De charismatische dichter-acteur Ramsey Nasr en de al even charismatische rockmuzikant Mauro Pawlowski vonden de vriendschap door gelijklopende passies, zowel in de literatuur als in de muziek. Hoewel deze Geletterde Mensenproductie al lang op stapel stond werd ze keer op keer uitgesteld doordat de carrière van beide veelzijdige artiesten intussen een hoge vlucht nam. Nasr werd stadsdichter van Antwerpen en had het druk met 'Wild Card: Tanzania' en het daaruit voortgesproten boek 'Homo Safaricus'. Mauro Pawlowski reanimeerde dEUS met 2 platen in evenveel jaar en illustreerde op De Nachten nog maar eens - in 6 verschillende gedaantes - zijn enorme veelzijdigheid.
Het podium had alles van een repetitieruimte/salon waarin beide heren verschillende gedaantes en rollen (van zichzelf) aannamen om het risico te ontlopen in een hokje te worden geduwd. Woordenaar Ramsey Nasr dramde over het podium als zijn zich aan het verval van de wereld ergerende hoofdpersonage Kapitein Zeiksnor (uit: & De Twee Culturen), kroop in de huid van zijn held/Russisch componist en pianist Dmitri Sjostakovitsj en toonde zich ook een begenadigd klassieke zanger die een sterk mondje Duits uitkraamt (blijkbaar gebaseerd op Dichterliebe van Schumann).
Mauro speelde met de schrik/plicht/kans zijn warrige ‘het maakt niet uit’ zelve te zijn, las gedichten en zelfgeschreven ironie en probeerde (!) zijn voorliefde voor abstract componist Morton Feldman uit te leggen. Een sterk gespeelde ruzie (waarin Nasr op indrukwekkende wijze een tsunami aan klassieke componisten over het publiek stortte) voerde richting de pauze.
Na de pauze een minder door chaotische gekte doorspekt geheel maar wel meer tijd en ruimte voor een gevoeliger stuk van pure klasse. Na de muzikale opener van Mauro citeerde Nasr uitgebreid uit eigen werk (‘Wintersonate uit Onhandig Bloesemend’). Mauro nam nog een noise-zijsprongetje, las nog wat gedichten voor en nam ook nog, zoals we hem kennen, solo op gitaar en met zijn kenmerkende breekbare stem de tijd voor een paar nummers.
Geletterde mensen was geen voorstelling als een andere reguliere literaire theatervoorstelling. Muziek speelde een wel heel belangrijke rol. Beide heren blonken uit (ironisch en/of zo bedoeld) waar ze goed in zijn: Mauro als muzikant (denken we aan ‘Sincerley Average’ als opener na de pauze) en Nasr met onophoudelijke woordenstroommonologen die het publiek naar adem deden happen. Deze voorstelling was tegelijkertijd overweldigend, chaotisch, emotievol, kwetsbaar en zat bovenal knap in mekaar!
Na deze tournee zitten beide heren niet stil: Nasr werkt verder aan zijn roman Het Mazensysteem en dingt naar de functie van ‘Dichter Des Vaderlands’ in Nederland. Mauro op zijn beurt heeft ook weer plannen: u leest er alles van op www.mauroworld.net
Organisatie: Vooruit, Gent
Een onvoorwaardelijk respect hebben we voor Emmylou Harris, de 61 voorbij en nog niks ingeboet van haar heldere, indringende, gouden fluwelen stem. Ze heeft de status van een levende legende, want in haar bijna veertigjarige carrière heeft ze een eigen weg gebaand binnen de country, folk, pop en rock..Haar slepende americana/country klinkt hartverwarmend, broeierig, pakkend en beklijvend! Dankzij Daniel Lanois gaf ze in ’95 haar geluid een nieuwe dimensie, door een spannende dreiging, met de plaat ‘Wrecking Ball’.
Deze grande dame liet op de daaropvolgende platen een traditioneler geluid horen. Daar zal de samenwerking met Mark Knopfler van op ‘All the roadrunning’ wel voor iets hebben tussen gezeten. En de covers die we horen, slaagt ze erin een eigen toets te geven, die nauwelijks herkenbaar zijn met het originele!
