Festivital 2021 - ‘Pally town edition’ - Een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub
Festivital 2021
Roomanmolen
Sint-Pauwels
2021-08-28
Erik Vandamme
Aan de gezellige Roomanmolen in Sint-Pauwels ging op zaterdag 28 augustus de eerste editie door van Festivital, onder de noemer: 'Pally Town Edition' . Er stonden voornamelijk bands uit het reggaegenre op het programma. De catering was zeer professioneel en de bediening aan de tafels verliep zeer vlot; de kilometers die de vriendelijke kelners hebben gelopen, willen we niet tellen, maar steeds was met een sterk enthousiasme en met een brede glimlach achter hun mondmasker.
De voeding was aangepast aan de Jamaicaanse tradities. Om maar te zeggen, alles zat goed om van deze eerste gratis editie een feestje te maken.
Elk van de bands zette hun beste beentje voor. De DJ's Leviman en Paparyan zorgden voor de danspasjes .
"Live DUB Impro Jam Experience" band Steppin' Tone (*****) mocht niet één keer maar twee keer optreden. Van hun optreden op het grote podium hebben we helaas enkel het laatste nummer gezien en gehoord; de gevleugelde manier waarop deze top muzikanten staan te improviseren met trompet, gitaar , percussie en keyboard beats viel op.
Hun tweede concert ging door op een kleiner podium, waar ze semi-akoestisch, dichter bij hun publiek de lat erg hoog legden. De typische reggae word hier prompt verlaten, we hoorden rockinvloeden - door de uitmuntende gitaar solo's die aan de ribben kleven -, en jazzy aanvoelende grooves door de verbluffende versmelting drums en trompet. De knetterende keys boden een meerwaarde. Wat een jamsessie. Dansen, dansen en dansen op die aanstekelijke muziek. Sjiek!
Mr. Ital (***1/2) is een jonge talentvolle entertainer die hongerig is om op het podium te staan; hij speelt eigenlijk een thuismatch bij zijn eerste optreden. In het begin van de set voel je de typische reggae vibes. Hij laat zich ook begeleiden door top muzikanten en een zangeres - bekend van de soul/roots/Blues formatie Miss B - die over een bijzondere stem beschikt en met de nodige pit Mr. Ital perfect aanvult.
Gaandeweg verslapte de aandacht wel een beetje, doordat steeds uit datzelfde vaatje werd getapt. Maar Mr. Ital had voldoende charisma en legde de lat nog wat hoger ; een stomende finale volgde. Een naam om te onthouden alvast.
Heartwash is de band rond songschrijver en zanger King Sillah Ishagha,(****) die persoonlijke indrukken uit Afrika en België kneedt tot geëngageerde songs in het Engels en het Mandingo. King Sillah & Heartwash speelt authentieke Afrikaanse roots, aangevuld door reggae en Westerse vibes, waardoor een ware cultuurschok ontstaat.
Door de gevarieerde aanpak, spreekt hij een ruim publiek aan. En ook op Festivital zorgde hij voor een Zuiders feestje; de zon scheen uitbundig . Het werkte allemaal aanstekelijk op de dansspieren. King Sillah is een sterk entertainer. Een speelse set die onze harde wereld weker maakt!
Kologne & the Beljam Rockers (****1/2) doen er nog een schepje bovenop. De reggaesound is de rode draad. Met een beetje verbeeldingskracht waan je je in het verre Jamaica , want naast het feit dat Kologne zelf een volbloed Jamaicaans artiest is, voegt de band daar voldoende vibes aan toe, eigen aan het genre.
Het extra fijne is dat Kologne zijn publiek letterlijk gaat opzoeken en op de tafels gaat staan tussen de mensen. Het zorgt voor hilariteit . We zien nog meer dansende mensen, die compleet uit de bol gaan. Kologne & the Beljam Rockers zorgen voor een typisch traditioneel Jamaicaans reggae feest.
Afsluiter Maanzaad (*****) put zijn inspiratie niet enkel uit dubreggae, maar verlaat heel bewust de comfortzone en trekt op avontuur door het weidse landschap. Zij die houden van bands die buiten de lijntjes durven te kleuren, genoten met volle teugen. De band legt de lat enorm hoog en beschikt over topmuzikanten die improvisatie en spelplezier weten te combineren.
Wat een band als Maanzaad zo bijzonder maakt, zijn de zeven verschillende leden, die elk op zich zorgen voor een unieke, gevarieerde inbreng. De knetterende gitaarriedels van Kim Gorgon sluiten perfect aan op de aanstekelijk baslijntjes van Gino Waem. Keyboard speler Bart van Gompel en Seppe Irri de Klerck zorgen voor de kenmerkende opzwepende beats. Mustafa Ketami zorgt tot slot voor knallend drumwerk. Een intens verschroeiend tempo.
Adriaan Cole op zijn beurt is een klasse entertainer met een hoog stembereik. Een jonge fan mag op het podium komen en wordt toegejuicht voor haar verjaardag; hij doet een ware polonaise ontstaan op de festivalweide. Hij port de aanwezigen aan, waardoor zelfs een mosh pit ontstaat en enkele stagedivers in het publiek duiken.
Shikha De Cock van haar kant, vult al die hoge dosis testosteron aan door haar fluwelen hoge vocals.
Kortom, Maanzaad zorgt voor een stevige opruiend en ontroerend setje. Maanzaad is een bijzondere parel binnen die dubreggae, met een hoekje af. Mooi is dat alles in het Nederlands wordt gezongen. Schitterend optreden.
Voor zij die er niet genoeg van kregen, sloot DJ Abena met een opzwepende set deze uiterst geslaagde avond af . We genoten na van deze fijne avond, een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub.
Organisatie: Festivital
Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival
Sinner’s Day 2021
Het Klein Strand
Oostende
2021-08-25
Wim Guillemyn
Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival - Een nieuwe locatie voor dit jaar en dat op Het Kleine Strand te Oostende. De plaats was goed gelegen en ook niet ver van het station wat voor sommigen ook handig is. Een groot podium met hier en daar eet- en drankkraampjes. We zouden een resem negatieve zaken kunnen opnoemen zoals de catering die te weinig en onderbemand was. We hopen vurig dat het de volgende dagen in orde werd gebracht. Op vlak van de muziek was alles goed geregeld.
Dus een ganse dag zonder mondmasker en tussen de mensen zoals vroeger. Dat deed deugd. Helaas miste ik de wereldpremière van Pesch waar Chesko een thuismatch speelde. Ik hoorde positieve dingen zoals ‘live kunnen ze mij overtuigen, meer dan op plaat’. Het drietal zijn dan ook podiumbeesten met Slabbynck op kop. Zie livereview in Eernegem
The Names stonden zeer terecht op dit festival. Ze bewezen vooral dat ze nog niet versleten zijn en dat ze er nog zin in hebben. Maar ook dat ze indertijd toch een beetje schromelijk onderschat werden in eigen land. Songs zoals “Calcutta” en “Nighshift” zaten hier terecht in de setlist. De nadruk lag vooral op het album ‘Swimming’. Maar ook de andere werden niet vergeten.
The Obscure kwam dan de namiddag openen en ze startten met “Shake Dog Shake”, “Primary”, “Charlotte Sometimes”, “The Hanging Garden”… De grote Cure fans zullen meteen zeggen: maar dat is de playlist van hun live plaat ‘Concert’. Ja inderdaad, het was op één nummer na identiek. Dirk Vreys heeft het stem timbre en de looks van Robert Smith wel een beetje en de band speelde heel solide. Nice! Een kleine bedenking: het ware eigenlijk toch logischer geweest dat men A Slice of Life had geprogrammeerd ipv een (goeie) cover band. Dat is met nieuw en eigen werk.
De absolute vreemde eend in de bijt was Ramkot. Maar ze waren zeker niet het lelijk eendje want hun luide en strakke rock kreeg toch wel de nodige aandacht van het publiek. “Red” en “Fever” zijn toch knallers van nummers: energiek en melodisch. Zo ging hun speeltijd snel voorbij. Prettige kennismaking met deze winnaars van de nieuwe lichting 2021.
Suicide Commando kwam als late vervanger zijn ding doen. Een strakke, luide en weinig opbeurende (tekstueel) rij songs zoals “Hellraiser” waarbij de band het volk vooraan helemaal mee kreeg. Helemaal verrassend vond ik het niet maar ze deden waar ze goed in waren. Ook de graphics waren sterk en zo hadden ze een terechte plaats op de affiche.
Veel volk had meer dan gewone interesse voor Whispering Sons; de postpunk/wave band die ook het buitenland weet te beroeren. En terecht want muzikaal staan ze zo recht als een kaars. Een gitarist die klanken tovert en ritmes doorbreekt, een bassist die inkleurt en zelf kleurt wanneer het past. Een goeie drummer en dan de stem van Fenne… Zowel het oudere als het nieuwe werk uit hun uitstekende laatste plaat ‘Several Others’ kwamen aan bod. Fenne deed wat ze deed, zij het wel wat ingetogener dan de laatste keer ik ze live zag. Maar dat maakte de uitbarstingen dan wel iets imposanter. Ik wist het toen nog niet maar voor mij was dit de band van de dag.
Daarna was het aan een legende met name The Young Gods uit Zwitserland. Deze industrial rockband ontstond in 1987 en is nog steeds bezig met albums te maken. En hun laatste werd overal goed onthaald. Ze teren dus niet op hun vroegere werk. Ze kwamen, zagen en kregen het volk in de ban. Ook ik kon dit pruimen en noopt mij tot het herontdekken van de band.
VNV Nation is een band dat nogal wat controverse oproept. Naast heel trouwe fans heb je veel mensen die er niet van moeten weten. Een grijze zone blijkt er niet te bestaan. Was ik onder de indruk van het concert? Niet echt, ondanks dat Ronan Harris niets aan het toeval overliet en het publiek wilde mee participeren met “Control”. Allemaal entertainend inderdaad maar ik miste wat ziel.
Het was duidelijk dat een heleboel mensen voor Front 242 waren gekomen. Live is het de laatste jaren wat vriezen of dooien. Ditmaal vond ik dat ze een mooie strakke setlist speelden. Verrassingen in de set waren er niet want ze brengen (buiten remixes) al lang geen nieuw werk meer uit. Dus de setlist was vandaag vooral met hun best gekende werk zoals “Funkahdafi”, “Quiet Unusual” en “Headhunter”. De fans kon het niet deren want de weide was in verering gehuld.
Daarna was het de beurt aan The Neon Judgement met hun éénmalig reünieoptreden. Beiden hebben muzikaal niet stilgezeten de laatste jaren dat is zeker. De verwachtingen voor vanavond lagen hoog. Hun setlist was goed opgesteld en elke song is eigenlijk gekend door de zwart geklede muziekliefhebber.
Dirk Da Davo deed de toetsen (zoals we gewoon zijn van hem) en die waren ook echt live gespeeld! TB Frank op zang en gitaar. Het was moeilijk in te schatten hoe die laatste zich voelde. Hij leek mij een soort gelatenheid uit te schijnen maar het kan ook mijn inbeelding zijn geweest. Hij had ook nog wat problemen met zijn gitaar maar dat werd wel vakkundig opgelost. Dat er hier en daar een foutje werd gemaakt was normaal na zoveel jaren stil te hebben gelegen en zo hoor je ook eens dat het een echte liveband was die er stond.
Zo fijn om terug eens “Factory wall”, “Miss Brown” of “Chinese Black” live te horen. Een mooi moment was toen TB Frank zijn zoon op het podium riep en de tiener eerst op gitaar en dan op bas zijn uiterste best deed. Vergeef mij als ik fout ben maar ik dacht dat op “Miss Brown” was. De kid deed dat goed!
Uiteindelijk werden we terug naar huis gestuurd op de tonen van “TV Treated”. We mogen zeggen dat we een goede, misschien niet hun beste, show van de band hebben gekregen. Dit was waar voor ons geld.
Van 26 tem 29 augustus is er verder het W-Festival , met o.m. Marc Almond, Nena, Paul Young, The Human League, Visage (1980-2021), OMD en Blancmange, Starship, The Jacksons . Info op www.w-festival.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021-special.html
Organisatie: W-Festival (Sinner’s day)
Labadoux Zomert 2021 - Een écht openluchtfestival!
Labadoux Zomert 2021
Festivalterrein
Ingelmunster
2021-08-20 + 21
Bram Gheysen en Filip Gheysen
De oevers van de vaart stonden al mooi vol geparkeerd toen we vrijdagavond tegen klokslag 19u van de Wantebrug afdraaiden. De Fiat 500 voor ons twijfelde even of de graskant breed genoeg zou zijn voor de lengte van het vehikel, maar uiteindelijk werd hij niet te water gelaten. Dit jaar was er geen camping voorzien maar toch stonden er nog campers voor enkele die-hards die het niet konden laten. Gelukkig was de zon er nog eens bij op haar ‘augustus-best’ want de kenmerkende concerttent van Labadoux was voor deze zomereditie vervangen door een podium in openlucht. We waanden ons even in Klein Dranouter maar de frisse Guinness zorgde voor de perfecte Labadoux-sfeer.
We waren klaar voor een weekendje muziek van eigen bodem met een Italiaanse groep als afsluiter.
dag 1 - vrijdag 20 augustus 2021
Radar Station, winnaar van De Nieuwe Lichting 2020, mocht deze bevrijdingseditie op gang trappen. Enerzijds werden er door covid-19 heel wat live-opportuniteiten door hun neus geboord maar anderzijds konden ze wel hun straffe debuut-plaat afwerken in hun Gentse berenhol. Een zoveelste vergelijking met een buitenlandse band zullen we u besparen maar dit vijftal heeft heel wat in hun mars om een hele grote te worden met troeven zoals de vocale mogelijkheden van frontman Brent en een achterhoede die er helemaal voor gaat. De radiohits Subtle Science en The Giant werden door jong en oud meegezongen en daarnaast was er ook plaats om even stil te staan bij de actualiteit van de voorbije weken met een hart onder de riem voor alle Afghanen die opnieuw onder het juk van de Taliban leven.
Achteraf werd het ‘tuinhuisje’ naast het podium druk bezocht door de fans die cd en vinyl lieten signeren. Toch fijn dat er weer wat zaad in het bakje komt!
Brihang in Brigandland - Daarna mocht dé Belgische rapper van het moment aantreden. Dat Brihang was aanbeland in Ingelmunster, dé Brigandgemeente bij uitstek, kon een mooie insteek zijn om zijn poëtische krachttoer te starten. Maar zonder deze voorzet binnen te koppen nam Boudy Verleye uit Knokke een vliegende start met het wondermooie Rommel en een daverend applaus, zonder nog maar één woord uitgekraamd te hebben. De Casco-kleppers #Quote, Binnenkant en Oelala zetten de toon van een live-vertoning vol vuur en verbinding.
Een fantastische belichting maakte er een écht totaalspektakel van. Ook de al iets oudere hits zoals Morsen en de Kleine Dagen konden op heel wat bijval rekenen. Toen iedereen dacht dat het concert perfect was afgerond met Steentje –net zoals in de videoclip stond de West-Vlaming weer in een blok gebetonneerd- ging er naast het podium een hoogtewerker de lucht in tot aan het dak van het podium met de woordkunstenaar zelf aan boord. Even leek het of we in een Schouwburg stonden waar Brihang het eerste balkonnetje had uitgekozen om de menigte toe te zingen met een laatste kunststukje Balanceren.
Live-muziek in de moedertaal is de beste balsem voor de ziel.
De Dolfijntjes - Met het boeken van de Dolfijntjes had de organisatie een zekerheid op feestsucces. Deze legendarische band onder leiding van Wim Opbrouck en Wim Willaert is na twintig jaar uitgegroeid tot Belpoppatrimonium. Meezingers ten over en leutige bindteksten om zorgen van het leven te vergeten. Alle hits huppelden gewillig voorbij en gretig werden de schunnige refreinen meegebruld. Het terloops peilen naar de vaccinatiegraad en de soorten prikjes was een schot in de roos.
Dag één was met deze line-up een succes. Ook zonder de lange afwezigheid van ‘normale’ festivalsfeer kan je hiermee uitpakken.
dag 2 - zaterdag 21 augustus 2021
Kadril - De klank van pure folk lokt het publiek als de fluit van de man van Hamelen uit de tent en in een oogwenk is de weide voor het podium gevuld met dansend folkvolk. Het instrumentaaltje was een aperitiefje en Peter Libbrecht stelt ons voor aan “de nieuwe muze sinds 2019”, Kimberly Claeys. Met Deze goden wil ik niet, bewijst ze meteen dat ze de klassiekers al heeft ingestudeerd. Het is voor ons meteen duidelijk: ze is een waardige opvolger van Patrick Riguelle en Eva de Roovere!
De middeleeuwse Vlaamse literatuur levert inspiratie voor Tijl Uilenspiegel en met Het spel der waanzin, geschreven door Erwin Libbrecht, krijgen we al een vooruitblik op het nieuwe album dat eraan komt.
