band wordt vergeleken met Foo Fighters en Queens of the stone age, maar beschikt ook over een eigen smoel. De elektronica is surplus. De songs stralen een typische stoner rock sfeertje uit,

Tracklist: Shadows (4:32) You Lied (3:32) Electrical Storm (4:42) I am Confused (3:07)  Mess Creator (4:23) Let Go (5:10) First You Break (5:46) Keep Me Out of It (4:40)  It's Crooked (4:24) Come Back (5:21) The Weatherman (4:41)

Stonerrock
Electric Storm
Witchrider
 

Light Field Reverie is een trio van muzikanten die al een sterke background hebben. Zangeres Heike Langhans is sinds 2012 vocalist bij Draconian, terwijl bassist Scott Logde en multi-instrumentalist Mike Lamb hun sporen hebben verdiend bij Sojourner, en die houden van een zwart tintje. Het getalenteerde trio brengt met 'Another World' een debuut uit waarbij de sfeerschepping voorop wordt geplaatst, intens op je gemoed werkt en donker van aard is. Met net dat sprankeltje hoop aan het eind van die donkere tunnel …
Het bijna zeven minuten durende “Ultraviolet” zet dit meteen sterk in de verf. IJzingwekkende klanken in een donkere walm spreiden zich over de luisteraar op een bijzonder hypnotiserende wijze; de heldere stem van Heike bezorgt je koude rillingen, die door de weemoedige omkadering je tot een donkere gemoedsrust brengen.
De kers op de taart wordt geleverd door Emilio Crespo, zanger van Sojourner  die bij sommige songs als “Ghost Birds” vocal de grauwe en ruwe kant van de duisternis laat horen. “The Oldest House” klinkt pikdonker, een walm van intense duisternis doen je naar adem happen.
Light Field Reverie neemt je mee naar een donker gedachtengoed door de toegevoegde gothic en doom. Een intens geheel. We laten ons gewillig neervlijen  in die donkere trance, zowel in de instrumentatie als in de vocals . De zachtmoedige stem van Heike straalt een soort hoop uit waardoor je dan ook prompt  het licht ziet in die donkere tunnel.
Je komt terecht in een spook-/sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt en waar duister en licht een eeuwige strijd aangaan, zonder overwinnaar . Songs als “Dreamwalker” en “All Roads Lead Home” passen in het rijtje.
Het klankentapijt en de poëtische teksten  dompelen je net onder in die unieke wereld; de fanntasie wordt geprikkeld en en een gevoelige snaar wordt geraakt in die intense duisternis.

Tracklist: Ultraviolet 06:52 The Oldest House 06:08 Ghost Bird 08:44 Another World 05:50 Dreamwalker 04:44 All Roads Lead Home 09:27

Gothic/Doom
Another World
Light Field Reverie

Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Live worden ze aangevuld met Stéphane Misseghers (dEUS, Disko Drunkards) op drums en Bruno Coussée (MannGold) op bas.  Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun mengelmoes van elektronica en funky, exotische, trippy soundscapes zorgt de band voor een zonnig gevoel .
Rheinzand bewees het reeds op hun titelloze plaat die eerder dit jaar op de markt kwam. Lees er gerust de volledige recensie nog eens op na: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78099-rheinzand.html  
Rheinzand heeft nog maar net het bericht ontvangen dat hun album werd uitgeroepen tot 'album of the year'. Een zeer sterke prestatie, en uiteraard dik verdiend. Via Live Streaming werd de plaat nu voorgesteld in de Minard, Gent.

Charlotte Caluwaerts  geeft de toon aan door haar zwoele stem en danspasjes, terwijl de muzikanten Reinhard Vanbergen, Mo Disko - die eveneens zijn vocale capaciteiten in de strijd gooit - , Stéphane Misseghers en Bruno Cosséé, zich één voor één ontpoppen tot tovenaars met klanken en beats.
We kregen een boeiende trip in een veelkleurig landschap en genoten op deze kille zaterdag avond van een zomers getint feestje in de huiskamer. Iedereen die houdt van aanstekelijke dansmuziek, die je in een soort hypnose brengt, komt aan zijn trekken.
De verlichting, opstelling van het podium en hoe de muzikanten elkaar aanvullen, zorgen er bovendien voor dat de zwoele beelden op je netvlies gebrand blijven staan. Inderdaad, het oog wil ook wat … Je krijgt het door de mooie danspassen op het podium, of door die bijzondere kleurrijke klanken.
Er is tijdens de ganse set een graffiti kunstenaar aan het werk. Die maakt prachtige tekeningen op het podium terwijl de band weer een song inzet , die schippert tussen donker en licht, en de dansspieren aanspreekt.  Rheinzand doet ons zweven in de huiskamer door zwoele klankentapijten in een bed van melancholie; mystiek klanken horen we om in een diepe trance te belanden.

Een palet aan dansstijlen horen we, funky, broeierig, weemoedig met disco beats. De muziek van Rheinzand komt live sterk tot zijn recht. We voelen ons de hele avond wegglijden en zweven op die aanstekelijke sound.
Een prikkelend dansfeestje dus , weliswaar met het scherm … Het verlangen naar lange zomeravonden alsmaar groter door die livestream …

Organisatie: Democrazy, Gent

Nico Goethals - Deze crisis heeft geen plannen in het water laten vallen, er zijn plannen boven water gekomen

Sommige mensen zijn laatbloeiers, die ondanks dat ze al veel jaren intensief met iets bezig zijn pas op latere leeftijd uit de schaduw treden. Nico Goethals is een singer-songwriter die ondertussen al live in kleine cafés en clubs heeft bewezen uit heel goed hout gesneden te zijn. De man is ondertussen 47, maar brengt pas volgend jaar zijn debuut uit.
We hadden hierover een fijn gesprek, maar vroegen ons ook af waarom het zo lang heeft geduurd. Nico vertelde ons zijn levensverhaal, dat veertig jaar bestrijkt van met wel heel uiteenlopende muziek bezig te zijn. Met vallen, en opstaan.. en toch doorgaan.

Nico, dit interview heeft één bedoeling, promotie rond je full album dat volgend jaar uitkomt, en ervoor zorgen dat onze lezers je wat beter leren kennen. Dus laten we terugkeren in de tijd. Ik lees op uw vi.be pagina dat je in de jaren ’90 in verschillende bands hebt gespeeld ; kun je daar iets meer over vertellen?
Vanaf mijn 18e heb ik in bandjes gespeeld als Atomic Dog, Kill Spector en The Voylords, allemaal redelijk zware muziek. Maar verder dan wat clubhuis concerten en lokale cafés zijn we nooit geraakt. Er werd heel veel muziek gemaakt en plezier beleefd, niets moest en alles kon. Dat op zich had iets heel bevrijdend en was een enorme uitlaatklep voor mij op dat moment in mijn leven. Veel van die muziek is dan ook gewoon binnen het repetitiekot gebleven zonder dat er verder ooit iets mee gebeurde.

Dat is ook niet verplicht iets creëren natuurlijk? 
Nee, dat is zo. Ik heb me ooit wel eens afgevraagd ‘wanneer kan ik mezelf een muzikant noemen’? Toen ik die vraag onlangs aan iemand stelde, vroeg hij me het volgende : "speel je gitaar of een ander instrument? Zing je? Schrijf je liedjes? Wel, dan ben je een muzikant. "Los van het feit of die muziek de grote wereld bereikt, los van het feit of je er moet van leven of niet, los van het feit dat je al dan niet met je muziek naar buiten komt of niet.

