Nonkel Neil Young in Antwerpen: vanaf de eerste noot is onze kwieke zestiger er keihard ingevlogen met “Love and only love” en een stampend “Hey hey my my”. Van een vlammende start gesproken: fantastisch!! En het bleef hoogtepunten regenen: oudjes als “Everybody knows this is nowhere”, “I've been waiting for you” en een beukend “Cinnamon girl” (alle drie 40 jaar oud !), een schitterend lang uitgesponnen (en zo hoort het ook) “Cortez the Killer” en enkele rustige momenten met Young op akoestische gitaar. We hoorden enkele prachtige versies van o.a. “Old man”, “Don't bring me down” en evergreen “Heart of Gold”, met oudgediende Ben Keith die schitterde op pedal steel. Onverwachte songkeuzes waren er met “Pocahontas” of een raggend “Mansion on the hill”. Weliswaar zonder z’n Crazy Horse, maar Young's huidige band beschikt over 'long time buddies' Niko 'the bass player' Bolas, drummer Chad Cromwell en Ben Keith, die beslist niet moesten onderdoen voor The Horse; ze rockten constant de pannen van het dak.
Afsluiten werd gedaan met een stomende “Rockin' in the free world”. Minpunten (als we dan toch moeten muggenziften): niets van de nieuwe 'Fork in the road' CD, waar er volgens ondergetekende toch een aantal songs op staan die zich misschien niet kunnen meten met 's mans klassiekers, maar zeker tot Young's beste werk van de afgelopen 20 jaar behoren (Maar anderzijds hadden we dan wat van al het ander fraais moeten missen). En ... slechts één bis: maar dan wel een (weerom knallend) “Like a hurricane” als apotheose van een dan toch al reeds 2 uur durende show! Chapeau ! ... en dat ie nog lang moge doorrocken!
Setlist (+/-):- Love and only love, - Hey hey my my (into the black), - Everybody knows this is nowhere, - Pocahontas, - Cortez the killer, - Spirit road, - I've been waiting for you, - Mother earth, - Old man, - Don't bring me down, - Going back, - Heart of gold, - Comes a time, - Mansion on the hill, - Rockin' in the free world, - Like a hurricane
Organisatie: Live Nation
Gringo Starr... Prachtige naam vind ik dat. Dit viertal komt uit Atlanta, stad van de Black Lips met wie ze net een tour in Groot Brittanië achter de rug hebben. De vergelijkingen vooraf met grote namen als The Kinks, Dream Syndicate en in mindere mate The Strokes volstonden ruimschoots om me nog eens uit mijn kot te lokken. Dat gegoochel met namen bleek achteraf weer eens niet te kloppen.
Het optreden begon schitterend met een lillende lap rock vol epische gitaren maar helaas waren het niet allemaal zo'n parels als die opener. Er werd voortdurend van instrumenten gewisseld, slechts ééntje nam niet plaats achter de drums (foei!). Alle vier mochten ze ook al eens de leadvocals voor hun rekening nemen en ze konden ook allemaal effectief zingen. Op zich is daar absoluut niets mis mee, deze vorm van anarchie was zelfs het uithangbord van de legendarische Oblivians! Alleen leek het erop alsof de nummers telkens door de respectievelijke zanger geschreven werden en zo switchten we van het ene genre naar het andere, het ene al wat bedenkelijker dan het andere. Mijn absolute favoriet was dat schriele mannetje met het houthakkershemd (vraag me geen namen) die met een schurende stem heerlijk slepende gitaarsongs bracht die me voortdurend deden denken aan The Del Fuegos. Telkens hij aan de beurt was wist je dat er wat ging gebeuren. Niet dat zijn maten er niets van bakten, dat niet maar er zaten toch een paar serieuze stinkers tussen. Het was een beetje vette brokken zoeken in de soep, gelukkig waren er genoeg om mijn honger te stillen. Het lijkt erop alsof het met Gringo Starr twee richtingen uit kan. Ofwel kiezen ze voor dat betere gitaarwerk en blijven we ze aan ons hart kluisteren ofwel kiezen ze voor die gezichtsloze troep en raken ze zo misschien nog, mits wat geluk, ooit eens in De Afrekening. Misschien is er nog een derde optie: ze kiezen niet en blijven gewoon wat aanmodderen. Benieuwd wat het wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: De Zwerver, Leffinge
De Canadese DJ/producer Tiga is vooral gekend door zijn karrenvracht aan remixes die hij al maakte. Daartussen staan enkele klinkende namen als Felix Da Housecat, Scissor Sisters, Depeche Mode, The Killers en zelfs ons eigenste Soulwax. Nu brengt Tiga Sontag, zoals de man echt heet, een album uit met eigen werk. Het was van 2006 geleden, toen hij ‘Sexor’ uitbracht. Deze ‘Ciao!’ borduurt verder op de formule van dat album en staat weer garant voor enkele puike electrosongs. Ook dankzij de medewerking van onder andere James Murphy van LCD Soundsystem en de Dewaele brothers.