Als de eerste druppels vallen zetten ze een "jig" in, voor mij voor het eerst vertaald als "springdans". En er wordt gesprongen en gedanst, al is het minder dan vroeger toen het in een tent mocht op een houten plankenvloer.
Donkere tijden zorgen ook voor inspiratie: "(de geur van) Bier en rode wijn" klinkt niet echt vrolijk, maar hoeft het nog gezegd dat de voorbije periode dat zeker niet was voor artiesten die van optredens moeten leven? In een hoekje zitten kniezen helpt ook niet: de hype op facebook leverde een Shanty op en het gaat van “hoiladieladee” in Oud brood en jonge kaas!
Dan wordt het tijd voor bekende nummers zoals Louise. Excuseer ons inlevingsvermogen maar het lijkt ons alsof Riguelle daarin zong als de geile bezoeker terwijl Claeys nu als de hitsige Louise zelf klinkt...
Afsluiter is het Franse Ma jolie Flamande. De vrolijke Vlaamse aan de microfoon is een aanwinst voor de groep die 45 kaarsjes uitblaast in december en dit hoopt te vieren met een tournee in 2022! Gelukkige verjaardag! We klinken erop met Seerlands Dale als toemaatje.
Ruben Block & Tourist LeMC - Ruben begon eraan met veel goesting. Voor de eerste nummers werd telkens een andere gitaar omgord. Toen de eerste druppels kwamen blikte hij terug op de tijd waarin we op de proef gesteld werden: "En nu worden we weer op de proef gesteld, maar we zijn hier nu en proberen er het beste van te maken". Ten slotte werd hij voor het blok gezet: stoppen of elektrocutie! Een wolkbreuk joeg de massa uit elkaar en zette het podium blank. Een flink kwartier gaf de buienradar waar voor zijn geld. Exit Ruben Block. Heel spijtig. Volgend jaar opnieuw? In een tent?
Nadat het podium droog gedweild is en de donkere wolken westwaarts zijn getrokken komt de Antwerpse MC op het podium. Met zijn maatschappijkritische teksten heeft hij ook in West-Vlaanderen een stevige fanbase veroverd. We horen de jonge gasten uit volle borst meezingen en niet alleen Spiegel of Niemandsland oogsten bijval! Hij wordt stevig geruggesteund door vier jonge rasmuzikanten. Na een tweetal nummers krijgt hij een vrouwelijke sidekick (Judith Okon) die de lyrics van Meskerem Mees of Raymond voor haar rekening neemt.
TV-hits zoals "liefde voor muziek" hebben de artiesten geen windeieren gelegd. Nogmaals werd hier bewezen dat kruisbestuiving tussen genres die voor de luisteraar misschien botsen, kunnen leiden tot nieuwe parels. Het publiek mag een verzoeknummer kiezen:
Tourist LeMC brengt een Nederlandstalige versie van de hit “Run” van Emma Bale. Met als nieuwe titel “Kom Naar Het Water”.
In een korte maatschappijkritische babbel krijgen de vaccincritici lik op stuk, inleiding tot Koning Liefde.
Het TV-werk van Tourist levert ook verrassingen op: plots komt de jonge Ilias uit The Voice mee op het podium. Niet elk jurylid zal één van zijn poulains onder de vleugels nemen op het podium! VERLOREN TIJD??
Het grote werk met de ruime bezetting wordt afgewisseld met solowerk op gitaar: Ik wil deze nacht in de straten verdwalen. Wannes zag van hierboven dat het goed was. Als een nieuwe goeroe eindigt de MC met een ‘gebed’ en op de wei gaan de handjes met bezwerende gebaren de lucht in. Al lijkt hij meestal de rust zelve, Johannes Faes is ook een podiumbeest. De verregende weide stond even in vuur en vlam!
BIG ONE - 'The European Pink Floyd Show' - Dit zijn een zestal Italianen die al jarenlang het repertoire van Pink Floyd met klasse in stand houden. Kopstukken uit de internationale krantenwereld bestempelden deze tribute band BIG ONE als de beste van Europa.
Een paar jaar terug waren we er ook bij toen aan de Wantebrug een groot rose varken bengelde waarmee Labadoux toen al vooraf duidelijk maakte dat er iets bijzonders geprogrammeerd stond. Dat waren nog eens tijden! Deze keer valt het op hoe de gemiddelde leeftijd op de weide enkele tiental jaren omhoog is geschoten als Tourist het podium aan de Italiaanse Pink Floyd heeft gelaten.
Net zoals vier jaar geleden slaat ons hart een slag over als de eerste tonen weerklinken van “Shine On You Crazy Diamond”. Een nummer dat een eerbetoon was aan Syd Barett, groepslid van het eerste uur. Op het cirkelscherm verschijnen opnieuw de psychedelische beelden die we ook al zagen bij Gilmour op marktrock Tienen in 2016. De instrumenten zijn dezelfde als het origineel en zo klinkt de muziek ook. Niet vergelijken, geen details onder de loep nemen maar meegaan in de stroom en genieten van de muziek! Als de bekende hits worden afgewisseld met hun eigen keuze LP-werk, krijgen we de neiging om 5 frank in de jukebox te gooien om een ander nummer te selecteren. Maar een band is geen jukebox en al blijft de regen weg, intussen begint de kilte van de nacht toch onder de kleren te sluipen. Tijdens de soundcheck hoorden we even een ouderwets kassa rinkelen en we hopen stilletjes op Money. Onze wens wordt meteen werkelijkheid en even wanen we ons weer in de 70ies toen dit nummer ook de kapel van het college werd binnengesmokkeld om de schoolmis op te smukken. Waar we vier jaar geleden ook onder de indruk waren van het stemgeluid van de band, zijn nu toch wat teleurgesteld. Het klinkt niet altijd even toonvast een perfectionistisch duiveltje fluistert ons in dat het toch niet écht is…
Voor ons is het mooi geweest. De kou trekt aan onze mouw en stilletjes verlaten we de wei. Langs de vaart tonen de vele gaten in de parking dat velen ons al zijn voorgegaan. De liefhebbers die de band voor het eerst zien, blijven zeker tot de laatste noot.
Wij weten uit ervaring dat ze met een zalig gevoel naar huis zullen gaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-zomert-2021.html
Organisatie: labadoux, Ingelmunster
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest!
Alcatraz Metal Festival 2021
Lange Munte
Kortrijk
2021-08-13 t-m 2021-08-15
Erik Vandamme en Frederik Lambrecht
Het leek een beetje surrealistisch, overal waar je komt dien je afstand te bewaren en mondmaskers te dragen. Op de trein, de werkvloer en in de supermarkt. Maar in de gevangenis van Alctraz in Kortrijk ging een heel andere wereld open. Drie dagen lang kon je gewoon moshen, crowdsurfen en stagediven zonder maskers. En met je vrienden afspreken voor een pint lukte ook zonder afstand te bewaren …dit alles na de covid safe test en het voorleggen van een certificaat.
De organisatie is er trouwens in geslaagd om een programma aan te bieden met enorm veel Belgisch talent (50%), gecombineerd met enkele stevige buitenlandse kleppers. De combi-tickets waren uitverkocht, en over de drie dagen heerste een gezellige drukte. Maar echt overdreven druk werd het haast nooit. Jong en oud stond te popelen om nog ééns lekker uit het dak te gaan op - zonder twijfel - de beste muziekgenre ooit!
Hierbij ons verslag van een 3-daagse uitbarsting van festivalgeweld, gehuld in een lederen vestje J
dag 1 - vrijdag 13 augustus 2021 - Tweemaal Channel Zero, Mayhem, Brutus blinken uit en Epica blijkt de goeie keus als headliner
Wat zo indrukwekkend is aan een band als Black Mirrors (****) is dat ze mooi balanceren tussen een bedwelmende, hypnotiserende sound en verschroeiend hard kunnen uithalen binnen een psychedelisch zweverig kader. De honger om op te treden was heel groot. Het enthousiasme waarmee Marcella haar publiek aanspreekt, werkt dan ook zeer aanstekelijk. De grote sterkte van Black Mirrors is variatie, zowel vocaal als in instrumentatie. Van licht naar donker, van zachtmoedige streling naar hard, meedogenloos klinken. Een te koesteren band in het genre, die nog steeds aan het groeien is.
‘Female Power in het kwadraat’ schreven we toen we Thundermother (***1/2) zagen optreden op de mainstage van Alcatraz Metal Fest. Deze band bespeelt het publiek ingenieus en doordacht. Het spelplezier druipt er inderdaad van af; de dames zijn klankentovenaars. De gitaarriedels gingen door merg en been; de frontvrouw schreeuwt haar stem lekker schor. Het was een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht een beetje verslapte. Door die overdosis speelse energie, geraak je in vervoering en sta je lekker mee de deinen en te headbangen.
Wat een band als The Vintage Caravan (****) zo bijzonder maakt? Ze laten zich inspireren door die typische jaren ’70 bands als een Deep Purple, maar ze kopiëren die stijl niet zomaar. Nee, The Vintage Caravan vindt de muziekstijl van toen opnieuw uit. Dat bleek al uit hun platenwerk vol explosieve energie. Hier zetten ze de SWAMP stage in vuur en vlam.
The Vintage Caravan verlegt duidelijk grenzen, en zorgt voor adrenalinestoten, die hun retrosound samenbalt naar het nu!
Ook al bleken ze met hun melodieuze powermetal een beetje een vreemde eend in de bijt, toch waren ze één van de hoogtepunten op de eerste festival dag, het betreft de Canadese band Unleash The Archers (*****) die door hun muzikale versmelting buiten hun comfortzone treedt en enorm weet te variëren. De frontvrouw heeft een sterke stem en straalt nogal wat charisma uit .
Hun opzwepende powermetal met elementen van o.a. melodieuze death metal, zorgt voor een voortdurend gevecht in lichtvoetigheid en pure duisternis. Hier staat een band die elkaar blindelings aanvoelt, wat zeer aanstekelijk werkt . Gevolg, een enthousiast publiek die deze power metal band op handen draagt.
Over tonnen energie gesproken, we weten niet waar drummer/zangeres Stefanie Mannaerts het vandaan haalt maar als ze haar stem verheft en haar drum virtuositeit naar boven haalt, word je compleet van je sokken geblazen. Wat een verdienste. Ook de andere muzikanten binnen Brutus (*****) drijven het tempo mee tot een voortdurende climax. Snoeihard, knallend weerbarstig klinkt het. Het siert hun enthousiasme. Sterk.
De Griekse thrashformatie Suicidal Angels (***1/2) timmert al ruim twintig jaar aan de weg naar de hoogste regionen in de scene, met af en toe een appelflauwte (‘Bloodbath’ en hun laatste ‘Years of Agression’ die beiden redelijk wat pit missen), maar live merk je dat hun fundering er één is waarop gebouwd mag worden.
Nick Melissourgos is nog de enige restant van de basisband. We misten deels die stevige portie thrash live. Hun beste songs bleven op stal, met uitzondering van “Apokathilosis”.
In de jaren ’80 waren ze een van de vaandeldragers van de Belgische hardrock, met een zanger en frontman in hun midden die met zijn stem en uitstraling ons kippenvel bezorgde in talrijke projecten. White Heat (****) mag dan nog steeds putten uit die wilde jaren van toen, ze klinken niet gedateerd en werken geen routineklus af. De immer charismatische frontman en entertainer Flype port het publiek aan om mee te brullen en lekker uit de bol te gaan. Je ziet een band met tonnen ervaring, die als jonge wolven tekeer gaan. White Heat is back! en knalde de stage La Morgue compleet weg.
Moonspell (****) behoeft geen introductie meer, deze mix van black, gothic en death metal kan door iedereen gesmaakt worden. Hun wilde haren zijn ze al een tijdje kwijt, maar hun muziek blijft spectaculair! Zeerzeker als ze dan nog eens “Opium” en afsluiter “Full Moon Madness” op ons afvuren, van hun - althans voor mij - beste plaat ‘Irrelegious’.
In het begin was het publiek nog wat afwachtend, maar hoe verder de set vorderde, hoe meer de rem losging. De rode lichten straalden de nodige sfeer uit. Een overtuigend en compleet optreden.
Black metal uit Noorwegen, en een band die nooit de teugels laat vieren, behalve dan als er teveel zon te bespeuren is. Jaja, in een donkere Swamp stage stond Mayhem (****1/2) te pronken en man, wat heb ik genoten van deze show. Niet de beste band tijdens Alcatraz, maar een meer dan verdienstelijke podiumplaats deze jaargang. Oké, als je ‘Freezing Moon’ zegt voel je al de grond onder jou voeten beven en kraken, want dan weet je dat zwakke zieltjes in hun broek doen en vrezen dat de Apocalyps zal beginnen. Maar de echte fans krijgen een glimlach op hun gezicht en ballen hun vuisten. Als ze zingen over het eeuwige leven, om even later af te sluiten met “Pure Fucking Armageddon”, dan mag je stellen dat er uit verschillende albums werd geplukt; een meer dan gevarieerd optreden van deze echte black metal lieden! Zelfs Satan kon het niet laten om geniepig mee te gluren.
Kleppers uit de jaren ’80 die nu nog steeds staan als een huis, gaven de toon op het podium van La Morgue. Ostrogoth (****) is ook zo eentje, die in een nieuwe bezetting op het podium staat; ze leggen meteen de lat erg hoog in hun kenmerkende hardrock stijl, lekker oldskool, maar met de blik vooruit! Ostrogoth straalt enorm wat spelplezier uit, en net als een White Heat en Killer, is er hier geen sprake van een routineklus, integendeel ze blazen ons compleet weg door de vele 80s hardrock adrenalinestoten .
Scandinavische melodische thrash/death van At the Gates (***1/2) gaat er altijd in, al hoopte ik stiekem wel dat er minder van hun laatste albums gingen gespeeld worden en dat ze gingen teruggrijpen naar hun oude sound, die toch meer op mijn lijf geschreven was. Gelukkig stonden er wat nummers van hun oude platen en het heftige “At War with Reality” op hun tekstvel, want de overige nummers konden mij niet direct bekoren. De klank viel op momenten wat weg en dat was - ook bij andere bands - op de Prison stage soms wat frustrerend.
Ik ging even naar de skybar waar alle VIP’s, guests en perslieden kunnen samentroepen, maar ook daar was de reactie wat flauwtjes op het gehele gebeuren beneden. Neen, zet Tomas Lindberg maar lekker in een obsceen tentje waar hij meer in zijn sas is! Had ik het geweten, ik stond mee te thrashen bij Cyclone, want blijkbaar was het daar een serieus feestje.
Killer (****) bestaat ondertussen 40 jaar! Hun gitaarriedels zijn verbluffend . Een technisch hoogstaande set kregen we om stevig te headbangen. De heren mogen dan al wat ouder zijn, ze spelen nog steeds met die gedrevenheid zoals in hun jonge jaren, en laten niet na hun publiek te omarmen door hen voortdurend aan te spreken en aan te porren.
Het siert die oldskool hardrock bands op het podium van La Morgue die dezelfde energie uitstralen van toen. Killer teert ook niet louter op hun oude nummers, maar kijkt vooruit , wat bleek uit een interview dat we hadden met de band. Op het podium komt het sterk tot uiting; na al die jaren zitten ze stevig in het zadel.
Channel Zero (*****) mocht niet één, maar twee keer optreden op Alcatraz. Rond de middag met een ‘new set’ en in de SWAMP stage om af te sluiten met een oldskool set. We zagen in die eerste set enkel de laatste nummers. Opvallend? Een bom energie van een ijzersterke band , die ze al ruim dertig jaar letterlijk zijn.
Beide sets waren vuurkrachtig explosief! . Channel Zero komt sterk uit die covid periode, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Hun gedrevenheid siert zoals jonge wolven, maar met de ervaring van oude rotten …
We sloten af met Epica (*****) . Toen we de band onlangs via streaming aan het werk zagen schreven we :’’ De muziek van Epica is op de nieuwe schijf 'Omega' sowieso een filmische trip waarbij alle emoties worden aangesproken; de manier waarop dit in beeld werd gebracht tijdens deze livestream is gewoonweg meesterlijk en adembenemend. Een intens gevoel creëren ze, alsof we in een andere wereld zijn terecht gekomen.’’
Het is de rode draad van het concert op de Prison stage, dat visueel eveneens sterk intrigeerde. De verschroeiende, bedwelmende sound en de variërende vocals van Simonne voeren je mee naar een heel andere wereld. Ze zorgen ervoor dat je in een aparte, sprookjesachtige wereld terecht komt waar het fijn vertoeven is; met het vallen van de nacht zorgt dit voor een welgekomen gemoedsrust binnen de lichtjes donkere omkadering. Een duisternis die trouwens echt geen angst inboezemt. Puike set dus.
dag 2 - zaterdag 14 augustus 2021 - Feestje bij Bizkit Park, een verwarrend klinkende Heilung en Emperor die wint in alle categorieën!