Hoe, wanneer en waar heeft de muziekmicrobe je eigenlijk te pakken gekregen , om nog verder naar het verleden te kijken?
Toen ik een jaar of acht a tien was , had ik van mijn pa zo een stereoketen gekregen met alles erop en eraan, dubbele cassette speler, platenspeler en radio, versterker en twee boxen. Rond die leeftijd ben ik beginnen luisteren naar radioprogramma’s en nam die op, op cassette. En zo ben ik een beetje  mijn eigen favoriete muziek aan elkaar beginnen plakken, dat was mijn eerste kennismaking met muziek denk ik.
Een eerste gitaar is er gekomen toen ik 12 was en voor  de eerste keer in mijn leven een serieuze operatie had ondergaan aan mijn nieren. Een klassieke gitaar die toen, in die tijd 10000 Belgische Frank had gekost, dat was veel geld voor mijn ouders. Die gitaar heb ik nog steeds en ik hoop dat ze nog lang mag meegaan en dat er hopelijk nog op gespeeld wordt door één van mijn kinderen .

Heb je ook muziekschool gevolgd?
Ik heb dat drie keer geprobeerd, maar ben er keer op keer na een jaar of twee mee gestopt. Ik vond dat veel te saai. Later via een privé school heb ik dat nog eens geprobeerd. Dan heb ik ook zangles gevolgd. Ik heb ook nog verschillende instrumenten proberen spelen zoals saxofoon en fagot. Maar uiteindelijk was dat toch allemaal niet mijn ding. Ik wou gewoon liedjes maken, mijn gevoelens omzetten in muziek, niet de volgende gitaarvirtuoos worden.

Wat en wie zijn je belangrijkste muzikale invloeden eigenlijk?
Als Tiener was ik enorm onder de indruk van Prince. Ik had ‘Purple Rain’ in de cinema gezien en die film had een, grote indruk op mij gemaakt. Daarnaast heb ik nog een lange grunge periode gekend, Alice In Chains, Soundgarden, Nirvana, Pearl Jam. Het zachtere singer-songwriter werk en artiesten heb ik pas de laatste 5 tal jaren ontdekt moet ik eerlijk bekennen. Zo heb ik twee jaar geleden heb ik John Martyn ontdekt, die man is echt ongelooflijk wat die met zijn gitaar en stem doet, fenomenaal.
Ik ben er ook toen pas achter gekomen dat een gitaar in open C bespelen nog niet zo onnozel is als ik dacht, John Martyn, Joni Mitchell, Ben Howard, Bon Iver, John Butler, Robbie Basho , Jack Rose, John Fahey, Daniel Bachman Etc.. spelen allemaal met open tunings.

Op je vi.be pagina staat zeer veel informatie. Ik lees ook ‘’ Een korte exploratie van harsh noise – onder zijn alter ego Goghal’’ Kun je daar iets meer over vertellen?
Daarvoor moet ik teruggaan naar mijn motorongeluk. Ik was in panne gevallen en stond op de pechstrook, ik was aan het bellen en wilde even nog zien naar mijn motor. Toen ben ik omver gereden door iemand die dronken was. Dat heeft mij mijn linker onderbeen gekost. Ik lag toen  twee maanden lang in het ziekenhuis. Ik heb toen (in 2004) mijn eerste laptop gekocht. Ik ben toen puur om me bezig te houden geluid beginnen opnemen en vervormen, toen nog gewoon met de plugins die voorhanden waren binnen het muziekprogramma dat er toen opstond. Ik ben die geluiden toen steeds meer en meer beginnen vervormen, later thuis met pedaaltjes erbij en zo kwam ik op den duur bij pure noise, laweit. Ik wou op zoek gaan naar wat er zich op de grens van de muziek begeeft, waar melodie en ritme niet meer aan de orde zijn. En daar is Goghal uit ontstaan. 

Dat zwaar motorongeluk heb je gehad, je kruipt uit een diep dal … hoe doorsta je zo een klap als mens vraag ik me dan af? Door verder te gaan met je leven?
Uiteindelijk heb je geen andere keuze, het is niet tof voor de rest van je leven ergens zitten wegkwijnen in een hoekje. Maar dat heeft me wel enige jaren gekost, en om eerlijk te zijn kost het mij soms nog heel wat moeite om verder te gaan ondanks de constante pijn die ik dagelijks ervaar. En zo ben ik van mijn harsh noise pad terecht gekomen bij zowat het compleet tegenovergestelde, zen boeddhisme. Ik heb toen, vijf jaar lang, bijna dagelijks gemediteerd, koans opgelost, of proberen oplossen, en de blik vooral daarbinnen gericht, het was daar heel, heel stil, voor een hele lange tijd. Pas na een tweede harde klap in mijn leven, de scheiding met mijn toen huidige partner, nam ik de gitaar weer in mijn handen. En toen is het nummer “I'm on fire” er op 15 minuten uitgerold. Van daaruit zijn er geleidelijk aan nummers beginnen ontstaan, enkel met stem en gitaar.

Ondertussen heb ik ook uw EP ‘The Wild flower’ ontdekt. Een bijzonder warme schijf, zowel door die akoestische gitaar en je bijzonder warme stem; doet me denken aan lange avonden rond het kampvuur Of in de winter genieten van een haardvuur in de woonkamer. Hoe waren de reacties op deze EP?
De meeste reacties lagen in het verlengde van hoe jij het omschrijft. Ik had die EP online gezet en had net mijn eerste stappen richting live optreden gezet. Beginnende in mijn eigen living voor vrienden met knikkende knieën, en na een jaar met steeds meer vertrouwen in leuke cafés waar muziek enorm geapprecieerd wordt, zoals bijvoorbeeld De Loge in Gent, en Café Des Arts in Antwerpen. Steeds meer kreeg ik achteraf de vraag waar men iets van mij kon horen online en of er een cd te koop was. In café De Loge weet ik nog heel goed dat de uitbaters na het optreden bij mij kwamen en me recht op de man af vroegen : “ zeg, uit welke grot kom jij plots gekropen, waarom hebben wij nog nooit eerder van jou gehoord?”. 

https://nicogoethals.bandcamp.com/album/to-wild-flowers-digital-ep

Waarom nu pas een full album?
Ik was eigenlijk nu na drie jaar echt op gang gekomen. Het is eigenlijk alsof het nu pas aan het gebeuren was. Ik was dus mijn weg aan het vinden, en toen mocht dat allemaal niet meer. Een bizarre tijd brak aan en is nog steeds bezig, de wereld loopt vol met mondmaskers en alle muziekoptredens zitten op hun gat. 
Op een bepaald moment mocht ik het podium delen met Steven De Bruyn. Desondanks hij tot vijf minuten voor we moesten optreden nog nooit een noot had gehoord van mijn muziek, kwam er iets magisch naar boven. Ik weet nog dat ik toen glunderde van plezier, als een kind dat net nieuw speelgoed in zijn handen had gekregen.  Daarna hadden we elkaar eens kort een tekstbericht gestuurd met het plan om in de nabije toekomst samen es een soepje te gaan drinken in Gent. Het heeft toen nog bijna een jaar geduurd vooraleer dat er van kwam.  Daarvoor werd ik vooral door mijn partner al aangemoedigd om er toch meer mee te gaan doen, ze was en is fan van het eerste uur. Uiteindelijk is dat soepje met Steven er toch van gekomen en na een uur praten was het duidelijk, we zouden samen een plaat opnemen, zijn know how , zijn muzikaliteit en zijn persoonlijkheid waren voor mij de perfecte mix om met hem aan boord te gaan.