”Beep-beep-beep” is een matig openingsnummer met een donker kantje. De single “Shoes” heb je al ettelijke malen gehoord; de lyrics staan gebrand in je geheugen. Liedjes over schoenen, het is eens wat anders. “Sex O‘clock” volgt de trend van de catchy teksten. Verder zijn “Luxury”, “Turn The Night On” en “Speak, memory” de opgetogen nummers zoals de vorige twee. Voor het zwaardere electrowerk verwijzen wij graag naar “Mind Dimension”, “What You Need” en “Overtime”.
Er staan ook gevoelige nummers op deze plaat. Obscure samples zorgen voor de basis in “Gentle Giants” dat over liefdesverdriet gaat. Meer liefdesverdriet vinden we in de tien minuten durende afsluiter “Love Don’t Dance Here No More”. Een piano zorgt voor de muziek in de eerste twee minuten, waarop de Canadees prompt van idee veranderde en de muziek plots weer een happy niveau haalt. Na dit nummer is de trip van ruim een uur voorbij.
Tiga levert een geniale plaat af. Fans van electro en dance komen hier zeker aan hun trekken.
Nog steeds heeft deze wonderlijke Australische band nauwelijks voet aan de grond gekregen in de rest van de wereld. Wij weten echter al langer dan vandaag dat ze de tot op heden al drie wereldplaten hebben gemaakt. The Drones begeven zich qua sound in het vuile en moerassige gebied waar ook The Birthday Party, The Jesus Lizard, Two Gallants, Woven Hand, The Scientists en The Beasts of Bourbon een nest hebben. Op het alweer geweldige ‘Havilah’ wordt wat gas teruggenomen. De plaat is iets properder en rustiger dan zijn voorgangers, maar is even intens. Het begint nog met twee furieuze krakers “Nail it down” en “The minotaur”, maar daarna gaat de geluidsmeter een stuk minder in het rood. Meermaals worden de akoestische gitaren bovengehaald in mooie dromerige songs als “Careful as you go” en “Penumbra”. Onze favorieten zijn “I am the supercargo” en “Luck in odd numbers”, songs die snijden tot op het bot, The Drones op hun best : grillig, scheurend en bloedend. Als we dan toch een zweempje van kritiek mogen hebben, dan is het dat er net iets meer songs van dit kaliber op de vorige twee albums stonden, waardoor deze ‘Havilah’ voor ons half puntje minder scoort dan zijn twee quasi onovertreffelijke voorgangers. Maar dan nog is dit album alweer een nieuw meesterwerk in het repertoire van deze nog jonge band. Minder bruut geweld, evenveel bezieling en gedrevenheid.
In de categorie ‘bier, rock’n’roll en tetten’ heeft Nashville Pussy alweer een voltreffer gescoord. ‘From hell to Texas’ heet hun nieuwe lap lawaai en die is even subtiel als een geile baviaan die schaamteloos ‘en plein public’ al zijn vrouwelijke soortgenoten een beurt geeft. Voor finesse en etiquette is Nashville Pussy radicaal gebuisd, voor vuile praat en vunzige rock’n’roll halen ze een tien op tien.
Vettig plaatje is dit. Motorhead, Alice Cooper, AC/DC en ZZ Top zijn nog steeds de referenties. Gooi daar dan een smak punkrock op en je hebt de formule van Nashville Pussy. Simpel en doeltreffend.
Het is al hun vijfde plaat en, ook al verschilt die qua sound in weinig van de voorgangers, het is hun beste sinds het debuut ‘Let them eat pussy’ van 10 jaar geleden. Vinnig, beestig, vet en rechtdoor.