’All I intended to be’ is een logisch vervolg op haar plaat van vijf jaar terug ‘Stumble into grace’. Ze beleeft nog steeds het nodige spelplezier en weet na al die jaren nog even vriendelijk en charmant voor de dag te komen. Niet voor niks staat ze in de ‘Country Music Hall Of Fame’.
Een uitgebreid instrumentarium van akoestische gitaren, mandoline, dobro, steelpedal, contrabas, viool, toetsen en percussie zorgen voor overtuigend sfeervol en ontroerend materiaal. “Shores of white sand” en “Broken man’s lament” zijn de uitschieters.
Kortom, muzikale levenswijsheid gebundeld in een tijdloos, melancholisch americana/rootsrock geluid!
De lieftallige bevallige Heather Nova heeft een nieuwe plaat uit; songs in al z’n eenvoud en schoonheid geschreven en gespeeld, geënt op haar akoestisch gitaarspel, ondersteund door enkele viool- en strijkerpartijen, maar ondanks haar kristalheldere stem dito emotionele lading zijn de kippenvelmomenten en het beklijvende aspect van het vroegere werk ‘Oyster’, ‘Siren’ of ‘South’ grotendeels op het achterplan geraakt.
Ingetogen, sfeervol innemend materiaal, waarvan “Ride”, “Beautiful storm”, “Maybe tomorrow”, “Out on a limb” en het forser klinkende “Always Xmas” het sterkst boeien.
’The Jasmine Flower’ verschijnt drie jaar na ‘Red bird’ en vijf jaar na ‘Storm’. Het waren cd’s die het ook moesten hebben van een handvol puike songs, maar niet de ganse cd over de meet van de overtuiging trokken. Het is me duidelijk dat ze nu meer dan ooi gerust de tijd mag nemen voor een volgende intens sterke plaat …
Na vier jaar heeft de Duitse Thrashlegende Kreator eindelijk nog eens een nieuwe schijf uitgebracht, getiteld ‘Hordes Of Chaos’. Eén feit dat al zeker is, Kreator heeft niet aan kwaliteit en agressie ingeboet. Integendeel, deze plaat klinkt een stuk agressiever dan voorganger ‘Enemy Of God’. Minder melodie en meer straight in your face.
De heren vliegen er al onmiddellijk in met het titelnummer “Hordes Of Chaos”, waarvan het refrein me maar niet kan loslaten. Dit is ook het geval voor “Warcurse”, wat mijn favoriet is van het album. Wat een heerlijke riff toch en zanger Mille klinkt lekker kwaad.
Andere uitschieters op deze prachtcd zijn “Escalation”, het kalm beginnende “Amok Run” en natuurlijk “Radical Resistance”, een nummer met een killer refrein dat ook lekker in je hoofd blijft zitten. Kijk, als je houdt van een lekker potje Thrash Metal, dan kun je er zeker niet aangedaan zijn met deze cd! Zij die de limited edition kopen, krijgen een bonusdvd en een heel geslaagde verpakking. Dik de moeite dus!
Er is nogal wat te doen geweest betreffende deze plaat van Axl Rose, egotripper en controlefreak eerste klas. ‘Chinese Democracy’ zal wel z’n magnum opus zijn, want het heeft veertien geduurd om de plaat af te krijgen …een krankzinnige historie, gestart in ’94, waarbij we je de details besparen. Bon, de plaat is nu af en kan maar matig overtuigen…een handvol rockers dito gitaarsoli en slepende ballads verwijzen naar de hoogdagen van de ‘Use your Illusions’, ‘Appetite for destruction’ en ‘G’R Lies’, zoals “There was a time”, “Catcher in the rye”, “Sorry”, “I.R.S.” en de titelsong. De uitstapjes naar flamenco en funk of de inbreng van piano, orkestraties en de Beatlesque tunes kunnen ons niet over de meet trekken van een hecht klinkende, spannende plaat.
Kortom, ware het niet dat we 14 jaar moesten wachten, zou de plaat snel in de vergaarbak geraakt zijn. Maar Axl Rose schreeuwde door de jaren om aandacht en heeft die, ondanks het groots vrijgemaakte bedrag, verkregen met een grillige, spanningsloze plaat.
Laïs verkent graag de paden van de folk: van a cappella kampvuursongs naar de poppy folkpop van ‘Douce Victime’ tot het verbreden van hun muzikale horizont op de donker dreigende klankkleur van ‘The ladies’second song’.
Ze werken nu aan een cd met DAAU cellist Simon Lenski. Hij wordt meegesmokkeld op een tour langs kerken en kastelen. Jorunn, Annelies en Nathalie gaan een beetje terug naar de roots van hun pakkende, harmonische engelenzang, afgestemd op het virtuoze spel van de getalenteerde Lenski.
De drie dames, in ’t zwart gehuld en met berenmuts op, namen plaats vóór het altaar en rechts van hen, naast de plaats van de gebeden aankondiging, had Lenski postgevat. Ze wisselden Nederlands-, Engels- en Franstalig gezongen nummers af en putten uit het repertoire van ‘Douce Victime’, hun ‘Documenta box’, materiaal van hun recente cd, aangevuld met het nieuwe werk en enkele covers, waaronder Neil Young’s “ After the goldrush” die vocaal adembenemend en huiveringwekkend was. En een knipoog naar hun Finse idolen Värttinä hoorden we op “Kapee” in een unieke Scandinavische vocale stijl. Wat een stemmenpracht die weergalmde … want de akoestische set in de sfeervolle kerk klonk helder, zuiver, gewaagd en gedurfd. Trouwens, een paar jaar terug waagden ze ook zo’n toer in kerken.
Sfeerschepping, daar draaide het rond. De toon van zang – cello werd gezet door “Agamennon” (“Leda en de zwaan”) en “Klacht van een verstoten minnares”. Simon Lenski overrompelde op z’n cello, hij speelde als een bezeten Neil Young of hij experimenteerde in een grungy stijl, zoals op “The woodlocks (the wild swans at coole”) als een Cobain.
Moeiteloos stapte Laïs over in hun puurste vorm op “Jasio y jana”, “7 steken” en “Hymne” . Sfeervol en dromerig werk hoorden we met “Tumbling” en “Joskessong”. Het aandachtige publiek was evenzeer te vinden voor het veelbelovende (nieuwe) materiaal als “Cuckoo”, “Govarillo”, “All that is my own” en de afsluitende gospel “Go to sleep”; het ging van klassiek, traditioneel tot grungy folk.
Le beau monde van “la sérénité” besloot definitief deze sfeerscheppende trip in de kerk, die door de akoestiek intiem, breekbaar en krachtig klonk en ons bij momenten kippenvel bezorgde. Een frisse aanpak en een bewijs dat Laïs tot veel in staat was!
Organisatie: CultuurCentrum, Kortrijk
De Amerikaanse singer/songwriter Ben Weaver trad deze keer solo op en liet het publiek rustig genieten van z’n melancholisch romantische songs. On the road roots americana folksongs in de beste traditie van Iron & Wine, Bon Iver, Bonnie ‘Prince’ Billy en Johnny Dowd én met een knipoog naar Bob Dylan, Leonard Cohen en Tom Waits. We hoorden z’n ingehouden pracht in een intimistisch ingerichte Handelsbeurs …want dicht bij het podium werden stoelen en tafeltjes geplaatst, verlicht door kaarsjes. Vorig jaar nog overtuigde hij met een ingetogen, kleurrijke set in de Bota met band.
Met de ogen toe plukte hij lukraak uit z’n materiaal over de vijf à zes cd’s heen, van ‘Hollerin’ at a woodpecker’ tot het recente ‘The ax in the oak’, op akoestische gitaar, banjo en piano, gedragen door z’n zachte, warme soms doorleefde stem. Hij bracht ons naar zijn wereld, oprechte teksten, kleine verhaaltjes en poëzie over vogels, telefoonhokjes, lege parkeergarages, of ‘hot items’ over wapens, racisme en godsdienstwaanzin …Anderhalf uur lang gedrenkt in kwalitatieve, pakkende weemoedige en dromerige haardvuursongs zoals Justin Vernom van Bon Iver ze onlangs heeft geschreven. Sober gehouden songs in z’n pure, naakte vorm door een gevoelig gitaarspel, een dwarrelende, tokkelende banjo en intieme pianotoetsen: van “Down 25”, “Rain leaves smoke”, “Anything with words” tot “Whatever you want to haunt you” en “Dead bird”. In deze vorm bleef z’n materiaal meer dan overeind, wat z’n songschrijvertalent nogmaals onderstreepte. Tussendoor las hij voor uit eigen werk, impressies van z’n tourdagen door de jaren.
Een singer/songwriter die het verdient meer airplay te verkrijgen voor een handvol gegadigden .
Organisatie : Handelsbeurs, Gent
Drie jonge Franse twintigers uit Parijs weken een paar geleden uit naar Londen en namen daar hun debuutplaat ‘Reality Check’ op. We horen gave, to-the-point, broeierige, springerige indiegitaarpop met dromerige toetsen. Het zijn behoorlijk in-your-face nummers met hitpotentie, en hebben licht aangebrande, provocerende doch geniale teksten (in het Engels, met een Frans accentje!). Een snedige, eenduidige homogene aanpak. Met een knipoog naar Nada Surf. Goed onderbouwde, eenvoudige, aanstekelijke melodieën, waarbij een handvol singles te horen zijn: “Homecoming”, “Love no”, “Make it happen” en “Starlett Johansson”, persiflage aan de actrice/zangeres Scarlett Johansson. Of er is de ‘90’s indie van Pale Saints en Inspiral Carpets, te horen op het afsluitende “End of the road”. Ondanks het sfeervolle materiaal op het tweede deel van de cd, klinken de songs minder boeiend en vervallen ze in wat teveel van hetzelfde …
In het rijtje van de electro dance rock kunnen we van nu af aan ook Late of the Pier plaatsen. Het kwartet breit moeiteloos electro, indie, wave, retro, postpunk en psychedelica aan hun poprockmelodieën. Ze putten uit het verleden van Devo, Numan en Zappa. Het kwartet kan avontuurlijk te werk gaan, want nummers als “The bears are coming”, “Whitesnake”, “VW”, “Mad dogs and Englishmen” en “Bathroom gurgle” ondergaan weirde opzwepende ritmes, onverwachtse wendingen en hebben een vleugje distortion. “Broken”, “Space and the woods”, “Random firl”, “Heartbeat” en “The enemy are the future” zijn toegankelijker, klinken directer en beschikken over de juiste beat en drive. ‘Move your body to the bassline!’ scandeert het gezelschap, wat hen naast een Rapture, Klaxons en Hot Chip plaatst.
Upcoming sensatie wordt de knappe Zweedse Lykke Li (Zachrisson). Muzikaal wordt ze in één rits samen genoemd met Robyn, The Cardigans, Björk en Stina Nordenstam, door haar hoog uithalende vocals. De kunst van het melodieus songschrijven op dit debuut wordt gehaald ten huize Björn Yttling (bekend van Peter, Björn en John). Inderdaad, ‘Youth Novels’ bevat een fraai staaltje dromerige trippop, gelinkt aan indie en electro, en gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje; ook de andere dames hun stemmen klinken hoog en hebben soms iets mee van een koorzang. Ondanks het melodieuze karakter, zijn de songs boeiend, avontuurlijk, subtiel, doordacht en erg gevarieerd. Een afwisselend instrumentarium, naast de elektronica (beats), zorgt voor sfeerschepping en maakt het geheel uiterst sfeervol, broeierig, groovy en soms niet-van-deze-wereld. Luister maar eens naar “Dance, dance, dance”, “I’m good, I’m gone”, “Tonight”, “Breaking it up” en “Everybody but me”. Op het onschuldig kwetsbaar “My love” klinkt Lykke Li als een ‘My Boy Lollipop’. Meer innemend, donker en gewaagd zijn “Melodies & desires”, “Let it fall”, “Little bit”, “This trumpet in my head”, “Complaint department” en “Time flies”.
Dit is een niet te onderschatten, uiterst geslaagd plaatje van deze bevallige dame, dat technisch vernuftig in elkaar zit.
’D is Done ‘ is de tweede volwaardige plaat van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. In 2004 kregen ze al een eervolle vermelding op de Humo’s Rock Rally. Het duo overtuigt met hun postrock/noisepop: een broeierig, intens, energiek en opwindend spanningsveld creëren tussen repetitieve gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende percussie, elektronicableeps, (schreeuw)zang en opgewonden kreten. De EP ‘Adjust we’ en de cd ‘A field between’ konden we terugvinden binnen dit concept.
Het nieuwe materiaal op ‘D is Done’ klinkt ietwat breder, heeft een intense, samenhangende opbouw en beschikt over meer zangpartijen. Eén voor één songs die beklijven: “Fafafxx”, “Write or wrote”, “Oh frail”, “Ti:me”, “Tread on tread light”, “Little f” en de afsluitende titelsong; de (korte) sfeervolle stukken, opener “Women en “My” zijn een aangename verpozing.
Het zijn songs die je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de repetitieve opbouw, de diverse tempowisselingen en het samenspel gitaar- drums -elektronicableeps.
Ze manifesteren zich ergens tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U.
Een verdiende erkenning mag niet uitblijven voor hun talent, kunde en technisch vernuft! Mag 2009 de doorbraak betekenen … U weze gewaarschuwd.
Info op http://www.myspace.com/madensuyu of http://www.madensuyu.be
Een goed jaar terug maakten we kennis met deze jonge Brugse band die een combinatie brengt van postrock, hardcore, noisepop, soundscapes en screamo. Ze nestelen zich ergens tussen Isis, 65 daysofstatic, Mogwai en ons eigen Amen ra, Steak Number Eight en Madensuyu. Verder halen ze zelf terecht Cult of Luna, Envy, Amanda Woodward, Red Sparowes en Trail of Dead aan.
Inderdaad, de band tekent voor een angstaanjagende, huiveringwekkende muzikale trip van zeven songs: lekker uitgesponnen nummers, “Leaving the capitals”, “Machining”, “Amongst the nomads”, “Erase. Redraw our maps” en “The darkest of men”, worden afgewisseld met twee sfeervolle filmische instrumentals.
Een broeierige spanningsboog creëren ze, met energiek opwindende als intens bezwerende ritmes, opbouwende, repeterende gitaarstructuren en strakke, opzwepende drums, belaagd door schreeuwvocals. De songs boeien door de diverse, soms onverwachtse tempowisselingen. Net als de eerder vernoemde bands gaat het ‘em hier om sfeerschepping, een post- apocalyptisch geluid, dat uiterst bezield en vol overgave gebracht is en ‘en verve’ wordt gespeeld.
‘Monologue’ is Kippenvelmuziek, een ‘brave new world’ in de argusogen van het kwintet.
Info op http://www.myspace.com/blackheartrebellion
De lekker arrogante broers Gallagher zijn er nog; En hoe …
De invloed van de vernieuwde bezetting met onder andere ex Kula-Shaker Jay Darlington kon je horen en zien; Een drum die heel de set als een ware locomotief heeft voortgestuwd, een licht vermoeden van psychedelica in de traditionele wall of sound en tenslotte de dynamische belichting en vier grote screens op de achtergrond maakten het geheel dynamischer als we van Oasis gewoon zijn. We konden Onzen Jongsten Liam zelfs betrappen op wat – zij het voorzichtig – heen en weer geloop, een paar bedeesde groeten naar het publiek (hij wist zelfs dat hij in België was) en een set zonder enige vloek of opgestoken middenvinger. Zijn Koelheid blijft weliswaar arrogant met zijn handen op de rug en zijn bovenlip geprangd tegen de microfoon krijsen.
Maar vooral, de muziek bleef primeren. Laat het ons maar de klassieke recyclage van de sixties en seventies met een vleugje 90 noemen. U leest goed, Oasis is meer dan een Beatles-coverband. Het moet maar eens gedaan zijn met dat oeverloze gezeik dat ze alles gejat hebben van The Beatles: Ten eerste, alle hedendaagse muziek is jatwerk en ten tweede hebben The Beatles absoluut niet het alleenrecht op drie akkoorden songs met mooie melodieën en puike arrangementen.
Zijne Ongeïnteresseerdheid vond ik goed bij stem, en zijn broer kwam aardig in de buurt toen hij overnam. Zijne Wenkbrauwheid Die Overigens Niet Geschikt Is Voor Stan Up Comedy toonde ook dat hij met zijn zessnaar aardig uit de voeten kan.