Welke richting gaat het muzikaal en ook tekstueel uit?
Tekstueel gezien put ik vooral uit mijn eigen alledaagse leven, mijn gevoelens en gedachten. Ook al wat ik nooit van te voren waar een  nummer gaat over gaan. Meestal begint het met een gitaarriff en een vage melodie in wat ik “banana” English noem, het lijkt op Engels maar eigenlijk zijn het gewoon klanken met hier en daar een half herkenbaar woord. Daarna pas her beluister ik dat idee een aantal keren, bouw daarop verder met de gitaar en gaat van daaruit de tekst ontstaan. Meestal herwerk ik mijn teksten niet maar voor deze plaat werd ik toch gevraagd om alles nog eens opnieuw onder de loep te nemen. Ik ben mij  lieftallige partner hiervoor zeer dankbaar, haar enthousiasme en veel betere kennis van het Engels hebben nu al tekstueel een paar juweeltjes naar boven gebracht, al zeg ik het zelf. Zij kent mij dan ook door en door en weet heel goed waar de teksten over gaan. Muzikaal gezien hou ik het redelijk simpel, met de hoofdklemtoon op mijn stem en de gitaar. Maar voor de plaat wou ik toch nog een stapje verder gaan en op zoek gaan samen met Steven naar meerdere lagen in de muziek, meerdere stemmen, dingen die je naar een paar keer luisteren maar beginnen op te vallen. Wat die lagen gaan zijn dat weet ik zelf nog niet, ik geloof sterk in net in dat moment, en de sfeer dat zal bepalen wat er gebeurt.

Zijn er plannen om dit album live voor te stellen?
De plaat is gepland om in april /mei 2021 uit te brengen, en hopelijk zijn er dan wel mogelijkheden om live op te treden, desnoods via huiskamerconcerten of kleinschalig. Zoals ik ooit ben begonnen. 

Eventueel via streaming moest ‘live’ nog niet lukken?
Dat valt te overwegen. Ik heb er nog niet aan gedacht, maar het is een mogelijkheid. 

Je bent ook een kickstarter project opgestart om dit full album te promoten; kun je daar wat meer over vertellen (een link plaats ik er graag ook bij )
De Kickstarter was een idee van mijn partner. Ikzelf ben te kritisch en te weinig positief ingesteld voor zoiets, ik zou er alleen maar stress door krijgen. Het is fantastisch om iemand aan je zijde te hebben die zo erg in je gelooft, zelf meer dan ik in mezelf kan of durf geloven. Dus ging ze van start, Nico- the full album. Met als ondertitel : “Driven by Love and Supported by Believers." Schoon toch he, ik word er helemaal stil van als ik er aan denk welke moeite ze doet om mij te laten geloven dat mijn muziek de moeite waard is. Dus, als ze dit zelf zou lezen, “dankjewel mijne lieve wilde bloem”, voor al jouw support en liefde !“ .
https://www.kickstarter.com/projects/1512790441/nico-the-full-album

In deze tijden kun je niet voorbij aan de crisis die iedereen zijn leven bepaalt. Corona. Hoe ben je als muzikant maar ook als mens omgegaan met deze bijzonder barre en rare tijden waarin we leven?
Ik ben in deze rare tijden weer papa geworden op 17  april van een zoon. Daarnaast heb ik nog twee zonen van 8 en 13 jaar oud. Wat mij persoonlijk betreft? De corona heeft me de tijd en ruimte gegeven om full time papa te zijn. Maar ook de tijd en ruimte om intensief bezig te zijn met mijn muziek dus ik mag niet klagen, integendeel.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zal overwinnen?
Ik wil daar geen zware maatschappelijke uitspraken over doen. Maar kijk we zitten hier al een hele tijd te praten over muziek, gespreid over veertig jaar van mijn leven. Om maar te zeggen, muziek was er toen ik acht was en natuurlijk al veel langer. Muziek is er nu nog steeds. Muziek zal er altijd zijn, in welke gedaante dan ook.

Naast de release van je debuut, wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Ik zou heel graag met die plaat onder de arm op leuke plekjes kunnen gaan spelen, of een mini tour door Europa zou ook fantastisch zijn. Maar laat het ons houden bij België. Of eens een voorprogramma kunnen spelen bij Glen Hansard of Bon Iver dat zou wel leuk zijn. En als die kickstarter lukt, en het opnemen van een plaat ook, waarom zou de rest dan niet lukken? Ik durf ook wel eens te dromen hoor.(kleine glimlach)

Om af te sluiten, wat zijn je uiteindelijke ambities ? Is er ook een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt?
Een einddoel niet , maar een richting of ambitie zou zijn dat mijn muziek mensen kan raken, een lach , een traan, en dat ze zich ergens in herkennen en horen en beseffen dat we als mens eigenlijk allemaal niet zo veel van elkaar verschillen. 

Dank voor dit fijne gesprek. Ik hoop dat onze lezers je op deze wijze wat beter hebben leren kennen. Voeg hieronder gerust enkele links toe waar ze je kunnen bereiken? Via sociale media en zo?
Jij bedankt Erik voor het fijn gesprek, en hopelijk tot op een concert ergens komende zomer, met mensen zonder maskers, een frisse pint in de hand, en een blik in ieders ogen vol blijdschap omdat we weer kunnen en mogen genieten van elkaars gezelschap en al die mooie muziek die er gemaakt wordt.

Pics homepag @Piet De Kersgieter

www.nicogoethals.be
www.facebook.com/nicogoethals.music
https://nicogoethals.bandcamp.com/album/to-wild-flowers-digital-ephttps://kickstarter 
www.kickstarter.com/projects/1512790441/nico-the-full-album

Powerstroke - Never give up, never give in. Het is en lijkt een strijd op een oneindig slagveld, maar zolang je zelf niet opgeeft, kan niemand je daarin tegenhouden

Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de  perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018)  stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke een nieuwe sterke plaat uit.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met gitarist Maarten en zanger Bavo (VILE). Uiteraard ging het ook over deze corona tijden, het verleden en de verdere toekomstplannen… want na bijna 15 jaar is de het eindpunt zeker nog niet bereikt. Dat bewees de band al met deze nieuwe release, blijkt ook uit dit fijne gesprek.

Laten we beginnen met een standaard vraag ? Powerstroke timmert al sinds 2007 aan de weg? Wat waren de absolute hoogte en diepte punten?
MAARTEN: Laten we beginnen met de hoogtepunten. In die 13 jaar dat we bestaan hebben we circa 300 shows gespeeld. We hebben daarbij enorm veel geluk gehad om met top bands of artiesten te mogen spelen zoals Ice-T, Body Count ,Pro-Pain, Crowbar, Suicidal  tendenties, Death Angel, etc…. Dat is geen klein bier! En dat vooral zonder dat we ons hebben moeten inkopen, want dat weigeren we nog steeds om te doen  Dat geeft toch ook een boost aan ons als band.
Dieptepunten? In 2022 bestaat Powerstroke 15 jaar, als ik de rits muzikanten zie die doorheen de jaren de revue zijn gepasseerd , dan is dat toch al een lange lijst geworden. Het jammere is dat je velen met volle moed ziet beginnen, we leggen hen de voorwaarden voor om bij Powerstroke te spelen en dat gaat wel even goed. Maar dan geven ze het vaak nogal snel op.. En dat is best wel jammer. Zeker als dat gebeurt net op het moment dat het erg belangrijk is. Net voor de opnames of net na de opnames van een nieuwe plaat bijvoorbeeld.  Dat is in die 15 jaar zo een beetje het enige dieptepunt. Of een lokale geluidsman die opzettelijk je een slechte sound geeft omdat je hem een paar terechte opmerkingen gaf haha. Ja, dat hebben we 1 keer mee gemaakt. Heel de avond naar de kloten. Bovendien gebeurden er allerlei zaken waarbij het nog slechter werd die avond. De wet van Murphy, weet je wel. Gelukkig is dat maar 1 keer voor gevallen.
VILE: Aangezien ik nu 6 jaar bij de band zit kan ik enkel over hoogtepunten spreken op muzikaal vlak. Iedere plaat was een verbetering, een spiegel hoe je groeit als muzikant. Machtige shows samen met Body Count, Pro-Pain, op allerhande festivals... Dat maakt een artiest blij.