Tony Dekker is de spil van het Canadese Great Lake Swimmers. We hoorden al platen van sfeervolle en weemoedige americanapop, geënt op een intiem semi-akoestische gitaarspel en – getokkel, banjo, steelpedal en viool, onder Dekker’s klaaglijke zang. Great Lake Swimmers plaatste zich met gemak naast bands als Timesbold, South San Gabriel, Songs: Ohio, My Morning Jacket en artiesten als Drake, Buckley en Will Oldham.
De nieuwe plaat klinkt uitbundiger en luchtiger. “The Chorus in the underground” en “Still” zijn pure countryfolk, opgezweept door een aanstekelijk gitaarspel, banjo en viool. Ook de kaart van dromerige pop wordt getrokken op songs als “Palmistry”, “Everything is moving so fast”, “Pulling on a line” en “She comes to me in dreams”. “Stealing tomorrow” wordt gedragen door Dekker’s intrinsieke stem en op “River’s edge” en “Union falling into harmony”, net toevallig de twee besluitende nummers, klinkt Great Lake Swimmers vertrouwd en beantwoorden ze aan het gekende melancholische recept.
Great Lake Swimmers heeft een gevarieerde plaat uit binnen zijn softpopgenre, bijt van zich af en bewijst één van de interessantste Canadese bands te zijn van het moment!
Het Britse The Rakes is toe aan hun derde cd. ‘Capture/Release’ overtuigde met strakke, springerige en snedige pospunkpopsongs. ‘Ten New Messages’ klonk breder door toetsen en door het sfeervoller materiaal minder boeiend en spannend. De derde cd ‘Klang’ laat de energieke aanpak horen van hun debuut.
Deze 2e lijns postpunk band, samen met Futureheads en Maxïmo Park, heeft opnieuw tien songs klaar die vinnig en opzwepend klinken. Kort, krachtig en opbouwend en meeslepend, onder de neuzelende zang van de charismatische Alan Donohoe, die opvalt met z’n typische spastische Ian Curtis elleboog bewegingen en hoekige Piet Goddaer danspassen.
De eerste nummers van de plaat zijn heel sterk: “You’re in it”, “That’s the reason” en “The loneliness of the outdoor smoker”. Ook in het oog springt “1989” en het aanstekelijke basspel op “The light from your Mac”. Af en toe nemen ze wat gas terug en tav de vorige plaat modderen die songs niet weg, “Woes the working woman” en “Muller’s Ratchet”, met pianoloops en toetsen .
The Rakes hebben een broeierig frisse plaat uit en laten zich duidelijk herontdekken …
Eerlijk gezegd, wist ik niet goed wat ik hier van moest verwachten maar mijn sympathie voor overlevers (en hiermee bedoel ik niet groepen als de Rolling Stones die de dollars blijven binnenrijven maar artiesten die koppig blijven doorploeteren in het bruine kroegencircuit) dreef me toch naar De Zwerver. En daar werd ik totaal onverwacht overrompeld door een briljant optreden.
Wreckless Eric kende zijn moment de gloire eind jaren zeventig bij Stiff Records maar leek nadien veroordeeld tot de marge hoewel de man steeds muzikaal actief bleef. Amy Rigby (Amy who?) is reeds van de vroege jaren '80 bezig, eerst in bandjes als The Last Roundup en The Shams, later solo. In 2005 nodigt ze samen met Marti Jones, Wreckless Eric uit voor de show ‘Cynical girls’ en sindsdien zijn ze blijven samenspelen en werden ze zelfs man en vrouw. Het lijkt een eigenaardige combinatie: een Britse pubrocker en een Amerikaanse singer-songwriter maar het werkt perfect, zo mochten we tijdens een bijna twee uur durende set constateren. Eric op elektrische gitaar of bas, Amy op akoestische gitaar en enkele malen op piano en beiden gezegend met een mooie stem, dat volstond ruimschoots.
Ze brachten krachtige heldere songs, zowel van hem als haar, alsook twee covers : ééntje van de ten onrechte vergeten P.F. Sloan, een ander van de Flamin' Groovies. Hier geen geneuzel zoals we zo vaak horen bij de nieuwe lichting. Enkele nummers werden ondersteund door een elektronische beat terwijl Eric ook niet vies was van af en toe een korte onbeholpen scheurende gitaarsolo. Zijn enige hit "Whole wide world" werd netjes opgespaard tot het einde maar slechts weinigen zaten hierop nog te wachten na zoveel lekkers.