We werden overklast met stuk voor stuk klassiekers en een zorgvuldige en even waardevolle selectie uit hun nieuwste en zwaar onderschatte ‘Dig Out Your Soul’. Alles werd vlekkeloos en retestrak gebracht. Je zou de indruk durven krijgen dat de broertjes alleen maar klassiekers geschreven hebben.
Zelfs een ‘b-kantje’ Masterplan werd een hoogtepunt. Uw Man was serieus uit zijn lood geslagen toen Noël en Jay en de Stella-drinkende drummer een unplugged versie neerpootten van Don’t look Back In Anger. Nog even vermelden dat ze van ‘The Walrus’ een echte Oasissong gemaakt hebben.
Na anderhalf decennium behoort Oasis tot de groten der aarde en hebben ze het statuut van topgroep meer dan verdiend. Fuck the people who say fuck Oasis!
Setlist: Fucking in the bushes (intro)
1. Rock 'N' Roll Star; 2. Lyla; 3. The Shock Of The Lightning; 4. Cigarettes & Alcohol; 5. The Meaning Of Soul; 6. To Be Where There's Life; 7. Waiting For The Rapture; 8. The Masterplan; 9. Songbird; 10.Slide Away; 11. Morning Glory; 12. Ain't Got Nothing; 13. Half The World Away; 14. I'm Outta Time; 15. Wonderwall; 16. Supersonic; 17. Don't Look Back In Anger; 18. Falling Down; 19. Champagne Supernova; 20. I Am The Walrus
Organisatie: Live Nation
In tijden van crisis floreert de kunst want een sfeer van depressiviteit wakkert de creativiteit aan. Dat is een welbekend fenomeen, ook zo in IJsland! Het land mag dan wel virtueel failliet zijn, de IJslandhype bereikt stilaan en al even snel als wijlen Kaupthing Edge het brede publiek. Daar waar bands als Sigur Rós, Múm en Björk al jarenlang vereenzelvigd worden met de klanken en beelden van IJsland komen nu stilaan ook namen als Valgeir Sigurðsson, Ólöf Arnalds, Ólafur Arnalds en Jóhann Jóhannsson in menig platencollectie geslopen. Stuk voor stuk platen van muzikanten die we u overigens ten zeerste aanbevelen! Niet dat we ons (en op onze beurt: u) willen laten meeslepen door de hype maar goede muziek behoeft nu éénmaal geen krans.
Want… wat een knap werkstuk is de nieuwe - intussen zijn derde - plaat van Jóhann Jóhannsson geworden! ‘Fordlandia’ balanceert op een koord tussen pop/elektronica en klassiek. Klassieke strijkers, piano en klarinet vertellen zonder taal het verhaal van een mislukte utopie. Met emotionele diepgang schetst Jóhannsson het mooie maar tragische verhaal van Henry Ford. De beklijvende muziek van ‘Fordlandia’ glijdt subtiel als natuurzijden wattenstaafjes je oren binnen en streelt zacht de zintuigen door de traag ontluikende composities en de vanzelfsprekend aanvoelende slowmotion. ‘Fordlandia’ is cinema zonder beelden, beelden die je bij het aanhoren van de plaat er vanzelf bij verzint (denk aan de beelden uit ‘Heima’ van Sigur Rós). ‘Fordlandia’ is een sterk filmische plaat met een bijzonder hypnotiserend effect: tegelijkertijd intens, dromerig en vertederend maar ook een weerslag van volmaakte echtheid. Wij weten alvast wat mee te nemen als we ons ooit aan een begeerde Iceland roundtrip wagen. We zorgen wel dat er een passagier meerijdt die af en toe eens in onze arm knijpt…
Wie hem heeft gemist op 4 oktober in de Sint-Barbarakerk in Gent krijgt een nieuwe kans! Jóhan Jóhannsson speelt immers op 13 februari, in het kader van Artefact en Kulturama, op één en dezelfde avond een concert en een 'late evening' concert in 't Stuk in Leuven. Als u al niet te laat bent weet u waar u heen moet! Fordrijders gelieve te parkeren links van de rubberbomen.
Nederlands 
Français 