Wat is globaal bekeken, naast nog meer digitalisering, de grootste verandering door de jaren heen?
MAARTEN: Jaren terug kon je shows gaan spelen en kochten de mensen merchandise aan de stand zelf. Dat gebeurt nu toch meer online. Maar vooral.  Nu moet je als band mee zijn met de sociale media. Om eerlijk te zijn, ik ben nog van de oude stempel en ben daar niet zo mee bezig. Op dat vlak heb ik geluk  omringd te zijn door een jongere generatie die daar wel in mee is, want je kunt de invloed via sociale media niet meer uitschakelen als je je muziek aan de man wil brengen.
Wat we ook doen, naast aanwezig te proberen zijn op die sociale media, is o.a. het aanbieden van een eigen biertje en zo. Op zaterdag 5 december komt de tweede reeks uit. Er is 550 liter gemaakt en die is opnieuw uitverkocht in pre-sale. De volgende lichting zal klaar zijn tegen het krokusverlof. De pre-sale is ondertussen al gestart.
Binnen een half jaar komt er ook een eigen bourbon op de markt. Een bourbon op basis van ons Dikke Zeuge tripel bier van 9 procent. De bourbon zal Moonlight Tribe heten en is 43 graden. We brengen binnenkort ook wat meer originele T-shirts op de markt. De tijd dat de metalheads alleen maar zwart draagt is een beetje voorbij het mag al wat modieuzer zijn, daar pikken we wel op in. En zo blijven we bezig, ook in deze tijden dus.
VILE: De terugkeer van vinyl. Die markt is helemaal terug open gegaan. Er is ook heel veel aandacht voor het visuele naast de muziek. We moeten deze dagen ook creatief omgaan met merchandise. Zo hebben we , zoals Maarten al aangaf, ons eigen biertje en binnenkort onze eigen bourbon. Ik vind echter wel dat muziek op de eerste plaats moet komen. De magie ontspringt daar.

Wellicht is het avontuur op Wacken open Air wel een hoogtepunt geweest? Vertel er eens wat meer over
MAARTEN: Als ik me niet vergis, hebben we daar gespeeld in 2011. Op het moment zelf was dat wel een hoogtepunt, maar het heeft geen deuren geopend of zo. Of ook niet echt ‘het hoogtepunt’ van de band moet ik achteraf gezien toegeven. Twee keer met Bodycount op tournee, enkele keren met ProPain op tournee dat waren toch wel grotere hoogtepunten dan die ene keer op Wacken, wat op zich een leuke belevenis was… maar in de tijdsgeest van toen, was dat uiteraard een pluspunt. Maar het lijstje van bands waarmee we gespeeld hebben, van sommige was ik al fan van mijn 15 jaar , is zo oneindig dat dit toch grotere hoogtepunten waren. De ene show dat we in Logo in Hamburg speelden , was voor mij het absolute hoogtepunt. Mensen stonden daar aan te schuiven met Powerstroke shirts aan, en dat terwijl wij de supportband waren. De show zelf was helemaal te gek. De Duitsers zongen onze songs mee, moshpits, etc… Na de show stonden we daar te signeren dat het een lieve lust was. De verkoop van de merchandise die avond was er ook eentje om in te kaderen. Tja, dat hadden we in Belgie nog niet mee gemaakt haha. In het buitenland scoren we beter dan in Vlaanderen (haha).

Heeft Wacken dan niet de deur geopend daar naartoe?
MAARTEN: Niet echt, we zijn daar geraakt door een wedstrijd te winnen, dan krijg je niet echt veel promotie en dergelijke, wat wel anders is als je als band geboekt wordt om daar te spelen. Dus de impact van Wacken was niet zo groot, dan waren er wel andere gebeurtenissen die wel hebben gezorgd dat we met die grotere bands mochten optreden.

Ik heb jullie leren kennen in 2010 met jullie debuut, ondertussen is er muzikaal veel veranderd. Tegenwoordig zie ik ‘Death pop’ staan als omschrijving van jullie muziek? Wat houdt dat in?
MAARTEN: Ik en Pieter ,de eerste drummer, zijn gestart in 2007.  Onze eerste zanger/bassist is er in 2008 bij gekomen. De basis is toch nog steeds hetzelfde. Het verschil is dat we allemaal betere muzikanten zijn geworden. Ik heb zelf mijn gitaar beter onder controle. We hebben ook met zovele internationale muzikanten gespeeld dat ik een betere kijk heb gekregen op hoe muziek moet klinken. Dat is niet alleen bij mij. Kijk naar Niels, onze drummer sinds 2017, wat een beest is dat geworden op zijn drumstel. Of Bavo, een zanger die veel kanten uit kan , dat vind je niet overal.
Die ‘Death Pop’ … We kregen via onze label de vraag wat is Powerstroke feitelijk. We stelden vast, zeker bij de laatste plaat, dat onze muziek – ik spreek vaak muzikaal – heel zwaar klinkt zelfs wat death metal. Terwijl Bavo zijn stem zelfs op momenten meer ‘pop’ klinkt. Vandaar.
VILE: Ontleed de twee termen en je hebt een antwoord op je vraag. Het staat voor alle vormen van extreme metal en hardcore vermengd met enorm veel catchy zang en structuren.

In een later stadium hebben jullie meer de hardcore kant uitgegaan vond ik.  Zo was er, dacht ik een samenwerking, met Body Count? Vertel er eens wat meer over
MAARTEN: Ik moet zeggen nadat we met o.a. Body Count hebben mogen optreden , heeft mijn manier van schrijven niet beïnvloed. Wat wel een feit is, ik ben een groot hardcore fan, mijn gitaar werk is daar ook wel wat op gericht, vandaar dat uitgaan naar hardcore eigenlijk. Toen Bavo erbij kwam zijn we geleidelijk wel een andere weg in geslagen, niet op de eerste plaat , daar zong hij nog meer hardcore. Maar in een later stadium toch wat meer melodieuzer, dus zijn we een beetje beginnen afwijken van die hardcore.
Om maar een voorbeeld te geven, als je nu naar de nieuwe plaat luistert, zit er nog steeds hardcore in, maar doordat het allemaal meer melodieuzer gezongen is , klinkt het niet meer echt als hardcore.
VILE: Wat de verdere samenwerking betreft met Body Count trouwens, daar gaan we nog niet veel over vertellen, maar er broeit iets... Op het podium hebben we dan wel al twee tours samen gedaan.