Bovendien is Eric een bijzonder grappig man die het optreden doorspekte met talrijke anekdotes waarin o.a. John Mayall en Van Dyke Parks (stond met die laatste op hetzelfde festival de dag voordien) een flinke veeg uit de pan kregen. Meer dan eens werd het zelfs hilarisch zoals bv. in het begin toen hij onoverkomelijke problemen leek te hebben met de belichting waardoor iemand hem een zonnebril aanreikte. Toen iemand er hem op attent maakte dat hij hiermee op Bono geleek volgde een hartgrondig "fuck". Maar laten we niet vergeten dat de bijdrage van Amy minstens even groot was. Wie een song als "Dancing with Joey Ramone" uit de mouw kan schudden heeft bij mij meteen een streepje voor.
Dit was een fantastische avond die bij elke aanwezige nog land zal nazinderen, met dank aan Piv Huvluv die dit stel naar De Zwerver haalde.
Organisatie: De Zwerver, Leffinge
Petrol had een Hacienda-night georganiseerd met een behoorlijk indrukwekkende line-up. Daarvoor dient U wel wat de geschiedenis van de house te kennen. De Hacienda was een club in Manchester die in het begin van de jaren tachtig begon met een diverse programmatie die nog zwaar leunde op de Britse new wave-scene. Met name New Order was van in het begin verbonden met de scene in de Hacienda. Pas in de late jaren tachtig vanaf de tweede Summer of Love in 1988 werd de Hacienda een legende toen acid house een begrip werd en ecstacy in industriële hoeveelheden Groot-Brittanië begon te overspoelen. Uit die tijd dateert ook het begrip anthems, nummers die steeds weer gedraaid werden in de club, met name op de piekmomenten tegen het einde van de avond. Twee van die nummers waren “Voodoo Ray” en “Pacific State” waarvan de respectieve auteurs vanavond op de affiche stonden, met name dus A Guy Called Gerald en 808 State. Om de affiche te vervolledigen waren er nog Justin Robertson, de man ook achter Lionrock en Jon da Silva, een van de residents uit de glorietijd van de Hacienda.
De Hacienda is een legende geworden vanwege niet eens zozeer de muziek, die voornamelijk import was, maar wel vanwege de onvergetelijke sfeer. Ondertussen is dit allemaal twintig jaar geleden en was het ook wel te verwachten dat je dat niet zomaar kan kopiëren. Er was wat te weinig volk in deze examenperiode en in Antwerpen komt alles traditioneel traag op gang. Echt veel sfeer was er dan ook niet, hoewel dat aan de andere kant ook inhield dat er ruimte was om te dansen. Je kon ondertussen ook nog eens rustig Jane Fonda in Barbarella bewonderen maar ze mogen onderhand eens iets anders programmeren want het is nu al de derde keer dat ik die film in de Petrol gezien heb. Het blijft een monument van überkitsch. Justin Robertson mocht de spits afbijten als DJ en hij deed het erg goed. Erg leuke dingen gehoord, zoals flarden Go Bang en veel wat ik niet kende, maar de avond moest nog op gang komen.
Daarna was het de beurt aan A Guy Called Gerald, alias voor Gerald Simpson, die volgens Justin Robertson met wie ik in de toiletten nog een leuk gesprek had ondertussen in Berlijn woont en na een jungle-fase zich blijkbaar met nogal monotone experimentele elektronica bezig houdt. Het kon niet echt overtuigen en het mooiste moment was nog “Voodoo Ray” zelf, de plaat waarmee hij geschiedenis maakte. Daarna kwam 808 State die een aantal bijzonder goeie platen maakten rond 1990. Die stijl kwam bij momenten terug in hun DJ-set, die anders ook wel gevarieerd was. Ik heb het einde van de avond die rond 7 uur geprogrammeerd stond wegens oververmoeidheid niet gehaald, maar het was wel degelijk een geslaagde avond.
Alleen met die bedenking dat het een Petrol- avond en geen Hacienda-night was. Het was ook niet te verwachten dat die sfeer nog opnieuw te creëren viel, hoewel ik wel wat meer oudere clubbers verwacht had.