Necrotted (****) bestaat nog maar sinds 2012, dus ik ben niet zeker of de meesten ooit al van deze Duitse death metal band met sommige deathcore invloeden hadden gehoord. Ik had deze naam al eens horen waaien in de underground scene, dus slenterde ik naar de Swamp stage om deze levende wekker zijn ding te laten doen. Voor een primeur een meer dan verdienstelijk optreden, alhoewel ik vrees dat de stembanden van Fabian Fink niet voor iedereen even spraakmakend waren op dit vroege tijdstip.
Opener op de Prison stage Dyscordia (****) liet ons in een interview achteraf weten dat ze wat zenuwen hadden en zich afvroegen of er zo vroeg wat volk zou staan. Dat was voor niets nodig want de Prison stage stond heel goed gevuld op dit vroege uur. Verwonderlijk is dat echter ook niet, Dyscordia is al jaren aan een sterke opmars naar boven bezig, en beschikt over een ‘Dyscordia Army’ die op Facebook steeds opnieuw nieuwe leden krijgt. Dat Army is steeds paraat op de vele concerten en festivals. De twaalfde man is daardoor een belangrijke pion voor een ploeg, en ook nu porren de fans al vrij snel hun favoriete band aan om alle registers open te gooien. Dat werkt als een rode lap op een stier, en Dyscordia gooit prompt alles in de strijd om iedereen, ook zij die achteraan nog twijfelden, compleet omver te blazen We schrijven ‘gooit alles in de strijd’ om die reden dat elke schakel binnen deze band even belangrijk is. COVID heeft ervoor gezorgd dat de opmars van Dyscordia helaas wat werd afgeremd, maar op Alcatraz bewezen ze te staan als een huis, en vooral klaar zijn om deze oorlog te winnen…
Met een zon die meer en meer begon op te warmen zag je een lichte stofwolk verhuizen richting de Prison stage alwaar jong veulen Iris Goessens er een lap op ging geven. Helaas ook hier soms problemen met de vocalen die af en toe niet goed doorkwamen, gelukkig trokken de aanwezigen zich er weinig van aan. Spoil Engine (***1/2) heeft al vele line-up wissels meegemaakt, dus wij hopen dat de huidige nog een tijdje kan doorgaan. Op muzikaal gebied leveren ze altijd degelijke platen af, dus live hebben ze genoeg ruimte om voldoende gevarieerd te klinken. Maar vooral hun recentste plaat ‘Renaissance Noir’ werd logischerwijs aangegrepen tijdens deze show.
‘De plaat 'Unfold the god man' is verdomd sterk , maar live is de sound en de vocale variaties even overtuigend van deze muzikanten . Het concert was een totaalbeleving , de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt , je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt . Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen’, schreven we over een streaming concert van Psychonaut (****) . Niets vervangt echter het echte live beleven. En op het podium verlegt Psychonaut dan ook grenzen in die totaalbeleving, zowel in de instrumentatie als in de vocals. Psychonaut biedt je, op gevarieerde wijze, een therapeutisch beleven aan waardoor je als een heel ander mens, deels potdoof, diep onder de indruk de tent verlaat.
Vele verschillende stijlen op Alcatraz, ook de hardcore scene was dit jaar terug vertegenwoordigd met Rykers (***). Even lekker gaan dachten de meesten, helaas vond ik de klank niet zo denderend, hun enthousiasme ten spijt. Geen overtuigende indruk.
Met hun nieuwste schijf ‘Moving True Silence’, de recensie kun je hier nog eens nalezen: - bewandelt Atomic Vulture (****) een psychedelisch spacy aanvoelend pad. Een bezwerende gewaarwording, waardoor je door de tent zweeft van hun muzikaal kunnen en virtuositeit , lekker headbangend ofwel gewoon in een soort diepe trance genietend. Atomic Vulture biedt een soort rustmoment, zonder ons in slaap te wiegen, want op onverwachte momenten worden de teugels gevierd en davert de geluidsmuur. Atomic Vulture maakt een fijne stoner wandeling in een intens mooi kader.
‘Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!’, schreven we over de nieuwste schijf. ‘The Path Against all the others’. Powerstroke (****) bevestigt live van wat we over de plaat schreven . Powerstroke pint zich niet vast op een muziekstijl. Zowel in de instrumentatie als in de vocals klinken ze bedwelmend of trekken ze alle registers open. Powerstroke is een band die z’n comfortzone durft te verlaten van metal/hardcore. Wat een energie en explosiviteit.
Helaas speelde op datzelfde moment Fleddy Melculy op de mainstage, waardoor die tent niet zo goed gevuld was. Maar zij die erbij waren gingen compleet uit de bol, en genoten van deze sterke performance.
In de SWAMP stage stonden redelijk veel death metal en black metal gerelateerde bands. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Omnium Gatherum (*****) is een melodieuze death metal band uit Finland die zodanig intens tekeer gaat, dat zelfs de zon duister begint te schijnen. Verschroeiend luid en hard klinkt het. Origineel is het niet echt, maar hun intensiteit onthouden we.
FEED (***) is een trio dat zich onderscheidt in knappe gitaarriedels en bedwelmende drums partijen. De zanger spreekt het publiek aan, en heeft een sterk stembereik. Maar daar houdt het ook mee op. Door de vrij statische houding en het gezapige strakke (muzikale) karakter slaat de verveling al gauw toe. Wie houdt van een relaxt sfeertje na al dat rock geweld, kwam hier wel tot zijn trekken.
“Who needs Limb bizkit, when we have Bizkit park’’ , schreven we enkele jaren geleden toen we de band zagen op Alcatraz. Bizkit Park (*****) grasduint al van 1999 in nu-metal klassiekers, maar hen een ‘tribute’ of cover band noemen is die band tekort doen. Bizkit Park tast de grenzen af in de nu-metal en klinkt verdomd energiek . De band gaat als een wervelwind tekeer op het podium, waardoor de SWAMP stage in korte tijd in vuur en vlam staat. Daar houdt het niet mee op, hoe meer het publiek uit de bol gaat, hoe hoger Bizkit Park versnelt. Bizkit Park zorgt voor een zelden geziene nu-metal tsunami, en blaast ons volledig omver. Een knaller dus!
Destruction (****) behoort tot de Duitse Thrash metal top, en zorgt hier voor een uitmuntend feestje in het genre. In het eerste kwartier was het een beetje zoeken en aftasten. De motor kwam traag op gang. De spraakzame frontman port zijn fans en muzikanten aan . Wat het tempo doet opdrijven naarmate de set vordert . Een wervelende finale kregen we en door al die adrenalinestoten kregen we nogal wat moshpits.
Hoe ijzersterk is Dark Tranquility (****) nog anno 2021, vroegen we ons af. Binnen het death metal genre behoren ze tot onze persoonlijke favorieten. Vanaf die eerste noot heeft Dark Tranquility zijn antwoord al klaar, door letterlijk bij de strot te grijpen en je mee te sleuren in een oorverdovende wervelstorm. Donkere paden worden bewandeld en de registers worden open getrokken.
Van metaalmoeheid is er geen sprake . Deze band zit nog steeds sterk in het zadel.
Hypocrisy (*****) is zo’n band die ooit begon als een ruwe death metal band, maar is in de loop der jaren uitgegroeid tot een oerdegelijke melodieuze death metal band. Ikzelf ben vooral fan van hun eerste albums (‘Penetralia’ & ‘Osculum Obscenum’), maar hun melodieus randje kan ik meestal ook nog wel pruimen. Peter Tägtgren is een instituut in metal-begrippen, en is live een echte kunstenaar. Aftrappen deden we met “Fractured Millenium”, om terug te keren naar hun roots via “Pleasure of Molestation” en “Osculum Obscenum” die aan elkaar gerijgd werd, om tenslotte af te sluiten met “Roswell 47”. Dit optreden was watertanden voor de fans van Hypocrisy, want ze klonken strak en zetten de tent perplex met hun sound. Petje af!
Soms moet je muziek op jou laten inwerken als een gif, i.p.v. er naar te luisteren. Anders werkt het eerder averechts. Wie dus gewoon op het gehoor afgaat bij een band als Alkerdeel (****) komt in een chaotische brij terecht, waarbij menig trommelvliezen barsten en wenkbrauwen worden gefronst. Wie zich, net als wij, gewillig laat meevoeren naar deze oorverdovende wereld vol chaos en verderf, krijgt enkele intensieve mokerslagen te verwerken waardoor je niet alleen potdoof wordt maar ook compleet omver geblazen je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Alkerdeel is geen muziek voor tere zieltjes, want de ijskoude klanken en vocalen - in zoverre die te horen waren in de brij van instrumentale geselingen die de band je aanbiedt - drijven je tot een punt van pure waanzin. Die je ofwel ondergaat, of waar je gewoon van wegloopt , een andere optie is er niet. Wij bleven gewillig staan, tot die waanzin in onze ogen te lezen was en we verweesd de tent verlieten; de zon in onze ogen deed zelfs pijn na deze trip naar de meest duistere kant van ons onderbewustzijn.
Dirkschneider (****) heeft zijn roots bij Accept - alom gekend bij de oude metalheads, en iedere set staan de meesten te popelen om mee te brullen met deze hitjes van Duitse portie degelijkheid. Deze nummers hadden geen moeite om de weide mee te krijgen en met volle borst mee te zingen. De intro van “Princess of the Dawn” klonk bij mijn weten nog nooit zo doordringend, de dansbeentjes vlogen in het rond met “Midnight Mover” en zelfs de kinderstem bij de intro van “Fast as a Shark” werden zonder probleem mee gekweeld. Udo deed wat hij moest doen, voor mij had hij gerust opnieuw mogen afsluiten.
Wat een band als Cowboys & Aliens (****) zo bijzonder maakt is dat je geen label kunt kleven op hun muziek. Bovendien beschikt de band over een zeer charismatische, beweeglijke frontman, die iedereen om zich heen aanport. Al vrij snel zorgt dit voor crowdsurfing en stagedivers. De band voelt al gauw dat ze het publiek meehebben. Er ontstaat een wervelend stoner/rock feestje, die iedereen overslag doet slaan. Mooi!
Als je spreekt over muzikale meesters, dan zal ongetwijfeld de naam Ihsahn bij velen op plaats nummer 1 staan. Hij heeft zijn band Emperor (*****) meegebracht om de Swamp stage met verstomming te doen slaan. Ikzelf werd aan de grond genageld. Een muzikaal orgasme hadden we hier. De instrumentatie was enorm sterk, perfect zelfs . Hun symfonische black metal intrigeerde. Wat een precisie! Wat een live optreden!
Insahn had zijn beste hemd aangetrokken en zijn haar was deftig naar achter gelegd met voldoende gel; vocaal klonk hij lekker smerig. ‘Don’t judge a man by its cover…’, of zoals deze Noren zelf aangegeven: ‘Curse You All Men!’
Het muzikaal genot bestond uit een verdeling van ‘Anthems to the Welkin at Dusk’ en ‘In The Nightside Eclipse’; de doorwinterde fan bleef dus niet op zijn honger zitten.
Wat een topper! ‘They are the Emperor sof Darkness’!
Heilung (*****) zorgt als afsluiter voor gemengde reacties op de sociale media. Wat deze band echter doet is een occulte totaalbeleving aanbieden, met een folkloristisch tintje; En de visuele effecten zijn evenzeer belangrijk.
We gingen gewillig mee in deze muzikale, visuele trip, die al onze innerlijke demonen opriep. Hun intensiteit is vergelijkbaar met rituelen uit folklore verhalen van tovenaars en hogepriesters uit het rijk der duisternis. Er werden geen jonge maagden geofferd aan de Goden, maar de totaalbeleving boordevol spookachtige beelden bleven aan je netvlies kleven, Wat een huivering.
‘Dit is geen echte metal’ hoorden we iemand zeggen. Nee, Heilung is eerder een trip naar de diepste krochten van de Hel … Je wordt in een donkere trance gedompeld en … Je ondergaat het of je vlucht ervan weg. Schitterend!
dag 3 - zondag 15 augustus 2021 - De zwaarste genres winnen het pleit, geen twijfel mogelijk
Recept: word wakker, drink een halve fles wodka en doe je Russische dansschoenen aan en zo bekom je een amusante show van Russkaja (***1/2). Niet direct spek voor mijn bek, maar de enthousiastelingen die voor het podium gewillig meedansten op het ritme van de trompetten en sfeer bewezen mijn ongelijk. De sfeer zat er dus al direct in vanaf ’s morgens vroeg!
Niet zo heel veel volk present voor After All (***1/2) had ik het gevoel, en opnieuw een band die problemen had met geluid die wegviel tijdens het optreden. Deze Belgische thrash band heeft ook al in een carrousel van bezettingen gezeten, en de laatste nieuwe wissel blijkt de zanger (Mike Slembrouck) te zijn die sinds 2017 de micro ter hande neemt. Vocaal gezien werkt de hoge stem nog wel bij de moderne thrash-invloeden, dus al bij al nog een leuk optreden, helaas een show die vlug in de vergetelheid zal raken.
Twee drums, twee gitaren dat is de opstelling waarmee Sloper (****) de SWAMP stage op het vroege uur in vuur en vlam zet. De heren hebben hun naam niet gestolen en gaan knallend van start. Het lijkt soms alsof binnen die omkadering de gitaren letterlijk een strijd aangaan met het drum geweld. Zonder echter elkaar daarbij de loef af te steken, eerder op een speelse wijze worden prikjes uitgedeeld. Door deze gevarieerde aanpak, laat Sloper het publiek dan ook moeiteloos uit zijn hand eten.
En toen was het tijd voor de Belgische thrash/speedmetal band bij uitstek volgens mij! Evil Invaders (*****) deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!
We gingen vlug richting Swamp, want het Deense dynamiet van Artillery (****) stond paraat. Hun laatste album getiteld ‘X’ (verwijzing naar hun 10e studio album) werd vol lof onthaald door de media en ook vandaag werd veel gedaan om deze release te promoten. Maar toch stonden de meesten, waaronder mezelf, vol ongeduld te wachten op nummers van hun eerste albums. Het feestje werd voor een eerste keer in gang gezet door middel van “The Challenge”, gevolgd door het prachtige “By Inheritance”! Thrash metal met een moderne sound kun je van hen verwachten tegenwoordig, maar de vintage feeling bij de oudere nummers bleek aanstekelijk tijdens het optreden. Deze show was ongetwijfeld nog beter geweest met zanger Flemming Rönsdorf, maar huidig zanger Michael Stützer kan er ook wat van! Nostalgie was bij mij het sleutelwoord van dit optreden.
Een portie death/doom metal nodig op deze zondag? Wel, gelukkig was Martin Van Drunen in topvorm, want de venijnige muziek van Asphyx (****1/2) werd rond 16u op ons losgelaten. De soundcheck beloofde veel goeds, want je merkte dat ze stonden te popelen om live nogmaals los te gaan. Ook deze band heeft onlangs nog maar een vette plaat neergepend en tijdens de show - was zoals te verwachten - de voltreffer nummer “Botox Implosion”. Het nummer die mij tijdens de eerste luistersessie van hun lp bij de keel greep om niet meer los te laten. Goh, ik dacht dat ze hun vorige passage in Kortrijk niet konden overtreffen, maar ze hadden mij goed liggen. Drop daar nog “Death the Brutal Way”, “Deathhammer”, “The Rack” en “Last One on Earth” bij, en je voelt de nekspieren nog nazinderen! Topset, topshow, gewoon veel te kort haha.
Op de La Morgue deed Huracán (****) zijn naam eer aan , door een erg energieke set te spelen, zowel in de vocals als in de instrumentatie van (zwevende) gitaarriedels, soms flirtend met geluidsnormen; ze raken heel intens en diep de rock harten. Huracan gaat gedreven tewerk en je wordt alle kanten van de tent meegesleurd, zonder je echt pijn te doen . Zo hoort een doorsnee stoner gerelateerd optreden echt te klinken. Huracan speelt met brio een stonerrockend optreden.
We gingen terug de krochten van het vagevuur opzoeken, want Marduk (****1/2) ging beginnen aan hun ceremonie. Een gevarieerde setlist, waarbij uit een hele reeks albums (kzal niet ver van een 10-tal albums zitten) inspiratie werd gehaald. De oorlogsschmink werd aangebracht en de drum stond centraal geposteerd.
Ze bliezen hier een uurtje. De vieze stem schikte perfect in de donkere tent, omgeven van halfvolle pinten; de drummer blonk uit in extremiteit. Niet iedereen was fan, ik zag redelijk wat bleke gezichten de tent uitbollen, maar verdorie, zo’n portie black metal wordt toch soms zo ondergewaardeerd. “Beyond the Grace of God” klonk uitstekend, en de samengetroepte volgelingen beleefden een zalig vieruurtje. Toen ze afsloten met “Christraping Black metal”, had iedereen waarschijnlijk het liefst van al op de ‘repeat’ knop gedrukt.
Lalma (***1/2) toonde onlangs nog op de Lokerse Feesten aan dat ze heel wat in hun mars hadden. We kregen een sneert energieke doom/black metal. De emotievolle vocals waren een toegevoegde waarde. De muzikanten toonden hun sterkte . We schreven ‘Lalma deelt gitaarriffs en drumsalvo’s uit, gaat door en durft buiten de lijntjes te kleuren, snoeihard en gevoelig uithalend .’
Neem daar een bijzonder charismatische frontman bovenop, en je krijgt een band te horen die zeker nog potten zal breken binnen de doom/rock/metal. De opkomst was wat mager, op het ander podium stond de mooie verschijning van Jinjer het publiek compleet in vervoering te brengen. Maar Lalma boeide in La Morgue .
Ook nog aan te geven, normaliter ging Vio-Lence aantreden in de Swamp, maar blijkbaar konden ze niet in Kortrijk geraken, waardoor de heavy/power metal band Freedom Call hun plaats ging innemen. Te melig voor mij, voor mij een redelijk onlogische vervanging, dus helaas geen relaas van dit optreden.
Een van de absolute hoogtepunten op de derde festivaldag was voor ons toch Thurisaz (*****), die de tent La Morgue onderdompelde in een intens mooi doom sfeertje. Echt oorverdovend klonk het niet, het ging de wat trage en zompige kant op, zoals dat hoort bij een doorsnee Doom gerelateerd optreden. Net in die intensiteit slaagt Thurisaz erin je tot een gemoedsrust te brengen waardoor het fijn vertoeven was in een donker hoekje. Na al die jaren blijft Thurisaz nog steeds top binnen hun genre; we bleven ademloos en totaal verweessd achter.
Maar ook tijdens Doro (***1/2) was Musiczine present, en met Doro kan het in feite weinig of niet misgaan, behalve misschien de stem die niet meer zo glinstert als in jaar jonge jaren. DE metalbabe bij uitstek voor de oudere generatie, een fenomeen voor iedereen die metal een warm hart toedraagt, en dit Für Immer! De verplichte Warlock-odes waren uiteraard present, dus was het voor de meesten meezingen geblazen. Leuke en onderhoudende set, maar uiteraard niks nieuws onder de zon, gewoon nostalgie en leuke herinneringen van oudere optredens oprakelen.
Laten we om te beginnen stoppen met STAKE (*****) te vergelijken met Steak Number Eight. De vibes van die tweede is nog steeds aanwezig, maar STAKE klinkt nu opvallend melodieuzer en daar is echt niets mis mee. Over hun opreden op de Lokerse Feesten schreven we, ‘Brent is een klasse entertainer die zijn publiek omarmt en aanport. Hij slaagt met brio in zijn opzet. De band legt de lat heel hoog; in de instrumentatie halen ze fors uit . Wat een vurigheid in die duivelse riffs, om de registers open te trekken en even ingetogen te klinken. Een overtuigende act(.
Het is de rode draad in hun optreden in SWAMP stage. Het enige grote verschil? Gezien het publiek niet meer op stoeltjes moest zitten, kon STAKE nog energieker uitpakken. Brent dook zelfs min of meer in het publiek, en hoe meer de set vorderde, hoe krachtiger de band uithaalde en op die manier een wervelende finale speelde.
STAKE is een bom energie, die ontploft, maar nu op een meer melodieuze wijze ...
BARK (****1/2) brengt eelekker potje rock muziek van de zuiverste soort. Ze doen dat al enkele jaren en slagen er telkens in menig tentje of club in vuur en vlam te zetten. Ook al wordt hiervoor de gedoodverfde formule boven gehaald, die enorme energieke aanpak doet een hele tent compleet uit de bol gaan. BARK zorgt dan ook voor het perfecte rock feest, zoals je maar zelden meemaakt. En daar krijgt je ook na zovele malen, nooit genoeg van.
Een concert van AmenRa (*****) dien je vooral te ondergaan. Of dat nu in een akoestische setting is, of een hard en meedogenloos waardoor je trommelvliezen dreigen te barsten. Intensiviteit tot het kwadraat is steeds de rode draad. De donkere en grauwe beelden op de achtergrond, met walmen van zwarte wolken , geven eigenlijk ook aan hoe AmenRa klinkt op Alcatraz. Een donkere en verschroeiende trip die niet zozeer gehoorschade zal bezorgen, maar wel je ziel doormidden klieft. Dat is uiteraard de verdienste van de manier waarop Colin H. Van Eeckhout je letterlijk bij de strot grijpt op een bijzonder emotioneel beladen wijze. Maar ook van de virtuositeit van de topmuzikanten binnen AmenRa die de duisternis letterlijk omarmen. AmenRa combineert op SWAMP stage de kracht van alle aspecten waardoor ze ons zoveel malen lieten wegdrijven naar die donkere hoek in onze onderbewustzijn, waar het steeds fijn vertoeven is. We bleven totaal van de kaart achter, gehuld in pure duisternis.
Mille en Co hadden de eer om het hoofdpodium af te sluiten en deden dat redelijk goed. Helaas heb ik Kreator (****) in het verleden al wat beter gezien, dus daarom minder punten dan je misschien zou verwachten. Aan de setlist lag het alvast niet, met oudjes “Extreme Agression”, “Awakening of the God” en mijn favorieten “People of the Lie” en het agressieve “Pleasure to Kill” die de show afsloot. Kreator is zo’n band die nummers heeft gemaakt die lekker opruiend zijn, maar ook nummers die heel aanstekelijk zijn en letterlijk kunnen meegezongen worden (opener “Violent Revolution”), daardoor blijft Kreator na al die jaren fris en opvallend klinken.
Aangezien het zondag was, was de weide niet meer zo volgelopen als de vorige dagen, maar het plezier om deze thrashveteranen aan het werk te zien was er niet minder om. Maar zoals gezegd, ik heb ze al beter gezien, ofwel lag dit aan de basis van opkomende vermoeidheid haha.
Wiegedood (****) sloot La Morgue verschroeiend hard en meedogenloos af. Emotioneel beladen vocalen en vlijmscherpe instrumentale huzarenstukken doen je trommelvliezen trillen van intens genot. IJskoude vocalen worden gevolgd door gitaarlijnen die recht doorheen je hart boren, Wiegedood bezorgt je de ene climax na de andere adrenalinestoot waardoor je compleet van je sokken wordt geblazen. En bezorgt ons, als afsluiter van Alcatraz 2021, een wilde rit naar de Hel en terug.
Alcatraz 2021…U was fantastisch, dank dat we erbij mochten zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Alcatraz 2021 (musiczine.net)
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Dyscordia - We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Daar draait het echt om
De Belgische metal band Dyscordia was aan een steile opmars bezig, zeker na het uitbrengen van hun laatste schijf ‘Delete /Rewrite’; ze stonden zelfs op Alcatraz Metal Fest in 2017. Helaas zette COVID 19 een stop op die groei, maar Dyscordia bleef niet bij de pakken zitten, en bewees als opener van de tweede festival dag op Alcatraz Metal Fest 2021 nog steeds stevig in de schoenen te staan. De zenuwen waren nochtans heel hoog gespannen, bleek uit een interview dat we met de band hadden na het concert.
Uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Dycordia was aan een ware opmars bezig, zeker in de periode 2017/2020. Heeft deze COVID 19 een stop gezet op de groei?
Het was zeker heel zwaar voor ons, onze laatste cd was uitgekomen en we hadden nog niet de kans gehad daarmee op tournee te gaan. Dat heeft zeker een domper gezet op de groei waarin we waren beland. Vandaag op Alcatraz was het derde optreden dat we sinds heel lang konden doen. We waren super enthousiast en de zenuwen waren gespannen om weer op dat podium te staan.
Het is wel jammer dat jullie letterlijk moeten terug grijpen naar dat verleden, terwijl jullie wellicht graag verder willen, en dat niet kunnen. Frustrerend?
Op het moment van onze release show hebben we wel veel optredens gedaan, maar toen is alles stil gevallen en moeten we terug ingewerkt geraken. We kunnen moeilijk die cd in de vuilbak gooien, we willen die muziek nog promoten. En dat is nu, met enige vertraging, eindelijk het geval.
Er is natuurlijk Dyscordia Army, die jullie enorm steunen en overal naar jullie concerten komen. Hoe groot is de impact van die Army eigenlijk?
Die impact is zeer groot. Je moet weten, dat zijn enkele mensen die helemaal vrijwillig daarmee bezig zijn , enkel en alleen voor ons. Dat is toch heel wat. Wat die mensen voor ons doen is gewoon fantastisch.
Ben je er als band sterker uit gekomen uit deze periode? Zijn er geen momenten geweest dat je de stekker er wilde uittrekken?
Laat ons hopen dat we er sterker zijn uit gekomen. We zijn er nog niet, omdat alles nog heel onzeker is op het moment. We hebben heel lang niet kunnen repeteren. We hebben wel muziek geschreven. En naar elkaar doorgestuurd. Maar dat is niet de sfeer, en dat voel je ook wel binnen de band dat het heel anders is op die wijze. De finesse om je instrument te bespelen vermindert ook wat, maar dat komt ook redelijk snel terug. Dat is een beetje zoals met een fiets rijden, je verleert dat nooit.
Waren jullie zelf tevreden over het concert vandaag?
Zeer zeker, alleen al het feit dat we terug op het podium mogen staan is schitterend, dat hebben we onder elkaar daarnet ook gezegd; Dank aan Alcatraz dat ze dit ondanks alle miserie en problemen toch hebben laten doorgaan. Er stonden enorm veel Belgische bands, de Belgische scene wordt enorm gesteund door de organisatie, dat appreciëren we enorm. We hebben op Graspop gestaan, en dragen de organisatie in ons hart, er spelen daar ook wel Belgische bands. Maar een affiche samenstellen met bijna de helft Belgische bands? Dat is toch wel uniek.
Over die Belgische scene wil ik het ook hebben, ik krijg soms de indruk dat die Belgische scene zich altijd meer dubbel moet plooien om door te breken dan de Buitenlandse scene die schijnbaar moeiteloos overal kan spelen? Of zie ik dat verkeerd?
Ik weet niet zeker of dit waar is, als je bijvoorbeeld in Duitsland kijkt daar zijn zoveel ongelofelijk goede bands. Maar wat zien wij? Dat zijn de bands die naar hier komen, en dat zijn de toppers in die scene daar. Daardoor krijg je een vertekend beeld. Dat geldt dus ook voor Belgische bands eigenlijk. Het is niet simpel, het werk dat je er moet insteken en zo, is immens. Het komt zeker niet vanzelf, je moet er echt iets voor doen.
Dat is ook wel zo, veel jonge bands kijken naar bands als Channel Zero op en denken ‘woow die staan er wel’ maar het komt dus ook bij hen niet vanzelf?
Nee het draait bij elke band om werken, werken en werken. Dat is bij ons zo, bij Channel Zero ook. We kunnen proberen wat meer uit te brengen in het buitenland als band, maar het kan niet vanzelf komen, je moet er steeds voor werken. We zitten met Dyscordia ook al circa tien jaar in de scene, en ondervinden dat nog elke dag.
Zijn er trouwens plannen voor het buitenland?
Die plannen waren er dus, maar ook daar heeft COVID 19 een stokje voor gestoken. Hopelijk lukt dat dit jaar wel, we zijn nog volop aan het lobbyen.
Jullie bestaan ondertussen tien jaar, is er wezenlijk niet wat veranderd? Is het rock-n’-roll gehalte er niet wat uit?
De muziekbeleving is gewoon veranderd. Vroeger moest je echt een plaat gaan uitzoeken en daar naar luisteren, nu komt de muziek gewoon op jou af via je smartphone, je moet er geen inspanning meer voor doen. of dat minder rock’n roll is, laat ik in het midden. Alles is te vinden op Spotify.
Ik pik daar even op in, is het als band dan nog steeds nodig of interessant om nieuwe platen uit te brengen als je het toch kunt vinden op Spotify?
Een plaat heeft gewoon nummers waar er een soort draad in zit, daar is nog steeds een publiek voor dat daar voor te vinden is. Persoonlijk luister ik nog graag naar een vinyl of CD en een metal publiek koopt toch ook nog platen. De concurrentie is groter, er zijn veel meer bands met technische hoogstaande producties dan vroeger.
Zijn er eigenlijk al plannen voor een nieuwe cd of zo?
Er zijn al nieuwe nummers geschreven, maar we willen ons eerst focussen op het promoten van die vorige ‘Delete/Rewrite’ vooraleer we ons daarmee gaan bezig houden. Pas als dat achter de rug is, gaan we de studio in.
Naast de tour plannen en zo, is er nog een ambitie of doelstelling dat je als band voor ogen hebt?
Europa veroveren zeker en vast, in het buitenland kunnen gaan optreden is een ambitie op zich. Duitsland en Nederland zijn te doen, maar Frankrijk is een moeilijker verhaal.
Jullie staan als een huis, als band en als jullie op deze wijze doorgaan zie ik dat zeker nog gebeuren. Maar ik pik daar nog even op in, als je als band de kans moest krijgen om een monster contract te krijgen waar je financieel geen zorgen meer hoeft te maken, zou je dat doen?
We maken muziek, omdat we muziek willen maken. Je moet opletten als iets je werk wordt, eens dat het geval is, verdwijnt ook de passie. Je ziet dat vaak met die bands, dat de passie is verdwenen en uiteindelijk de kwaliteit is ook minder. Ik zou voor het geld dat zeker niet kunnen doen. We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Verdienen we er iets mee? Dan is dat mooi meegenomen. Maar het moet daar blijven rond draaien, de passie moet erin blijven. We zullen nooit vallen voor het grote geld, zeker niet.
Ik vind het raar dat ik altijd dat antwoord krijg, kijk naar bands als bijvoorbeeld Metallica die dat wel hebben gedaan?
Ik denk ook niet dat een band als Metallica een Black Album hebben uitgebracht voor het geld, en dat ze heel hard achter de muziek staan die ze brengen. De passie is ook bij hen nog belangrijker dan er rijk mee worden.
Nu we bij Metallica aanbeland zijn, heeft een band als Metallica er ook niet voor gezorgd dat een ruimer mainstream publiek valt voor het metal genre, meer dan vroeger?
Het is zeker zo dat zij er mede voor gezorgd hebben dat het metal genre bestaat, zeker en vast. Wij zelf luisteren meer naar die Scandinavische scene.
Metal is fysiek toch zwaar, kijk naar een band als Slayer die op hun toppunt stopt? Wanneer stopt het voor jullie denk je?
Je stopt om het moment dat je voelt dat het niet meer goed zit. Als het je niets meer doet, maar als ik 80 ben en ik doe het nog graag? En het gaat wat trager? Waarom zouden we dan stoppen. Dyscordia blijft dus vooral doorgaan zo lang die passie er nog steeds is, zoals eerder gezegd.
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)
Pics homepag @Tony Decruyenaere
Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot binnenkort, veel succes met alles wat jullie doen
Unleash The Archers - We’ve found out we've sure grown closer through this time, as a band
Unleash The Archers were formed in 2007 by front-woman Brittney Slayes, together with her partner and the band’s drummer Scott Buchanan, while attending the University of Victoria on Vancouver Island in British Columbia. One of the highlights on the first festival day of Alcatraz Metal Fest 2021 was the Canadian band Unleash The Archers. Afterwards we had a nice conversation with frontwoman Brittney Slayes, about this performance, the hunger to play live again, the latest album 'Abyss' and further future plans.
The band has been around for a few years now, what are some of the highs and lows so far?
For every band these times are one of the lows I guess, but that’s ok. The highs? Of course the wonderful festivals we have played, and this festival Alcatraz Metal Fest is an amazing way to come back, after the corona virus. The lows? I guess back in 2013 when there was a huge lineup change going on; that was a difficult time for the band.
You are on stage since 2007. In music way, that’s a pretty long time. What has changed the most in the scene over the years in your opinion?
Definitely being a female in the scene has changed a lot. It’s nice to see that more and more women play heavy metal, and not just vocalists, they play all instruments, so to me that’s maybe the most important change in the scene. When we started there were very few women for me to hold as inspiration, and I am happy to see that is not the case now.
But when I look around I still see the metal scene it’s still a man’s world, I wish it was different, but you see it differently?
You’re right in a way, but the whole world is still a man’s world right now, you see it in all things; movies, business, sports. There is of course still a long way to go, but things are slowly getting better.
I See you on stage at Alcatraz Metal Fest and I don’t think it’s only power metal what you guys doing. But why does it be named Power metal then?
I think it has something to do with my vocal style, there is much power metal influence in my voice. There is also this energy of guitar playing associated with power metal, but when it comes to writing songs? We have a very different influences. We are big fans of Black Metal and Death metal, but also some pop and rock, so when we write we are not putting any boundaries on ourselves. We write what we feel, and if we feel like writing something super heavy we write that, if we want to include synth, we do.
Last year you released the new album ‘Abyss’, a conceptual sequel to Apex (2017). (If I'm not wrong) , how were the reactions?
We got very good reactions. The record came out during COVID in a time that everyone needed something new and fresh. A lot people where excited because it was something to look forward to, something to be a light in the darkness. So it was very well received.
Why release an album in the middle of a pandemic? Why not wait till this was over?
In the early days of lockdown I was listening to Spotify every day, and was excited to find new things, new bands and new albums. I was constantly searching, and I knew that we had the chance to be that for others. When napalm suggested we push the album back to 2022 I said no, we need to release it now, we need to let people hear this album. We also were very much in love with the record ourselves, and I don’t think we could have held out much longer!
Hasn't it all become a little bit more down to earth compared to the old days? Less more rock’n’roll then it use to be?
I think you are right in this; bands are not so aloof anymore, we are regular people and we connect so much more with the fans than the old ‘rockstars’ used to. The industry doesn’t work the way it used to; you have to connect with your fans on a more personal level otherwise they won’t invest in you. You are just another piece of music with no face, and there is too much of that now thanks to digital technology, so you have to be down to earth. You find success through how you treat your fans, and no other way, not anymore. You must appreciate them and make them feel loved!
You guys yourself jokingly called it a "blackened folk-infused melodic power symphonic death record" on your Facebook page; tell us more about it?
Hahahaha yes, this comes back to our influences, we have so many, and we always try to incorporate them all. We have tracks on the new album that are very synth heavy, and some that are more death-metal influenced, and some that have folk-metal elements, and some that are straight-up power metal songs. We never like to put ourselves into a certain genre, so often we just say we play ‘heavy metal’, but as a joke on this newest album we decided to include all the genres, because everyone in metal seems to take them so seriously lol.
You just said you listen to Spotify. Just like streaming, I think Spotify it’s a good thing to find out new music, but the artists don’t get paid much. Is in these days still needed to make a new album then? If people listen to Spotify and find your music there, they don’t need to buy a new record. Why make records then?
You have to adapt, you have to change with the times. With the advent of Spotify it has become more about singles and constant content than it has about albums. That being said, I still think records are important, they are just created in a different way now. You release one single a month for ten months, and then at the end voila, you have a record. Then you can tour that record and your fans get to see it live, but the excitement lasts for much longer and you can consistently sell merch around the idea. I think we are going to embrace this new way of making music, it’s new and exciting, it inspires a new form of creativity, I think it’s great.
I guess it was your first concert since long time. The hunger for 'playing live again' is huge I suppose; How big was the hunger to play live?
At first I wasn’t sure I would remember how to do it, it had been so long, but it only took a song or two and we were back in the swing of things. Not being able to play live has definitely been the worst part about covid, and I don’t think a lot of people realized how badly it affected live music and live performance in general. We are so excited to be back at it though, it is what we have waited so long for!
There were some streaming, but very few in the metal scene. Did you do any, why not/well? And what is your opinion about it?
Yes, we did one live stream for the album release back in August 2020. We set up at a venue just like a regular live show, but instead of people in the audience we had eight cameras filming eight different angles. It was a lot of fun and our fans really enjoyed it, but it was not even close to performing live. There is something about connecting with an audience that can’t be replaced. A lot of people think that livestreaming will have a permanent place in the industry but I am not interested in doing that without a crowd ever again. It was necessary for the times but nothing will ever replace a live show. Nothing.
What are the further future plans for the band? As far as that is possible? Continue touring after alcatraz? New releases?
We return home to Canada for a week and then we are immediately back on the road through the United States for all of September, then we have a few shows in Canada in October, and then we return to Europe in November and December. We play Aarschot on December 17th and hope to see some of our fans from Alcatraz there! Hopefully nothing gets cancelled, things are not looking good right now but hopefully we can get it all sorted by the end of the year and the tour will go forward.
Not new songs? In these days of corona I hear much artist compose new songs, you not have composed new songs?
Unfortunately no, we were so busy with releasing ‘Abyss’ that we did not have time to write anything new. We want to focus on this album and tour it as much as we can and then once we’ve done that we will settle down in 2022 to write something new, but not before then.
Did you found out you become stronger as band after this times?
Yes, absolutely. We all know a few bands who did not make it, and that is really sad to hear, but yes I think we have grown stronger through this. We all embraced the band even more through COVID and continued to practice and play together and stayed in constant contact with our fans. We have always been close friends but we are even more united in our ambition for this band now.
That’s something I found out at your concert too, you of course in the spotlight, but I see a band who is looking at each other and playing together as one. It’s important.
That is indeed very important. I would not be where I am now, without my band members. It’s not about me or any individual, it’s about the whole band. If anyone ever forgets that, that’s when the problems start to come. We are one team, we are a family.
What are the further ambitions? is there something like a goal that you want to achieve? or are you not working on that?
A lot of festivals that we were booked for that ended up not happening were milestones for us, like Wacken, so that is still on the list. That’s a big goal for us. We also want to play in Russia, South America, Australia, all of the places we were supposed to tour with the ‘Abyss’ record before COVID happened. It’s always about touring as much as possible, we want to go everywhere.
Your ambition is not become world famous and play at very big avenue or make a lot money with your music? To give an example? I ask this, because every time I ask that they say ‘it’s not my ambition’ but there are artists who are doing that..
I mean, if we could make money by doing what we love, I am not going to say no to that, but that is not the reason we do this. We love to play heavy metal, we love making music, it’s about the creative outlet. When you see bands that do it for money or fame it’s obvious, that insincerity comes out in the music, you can feel it, and you feel no connection with the music they create. At the end of the day, we love that people enjoy our music, but really we don’t create it for them, we do it for ourselves, because we would go crazy if we didn’t!
Thanks for this nice interview, I wish you much good luck in the near and further future. And hope to see you back on stage soon
Thank you so much for having me! Hope to see you later this year! - Brittney Slayes
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)
www.unleashthearchers.com
Evil Invaders - Je moet de kans krijgen, maar ze ook durven grijpen. Hard werken is het sleutelwoord tot succes
Evil Invaders timmert al van 2007 aan de weg, en is ondertussen uitgegroeid tot een absolute top band. We zagen de band live op Alcatraz Metal Fest.
Onze reporter schreef daarover: “Evil Invaders deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!’’
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met bassist Joeri over de honger om live te spelen, en vooral ook over de toekomstplannen.
Toen ik jullie zag, bedacht ik dat ik jullie ooit (2011) live heb gezien in Mol en in de T-Klub Lokeren, en ik de band steeds zie groeien, groeien, groeien... Op het niveau dat jullie nu zitten, zijn jullie even goed dan gelijk welke internationale top thrash metal band. Zijn er nog groeimogelijkheden denk je?
Er zijn zeker nog groeimogelijkheden. Ons laatste album dateert van 2017, en zowel wij als de fans vinden het toch tijd om eindelijk eens iets nieuws uit te brengen. En tijdens die periode van corona hebben we wel degelijk een nieuwe plaat opgenomen, die in het voorjaar van 2022 zou moeten verschijnen. Als je me die vraag vorig jaar had gesteld, had ik geantwoord ‘we zullen wel zien’. Nu de plaat opgenomen is, op uitzondering van de mix, durf ik stellen, dit wordt onze beste plaat. De nummers zijn gewoon veel meer divers. Het is uiteraard nog steeds Evil Invaders, maar een heel ander niveau. Ik denk zelfs dat het bepaalde deuren gaat openen. Net omdat er zoveel onverwachte wendingen inzitten, waardoor mensen zeker zullen opkijken. We willen de oude fans zeker blijven bekoren, maar gaan bewust en andere kant uit dan de pure thrash metal van voorheen. Dus ja, er zijn zeker nog groeimogelijkheden dat zal die nieuwe plaat bewijzen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties, maar ben er zeker van dat deze plaat een mijlpaal zal zijn voor de band.
Je maakt me heel benieuwd, want ik volg jullie al sinds 2009 of zo. Enig punt van kritiek was eigenlijk ook dat de set die jullie brachten veel gelijkenissen vertoont met deze uit 2017, ‘kritiek‘ is een groot woord, maar dat viel me wel op. Mee eens?
We hebben binnen de set oud en nieuw wat proberen combineren, maar het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Het zijn dezelfde nummers, in een ander jasje gestopt. We snappen dat punt van kritiek ook, want denken het zelf ook. Hoe lang gaat het publiek dit nog willen zien? We waren ook verwonderd dat er , ondanks dat we circa dezelfde show deden als in 2017, er zoveel volk stond te kijken vandaag. Het publiek wil ons precies nog, ondanks het feit dat wij een beetje teren op die oudere nummers; Het was ons plan om die nieuwe plaat ook in 2020 uit te brengen, maar dat is om gekende reden dus ik het water gevallen. We hebben de release ook bewust uitgesteld tot 2022, omdat we niet wilden releasen als we beperkt waren om op te treden. Maar het zal dus zeker dan uitkomen..
Ik pik even op wat je zegt ‘er stond veel volk’ maar dat is meer dan gewoon staan. Ik ben bewust naar voor gekomen, en daarna achteraan. En ik zag een enthousiasme tot ver voorbij de PA, dat wil toch veel zeggen. Is het op dat vlak geen voordeel dat jullie in het buitenland hebben gestaan, waardoor meer publiek komt kijken? Doorgaans is dat het geval, een band die in het buitenland heeft gestaan krijgt pas dan in ons land meer appreciatie
We zijn , net zoals elke band, uiteraard ooit begonnen gewoon in eigen land iets uit te bouwen. En daar wil ik toch op in pikken. België heeft veel top bands, maar ik vind dat ze soms teveel in eigen land blijven, en dan beperk je uzelf toch erg. Zeker omdat ons land zo klein is. Uiteraard houden we van België, we hebben hier een geweldig publiek. Ik vind het gewoon belangrijk om net buiten de grenzen te gaan om België bij wijze van spreken op de kaart te zetten. Je leert daar trouwens veel uit, door die ervaring in het buitenland. Neem Carnation, die doen hetzelfde als wij en verleggen hun grenzen bewust naar het buitenland. Dat zorgt ook in eigen land voor een extra touch, zoals je aanhaalt, als je in het buitenland hebt gespeeld. Je moet natuurlijk de kans krijgen, maar je moet die kans ook durven grijpen. Want die tours die we hebben gedaan was geen vakantie of zo, en zelfs met enig risico. Als je vooruit wil gaan, moet je dat durven doen met vallen en opstaan. Want vanzelf gaat het niet. Want laat ons eerlijk zijn, je hebt vaak een job of een vrouw en kind, je neemt een risico als je dat doet. Je gaat op tour, zult er niet veel aan verdienen en optreden voor weinig volk. Op korte termijn heeft dat geen enkel voordeel. Maar als je iets wil bereiken moet je echt door die zure appel durven bijten. En dan is het zeker hard werken.
Rijk worden met muziek is in ons land uiteraard nog steeds onmogelijk?
Geld en rock-’n-roll zijn twee dingen dat gewoon niet samen gaan. Het is niet dat we er niets aan overhouden, integendeel. Ik ben van job boekhouder ik doe die job graag ook al is dat compleet iets anders. Je moet er een dosis geluk bij hebben om ook van je muziek iets over te houden aan toeren. Toeren is ook wachten op alles eigenlijk. Ik wil bijvoorbeeld in Amerika gaan toeren, we zijn daar bekend maar hebben daar geen faam dat zal sowieso niet gemakkelijk zijn, maar ik wil dat gewoon doen. Ook al zijn dat verschrikkelijke toestanden en is het geen gemakkelijk publiek vaak. Ik bedoel maar, je moet de kans krijgen maar ze ook durven grijpen en weten dat je daar financieel wellicht niet steenrijk van wordt, maar er wel iets aan overhoudt dat je nooit meer vergeet. Maar ik herhaal, het is niet zonder risico. Hard werken. Daar draait het om. Soms denken mensen dat het ons gewoon in de schoot wordt geworpen, maar we weten wel beter. We zijn in bij sommige optredens onheus behandeld (dat is zacht uitgedrukt) en dan moet je daarmee omgaan, en toch doorzetten. Dat nemen we erbij, maar dat ziet de buitenwereld niet.
Wat ik ook eens wou vragen, ik heb in andere interviews vernomen dat sommige muzikanten sommige skills terug moeten ‘opnemen’ doordat ze niet genoeg hadden kunnen repeteren en zo, is dat bij jou ook zo?
Dat heeft wel even geweest, maar toen we de nieuwe nummers begonnen te opnemen en repeteren was dat snel terug ok. Het is een beetje als fietsen, je verleert dat nooit maar door wat minder te oefenen voelt het na lange tijd wel eventjes raar aan. Maar je pikt snel de draad weer op eigenlijk.
We zijn ondertussen bij het onderwerp corona aanbeland, zijn jullie er als band sterker uit gekomen denk je? Er zijn heel wat bands die er de stekker hebben uitgetrokken?
Er zijn inderdaad heel wat bands die het opeens niet meer zagen zitten. Of we er sterker uit gekomen zijn? Is misschien een groot woord. We zijn sinds 2017 continue bezig geweest met toeren. En we hadden allemaal onze job om financieel rond te komen. Corona heeft ons in staat gesteld om het nieuwe album, waar we gingen aan werken, tot de puntjes uit te werken zodat het klaar is om te releasen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vrij intensief in contact zijn gebleven. En zijn we daardoor daar sterker uit gekomen? Ergens dus wel. Zoals ik zei, de nummers zijn klaar en we zijn er trots op.
Naast de release van die nieuwe plaat, zijn er nog verdere plannen?
We gaan daar rond toeren uiteraard. Er komt ook een release show in België. Dat gaat ergens in het voorjaar zijn. We gaan ook op toer naar Duitsland en zo, enkele festivals die al vaststonden maar zijn uitgesteld. Niet alle plannen staan al echt vast, rond die release en de verdere tourplannen voor de wintermaanden. Maar dat is het plan, en dan dus rond die nieuwe plaat. Veel spelen en veel zien is vooral het grote plan nu. Als we de kans krijgen uiteraard, want we moeten nog steeds afwachten met die corona situaties en zo.
Zijn er nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Die headline tour die gepland stond, en die dus is uitgesteld is zeker een doel en ambitie op zich. Headline tour is heel iets anders dan gewoon toeren eigenlijk. Naar die toer die vaststaat, kijken wij dus echt uit. En ook met het nieuwe album, waarvan we hopen dat het een succes zal zijn. Het album kapot promoten en zien waar we dan uitkomen, is een beetje de grote doelstelling van volgende jaar en de komende jaren die daarop volgen. En blijven met volle passie spelen en op toer kunnen gaan.
Ik zie echt uit naar die nieuwe plaat en ben heel benieuwd wat het gaat worden. Hopelijk tot binnenkort
STAKE - Er zijn altijd doelen … Als je echter bereikbare doelen voor ogen hebt, lukt dat doorgaans altijd
STAKE is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Met ‘Critical Method’ bewees de band volwassener te zijn geworden, en ook meer melodieuzer. De recensie van onze recensent kun je hier nog eens nalezen
Hoe dat live klinkt? Dat kun je hier lezen in ons verslag van Alcatraz Metal Fest
We hadden vóór het optreden een heel fijn gesprek met Brent
Brent, deze vraag is wellicht al honderd keren gesteld, maar waarom de naam Steak Number Eight veranderen in STAKE?
Steak Number Eight was eigenlijk een proces dat al veel jaren bezig was, we voelden aan dat we die periode achter ons konden laten, en klaar waren voor een andere stap. We hebben STAKE behouden omdat iedereen al Steak zei als het over ons ging. Laat ons dus stellen dat we gewoon die bladzijde hebben omgedraaid, en een nieuwe bladzijde zijn begonnen.
Puur muzikaal bekeken klinkt STAKE , ook live, meer melodieuzer dan Steak Number Eight. is dat ook een bewuste keuze? Zijn er ook nog groeimogelijkheden?
We zijn bewust een iets andere richting ingeslagen, en zullen dat op de volgende platen ook min of meer doen. Vooral met de bedoeling om ons een beetje los te scheuren van ons verleden, en naar de toekomst te kijken. We waren jonge pubers toen we met Steak Number Eight zijn begonnen, en zijn nu toch wat meer volwassen geworden. Alle verdere veranderingen zullen we dus omarmen , zoveel is zeker. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden wat STAKE betreft.
Wat deze coronatijden betreft, die waren voor iedereen wel zwaar op een of andere wijze, zijn jullie er als band sterker uit gekomen?
We zijn allemaal in onze schulp gekropen voor de eerste vier a vijf maanden. We zijn dan beginnen werken aan een nieuwe plaat, ergens was het een soort tijd voor bezinning voor iedereen maar zijn we vrij snel terug naar elkaar toegegroeid.
Als ik het goed begrijp komt er dus nieuw platenwerk uit?
In februari of maart gaan we singles beginnen droppen. Het zal dus toch nog even duren eer die plaat effectief uitkomt. Maar die komt er zeker.
Ik merkte het bij veel bands, de honger om live te spelen was op Alcatraz Metal Fest bij iedere band heel groot, bij jullie ook veronderstel ik?
Onze eerste show in Italië, nog steeds met maatregelen en zo, was echt een stressvolle bedoening voor ons omdat het de echte eerste keer was na zovele maanden dat we nog eens op het podium stonden. Daarna hebben we een show gehad in Antwerpen en Werchter Parklife. Die zijn allemaal zeer goed verlopen, we hebben ons zeer goed geamuseerd. De show op Alcatraz Metal Fest is zeker iets waar we enorm naar uitzien.
Ik heb jullie gezien op de Lokerse Feesten, maar moet toch toegeven een band als STAKE heeft die twaalfde man – zijn publiek – echt nodig om voluit te kunnen gaan, door die afstand met mondmaskers en stoeltjes was dat toch anders dan op Alcatraz Metal Fest? Mee eens?
De show op Lokerse Feesten was voor mij persoonlijk iets minder geslaagd, ook al was iedereen dik tevreden daarover. Maar het klopt dat we dat publiek echt nodig hebben om voluit te kunnen gaan, dat is nu dus inderdaad heel anders.
Zijn er wat live optredens betreft nog verdere plannen?
In Oktober doen we een mega toer doorheen kleine zaaltjes. Allemaal zaaltjes van maximum 200 tot 300 man. We gaan ook een soort try-out doen van de nieuwe plaat, links en rechts wat nieuwe nummers brengen en zo een nieuwe set op poten zetten. We zien het volledige zitten om er in het najaar dus stevig tegenaan te gaan. Maar het zal dus kleinschalig zijn. Na februari/maart komt de plaat uit en dan zullen we een grotere show spelen, en de komende zomer terug wat festivals.
Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat. De vraag is al een beetje beantwoord, STAKE heeft zijn stempel weten te drukken op het Belgische rock gebeuren, en dik verdiend, zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie voor ogen hebben?
Er zijn altijd doelen, als je bereikbare doelen voor ogen hebt lukt dat doorgaans. Een doel is zeker in het Buitenland wat meer spelen, dat is een volgend doel op zich. Altijd blijven verder werken en bouwen aan de band , is wellicht de grote ambitie.
Wat me ook opvalt, ondanks het succes sta je nog steeds met beide voeten op de grond dat waardeer ik enorm aan jou. Op weg naar hier voor dit interview spraken mensen je aan voor een foto en zo, je deed dat zeer gewillig. Top
Zonder ons publiek zijn we niets, dat is iets dat we altijd voor ogen hebben gehouden. Ons publiek is een belangrijke pion binnen de carrière van ons als band en artiest.
Je bent natuurlijk nog steeds jong, maar wat ik me afvraag. Spelen bij een band als STAKE is energiek heel zwaar, wanneer stopt het voor jou en zeg je het is genoeg geweest denk je?
Binnen een jaar of vijf ga ik met pensioen gaan denk ik (haha). Mee evolueren op artistiek vlak, en rekening houden met wat je mogelijkheden zijn. Dan kan je nog heel lang doorgaan. Ik zit nog in andere projecten, waar ik mijn ding doe. Met STAKE kunnen we misschien eens een instrumentale of akoestische plaat maken, wie weet? De mogelijkheden zijn zo oneindig waardoor je dat zelf in handen hebt wanneer het stopt. En mits wat artistieke wilskracht om te durven andere wegen in te slaan, lukt dat zeker om nog heel lang door te gaan. Alles kan en alles mag.
Zou je, moest je die kans krijgen en veel geld verdienen, een plaat kunnen uitbrengen die misschien niet past binnen wat je wil doen? Maar daar toch steenrijk mee worden? Zou je het doen?
Nee, ik wil muziek maken waar ik achter sta. Zoveel is zeker. Puur voor het geld muziek maken zal ik niet doen. Trouwens vele van die bands die er veel geld mee verdienen, doen doorgaans nog steeds hun goesting. Dus nee, zeker niet iets waar ik niet achter sta. Moest het iets zijn waar ik wel achter sta…
Veel jonge bands kijken op naar wat STAKE heeft bereikt , sommige willen in je voetsporen treden. Welke goede raad wil je hen geven?
Het belangrijkste, blijf gewoon ten alle tijden je eigen goesting doen. Laat je niet een richting induwen die je niet wil, blijf de weg volgen waar je zelf achter staat. Want je leeft maar één keer. Geniet ervan met volle teugen, zonder opkijken. Het is een proces dat zich ontwikkelt, op basis daarvan. Neem nu die nieuwe plaat die we gaan uitbrengen? Als die plaat uit is, dan is ze uit en doen we gewoon verder. Dat is het advies dat ik wil meegeven. Doe uw eigen goesting, te allen tijde.
Mooi verwoord. We blijven gewoon ons goesting doen .. bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop jullie spoedig (in het najaar) nog eens live te zien. En veel succes met de nieuwe plaat in 2022.
Pics homepag @Karl Vandewoestijne
Tim’s Favourite - Het principe is gewoon, of je nu op een groot festival staat of in een klein café, je moet als band alles geven
Tim’s Favourite maakt muziek die wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen metal noemen. Met ‘We, The Willing’ waren ze in 2018 aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. De band heeft dus heel wat waters doorzwommen, en stond op zondag 15 augustus op Alcatraz Metal Meeting . Na hun optreden hadden we een fijn gesprek met de band, over hoe ze deze corona-tijden hebben doorstaan, het verleden, heden en toekomstplannen.
Om met de deur in huis te vallen, hoe groot was de honger om terug op te treden? Ik veronderstel dat dit een van jullie eerste optredens was sinds lang?
Groot! Dit was wel ons derde optreden ondertussen. Die eerste optredens waren met de nodige corona-maatregelen — zittend publiek, mondmaskers —, wat toch wel een beetje raar (gepensioneerd?) aandeed. Maar plezant was het zeker en natuurlijk waren het goede generale repetities voor Alcatraz Metal Fest. Fijn dat we opnieuw op een normale manier festivals kunnen beleven!
Hoe heb je deze corona-tijden eigenlijk als band, mens en artiest doorstaan? Zijn er nieuwe composities uit gegroeid?
Alle eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat we er als band niet zwaar onder geleden hebben. Niet ‘face to face’ kunnen repeteren is uiteraard niet plezant, maar ‘Every crisis is an opportunity’. We hebben die kans dan ook gegrepen en zijn o.a. full gas nieuwe nummers beginnen schrijven, met onze single “A Deeper Advantage” als eerste wapenfeit. Er zit dus nog wel wat aan te komen...
Ik heb in interviews ook van bands vernomen dat ze de skills om hun instrument te bespelen een beetje ‘kwijt’ (groot woord) waren?
Wel, daar hebben wij eigenlijk ook al niet echt veel last van ondervonden. We hebben namelijk online gerepeteerd via Jamkazam, een speciale app daarvoor. Dat vergde eerst wel wat ‘uitdokterwerk’, maar gelukkig hebben we een geniale geluidsman (Gerrit Van Bellingen, die ook met Jan bij metal-coverband Albion speelt), die enorm veel ‘fingerspitzengefühl’ voor dat soort technische zaken heeft. Zonder hem waren we nu waarschijnlijk nog aan het knoeien geweest met die app. Enfin, dankzij die online repetities was onze eerste échte repetitie samen al direct een schot in de roos (allez ja, dat vonden wij toch). De ‘vibe’ zat onmiddellijk goed en al zeker na het eerste optreden, waar we nauwelijk 10 minuten tijd hadden om heel onze ‘gear’ op te stellen, wisten we dat we klaar waren voor het ‘grote’ werk. We hadden dan ook veel meer stress voor ons allereerste optreden, dan dit optreden op Alcatraz Metal Fest eigenlijk. Dit was gewoon puur genieten.
Hebben jullie trouwens streamings gedaan tijdens die periode, ik niets anders gedaan dan dit bekijken en heb daar wel dingen ontdekt die ik anders wellicht aan mij had laten voorbij gaan?
We hebben er wel even aan gedacht, maar hebben er uiteindelijk van afgezien. Afzien in de louter praktische betekenis dus van ‘er niet mee doorgaan’, niet in de ons geheel inhoudelijk kenmerkende betekenis van zwaar mentaal/psychisch/metafysisch lijden en zo, voor alle duidelijkheid. Enfin, geef ons maar gewoon het live spelen, voor een écht publiek. En ook: om die streamings goed te krijgen moet je technisch toch het juiste materiaal en verstand hebben en zo. Het moet kwalitatief toch in orde zijn en we concentreerden ons dan liever op het schrijven voor de nieuwe plaat.
Nog iets anders, Zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die tijden eigenlijk?
Net voor de corona-apocalyps hadden we een paar personeelswissels doorgevoerd. Wolf kwam er eerst bij om het voor ons echt wel zéér tragische (no irony intended there) vertrek van onze bassist Gorik op te vangen, die puur om gezondheidsredenen (gewrichtsproblemen) geen bas meer kon spelen... Later kwam Tim erbij, als tweede gitarist. We vonden elkaar wonderbaarlijk snel en dat is eigenlijk in dat anderhalf jaar niet verminderd, integendeel. Met deze onwaarschijnlijke slavery-tour van 3 (!) optredens achter de rug zijn we gemotiveerder zijn dan ooit!
Ik denk dat metal muziek spelen fysiek vrij zwaar is, jullie zijn nog niet zo oud, maar wanneer stopt het voor jullie denk je, niet per se leeftijdsgebonden?
Euh… Is ‘Wanneer we erbij neervallen’ een goed antwoord? Elie, uwe prostaat lekt weer!
Zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie willen bereiken, zoals op grote festivals of podia staan?
Na alles wat we allemaal al bereikt hebben? Allereerst willen we natuurlijk in de eerste plaats een zoveelste steengo… een zo goed mogelijke nieuwe plaat afleveren. Die zal er waarschijnlijk tegen de zomer van volgend jaar zijn. Als we tegen dan natuurlijk allemaal al niet gestorven zijn.
Wat die optredens betreft: bring it on! Je eigen, in ons geval dan ook nog eens onwaarschijnlijk ambitieuze, muzi…. Waarom u lacht nu alwéér? Sorry hoor, maar dus om voort te gaan, je eigen muziek aan de man brengen is wel wat anders dan de riff van ‘Smoke on the Water’ of zo te spelen en dan doet het zeker deugd om op een groter podium te staan. Als de mensen van Graspop of Wacken mee lezen, mogen ze dit dus als een uitnodiging beschouwen (we gaan er natuurlijk vanuit dat ze dit van a tot z lezen, inderdaad). Maar of we nu op een groot festival staan of in een klein café, het belangrijkste blijft het speelplezier. Metallica zei dat indertijd namelijk ook altijd. En zie waar ze nu sta… Euh… Kunt u dat van Metallica misschien weglaten? Ok. Whatever. Genieten van muziek maken en dat met je fans kunnen delen, dat is het belangrijkste. Onze repetities zijn altijd weer een feestje en dat is ook wat we willen overbrengen op het podium. En we denken dat dat vandaag wel gelukt is. Alcatraz is natuurlijk een festival dat openstaat voor alles. Dat voel je als je hier op het podium staat en als je hier ontvangen wordt. Als ze ons opbellen voor een volgende editie (de telefoon staat hier niet stil, weet u), twijfelen we geen moment!
Er staat ook een meer mainstream publiek op een metal festival, het grote publiek aanvaardt metal meer ? Komt dit door bijvoorbeeld bands als Metallica?
Het wordt meer aanvaard dan vroeger, dat is zeker het geval. Kijk maar naar de opkomst dit jaar! Maar succes, daar zijn we natuurlijk totaal niet mee bezig. We willen vooral muziek maken die we zelf goed vinden, ons amuseren en geslaagde optredens geven. Wanneer is een optreden geslaagd? Als je mensen raakt. Daar streven wij naar.
Ik ga het hier bij houden heren, dank voor het fijne gesprek ?
Ha, dat werd tijd. We rammelen namelijk van de honger. En dorst dat we hebben! Hahahahaha!!!!!!!!! ;-)
Pics homepag @Yoshi Mortelmans
Killer - Na veertig jaar gezond kunnen blijven en nog enkele jaren op deze elan kunnen doorgaan, is een ambitie op zich
Killer bestaat ondertussen 40 jaar! De bandleden zijn grootmeesters in het spelen van gitaarriedels. Met een technisch hoogstaande set, toveren ze na veertig jaar nog steeds een glimlach op ons gezicht, en laten je hevig headbangen tot in de vroege uurtjes Op Alcatraz Metal Fest mochten ze de La Morgue stage op vrijdag afsluiten, en ze bewezen nog steeds te staan als een huis.
Vóór hun optreden hadden we een fijn gesprek met de drie bandleden. Over die veertig jaar in de metal scene en naar de toekomst plannen. Want Killer is niet van plan om de handdoek in de ring te gooien na veertig jaar, er staat zelfs een nieuw album op de planning.
Ik had gelezen dat jullie veertig jaar bestaan, wat is voor jullie de grote verandering door de jaren heen?
Internet vooral, dat hebben we in een ander interview ook verteld. Vroeger moesten we zelf voor alles zorgen, zelfs als we in bijvoorbeeld Duitsland of Nederland moesten optreden. Roadies en lichtinstallatie en alles erop en eraan. Nu staat alles klaar, als je een optreden hebt in Spanje bijvoorbeeld heb je, bij manier van spreken, maar je gitaar in te pluggen. Ook om aan te vragen, gaat dat gewoon via mail, je print het af en klaar is kees. Vroeger was dat veel telefoons en papierwerk om ergens op een optreden te geraken. Dat is wel de grootste verandering ja.
Is het voor jongeren ook niet gemakkelijker nu om in het Buitenland te spelen dan vroeger?
Dat was vroeger ook anders ja, als je Will Tura of Willy Sommers heet lukte dat wel. Maar als metal band was je sowieso een buitenbeentje, en vond je moeilijk feedback bij een ruim publiek of promotors. Het was dus heel moeilijk om verderop te geraken daardoor. Nu zijn er veel meer bands en is er veel meer concurrentie, dat is de andere kant van de medaille. Maar langs de andere kant, ze krijgen wel meer speelkansen.
Metalbands kunnen in deze tijden ook sneller op mainstream festivals spelen dan vroeger, heb ik de indruk
Dat klopt, een metal band op bijvoorbeeld Torhout.Werchter was vroeger ‘not done’ , na Metallica en dergelijk is dat stillaan verbeterd. Een festival als Graspop bijvoorbeeld was vroeger een pop/rock festival. Daar zijn ze meer heavy groepen beginnen zetten, omdat het toen meer en meer kon, en nu is het een metal festival geworden. Dus ja.. het grote publiek heeft zeker meer respect voor het metal genre dan vroeger, zeker en vast.
Ik wil het toch even over Killer zelf hebben. Jullie spelen straks (Killer stond als afsluiter op de La Morgue stage) – als afsluiter op de La Morgue stage. Jullie eerste optreden? De honger is groot zeker?
Ik heb juist gegeten maar de honger is nog steeds enorm groot ja (haha).
Denk je dat je er als band sterker bent uit gekomen uit deze periode van Corona en zo, waar bands niet konden optreden en dergelijke?
Sterker weet ik niet, maar zeker niet minder sterk dat is zeker. Maar zeker niet het idee gehad om de stekker eruit te trekken, dat zeker niet. We hebben ook nieuwe songs geschreven, er zal volgend jaar een nieuw album uit komen. We hebben de oudere songs met de huidige bezetting opnieuw opgenomen, met de moderne techniek. En dat komt ook waarschijnlijk uit als een soort tussen release. Iedereen is dus zeker bezig geweest, ook al ging repeteren uiteindelijk niet en zo. Maar we hebben zeker niet stil gezeten als band tijdens deze periode.
Wat zijn eigenlijk de verwachtingen voor het concert van vandaag? (vrijdag 13 augustus)
Ik hoop dat de fans even enthousiast zullen zijn dan wijzelf. En hopen dat ze er samen met ons een waar heavy metal feest van maken.
Jullie hebben zeker nog ambitie om verder te doen, dat is goed nieuws. Maar wanneer stopt het voor jullie dan? Als je ziet naar een band als Slayer die de handdoek in de ring gooit, metal spelen is fysiek niet te onderschatten
Het gaat nog steeds, soms is het in de ochtend wel moeilijk, maar dat is bij iedereen zeker? Als ik me daar zorgen begin in te maken stop ik gewoon. Ik heb een voordeel, ik ben gitarist en zanger. Als ik artrose krijg en kan geen gitaar meer spelen, kan ik nog zingen. Als ik mijn stem kwijt geraak kan ik nog als gitarist verder doen. Tot het echt niet meer gaat of de mensen er iets over zeggen, dat wil ik niet meemaken. Dat is bij Sportmannen ook, als ze stoppen terwijl ze nog goed zijn, wordt daar over zoveel jaren nog over gepraat, als ze op hun retour zijn en ze maken zichzelf belachelijk gaat het net daarover. En ook als je merkt dat er geen publiek meer naar jou komt zien, is het tijd om die stekker uit te trekken.
Het is wel een iets ouder publiek ook op Alcatraz Metal Fest?
Dat kwam op VTM ook ter sprake; en de spreker zei ook dat het op Alcatraz Metal Fest een iets ouder publiek is, die zijn gevaccineerd , getest en dergelijke en daardoor kan Alcatraz wel doorgaan. En festivals voor jongeren nog niet.
Zijn er na veertig jaar nog ambities en doelstellingen?
Groot worden en de wereld domineren zit er niet meer in na al die jaren. Er rijk mee worden ook niet. Gezond blijven en nog op deze elan enkele jaren kunnen doorgaan, is een ambitie op zich. We hebben onlangs nog een vriend uit onze entourage begraven, 57 jaar jong.
Dank voor dit fijne gesprek, veel succes nog in alles wat jullie doen de komende jaren!
Lefwerk - Ons belangrijkste ambitie is de muziek blijven maken waar we zelf een goed gevoel bij hebben …én dat uitbrengen
We citeren even uit de vi.be pagina van Lefwerk: 'Lefwerk is Vinnie "Tjons" en Niels "Swieso" François uit Wetteren. Twee broers die als kind niet enkel met Action Man speelden maar ook met drums en gitaren. Beiden groeiden op 'op den buiten', experimenteerden in de stad en keerden terug naar het platteland om hun focus te leggen op hun gedeelde passie: beats en woord.’’
Na hun EP in 2020 kwam in februari dit jaar een eerste full album op de markt via Pig Parade Records, ‘Blijf Klein’.
We zagen de heren op 18 juli live aan het werk in DOK, Gent, en waren danig onder de indruk van de performance. Ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden een fijn gesprek met de broers in een gezellig café in Wetteren. Het ging niet alleen over die release, maar ook over hoe de Hip Hop scene leeft in ons land, tot de verdere toekomstplannen.
Heren, om met de deur in huis te vallen, voor wie jullie nog niet kent, ?, wie is Lefwerk, hoe is alles begonnen, vertel eens wat meer over jezelf?
We zijn broers en spelen al vrij lang muziek van jongs af aan in verschillende andere projecten, al dan niet samen of los van elkaar. Ook The Grassroots Movement, dat is een vrij grote bezetting, van een twaalf muzikanten. Lefwerk is eigenlijk ontstaan uit de drang naar meer vrijheid en om eens niet rekening te moeten houden met anderen buiten ons twee.
Is er een soort hip hop scene in ons land? Ik vind dat er iets bloeit, rond Brussel bijvoorbeeld; Heeft Stikstof en Zwangere Guy daar iets mee te maken?
Het is zich meer en meer aan het verspreiden eigenlijk. Over heel het land. Zowel in Brussel, Vlaanderen als Wallonië. De populariteit van Zwangere Guy zal hier zeker wat mee te maken hebben. Het genre is enorm gegroeid, en blijft groeien. Het is een muziekstijl die ook in ons land de mainstream aan het bereiken is, lijkt ons.
Hip Hop is ook geëvolueerd door de jaren heen eigenlijk. De basis is en blijft ‘de straat’; men keert terug naar de basis, vind ik
Dat is ook zo, zeker als je ziet wat er in Brussel aan het gebeuren is. Hip Hop keer terug naar de zogenaamde ‘Urban’ en ‘streetfight’ waaruit de stijl is ontstaan, zoveel is zeker. Het is niet de hoofdreden dat we hieraan begonnen zijn, zelf hebben we in onze kindertijd of jeugd niet moeten ‘husselen’, maar die bepaalde stijl van hip hop was zeker een inspiratie. Het is net een leuke uitdaging om een ‘doorsnee levensstijl’ in Hip Hop tracks te gieten.
Wie waren eigenlijk jullie inspiratiebronnen wat artiesten en dergelijke meer betreft?
Als je ver terug gaat in de tijd, heeft Hip Hop er eigenlijk zelf niets mee te maken. We zaten eerder in het straatje van alternatieve rock en punk en dat is later veranderd naar meer Elektronische muziek. Het voordeel van Elektronische muziek is dat je dat alleen kunt doen, een beat maken en daar iets mee doen. Het was ook een soort eyeopener dat je niet per se een gitarist of bassist nodig hebt om muziek te kunnen maken. De stap naar Hip hop is dus pas later gekomen, mede door het idee om muziek te maken zonder een al te grote bezetting, beats en stam aan de basis.
Hoewel jullie in dat hokje Hip Hop worden geduwd zag ik in DOK dat jullie eigenlijk net daarbuiten kleuren, zie ik het mis? Of is er binnen dat Hip Hop iets veranderd dat me is ontgaan?
Dat is bewust, we kunnen niet het soort hip hop brengen als bv. Stikstof of Zwangere Guy. Wij hebben niet hetzelfde verhaal te vertellen als hen.
Ik pik daar toch even op in. Hip Hop uit de straat? Zwangere Guy vertelt zijn verhaal uit zijn jeugd in Brussel, ook de Amerikaanse Hip Hop had het over het leven op straat. Ik veronderstel dat jullie een goede jeugd hebben gehad in Wetteren? Jullie halen de inspiratie dus ergens anders. En door wat laten jullie zich beïnvloeden bij het schrijven van teksten (en het uitvoeren)
Inderdaad, ook wij (en dan vooral Swieso) schrijft(-ven) vanuit onze jeugd. Maar dan ook zoals deze was: zorgeloos, met veel ruimte om te genieten, uit te gaan en te creëren. Op de plaat zal je merken dat onze instrumentals vaak een donker kantje hebben. Na een eerste luisterbeurt zou je dus durven stellen dat we ruwe songs maken, maar wanneer je naar de teksten luistert, denk ik dat velen zich zullen herkennen in wat verteld wordt, net omdat het zo ‘gewoontjes’ is.
Ik (Swieso) vind het wel heel leuk om metaforen te gebruiken en de dagdagelijkse dingen anders te vertellen. Dit zorgt er ook voor dat de inhoud van de teksten voor interpretatie vatbaar zijn. Op die manier blijven de verhalen zeer persoonlijk, en tegelijk herkenbaar voor velen. Zowel negativiteit als positiviteit vergroot ik graag uit.
Is er een toekomst voor Hip Hop in ons land? In Amerika worden die hip hop artiesten daar soms steenrijk, met villa’s en zo ? maar dat zit er hier niet in? Geografische ligging of wat denken jullie zelf? Of is dat geen ambitie?
Als je ziet welke artiesten het goed doen in ons land, dan is er zeker ook hier toekomst.
Denk maar aan Brihang, Blackwave, Roméo Elvis, Coely,… dat zijn toch allemaal artiesten die goed scoren en in het genre in de smaak vallen bij een ruim publiek. Wat het financiële kader betreft is het volgens mij gewoon moeilijk om je boterham te verdienen met muziek, en dat is niet alleen in Hip Hop zo. Je moet hierbij allicht ook een dosis geluk hebben. Wat het Geografische betreft zijn er artiesten die dat doen, maar er lijkt precies zoiets te zijn als ‘een taalbarrière’, we maken Nederlandstalige muziek, dus de muziek verder verspreiden dan ons eigen landje en Nederland lijkt me sterk J.
In DOK had ik ook gemerkt dat er opvallend veel jonge mensen voor het genre te vinden zijn, er zijn ook artiesten die er wat uitspringen zoals IKRAAAN die het trouwens ook goed doet bij een ruimer publiek. Er broeit iets, vind ik toch. Leeft het echt bij de jeugd?
Zeker. Eigenlijk als je ziet wat punk vroeger deed bij de jongeren, dat is dezelfde ingesteldheid bij Hip Hop, het afzetten tegen de maatschappij en tegen heilige huisjes stampen, ieder op hun eigen wijze.
Wat wel een verschil is, is dat Punk en Hard Rock toen veel gedraaid werd op de radio, nu heb ik de indruk dat veel radio zenders bang zijn om buiten de lijntjes te kleuren waardoor bepaalde Hip Hop zoals jullie zelden op de radio komt, heb je daar een persoonlijke verklaring voor?
Dat lijkt inderdaad wel zo, ze durven niet echt of er moet iemand anders hen zeggen dat het echt goed is om ook op de radio te worden gedraaid, lijkt ons.
Bij Radio 1 hebben we wel het geluk gehad en werd onze tweede single van het album, ‘Anders Da Ga Nie ft. Jan Paalhut’, opgepikt, tot op vandaag is deze trouwens nog steeds hoorbaar op de zender.
Laten we het ook eens over Lefwerk zelf hebben. Jullie brachten vorig jaar een EP uit, hoe werd die ontvangen? Heeft die ook bepaalde deuren geopend?
De EP is inderdaad vorig jaar uitgebracht, dit jaar was er het album ‘Blijf Klein’. Die EP , uitgebracht in januari 2020, heeft zeker enkele deuren geopend. In die zin dat we daardoor voor het eerst een live set hebben kunnen brengen. Vooraleer alles weer op slot was , hebben de mensen ons dus al eens live kunnen zien dat was mooi mee genomen. Alles was trouwens binnen het jaar klaar waardoor we vrij vroeg na de release van onze EP al dat full album konden uitbrengen.
In oktober 2020 brachten jullie “Binnenstebuiten” uit als eerste single van dit album. Eerder dit jaar volgde “Anders Da Ga Nie” als tweede single waar Swieso zich laat bijstaan door Jan Paalhut (Ntrek). Hoe werd dit onthaald?
Die single haalde de nationale radio (Radio 1), heeft de naam Jan Paalput daarbij geholpen, dat kan, geen idee. Vermoedelijk heeft dat wel een belletje doen rinkelen ergens... In elk geval; een zeer fijne samenwerking, en toch een opsteek voor ons door die radio feedback. Blijkbaar een goeie singlekeuze, wat altijd wel een gokje is.
https://www.youtube.com/watch?v=PamL6ONVZJ0
Heeft deze track, of andere van jullie tracks, een politieke boodschap?
Nee, zeker en vast niet. Tussen de lijntjes circuleert er wel een ‘mening’ of zo, maar er schuilt zeker geen politieke boodschap achter onze teksten.
Ik heb jullie gezien in DOK en vond het alle kanten uitgaan, een zeer beweeglijke set ook, maar veel te kort... helaas. Ik wist zelfs niet dat jullie met twee waren want op een bepaald moment was ik een beetje de tel kwijt
Voor de live set zijn we sowieso met drie, Koen Bracke brengen we sinds de ‘Blijf Klein’ set mee voor begeleiding op gitaar, bas en extra synthesizer. In bepaalde nummers is die elektrische gitaar super belangrijk. En dan is er ook Stefanie die het nummer “Wallen” heeft ingezongen. En die ook live, als ze kan , meegaat met ons. We proberen dus zeker wat meer mensen te betrekken binnen onze live set. Ook wanneer Jelle Lauwers, Rian Snoeks of Jan Paalhut zin hebben , zijn ze steeds welkom op het podium.
Ik vond het ook niet echt een optreden van aparte bands, maar een groot feest. IKRAAAN stond daar als enige helemaal alleen, maar voor de rest ging iedereen bij iedereen een beetje op het podium. Heerst er een soort vriendschap binnen de scene, op jullie concert kwamen sommige andere artiesten die voorheen hadden opgetreden gewoon mee op het podium , ook dat vond ik zo leuk ?. Ik kreeg niet het gevoel dat er concurrentie heerst?
Er heerst niet echt concurrentie ofzo, iedereen is heel vriendelijk voor elkaar, er wordt interesse getoond naar wat iedereen zowat doet. Dusja, er heerst zeker een soort vriendschap binnen die scene. Ze zullen wij ook anderen zeker niet beoordelen. Wie zijn wij om dat te doen?
In Gent enzo, maar in Brussel?
Zelf komen we ‘vanop den buiten’, dus buiten de grote interesse en de liefde voor de Brusselse muziek is er nog geen rechtstreekse connectie. Maar als je ziet hoe zowel Nederlandstalige en Franstalige rappers met elkaar omgaan in en rondom Brussel merk je wel een sterke band tussen hen. Zo vullen elkaar ook vaak in elkaars nummers, het lijkt me een zeer coole en sterke kliek.
Daardoor kunnen eventuele samenwerkingen makkelijker ontstaan, zijn er plannen in die richting om met anderen samen te werken?
Er zijn naar de toekomst toe zeker plannen in die richting. De Samenwerking met Rian Snoeks is nu last minute gebeurd eigenlijk. Oorspronkelijk is de track “Anders Da Da Nie” met Jan Paalhut zoals je weet. Helaas heeft hij recentelijk beslist om niet meer het podium op te gaan. Daarom hebben we beroep gedaan op Rian Snoeks, we houden van zijn stijl en ruwheid in zijn lyrics, en hij speelde toevallig ook op het DOK ;). We stuurden Rian via Instagram de vraag of hij een vers wou schrijven op de track, hij was hier meteen enthousiast over. Voor het optreden hadden we elkaar nog nooit ontmoet (enkel dan digitaal ;)).
De versen die hij voor ons nummer schreef , paste perfect in ons verhaal, ook z’n flow hierbij ging lekker. Een onverwachtse samenwerking die heel goed zat naar onze mening.
Dus misschien zijn hierdoor wel ideeën ontstaan naar de toekomst toe…
We staan open voor veel, het hoeft zelfs niet Hip Hop gerelateerd te zijn.
Op 22 februari brachten jullie 'Blijf Klein' uit, ik vroeg me wel af, midden in deze coronatijden, een debuut uitbrengen (zelfs de EP viel een beetje bij de eerste lockdown) waarom niet een jaartje langer gewacht?
We hebben daar over getwijfeld en nagedacht… Zo waren we ook een beetje bang dat we zouden verdwijnen in de massa. We gingen ervan uit dat enorm veel bands en artiesten van de gelegenheid gingen gebruik maken om tijdens een lockdown te werken aan nieuw materiaal en dus ook dit zouden uitbrengen. Maar de goesting was gewoon te groot om onze release te laten doorgaan, we moesten NU ons ei leggen dus zijn we ervoor gegaan. Sommige nummers zijn vorig jaar geschreven, als we daar nog lange mee wachten om die uit te brengen, klinken ze wat gedateerd naar onze goesting. We blijven nog even verder surfen op dit album, we willen onze ‘Blijf Klein’ set op zoveel mogelijk plaatsen voorstellen. En ondertussen zijn we al met nieuwe dingen bezig eigenlijk.
Nu we aan corona aanbeland zijn, tussen de regels door, hoe hebben jullie deze tijden doorstaan?
Bij de eerste lockdown was het vooral moeilijker werken, ook al is het nu ook iets met die mondmaskers enzo he…. We werken beiden in het onderwijs trouwens. We hadden gehoopt dat het nu in September iets of wat normaal zou zijn , maar dat was het ook nog niet; bijzonder moeilijke omstandigheden, maar dat gold voor iedereen natuurlijk.
We hebben het overleefd en gaan lekker door.
Wat het debuut betreft, zijn de persoonlijke verwachtingen ingelost?
Ik denk het wel. De radio airplay die we niet hadden verwacht, onze eerste show met het album was een zeer mooie beleving en een toffe kans die we kregen. De samenwerking met Democrazy om ons album voor te stellen, en onze set compleet te mogen spelen. de goede feedback van fans en media … Ja, de verwachtingen zijn best wel ingelost. Zonder meer.
Wat zijn naast deze release de verdere plannen van Lefwerk. Optredens en andere?
Concrete plannen zijn er nog niet. Zoals eerder gezegd willen we nog doorgaan met onze ‘Blijf Klein’ set. Deze is vers, de evenementen in deze zomer kwamen, zoals verwacht, traag op gang. Dus we hopen nog wat ‘Blijf Klein’ shows plannen in het najaar ’21 en voorjaar ’22. We willen hiermee ons publiek verbreden, dat is al een plan op zich. Ons label, Pig Parade Records, zal ons hierbij allicht helpen.
Tegen het einde van het jaar start ook de focus naar het schrijven van nieuwe songs.
Doen jullie ook nog andere projecten? En valt dit allemaal te combineren?
Ik (Vinnie aka Tjons) ben nog actief in twee andere projecten. Als drummer. Dat allemaal combineren is niet altijd even gemakkelijk. Maar het gaat vooral over een goede planning maken. Swieso neemt er naast Lefwerk nog drie projecten bij. Een goede planning is alles, wat Tjons zegt ;).
Als je de kans moest krijgen om met een van die projecten door te breken naar een ruim publiek en op de radio gedraaid worden of in een AB kunnen spelen, wat in ons land al heel wat is, zou je dan je andere projecten links laten liggen? Hoe sta je daar tegenover?
Dat bereiken zoals je omschrijft, is het perfecte scenario. Maar wat eventuele andere projecten betreft, vraagt het – zoals hierboven al aangegeven – een goede planning.
Het is ook vaak zo, in elk project heb je wel iemand die voortrekker is van dat bepaald project. Doordat die andere projecten worden gestuurd door iemand anders, kunnen we ons beter concentreren op puur het onze en kijken hoever we daarmee kunnen gaan. Bij alles is het dus vooral een planning wat waar past, en dat is niet altijd even gemakkelijk. Wat een voordeel is bij ons, elk van die projecten zijn gevestigd bij het ene label uit Wetteren, Pig Parade Records, dat helpt ook om de juiste afspraken te maken. Doordat de releases een beetje gestuurd kunnen worden door Pig Parade.
Leeft en beweegt er iets in Wetteren wat muziek betreft? Er is een scene in Gent, maar dus ook in Wetteren?
Er leeft hier zeker iets, dat is altijd wel zo geweest. En het blijft altijd terugkomen.
Niet alleen vanuit Gent gestuurd, maar ook in Wetteren zelf. Het is alsof iedere generatie uit onze gemeente wel zijn local heroes gehad heeft en blijft hebben. Denk maar aan Wim De Craene, geboren en getogen in Wetteren, gekend bij het grote publiek. Maar ook Charles Traveauw Blues die in de jaren 2000 onze Wetterese trots was… Zo blijven er muzikale projecten uit Wetterse grond komen. De meest recente zijn denk ik Young Foxes.
Er moet toch iets in ons Wetterse water zitten… Best om fier op te zijn. Het is ook heel leuk dat de genres zo uiteen lopen… Er heerst hier geen Hip Hop-, Rock-, Punk- of Metalscene. Er heerst hier gewoon een muziekscene. Wetteren heeft ook enkele coole spots om concerten te checken; zo moet je zeker eens langs Café Posthotel of Lemon Bar gaan.
Ook krijgt onze gemeente na zoveel jaren eindelijk een nieuw jeugdhuis. We hopen dat ook dit een nieuwe ontmoetingsplek wordt voor veel jonge muzikanten waar ze hun eerste creaties op een podium kunnen brengen.
Het leeft dus zeker. Ik krijg wel de indruk dat tegenover vroeger de ‘rock’ een beetje is verdwenen uit de muziek? Voelen jullie dat ook?
Vroeger ging het er misschien wat ruwer aan toe in de backstage, ook bij ons. Tegenwoordig gaat het er allemaal nogal heel braaf aan toe.. althans dat ondervinden we toch ook wel. We worden natuurlijk ook een jaartje ouder en de apenstreken liggen achter ons. Al zat het nooit in ons om de boel af te breken hoor. Maar een beetje meer Rock & Roll mag zeker voor ons!
Die energie brengen op het podium is belangrijk, jullie zijn nog jong en kunnen dat nog voluit natuurlijk. Maar wanneer zou het punt er zijn om te zeggen ‘hier stopt het’?
Dat is een zeer moeilijke vraag. We kunnen dit nog lang volhouden, het moment dat je op een podium kruipt met een gevoel van ‘het is genoeg geweest’, dan lijkt het ons de tijd om de stekker eruit te trekken. Wanneer die moment er zal zijn, weet je nooit. Je hebt voldoende artiesten die als zeventiger nog als een bom energie op de planken staan, andere zijn op hun vijftigste al opgebrand.
Wat zijn de echte ambities en hebben jullie een soort einddoel voor ogen of ben je daar niet mee bezig?
Een einddoel is lijkt ons een moeilijke kwestie. De grootste ambitie is de muziek blijven maken waar we zelf een goed gevoel bij hebben. En dat uit brengen, en dat er mensen naar luisteren, dan is ons doel bereikt.
Weet je, je maakt nooit ‘dé track’, als je denkt dat je deze hebt, dan lijkt het ons beter dat je stopt. Niemand gaat graag bergaf, toch? Maar de oneindige zoektocht naar ‘dé track’ is een belangrijke drijfveer om te blijven creëren. Vroeg of laat ben je allicht die zoektocht beu, dan ben je, naar ons idee, opgebrand.
Als een promotor jullie de kans moest bieden om Sportpaleizen uit te verkopen, of in het Buitenland door te breken op de voorwaarde dat je je richting verandert en dus toegevingen doet die misschien niet volledig je ding zijn (sommigen doen dat) , zou je dat doen?
Nee, daar zouden we eerder niet op ingaan. Met alle respect daarvoor, op dat moment word je gemaakt en maak je niet meer zelf de muziek waar je achter staat. Als het niet meer uit onze eigen leefwereld komt, waar we achter staan, zullen we dit naar alle waarschijnlijkheid afwijzen. Liever dat er, bij wijze van spreken, maar vijf mensen ons oprecht goed vinden dan dat we tienduizend exemplaren verkopen waar we zelf niet achter staan. Het zou ons moeilijk bevallen, en op het volgende album zouden we dan toch iets maken zoals we het zelf willen. Uiteraard langs de andere kant weet je het natuurlijk nooit. Er zijn inderdaad artiesten die het hebben gedaan, en er zullen er blijven volgen. Als iemand met een prachtige deal voor je deur staat, is de druk om de juiste keuze te maken hoog waardoor je misschien snel van mening of strategie verandert.
We zullen zeker geen kansen laten liggen maar we moeten er wel zelf 100% achter staan.
Pics homepag @Koen Bracke
Laten we het houden bij dit statement. Veel succes nog in de nabije en verre toekomst.
Eternal Breath - Gewoon elke kans die we binnen krijgen, grijpen is een doel en ambitie op zich
Eternal Breath is sinds 1996 bezig en heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Zowel op en naast het podium heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de Belgische metal, met succes zelfs in het Buitenland.
Zoals elke band keek ook Eternal Breath enorm uit om weer echt live te spelen. Op Alcatraz Metal Fest 2021 was dit eindelijk, na anderhalf jaar, weer het geval.
We hadden een fijn gesprek met Andy, Kenny en Marino over hoe ze deze tijden hebben beleefd en welke impact het op de band had. Ook de Belgische muziek op zich kwam aan bod, en uiteraard de verdere toekomstplannen werden uit de doeken gedaan.
Jullie zitten al een tijdje in de muziek business en ik kreeg onlangs de opmerking dat alles in deze tijden veel braver is geworden, dan vroeger. ‘minder rock-’n-roll’ zelfs? Hoe sta je hier tegenover?
De regels waren vroeger wel relaxter, alles moet veel strakker in dezer tijden. Of dat daardoor minder rock-‘n-roll is daardoor? Misschien wel. Maar anderzijds is er meer respect voor de metal muziek tout court. Vroeger werd metal bekeken als iets vies of zo, en op dat vlak is er vanuit een ruim publiek toch wat meer respect voor de metal muziek op zich. Dat is een groot verschil tegenover vroeger, en de positieve kant van het plaatje.
Is dit in grote mate niet de verdienste van bands als Metallica die metal naar het mainstream publiek hebben gebracht? In de jaren ’80 stond metal niet op een Torhout/Werchter. Na Metallica in 1993 , kon dat plots wel
Door ‘Black Album’ werd het metal gebeuren zeker wat meer op de kaart gezet bij dat ruim publiek, dat is zeker. Waardoor het meer wordt aanvaard, ook al komt het nog steeds met mondjesmaat op radio en TV. Dat is iets anders, maar binnen het doorsnee publiek wordt het aanvaard. Die lijn kunnen we doortrekken, als je vroeger ergens ging werken met tattoos of lang haar was dit totaal ‘not done’, ook op dat vlak wordt daar in deze tijden niet echt een probleem van gemaakt.
Andy: Ik ondervind dit ook in mijn job als schrijnwerker, dat ik nu bij de mensen binnen kom, met mijn tattoos daar, wordt er niet meer van op gekeken. Dat was vroeger wel anders. En dat vind ik dus wel een positieve verandering.
Je sprak er al over, dat metal muziek niet echt op de radio wordt gedraaid. Maar is dat eigenlijk een ambitie van jullie om meer radio airplay te krijgen? Misschien op uitzondering van Channel Zero of Fleddy Melculy?
Kenny: het zou fantastisch zijn om werkelijk onze muziek op de radio te kunnen horen. Weliswaar zou dit eerder in een top 100 op StudioBrussel te horen zijn; en dan moet er weer gestemd worden… maar natuurlijk vind ik dat deze ambitie er zeker is!
Over Buitenland gesproken , Is het, wat ons land betreft, niet eerder interessanter om eerst in het Buitenland door te breken zodat je ook in België wat bekender wordt?
Mijn mening is ‘Go with the flow’. Je maakt je muziek en dan moet er toch een dosis geluk bij zitten om ontdekt te worden, We hebben zelf al veel in het buitenland gespeeld, en je moet op de juiste moment toch de juiste personen tegen komen om ontdekt te worden. Ofwel speel je echte commerciële muziek, en doe je andere dingen . Ons land is trouwens geografisch heel klein, het dus is net doordat we hier in België leven sowieso wel meer interessant om eerst naar het buitenland te proberen kijken. Als je op tournee bent geweest met die of deze band in het Buitenland, kun je al wat meer je stempel drukken in ons land. Dat is zeker en vast het geval. Neem als voorbeeld Evil Invaders, die hebben (onder andere) in Japan gestaan en plots krijgen die hier meer feedback. Ze zullen in het begin ook niet gedacht hebben zover te geraken, maar zijn ontdekt geweest en konden zich lanceren, en dan kom je een beetje bij wat we in het begin van het beantwoorden van deze vraag al hebben gezegd. Zo zijn er trouwens nog voorbeelden genoeg. Een dosis geluk speelt dus zeker mee. Kenny: Natuurlijk moet je ook muziek maken die aanslaat. Soms is het geluk hebben, soms is het uniek uitpakken met je muziek, … en andere gevallen kan het ook door gewoon goede connecties te hebben.
We leven in rare corona tijden, hoe heb je als band en mens dit overleefd (om het zo uit te drukken) maar vooral als band?
Repeteren ging niet, optreden zeker niet. Nee, het was totaal niet gemakkelijk om als band effectief iets te kunnen creëren samen. Laat staan repeteren voor optredens die er konden aankomen. Vooral online met elkaar chatten en zo, dat deden we wel. Veel beperktheden dus door die digitalisering, maar ook de enige mogelijke oplossing om toch ‘samen’ te komen.
Zijn er geen nieuwe composities uit gegroeid, er zijn artiesten die net in deze periode volop zijn beginnen songs schrijven en zo?
Marino: Ik probeer als gitarist aan bepaalde skills te werken, en daar had ik nu wel wat meer tijd voor.
Kenny: Voor mij was het weer een ander verhaal, ik heb een huis gekocht en was daar intensief mee bezig. Daardoor heb ik wat minder kunnen drummen, en merk ik wel dat ik toch weer wat moet oefenen op bepaalde skills. De corona tijden hebben we dus vooral individueel gewerkt aan wat nodig was. Zonder de band in de steek te laten want er werden oa ook plannen gemaakt voor onze 25jarig bestaan iets leuk te organiseren. 12 februari 2022!
Andy: Ik heb wel wat songs ingezongen en doorgestuurd naar de rest, waar verder werd aan gewerkt. Daarvoor heb ik iets aangeschaft om dat te doen, maar mijn leven heeft niet stil gelegen op andere vlakken daardoor, ook niet wat muziek maken betreft eigenlijk.
Het moet dus een opluchting zijn geweest om terug te mogen optreden; hoe groot was de honger?
Veel bands hebben een jaar en half niet opgetreden, het is niet simpel om als band direct op een groot festival als Alcatraz Metal Fest te staan. De zenuwen waren gespannen, maar we hebben op Alcatraz dus zeker alles uit de kast gehaald, aan de reacties achteraf bleek dat iedereen heel tevreden was. We hebben voor ons optreden hier enorm veel gerepeteerd, heel intensief zelfs. Zodat we op elkaar ingewerkt waren, ook met licht en geluidsman. Het moest echt goed zitten… en dat heeft blijkbaar toch zijn vruchten afgeworpen. Maar de honger was zeker groot, de zenuwen dus ook. En wat ook belangrijk is, we hebben eigenlijk elkaar voortdurend gestimuleerd in deze periode, dat heeft eveneens geholpen.
Kunnen we stellen dat Eternal Breath er als band sterker is uitgekomen, sommige bands hebben er de stekker uitgetrokken net door deze periode
We zijn naar elkaar gegroeid, en hebben steeds contact gehouden. Of we er sterker zijn uitgekomen , zal eigenlijk later moeten blijken; In deze fase kunnen we stellen dat het zeker goed is gekomen, dat hebben we met ons optreden op Alcatraz zeker bewezen. (( bij deze vraag was er enorm veel geroezemoes van de buren))
Kenny: De band zelf is enorm gemotiveerd op alle vlakken. Dat andere bands de stekker er uit trekken is heel spijtig maar overtuigd dat elk zijn reden zal hebben. We zijn een leuke vriendenbende die elk optreden of tour alleen maar beter wordt. Ikzelf zit nu 10 jaar in Eternal Breath en zag de sfeer van goed naar het beste gaan. Alleen al door een goed gevoel te hebben met wat we maken en bereiken.
Dus we worden telkens sterker en dat doorheen de jaren.
Laten we het dan over de toekomst plannen hebben, zijn er plannen voor nieuw platenwerk en dergelijke?
Het is nog een beetje te vroeg om echt een nieuwe cd op te nemen, we moeten eerst wat deftige nummers maken en zo. Aan die fase zitten we nu nog niet; Er zijn al nieuwe nummers, daar niet van. Maar ze dienen nog wat meer uitgewerkt te worden en er dient nog te worden gewerkt aan andere songs eer we dat doen. We willen ons nu vooral focussen op terug volop optreden, en ons terug live op de kaart zetten.
Op Belgisch niveau is Eternal Breath een absolute top band, dat hebben jullie door de jaren voldoende bewezen. Zijn er nog ambities en doelstellingen waar jullie mee bezig zijn?
Gewoon de kansen grijpen die we binnen krijgen is een ambitie en doelstelling op zich. Een tour die ons wordt aangereikt, die mogelijkheid om nu op Alcatraz Metal Fest te mogen spelen. Dat zijn allemaal kansen die we met twee handen aannemen en waar we iets mee doen. We zijn eigenlijk altijd een band geweest die elke kans die we krijgen niet aan ons voorbij laten gaan, daardoor hebben we met al veel bands op tour kunnen gaan en daar ook uit leren. Dat is en blijft een doel en ambitie op zich dus. Natuurlijk binnen de mogelijkheden die we hebben, want er zijn ook altijd beperkheden door ons werk en persoonlijk leven. We leven niet van onze muziek alleen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, en ik hoop je snel terug live te kunnen zien. Veel succes ondertussen.
Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.
De Britse Toyah Willcox was in de jaren ’80 één van die Britse artiestes die ergens tussen de pop en new wave zat, een beetje als Kim Wilde na haar. Niet de bekendste naam in onze Lage Landen, maar ze leverde met haar band Toyah toch een paar verdienstelijke albums af. In 1981 scoorde de band in de UK met 'It's a Mystery' en 'I Want to be Free'. We waren haar hier al lang uit het oog verloren toen ze in volle coronacrisis opdook in Youtube-filmpjes met haar echtgenoot Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Ze namen in hun keuken samen covers op van popklassiekers als “Enter Sandman” van Metallica, “Sweet Dreams” van de Eurythmics, “Love In An Elevator”, “Sharp Dressed Man”, ... Als je ziet welke van die video’s het populairst zijn, weet je meteen ook dat het niet altijd voor de puike cover is, maar soms ook voor andere troeven die Mevrouw Willcox in de strijd gooit.
Maar we wijken af. Toyah heeft een nieuw album uit en dat is een heel goed album geworden. De songs werden geschreven door Willcox en Simon Darlow, die ook in de jaren ’80-bezetting van Toyah zat. Het spectrum gaat van glamrock (op “Zoom Zoom”) tot synthpop (“Barefoot On Mars”) en de composities zijn ouderwets degelijk, met interessante intro’s, knappe melodieën en arrangementen en ook de lyrics houden steek. Verwacht wel geen grote emoties of filosofische bespiegelingen, maar er zit muzikaal en in de lyrics alvast meer vlees aan het been dan bij menig nieuwe popartiest(e). Fripp speelt gitaar en dat is bij momenten fantastisch. Je wordt niet gitarist bij King Crimson omdat je ‘een beetje’ gitaar kan spelen.
De songs die het snelst kunnen overtuigen, zijn “Levitate”, “Space Dance”, “Kill The Rage” en “Rhythm In My House”. “Summer Of Love” is dan weer net iets te cheesy in de lyrics en arrangementen.
Voor veel Belgische muziekliefhebbers zal Toyah vandaag een ontdekking zijn. Check zeker haar oude werk (bv. album ‘The Anthem’), maar geef dan ook dit album zeker een kans.
https://www.youtube.com/watch?v=yF84u5PmloU
Nederlands 
Français 