Wat zo schitterend is, bij elke plaat weet je me altijd opnieuw te verrassen. Waar blijft die inspiratie om jezelf te heruitvinden vandaan komen?
MAARTEN: Wel ik moet toegeven, de laatste jaren luister ik niet zoveel meer naar muziek. Maar het is aan het terugkomen. Mede doordat ik twee kleine kinderen heb die slechte slapers zijn, is mijn goesting soms ver te zoeken en geniet ik van de rust haha. Hier staan vaak kinderprogramma’s op zoals ‘Nachtwacht’, en geloof het of niet , de muziek daaruit – die trouwens vaak prachtiger klinkt dan men denkt – haal ik tegenwoordig mijn inspiratie uit. Om maar te zeggen, ik haal dus mijn inspiratie uit gewone dingen en gebeurtenissen uit het leven die op mij afkomen. Het is zelfs zo, zelfs al is onze nieuwe plaat pas uit, dat ik ondertussen al een halve nieuwe plaat heb geschreven.
VILE: Wij vinden onszelf niet opnieuw uit hoor, het komt gewoon. Voor mijn part mag trouwens alles in onze muziek komen, we zijn best eclectisch en grenzen kennen we niet.
Er is echter één voorwaarde, het moet een song zijn die staat als een fort en het moet klinken als Powerstroke.

‘The Path Against all the others’ begint met een, hoe zal ik het uitdrukken,  sciencefiction achtige intro. Hoe ben je op dat idee gekomen? Zijn er plannen in die richting naar de toekomst toe? Meer elektronica?
MAARTEN: Bavo heeft dat gemaakt samen met Maarten De Meyer die keyboard speelt bij Vive la Fête. En hij kwam met dat idee op de proppen. Het was in eerste instantie niet de bedoeling om daar keyboard in te brengen. Of dat in de toekomst verder de bedoeling is? Ik schrijf geen nummers om keyboard op te zetten, maar als blijkt dat keyboards het nummer beter kunnen maken en als het er bij past…Waarom niet?
VILE: Wie weet, zoals eerder gezegd , we kennen geen grenzen. Ik sluit me ook wat bij wat Maarten erover zegt. Zoals Maarten al aangaf, als een song behoefte heeft aan elektronica dan zullen we niet twijfelen.

Is het niet zo dat Bavo (VILE) op de nieuwe plaat nog meer zijn stempel drukt? Het is zeker een meerwaarde op de nieuwe plaat
MAARTEN: Dat is ook. Het is ook zeer natuurlijk gekomen. Toen Bavo er in 2016 bij kwam heeft hij nog eerst “Done Deal” ingezongen. Voor het Vile-tijdperk zocht ik mee naar zanglijnen en teksten. In het begin was dat met Bavo ook zo. Maar bij ‘Omissa’ in 2018 heb ik bewust zijn inbreng wat uitgebreid omdat ik duidelijk merkte dat hij op dat vlak veel beter was dan ik, en dat werkte dus perfect. Daarom zijn we nu een stap verder gegaan daarin. En heb ik hem volledig los gelaten, ook al heb ik zijn enthousiasme wel links en rechts wat moeten temperen (haha). Maar dat is ook idem met onze drummer Niels. Ik laat hem doen waar hij sterk in is en ik laat hem er zijn eigen ding op doen. Als hij met voorstellen aan komt zetten en het blijkt dat die beter klinken dan wat ik in gedachte had, dan doen we dat gewoon.

Bavo (VILE) zijn stem gaat zoveel kanten uit, en de muzikanten vullen hem perfect aan. Ik heb de indruk dat jullie meer dan ooit een zeer goed geoliede machine zijn geworden. Mee eens?
MAARTEN: Live zijn we altijd een goed geoliede machine geweest, daar heb ik ondanks al die wissels altijd voor gezorgd. Wat betreft muziek maken echter? Ik, Bavo en onze drummer Niels vullen elkaar perfect aan. We voelen elkaar dus blind aan, dat doet wel deugd. De nieuwe bassist Jochen en gitarist Jens die nog maar kort bij ons spelen voelen ons ook erg goed aan en je merkt op de repetities dat we nog steeds een machine zullen zijn op het podium.

Wat me vooral het meest opvalt. Wij dachten dat we van een van onze favoriete metal acts alles al hadden gezien en gehoord. Echter, anno 2020 kleurt Powerstroke meer dan ooit buiten elk lijntje. Je mening
MAARTEN: Ik ben daar eigenlijk niet zo mee bezig. Maar ik lees dat wel dat we geweldig buiten de lijntjes gekleurd hebben, dan zal dat wel zo zijn zeker? Het valt ook op hoeveel 9/10 we krijgen, op uitzondering van enkele dan. Maar daar dus bewust mee bezig zijn? Nee dat niet. We beginnen aan een nummer, en zien wel waar het uitkomt..

Er waren ook enkele gastbijdrages zoals van Régis Lant (Nornagest – Enthroned). Maar ook Stef Bos en Slongs Dievanongs(die heeft al met jullie samen gewerkt); hoe is dat allemaal in zijn werk gegaan?
MAARTEN: Régis is een goede vriend van Bavo die eigenlijk niet echt een fan was van Powerstroke, maar de laatste plaat vond hij wel goed. Dus hij wilde op de kar springen. Hij heeft ook dingen op de plaat gedaan samen met Tim Eierman, dat klinkt zeer goed. Met Charissa (Slongs) hadden we op de vorige plaat al samengewerkt, het klikt gewoon zeer goed met haar. Ze is als een zuster voor mij (haha).
Wat Stef Bos betreft, dat nummer “Until the fat lady sings” is vorig jaar opgenomen. Je moet weten, Stef is ondertussen toch wel populair geworden in Nederland. En dat heeft dat nummer ook een boost gegeven. Hoe we bij hem zijn uitgekomen? Stef Bos is eigenlijk mijn buurman. Zijn kinderen en mijn kinderen zitten op dezelfde school, en zo geraakten we aan de babbel.
VILE: Nornagest is een hele goede vriend van mij, we kunnen heel diepgaande gesprekken hebben, maar ook lol tappen. We spreken ook geregeld af met elkaar (als die Klootvid-19 the toelaat natuurlijk). Gouden kerel!
Slongs is een passionele artieste die echt goed kan zingen. Ze heeft haar visie en ik apprecieer dat enorm in mensen. Verder een warme persoonlijkheid waar je graag één of meerdere drankjes mee nuttigt.
Ik zou ook graag Tim Eiermann vernoemen hier. Mensen kennen hem misschien van Liquido van de evergreen “Narcotic”. Momenteel drumt en zingt hij in GUT, een te checken grindcore band die zoveel meer is dan grindcore. Hij heeft mijn vocals opgenomen en geproducet, het is een super goede samenwerking geworden. Hij is ook een hechte vriend geworden.

We hebben het al even aangehaald daarnet. Maar toch. Hoe waren de reacties tot nu toe op de nieuwe plaat?
MAARTEN: We staan er versteld van, van die positieve reacties. Maar vooral, daar waar de reviews vroeger beperkt bleven tot laat ons maar stellen de metal magazines, staan we nu zelfs in de grotere kranten zoals het Nieuwsblad , PZC ,en zo, dat is toch een grote stap voorwaarts.