De mensen op de affiche zijn ondertussen ook muzikaal in andere richtingen geëvolueerd en dat is maar goed ook. Het is goed om te weten waar de hedendaagse dansmuziek vandaan komt, maar het belang van de Hacienda zal altijd meer op sociologisch vlak als belangrijkste exponent van de rave-revolutie dan op het puur muzikale liggen. Andere plekken zoals New York, Chicago en zelfs Düsseldorf waren op muzikaal vlak belangrijker.
Organisatie: Petrolclub, Antwerpen
Net tien jaar na het eerste soloalbum komt singer/songwriter Daan Stuyven op de proppen met zijn vijfde studioalbum ‘Manhay’. Tijd voor een intieme clubtournee die startte in Kortrijk en eindigde in Opwijk.
Net het laatste concert kozen we uit om Daan te bewonderen in de Nijdrop. De donkere, mysterieuze omgeving waarvan jongeren zich bij hun eerste bezoek soms de vraag stellen: “Is het wel hier?!”. Jazeker, en … een man als Daan past sprekend in de locatie van de zaal die hoort bij het jeugdhuis van Opwijk.
Het concert zelf dan maar. Voor zijn vijfde album ‘Manhay’ werd hij omringd door een vijfkoppige band (gitaar, piano, drum en synthesizers). ‘Manhay’ is trouwens een klein dorpje in onze Ardennen waar Daan de inspiratie vond bij het schrijven van zijn nieuwe songs.
Slecht was de Ardense buitenlucht alvast niet voor zijn broeierig nieuw materiaal. De gehele nieuwe CD werd voorgesteld met als opener “Exes”, de single die nu de hitparades haalt. We kregen bij momenten intieme momenten waarbij de synthesizers en beats van vorig werk achterwege werden gelaten. Erg mooi klonken “Your Eyes”, “Brand new truth”, “Bad Boy Bad Girl” en “Beauty calls collect”, …volwassen songs die meeslepend en intens spannend waren en een frisse indruk nalieten.Behouden bleef z’n typerende stem, een onbegrijpelijk gemompel, wat hem net zo uniek maakt.
Stiekem hoopten we nog het betere werk van vroeger eens te horen… Midden tussen de tracks van zijn nieuwe CD bracht hij “The player” en als één van de drie bisnummers, meteen ook het stevigste van de avond zoals verwacht, “Housewife”.
Een concert van de ‘new look’, waarbij hij de electroclash achterwege liet en resoluut koos voor ‘de song’ in al z’n aspecten. Een (bijna) uitverkochte Nijdrop in Opwijk mocht er getuige van zijn. Op naar de festivals …
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Het Amerikaanse kwintet Deerhunter (voor deze tournee tot een kwartet gereduceerd!) moest noodgedwongen de voorjaarstournee cancellen door ziekte van één van de leden, maar knokten bikkelhard terug met een indrukwekkend noiserockend drone concert, waarbij de kaart van het experiment, pedaaleffects en van lange solo’s werd getrokken; hun melodieus dromerige toegankelijkheid was ondergeschikt. …Een totaal ander concert dan vorig jaar in de Buda in Kortrijk …
Deerhunter, afkomstig uit Georgia, Atlanta wordt met hun nieuwe cd ‘Microcastle’ fel bejubeld; de kers op de taart voor hun intense werk van de voorbije jaren. Hun snedige en meeslepende indierock (met in de repetitieve ritmes een knipoog naar The Feelies van de jaren ‘80!) omschrijft zanger/gitarist Bradford Cox als ‘ambient’ punk, wat staat voor een aanstekelijke, intens broeierige sound, mooi gedoseerd in ritme, structuur en instrumentatie op plaat, maar live wordt omgezet in een noise ‘ drone’ poplandschap, wat een allegaartje biedt van grunge, alternatieve psychedelica rock van de jaren ’90 (Feelies – 11th Dream Day – Yo La Tengo), de trips van Stereolab, de scherpe noisepop en feedbacks van My Bloody Valentine en de religieus apocalyptisch hallucinante, tranceachtige dreunende sound en loodzware ritmes van Sunn O))). En ze slaan de brug met een dromerige melodie onder een zweverige soms onverstaanbare zang … van toegankelijkheid naar experiment …. Op het podium onderging het kwartet dus duidelijk een metamorfose: opener “Crypotograms” en het lang uitgesponnen “Nothing ever happened” kon het concert eigenlijk wel samenvatten van de eerder vernoemde elementen en invloeden. Af en toe konden de droomtrips van songs als “Never stops” en “Microcastle” doorsijpelen. De groep liet bijna telkens de nummers in elkaar overgaan.