Als ik eerlijk mag zijn , voor mij is Powerstroke een van de absolute top bands die ons land rijk zijn. Maar voor een Belgische band blijft het toch nog steeds moeilijk om echt door te breken naar een ruim publiek. Kijk naar Ostrogoth, zelfs James Hetfield van Metallica is fan. Het je persoonlijk er een verklaring voor? Als jullie Engelsen of Amerikanen waren , waren jullie toch wereldberoemd
MAARTEN: Het komt er altijd gewoon op neer, je moet de juiste en goede connecties hebben en vinden om door te breken. Door alleen maar rond de kerktoren te spelen , ga je dus niet ver geraken. Je moeten durven buiten de grenzen te kijken, en daardoor risico’s nemen.
Ik heb ook geluk gehad dat ik in 2005, 1 jaar, in Sint-Niklaas een metalcafé The Starz had, en daardoor heel veel contacten heb opgebouwd. Daardoor bouw je een netwerk op en zonder dat dat ooit de bedoeling was zijn die van pas gekomen toen ik Powerstroke startte in 2007. Die sociale contacten onderhouden op een natuurlijke manier is zo belangrijk, en dat vergeten er helaas nogal veel bands. En ook moet dat op een zeer spontane manier blijven gebeuren. Helaas is er ook iets, Geld. Vele erg goede bands hebben nooit veel geld gehad. En daar begint al een probleem. Wat helaas in ons land ook het geval is. Men gaat als Belg liever een middelmatige Amerikaanse band gaan bekijken, dan hun eigen top bands te steunen. Dat is een beetje die typische Belgische mentaliteit, naast de toch financiële handicap die de kop komt opsteken. Pas als je het als band in het buitenland goed doet, zal men hier ook volgen. Wat ons betreft krijgen we nu pas, na 15 jaar, erkenning. Dat is geweldig, we krijgen zelfs aanbiedingen om in Amerika te spelen. Maar dan struikel je vaak over dat kostenplaatje. Geld dus… dat is hier een groot probleem.
VILE: Veel mensen adviseren ons om naar de Amerikaanse markt uit te wijken. We staan daar zeker voor open, maar daar moet grondig over nagedacht worden. We hebben nu een goede platenmaatschappij die ons kan ondersteunen daarin.
Verder zijn er ook meer en meer mensen in de VS die ons oppikken op radiostations en enthousiast reageren op POWERSTROKE.

Het onderwerp van het jaar ? ‘corona’. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen? Welke?
MAARTEN: Uiteraard zijn er veel optredens die niet zijn doorgegaan. Maar wat wel opvallend is, door die corona hebben we plots veel meer tijd gehad om die nieuwe plaat intensief te promoten, zonder de druk om op tournee te gaan. Hoewel ik zeer graag optreed , en ik mis dat wel uiteraard, maar het zorgde voor een zekere rust.
VILE: Zoals bij iedere artiest, alle plannen. Uitstel van releases, live shows, we zitten als muzikant in de wereld in een collectieve survival modus. We moeten elkaar steunen waar het kan. We gaan hier sterker uitkomen, gewoon nooit opgeven. En dat geldt voor iedereen.

Hoe ‘overleef je dit als muzikant (en ook als mens) want zover ik weet leef je niet van je muziek.. maar toch?
MAARTEN: We hebben allemaal werk, sommige zijn wel op technische werkloosheid gezet, maar financieel zijn we  daar allemaal nogal goed uit gekomen. Wat mijn kant ‘als muzikant betreft? Ik ben al bezig met nummers voor de volgende plaat dus ja.. zelfs dingen waarbij de mensen toch even door de haren zullen wrijven als ze horen wat ik aan het doen ben (haha).
VILE: Inventief blijven zijn, mensen aanspreken en betrekken in ons muzikale gebeuren. Online verkoop boosten,... Het belangrijkste is dat de band tussen de muziek en de magie rond POWERSTROKE geconnecteerd blijft met de fans. Want hoe dan ook, we hebben elkaar nodig.

Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur die net als de horeca het zwaarst getroffen zijn naar mijn mening, deze crisis overleven?
MAARTEN: De mensen in de horeca moeten daarvan leven. Bij muzikanten heb je er die ervan leven, en muzikanten zoals ikzelf die een job naast hun muziek hebben. Wat mij betreft? Als de cafés , en vooral dan de muziek cafés, terug open gaan , zou ik als muzikant gerust voor wat minder geld willen gaan spelen in dat café om de horeca te ondersteunen. Dan mag dat café de prijs van zijn pintje gerust tijdelijk een euro opdrijven, wat mij betreft. Wat de restaurants betreft, als die terug open gaan, dan gaan we allemaal eens goed gaan eten! We moeten gewoon elkaar steunen!
Maar iedereen heeft het over de horeca, en die hebben het inderdaad heel erg zwaar op financieel vlak. en dat weegt achteraf ook bij hen mentaal door, Ik werk zelf als opvoeder in de jongerenpsychiatrie. (gelukkig in Nederland en niet in België). Ik heb tegenwoordig maanden waarin ik 216 uur ga werken ipv 128, gewoon omdat collega’s verplicht in quarantaine moeten omdat ze een kleine verkoudheid hebben ondanks dat ze negatief zijn getest. Tijd om die overuren op te pakken is er niet, dus , laten we je dan maar uitbetalen. Extra geld zou je zeggen, maar je zou eens moeten weten hoeveel er van dat extra geld naar de belastingen gaat . Normaal sta je met 2 opvoeders op de werkvloer per dienst, nu soms alleen. Het aantal cliënten en de zorg ervoor blijft het zelfde. Handgels, mondmaskers, afstand houden in Nederland is niet hetzelfde als in België. Ik wil maar aangeven dat ook andere sectoren het zwaar getroffen hebben, op andere vlakken.
VILE: Never give up, never give in. Als je denkt dat ze je nu echt hebben kleingekregen, gewoon reset knop en verder gaan. Het is en lijkt een strijd op een oneindig slagveld, maar zolang je zelf niet opgeeft , kan niemand je daarin tegenhouden.

Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
MAARTEN: In 2022 bestaan we 15 jaar, en mag je je aan een dubbel cd verwachten. Een typische metal cd, en een ‘specialeken’ om het zo uit te drukken (haha). Ik ben ook bezig met een aantal oude Powerstroke nummers volledig te herschrijven en zo, maar het moet ook nog een beetje een verrassing blijven welke kant dat uitgaat. Zodat de mensen zeggen ‘’die bende lawijt makers kunnen toch wel muziek spelen’’ (haha)
VILE: En ook. Alles wat we nu hebben gecreëerd nog meer naar de buitenwereld brengen en dan wel op een fysieke manier. We zijn hier om de mensen uit te dagen zichzelf te verrijken en te versterken. Dat is mijn missie, ik groei samen met anderen rondom mij.

Zijn er ook tour plannen?
MAARTEN: Er zijn wel enkele shows vastgelegd maar of ze doorgaan is een groot vraagteken. En dat is ook algemeen koffiedik kijken. Laten we de lijn verder doortrekken. Neem nu de festivals. In Amerika gaat het heel slecht. De meeste Europese festivals bestaan uit circa 80% aan Amerikaanse bands, gaan die allemaal plots komende zomer naar ons land komen? Ik vrees daar wat voor. En als er iets doorgaat zal het naar mijn mening meer kleinschalig en met enkel Europese bands zijn.

Bestaat er een mogelijkheid om uw plaat voor te stellen via streaming? Ik doe regelmatig streaming concerten hoe sta je daar tegenover?
VILE: Je mag ons altijd vragen, als we daar jou en onze fans een plezier kunnen meedoen!
MAARTEN: Ik ben daar op zich geen tegenstander van, maar dan moet je al een zaal kunnen afhuren. Met alles erop en eraan, ook professioneel geluid en beeld. Dat is voor ons niet betaalbaar. We gaat er nu voor ons 20 euro gaan betalen? En hoeveel volk zou er naar ons kijken? Ik zou mij daar zelfs niet goed bij voelen. In ons geval is het – mede door de maatregelen als je maar een knuffelcontact hebt – moeilijk om met ons vijf in een repetitie kot te gaan zitten.  Eens we weer mogen, zullen we eens gratis en voor niks een livestream doen vanuit het repetitie-kot.

Om af te sluiten, wat zijn de verdere ambities? Na al die jaren …
MAARTEN: Natuurlijk. Ze zeggen altijd ‘The Sky is the Limit’. Maar we hebben nog opvallend veel te doen eer we aan die ‘sky’ zitten. De inspiratie en de motivatie is er nog steeds. Dus ja..
VILE: The world is not enough.

Bedankt voor dit fijne gesprek ? hopelijk doen we dat binnenkort over tussen pot en pint op een of ander festival of in een concertzaal.

Stephan Jules - Mijn voornaamste doelstelling: concerten geven; de honger om op het podium te staan is gigantisch!

Als kind nam hij  orgellessen (als enige in de muziekschool - ongelofelijk maar waar), later is dat omgeslagen naar piano, waarbij hij  les heeft gekregen van Bart Amand. Op zijn 16e leerde hij zichzelf gitaar spelen en sindsdien schrijft hij  liedjes. Stephan Jules heeft ondertussen ook  in een aantal rockbandjes gezeten, maar de drukte van de studies en activiteiten daarbuiten , zorgden ervoor dat hij de voorbije jaren vooral zelfstandig aan zijn muziek heeft gewerkt.
Ondertussen bracht Stephan Jules een single op de markt “If you only knew”. Hij zegt daarover: ‘’Ik heb bijna alle instrumenten op de single (behalve drums & percussie) zelf opgenomen met de hulp en begeleiding van producer Stef Lenaerts. Ik probeer invloeden van verschillende stijlen te combineren op “If You Only Knew”. Er zitten elementen in als funkgitaar, zware rockgitaar, ritme- en blues percussies, een beetje jazzpiano, klassieke gitaren en een bas uit de jaren 60. Het belangrijkste voor mij is dat het eindproduct, ondanks de mogelijkheden van een moderne opnamestudio, zijn authenticiteit en menselijke kant behoudt, met alle kleine fouten en eigenaardigheden die daarmee gepaard gaan. “
Voer genoeg voor een interview. Dus spraken we af voor een fijn Skype gesprek, over de release uiteraard. Maar ook over het verleden en de verdere toekomstplannen.

Stephan vertel eens, hoe is het allemaal begonnen? Waar komt die passie voor muziek en alles daaromheen vandaan?
Mijn grote inspiratie is mijn grootvader langs moeders kant, die speelde piano in een jazz trio. Ik ben zelfs naar hem vernoemd. Zijn naam was Jules-Stéphane. En daar hebben ze bij mij ‘Stephan Jules’ van gemaakt. Ik was echt gefascineerd door zijn piano spel, hij was ook een van de weinigen in de familie die musiceerde. En nu ben ik, mits het overslaan van één generatie, dus ook muziek beginnen spelen vanuit de passie van mijn grootvader.

Het verhaal gaat dat je jezelf piano en gitaar hebt leren spelen? Vertel er wat meer over
Dat klopt op een zeker niveau. Toen ik vrij jong was, had ik een synthesizer thuis. Ik heb daarnaast toen een vijftal klassieke gitaarlessen gevolgd. Dat bleek niets voor mij te zijn, ik greep op dat moment steeds terug naar die synthesizer. De knopjes en effecten fascineerden mij.
Niettegenstaande heeft de gitaar lerares die op het conservatorium zat , mijn moeder aangeraden om mij notenleer te laten volgen. In de muziekschool heb ik dan uiteindelijk orgel gekozen als instrument. Ik was zelfs de enige in de klas die dat toen had gekozen, waardoor wat normaal groepslessen zouden moeten zijn, eerder privélessen werden. Ik speelde daar niet alleen klassieke muziek op.
Ik was toen al heel gefascineerd door filmmuziek. Naast Bach kreeg ik als kleine jongen dus ook de kans om de soundtracks van films als Pirates of the Caribbean, Harry Potter, The Mission en The Godfather te adapteren naar orgelwerken in de kerk en op het orgel van de muziekacademie.
Na jaren op de muziekschool heb ik thuis pianoles gekregen van Bart Amand, die meerdere CD’s heeft uitgebracht. Rond mijn 16ste heb ik via YouTube uiteindelijk gitaar leren spelen. Ik heb dus die oude gitaar van onder het stof gehaald, na o.a. Led Zeppelin te horen en de interesse in gitaar is sindsdien toch gegroeid. Voornamelijk was dat akoestische gitaar, later ook elektrische gitaar.

De reden van dit interview is uiteraard de release van je single “If You only knew”; zit er een persoonlijk verhaal achter, zo ja welk ?
Oorspronkelijk wel over gemis. Toen ik mijn vriendin voor een bepaalde periode moest missen, kwam daar voor mij een soort verdriet bij kijken die nieuw was voor mij. Dat gevoel heb ik dus in die tekst willen meegeven. Ik heb het daarna doorgetrokken naar het  relationele leven in een bredere context . Met mijn relatie gaat het overigens zeer goed. Maar ik wilde dat gemis, in een breder kader, in die song stoppen. Gewoon hoe je in het leven langs de ene kant soms vaststelt dat het leven gemakkelijker zou zijn zonder die persoon, maar langs de andere kant dat het leven dan ook zeer saai zou zijn..

Wat mij betreft is het een mooie pop schijf, en ligt het zeer goed in het gehoor met een knipoog naar de folk en het Franse chanson , maar dan in het Engels. Je mening graag
Ik ben een grote fan van folk als de Ierse of de Schotse Folk om maar twee voorbeelden te noemen. En die invloeden van het Franse Chanson is niet zo ver gezocht. Ik heb enorm veel Franse chanson in mijn platenkast staan. Het is misschien eerder subtiel, maar ik ga niet ontkennen dat er invloeden zijn van daaruit.

Je kreeg ook hulp en begeleiding van producer Stef Lenaerts, hoe is die samenwerking ontstaan?
Dat is via mijn piano leraar gegaan eigenlijk, Bart Amand. Hij heeft me altijd gestimuleerd iets te doen met mijn muziek en had zelf al een project met Stef Lenaerts voltooid. Stef is een zeer sympathieke producer, ook wel een perfectionist. We hebben samengezeten, en dat klikte zeer snel. 

Hoe waren de algemene reacties op de single?
Ik had oorspronkelijk gedacht dat ik vooral veel reacties zou krijgen uit mijn onmiddellijke omgeving maar ik was aangenaam verrast door de algemene reacties ook, moet ik toegeven. Er zijn veel mensen de single spontaan zijn beginnen delen. Het doet me enorm plezier dat mensen die ik niet echt ken zo positief hierop reageren.

Wat zijn de verdere plannen naast het uitbrengen van deze single?
Zo snel het kan, ermee beginnen optreden. Podiumervaring opdoen dus. Ook al zal dat momenteel wel een beetje op een creatieve manier moeten, aangezien gewone concerten er nog niet inzitten. Ik heb wel al een aantal keer op het podium gestaan, maar nog niet genoeg om daar die nodige ervaring mee op te doen. Het was oorspronkelijk de bedoeling die single voor te stellen via een kleine café tour eigenlijk. Afstel is geen uitstel uiteraard.