Bradford vroeg nog vriendelijk na of we de opwinding konden vinden van hun muzikale brouwsels. Het nieuwe “Ranwater Cass. Exchange” lag in het verlengde van de muzikale formule op plaat en het sferische “Circulation” mocht na een klein uur het eerste deel van de set besluiten.
Maar de groep had nog een verrassende bis in petto. Ruim een half uur lang hielden ze het publiek in hun greep met enkele opmerkelijke opbouwende en gevarieerde versies van “Cover me slowly” en “Agoraphobia”. “Saved by old times” was een verademing. Apotheose vormden ze met een ‘alles erop-en-eraan “Caluary scars”. Op het eind foefelde Bradford ruim tien minuten aan z’n gitaar, pedaaleffects en versterker. Een wall of sound en distortion, zoals Bob Mould in de hoogdagen van Sugar live (cfr. hun optreden in de Vooruit Gent van ’92), wat net als toen gemengde reacties opleverde.
Deerhunter overweldigde met hun oorverdovende sound, zonder in te boeten aan dynamiek, enthousiasme en melodie!
Het breder concept dat we op hun vorige tournee hoorden door inbreng van accordeon, synths, toetsen en sfeervolle gitaarslides smolt als sneeuw in de zon voor die krachtige noisetrip, waarbij de songs verrassende en avontuurlijke wendingen ondergingen. Voor wat een gelouterde break allemaal niet zorgde … Tot op Pukkelpop!
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Botanique , Brussel
Jean Michel Jarre is bij het grote publiek vooral bekend van zijn hitalbum ‘Oxygène’ uit 1976, waarmee hij wereldwijd faam verwierf. Daarnaast is Jarre ook vooral bekend vanwege zijn enorm spectaculaire openluchtconcerten, op vaak legendarische plaatsen. De Franse elektronicapionier is ondertussen zestig jaar geworden maar blijft er vreemd genoeg erg jeugdig uitzien! De tijd van de mega-evenementen lijkt nu wel voorbij. In plaats daarvan tracht Jarre nu om zijn muziek en zijn grootse shows indoor te brengen.
Vorig jaar was Jean Michel Jarre nog te zien in het Brusselse Koninklijk Circus tijdens de stijlvolle, intieme ‘Oxygène’ tournee, een concert waar toen, dertig jaar na release, het volledige hitalbum werd gebracht.
Jarre’s eerste wereldtournee (al heb ik enkel kennis van een Europees luik), de ‘World Arena Tour’ biedt ruimte voor een meer gevarieerde setlist en vooral voor een grotere visuele hightech productie.
Lang voor het optreden begon werd Vorst Nationaal al ondergedompeld in een mystiek sfeertje. De New Age geluiden van “En Attendant Cousteau” en een stemmig rookgordijn brachten ons meteen in de juiste sfeer. Vorst liep aardig vol en de duurverkochte, krappe zitjes werden door zowel jong als oud ingevuld.
Met “Industrial Revolution Part 2” begon Jarre zeer bombastisch en op een indrukwekkende wijze aan de show. Met zijn keytar verscheen hij onder luid applaus uit een 3D bundel lasers,….de show was gestart.
Naast Jarre, nog drie andere instrumentalisten op het podium met een arsenaal aan synthesizers, sequencers en ander instrumentaria. Samen goed voor een indrukwekkend aantal knopjes. Het daaropvolgende “Magnetic Fields Part 1” klonk vertrouwd in de oren en ging door merg en been. Perfecte sound vanaf rij twaalf! De sensationele lasershow barste nu ook echt los, we keken ernaar met open mond! Jarre zelf deed zijn best om het publiek mee te doen applaudisseren en vroeg ook meerdere malen om recht te staan en mee te dansen. Het nochtans enthousiaste publiek bleef echter in de zitjes zitten en verkoos om aandachtig te (zitten) luisteren. Enkel twee meisjes bovenaan in de tribune, zwaaiend met de Peruviaanse vlag, bleven het ganse optreden dansen alsof ze op ‘I Love Techno’ stonden. Het meest memorabele moment van de avond kregen we tijdens “Rendez-Vous Part 3”, waarbij Jean Michel de groene laserharp bespeelde, een act die aan het einde van de show werd herhaald maar toen volledig mislukte omdat die laserharp tijdens “Rendez-Vous Part 2” alle dienst weigerde. Alsof Jarre aan het einde van de show nog eens extra wou aantonen dat alles wel degelijk live werd gespeeld. Andere muzikale hoogtepunten waren het rustige en persoonlijke favoriet “Souvenir De Chine” en het aan zijn vader (filmcomponist Maurice Jarre) opgedragen, droevige en emotionele “Calypso Part 3”.
Uiteindelijk kwam tijdens toegift “Oxygène Part 4” iedereen toch nog uit de zitjes en kreeg Jarre dan toch nog zijn dansfeest. De aardige man bedankte ons voor de respons en beloofde vlug terug te keren naar België.
Na slechts 100 minuten was het spektakel te vroeg afgelopen. Visueel was de gigantische laser- en lichtshow, die trouwens een Vlaamse productie was, één van de mooiste en meest spectaculairste concertervaringen die ik al mocht beleven. Muzikaal werd het voor mij echter een vreemde, wat bizarre belevenis. Het onophoudelijke draaien aan de apparatuurknopjes gaf me een te beperkt live gevoel zodat ik eerder van een evenement zou spreken in plaats van een echt concert. Doch de tijdloze muziek van Jean Michel Jarre en vooral de verbazingwekkende, fascinerende visuele hoogstandjes bezorgden me een unieke, onvergetelijke avond……..laten we Jarre maar uitnodigen om binnen x aantal jaar de Lange Wapper brug in stijl in te huldigen….dan wordt het lange wachten toch nog de moeite waard!
Setlist:* Industrial Revolution 2 *Magnetic Fields 1 *Equinoxe 7 *Rendez-Vous 3 *Oxygene 2 *Magnetic Fields 2 *Souvenir De Chine *Oxygene 12 *Equinoxe 4 *Equinoxe 5 *Oxygene 5 *Variation 3 *Chronologie 6 *Rendez-Vous 2
*Calypso 3
*Oxygene 4
Organisatie: Greenhouse Talent
In de eerste beluistering van de cd van deze beloftevolle Nederlandse artieste, die onlangs als de muzikale ambassadeur van Rotterdam werd benoemd, zijn dames als Diane Warwick, Billie Holliday, Corinne Bailey Rae belangrijke referenties. De singer/songwriter debuteert met twaalf aantrekkelijke, dromerige soulpopsongs. Piano en blazers geven de sfeervolle, luchtige en ingetogen nummers kleur. Ze zijn stijlvol uitgewerkt onder haar warme, heldere stem, waaronder “Romeo & Juliet”, “Do for love”, “You are my love” en de titelsong. De outtro “Home”, piano – spoken word sluit overtuigend de cd af.
Inderdaad, stem en song zijn het uitgangsbord van deze singer/songwriter die met ‘Yellow Brick Road’ een fijn debuut uit heeft.
Het Britse Doves uit Noord-Engeland is een band met een lange adem. De groep doet soms denken aan Elbow in het uitstippelen van hun muzikale carrière. We noteerden niet meteen een onmiddellijke doorbraak, maar het product wordt beter met de jaren door goede, consistente platen. Ze zijn met ‘Kingdom Of Rust’ toe aan hun vierde plaat. Een ambitieuze plaat opnieuw, die qua song en geluid sterk in elkaar zit: een spannende intensiteit en opbouw, waarin behoorlijk wat afwisseling zit in hun specifieke stijl; luister maar eens naar “Jetstream”, “10:03”, “Birds flew backwards”, “House of mirrors” en de titelsong. De groep voegt er soms een vleugje snedige rock, psychedelica, country of electro aan toe, zonder dat het storend inwerkt. Integendeel, het komt het totaalgeluid ten goede. Na de broeierig sfeervolle ‘The last broadcast’, ‘Some cities’ en de opmerkelijke singles “There goes the fear” en “Black & white town” komt het trio terug af met een opwindende, boeiende plaat!
Nederlands 
Français 