Er zijn ook mogelijkheden om eventueel huiskamer concerten te doen?
Voor zo ver de maatregelen dat toelaten. Ik ben momenteel inderdaad wel mogelijkheden aan het zoeken om living room concertjes te organiseren.
Wat nieuwe releases betreft? Ik heb wel enkele nummers klaarliggen.

Wat podiumervaring betreft, er zijn tegenwoordig ook streaming concerten; hoe sta je daar tegenover?
In deze tijden is dit zeker ‘the next best thing’. Het lijkt me zeer goed, als het professioneel georganiseerd wordt tenminste. Hoewel het nooit dezelfde sensatie zal worden als met publiek. Ikzelf maak liever video’s, dan heb je wat meer controle daarover. Ik heb wel al enkele zeer goede streaming concerten gezien op YouTube. Dus ja, op voorwaarde dat het professioneel verloopt, is dit zeker een mogelijkheid.

Ook bij jou zijn er vermoedelijk wat plannen in het water gevallen door deze crisis ? Zo ja welke? Hoe ga je als muzikant en mens daarmee om? Je leeft niet van je muziek, veronderstel ik?
Vooral de release van de single was verschoven naar het najaar. Ik woon echter nog thuis en studeer nog, ik leef dus niet van mijn muziek en heb op dat vlak niet te klagen eigenlijk. Er zijn mensen die er een pak meer onder lijden dan ikzelf.

Live concerten geven is een van je voornaamste doelstellingen dus . Hoe groot is de honger om live concerten te geven?
De honger naar live concerten geven is gewoonweg gigantisch!

Hoe denk je dat de muziek en cultuur in deze moeilijke tijden zullen overleven? Naast de horeca ligt deze sector het meest in het vizier
Zonder expert te zijn, ik ben daar redelijk optimistisch in. In de zin van, eens het terug mag, denk ik dat het snel terug zijn normale gang zal gaan. Voor veel mensen die o.a. zo lang thuis hebben gezeten is het een wake up call voor het belang van live entertainment. Door zo lang stil te zitten zullen mensen meer geneigd zijn om als het kan een ticket te gaan kopen voor een evenement. De honger om muziek en cultuur te beleven is heel groot.

Wat zijn de verdere ambities? Is er een doelstelling, naast optredens, dat je voor ogen hebt?
Een album maken. Dat is zeker een doelstelling. Hopelijk in 2021. Ik had mezelf vooropgesteld tegen dat ik 24 of 25 was , een single en een diploma te hebben. Dat is ondertussen bijna allebei in orde. En nu ben ik dus klaar voor die volgende stap.

Zou dat nieuwe album dezelfde richting uitgaan als de single?
Misschien toch wat meer piano. Ik ben eigenlijk ook nog op zoek naar mijn eigen stijl. Niet elk nummer dat ik schrijf ligt in hetzelfde genre. Deze single is bijvoorbeeld een momentopname. Ik wil nog opties openhouden om andere kanten uit te gaan in het uitbrengen van muziek. Laat me stellen de drums gaat een beetje naar de jaren ’50, terwijl de baslijnen meer gaan naar jaren ’60 en er is ook een Funky lijn die teruggrijpt naar de jaren ’70. Er zit dus vooral van alles in, daar komt het op neer.

Moesten promotors nu vragen ‘welke stijl speel je’?
Ik zou het op pop/rock houden, je kunt er ook waarschijnlijk ook singer-songwriter van maken.

Zijn er naast je solo werk nog ander projecten waar je mee bezig bent of bezig zult zijn?
Ik sta voortdurend open voor muzikale samenwerkingen. Ik leen mijn capaciteiten op gitaar en piano heel graag uit aan andere artiesten. Daarnaast heb ik recent een aantal soundtracks geschreven voor een vriend die videogames ontwikkelt. Ik hou mijzelf zeker bezig wat muziek betreft.

Bedankt voor dit fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort

B'Rock Orchestra is een collectief aan klassieke muzikanten die al vijftien jaar bezig zijn op nationale en  internationale podia , met muziek van Monteverdi tot Haydn. In normale omstandigheden staan ze met tachtig op het podium. Een vloedgolf aan strijkers en blazers die verleden en heden verbinden tot een magisch mooi geheel. Helaas bleek dit nu onmogelijk …
Met tien man (en vrouw) sterk stelde B'Rock Orchestra ‘Beethoven Symfonie 1’ voor in de Oude Vismijn, Gent op 26 september ll,, helemaal coronaproof uiteraard. Dit concert werd nu uitgezonden via streaming, zodat de mensen thuis konden genieten van dit adembenemend mooi spektakel.

Cello en contrabas vullen over de hele lijn elkaar perfect aan, terwijl viool klanken de oorschelpen strelen; blaasinstrumenten als klarinet en horn klinken schoon en vormen de kers op de taart.
“I Allegro Con Brio” lijkt muzikaal de rode draad in de volledige set. Het is prachtig hoe de drie violisten elkaar op vaak speelse wijze aanvullen; een glimlach kunnen ze niet onderdrukken. De horn en de klarinet doen de sound open breken, waarna contrabas en cello het orgelpunt vormen.
In een later stadium gaat het collectief eerder omgekeerd te werk. Alle registers worden soms open getrokken, de violiste op zich gaat een meer ingetogen weg in op “II Andante Cantabile Con Moto”, waarna de sound opnieuw compleet wordt opengetrokken naar een overdonderende climax.
Je krijgt een gevarieerd aanbod; er is de perfectie in de instrumentatie, dat wordt gecombineerd in tonnen spelplezier. Opvallend aan B'Rock Orchestra is dat ze gebruik maken van historische instrumenten, van o.m. het blazerscollectief die dit doet door gebruik te maken van die horn. Een bewijs te meer van die lijn in klassieke muziek tussen verleden en heden, voortdurend met oog op de toekomst van het genre.

Om de muziek van een grootheid als Beethoven te spelen, moet je sterk in de schoenen staan.  B'Rock Orchestra gooit hun jaren ervaring in de strijd om de luisteraar ademloos te laten genieten. De magische kruisbestuiving tussen die instrumentatie, binnen een gevarieerd kader, bezorgt je koude rillingen.
Uiteraard is de compositie van Beethoven sowieso van onaardse schoonheid, die na al die eeuwen nog steeds veel mensen ontroert. Het wordt door B'Rock Orchestra met kennis van zaken gebracht en raakt je erg diep.
In dat  klein uurtje wordt de ‘Beethoven Symfonie 1’ creatief uitgediept. Een magisch klankentapijt en kruisbestuiving van viool, blaasinstrumenten , cello en contrabas. Het raakt ons telkens opnieuw tot we er, ‘zen’, stil van worden …

Line Up: Jacob Lehmann (Viool) Jivka Kaltcheva (Viool) Raquel Massadas (Viool) Manuela Bucher (Viool) Benjamin Glorieux (Cello) Tom Devaere (double bass) Nicola Boud (Klarinet) Geert Baeckelandt (Klarinet) Jeroen Billiet (Horn) Mark De Merlier (Horn)

Setlist:
Ludwig van Beethoven - Sextet in E-Flat Major , Op 81b
I Allegro Con Brio
II Adagio
III Rondo: allegro
Ludwig van Beethoven - Symphony nr. 1 in C Major (arr. Carl Frierich Ebbers)
I Adagio Molto - Allegro Con Brio
II Andante Cantabile Con Moto
III Menuetto (allegro molto e vivace)
IV Adagio - Allegro Molto e Vivace

Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent