ABBA is terug. Binnenkort met het nieuwe album ‘Voyage’, nu al met twee singles. Behalve de stemmen van Agnetha en Anni-Frid klinken de twee singles alsof de wereld in 1982, bij de split van ABBA, gestopt is met draaien: dezelfde heerlijke pop-composities, zeemzoete arrangementen, identiek afgestelde instrumenten, … De twee vrouwenstemmen herinneren ons eraan dat de bandleden inmiddels de zeventig voorbij zijn, maar je herkent ze wel meteen.
Herkenbaarheid is dus het absolute pluspunt van deze twee singles. Wat hebben we dit lang moeten missen. Bij zo’n muzikale comeback liggen de verwachtingen natuurlijk onhaalbaar hoog en lopen de emoties op. Kunnen we “I Still Have Faith In You” en “Don’t Shut Me Down” naast ABBA-klassiekers zetten als “Gimme! Gimme! Gimme!”, “Dancing Queen” of “Knowing Me, Knowing You” ? In alle eerlijkheid moeten we de nieuwe singles eerder in het rijtje zetten van “Head Over Heels”, “One Of Us” en “Under Attack”: degelijk dus, maar niet de hitsingles die je spontaan kan opnoemen of die je na 20 jaar nog steeds onder de douche staat te neuriën. Nog steeds sublieme popmuziek waarvoor andere artiesten met plezier een arm, been of nier zouden voor afstaan.
“Don’t Shut Me Down” is een zacht-kabbelende swing en heeft een sterke intro, maar zakt na een doorsnee refrein in en heeft een slot dat veel beter verdiende. “I Still Have Faith In You” is de sterkste van de twee nieuwe singles. Hoewel de titel universeel is, zullen vele fans er ook een boodschap van songschrijver Benny aan de andere bandleden in horen.
Blij dat ABBA terug is, maar hopelijk zit er in de rest van het album iets meer schwung.
ABBA - I Still Have Faith In You - YouTube
Popallure 2021 - De Kreuners - Dinosaurussen die nog niet met pensioen moeten
Popallure 2021
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
2021-08-09
Rating: 8
Filip Van der Linden
Het blijft soms zoeken naar de juiste formule voor coronaproof concerten en festivals. Voor de Zomerbubbels van dit jaar (Daan, Ozark Henry, Admiral Freebee, …) maakte Popallure één uitzondering op het 'zittende' publiek. Voor De Kreuners mochten de fans in hun bubbel rond een tafeltje staan en dansen, maar wel met mondmasker (hoewel het buiten was). Om uitspraken te doen over de veiligheid ben ik te weinig expert (daarvan zijn er al genoeg op facebook), maar gezellig werd het - ondanks de regels - zeker. Net als vorig jaar perfect georganiseerd.
Dat De Kreuners hun zomertournee starten in Nazareth, is geen toeval. Ze repeteerden enkele weken in dezelfde gemeente om de nummers van hun zomertournee opnieuw in de vingers te krijgen. Toch was het concert meer dan een try-out of een generale repetitie. Voor een band die al meer dan 40 jaar on the road is, was de honger naar het podium en het publiek deze zomer groot. Ze hadden dan ook een setlist waarmee ze zowel zichzelf als het publiek een groot plezier deden: anderhalf uur hits, met af en toe een minder bekend oud of nieuw nummer. Ze hebben de Nederlandstalige rock uitgevonden en mee kleur gegeven en alleen daarvoor verdienen ze eindeloos respect.
De legendarische band opende naar goede gewoonte met "Gezellig Samenzijn" en er stonden nog meer nummers op de lijst van 'S Nachts kouder Dan Buiten' (uit 1981): de hits "Zij Heeft Stijl" en "Nee Oh Nee" en het minder bekende "Black-Out". Ook uit dat jaar: de Billy Idol-vertaling "Ik Dans Wel Met Mezelf". Uit 'Er Sterft Een Beer In De Taïga' uit 1982 hoorden we "Cous-Cous Kreten" en "Layla". De hoofdbrok kwam uit succesalbum 'Hier En Nu': "Ik Wil Je", "Door Jou", "Zo Jong", "Chris Lomme", "Maak Me Wakker", "Op Zoek" en "Nu Of Nooit" (van de Tröckener Kecks). "Liever Alleen", uit 'Knagend Vuur', hebben ze niet meer live gespeeld sinds het nummer uitkwam in 1992. "Met Alle Gevolgen Vandien" werd volgens Walter Grootaers geschreven door Wimmeke Punk van de Wolf Banes en dan volledig herwerkt door De Kreuners. Een nummer met het potentieel van een goeie single. "Meisje Meisje" werd gezongen door Axl Peleman en Ben Crabbé, enkel begeleid door de gitaar van Jan Van Eyken.
Op de keuze van de nummers valt weinig af te dingen. De Kreuners laten nog een handvol hits liggen als "Kom Terug. Ik Mis Je", "Jongens Hebben Geluk" en "Sha-La". Ook de vroegere traditionele afsluiter "Vuil Water" ontbreekt in Nazareth opnieuw.
Maar als je anderhalf uur de aandacht van het publiek vasthoudt zonder die nummers, dan ontbreekt er eigenlijk niets. Ook op de performance van de dinosaurussen van de Nederlandstalige rock kan je nauwelijks kritiek hebben. Goed, Walter is geen absolute nachtegaal, maar dat is hij misschien ook nooit geweest.
En het publiek zingt vaak zo luid mee dat ze hem toch overstemmen. Deze band staat ondanks of net dankzij hun leeftijd nog heel gretig, passioneel en professioneel op het podium. De voorspelbare grapjes van Walter neem je er dan maar bij.
Deze dinosaurussen kunnen nog wel een paar jaar mee. Geniet ervan.
Organisatie: Popallure
Pauwel & Elias - Op gevoel(ens)
Naast de recent geloste, geweldige, coronavriendelijke affiche van Leffingeleuren (onder meer Amenra, Altin Gün,...), organiseert De Zwerver deze zomer ook andermaal een reeks fijne optredens aan de Groenhagemolen. Door de tegenvallende weersomstandigheden werd de avond met de fijne double bill met Pauwel en Elias echter verplaatst naar de ruime, comfortabele concertzaal. Dit resulteerde in een gezellige setting met vooral het voordeel van een ruim podium onder de sloffen te hebben, in plaats van een kleiner outdoor podium.
Het beperkt aantal toeschouwers, we schatten een dertigtal, mocht eerst genieten van Pauwel (****). Een man met een stem uit de duizend, koos ervoor om intiem en kleinschalig aan het optreden te beginnen. Zo pakte hij het publiek helemaal in met het breekbare “Bones”. Pauwels stem is door de hoge toon, best wel speciaal. Verder dan het vergelijken met acts zoals Asaf Avidan en The Tallest Man On Earth komen we moeilijk. Na de twee inleidende nummers, mocht de rest van zijn band mee het podium op om het middensegment, met vooral nieuwer werk, aan ons voor te stellen. De nieuwe songs, zo vertelde Pauwel ons, werden recent ingeblikt in de buurt van en tijdens de overstromingen in Wallonië, waardoor de songs over het algemeen niet erg happy-catchy of oorwurmend waren en bijgevolg dus ook niet echt bleven plakken. Dit was echter wél het geval met de songs uit zijn debuut EP bij het Gentse Unday Records waarmee hij en z’n band de set vervolmaakte. Het levendige karakter van “Witches” en “Molly” werkte aanstekelijk en zorgde voor een mooi slot van de breekbare set.
Na Pauwel, mocht de meest recente signing van Unday, Elias (***), de bühne betreden. Elias (Devoldere) draait al jaar en dag als drummer mee in tal van bands, waaronder Nordmann, maar voor het eerst neemt hij de rol van frontman op zich. Dit brengt een bijzonder resultaat met zich mee. Live wordt Devoldere bijgestaan door maten uit andere projecten uit het jazzlandschap (Nordmann, SUWI,...) het blijft een kleine familie dat jazzmilieu. Elias bracht een eclectische mix van muziek die zweeft tussen Radiohead enerzijds, meer experimentele muziek en zelfs een scheut post-rock. De songs, die zich live vooral lieten kenmerken door hun grootste opbouw, vallen echter niet eenvoudig te behappen. De band leek op songs als “Day Two” nog zoekende naar een muzikale smoel en ook vocaal is er nog wat werk voor de boeg. De band miste ook nog wat routine, maar door de gekende omstandigheden én het feit dat hun gitarist holder-de-bolder uit Dranouter, na een show met Mooneye, werd opgetrommeld, valt dit meer dan zeker te relativeren. Hoogtepunten in de set was het aanstekelijke, krachtige “Parasites” en het rustigere “South”.
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Lokerse Feesten 2021 - DAG 10 - Gabriel Rios, Novastar - Songwriting op z’n best!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-08
Sien Ranschaert
Lokerse Feesten! Na een jaar onderbreking, staan we hier uiteindelijk weer op de Grote Kaai. Het voorbije anderhalf jaar beheerste corona al ons leven, en ook dit jaar zijn we het nog niet kwijt. Geen gezellige drukte, geen overvol plein maar tafeltjes, keurig op 1,5m en meer. De Lokerse Feesten zijn een ontmoetingsplaats voor de Lokeraar en anderen , én dat is ook nu nog duidelijker...aan de verschillende tafeltjes met 4 personen zie je regelmatig de arm omhoog gaan naar een andere tafel, want je mag nu eenmaal dansen rond je tafel...aan een andere tafel mag dit niet.
Vandaag is de affiche niet van het soort dat we onmiddellijk de beentjes gaan losgooien, we kunnen wel genieten van mooie muziek van sterke artiesten.
Op de laatste dag van de Lokerse Feesten hebben we gekozen om de namiddagsessie bij te wonen, want ook dat is anders dit jaar. Op weekdagen kan men genieten van gemiddeld 2 optredens per avond met aansluitend een DJ, op weekenddagen wordt gekozen om zowel in de namiddag als 's avonds dezelfde artiesten op het podium te plaatsen, de avondsessies worden ook aangevuld met een DJ.
Het belooft een rustige afsluiter te worden, we komen aan op een halfgevuld plein … ligt het ietwat aan de weersomstandigheden? Hoogstwaarschijnlijk wel, want na een halfuurtje Gabriel Rios in de regen, slaagt hij er toch in de wolken te verdrijven en wat zon aan de hemel te toveren met zijn muziek. Door een nieuwe straffe plaat en dito muzikant, konden we horen dat ze er zin in hadden. De Gentse Puerto Ricaan weet hoe hij mooie nummers moet maken, kan super zingen, maar de algemene sfeer die hij anders zet , was dit keer wat minder door de kleine bezetting als muzikaal kader. Hij kreeg het publiek niet echt mee, tot hij aan het gekende werk begon als “Broad Day Light”.
Na een half uurtje kwam Joost Zweegers alleen het podium op waarbij hij algauw vergezeld wordt door zijn goede vriend en muzikant Mikey Rowe. Op zijn typische manier, gitaar en micro hoog, en zingend alsof hij naar de sterren aan het kijken is, brengt hij zijn nummers. Hij laat ons ook kennismaken met nummers van de komende nieuwe plaat in oktober, waarbij hij ook verklaart dat het zeer logisch is dat we die niet kunnen meezingen?.
Maar ook het vroegere werk komt evenwichtig aan bod, o.m. nummers als "Life is all", "Closer to you" en "Mars needs women".
Hij krijgt het publiek iets makkelijker mee door er swung in te steken. Als hij voor de tweede maal op het podium komt voor de bis weet hij het publiek pas echt te koren met “Where did we go wrong”. Het laatste nummer begeleidt hij zelf aan de piano en krijgt hij het plein aan het zingen.
De samenzang met het publiek zorgt voor een fantastische afsluiter, “The best is yet to come". Novastar bracht een sterk concert, met een gezellige mix van oude en nieuwe nummers. Op die manier vertrokken we met een voldaan (muziek)gevoel aan de Grote Kaai.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
PESCH - Moeilijk om het dansen te weerstaan
PESCH, het EBM-project van Peter Slabbynck, Sam Claeys en Chesko van Red Zebra en Der Klinke, beleefde zijn live-vuurdoop in de B52, als aanloop naar de officiële wereldpremière op de Sinner’s Day voorafgaand aan het W-Festival in Oostende. Daar deelt PESCH de affiche met prestigieuze namen als Front 242, the Neon Judgement, VNV Nation en Whispering Sons. Afgaan is dan geen optie en daarom is er eerst een try-out voor een klein publiek.
PESCH heeft nog maar één EP (‘Melba’) met vier nummers uit. Die werden in Eernegem aangevuld met alweer drie nieuwe tracks. Dat (opgeteld met een reeks aangekondigde concerten na Oostende) belooft alvast voor het voortbestaan van PESCH. Begonnen als een wild idee om de tijd te doden tijdens de coronastilte is dit op kousevoeten uitgegroeid tot een band met allure.
De set in de B52 startte met de nieuwe track “Comming To A Boil”. In plaats van het voor het genre klassieke misttapijt koos PESCH daarbij voor een kleine waterkoker die vooraan op het podium wat waterdamp verspreidde. Leuke gimmick voor de eerste rijen in een clubzaal, maar op een festivalpodium zal dat grapje toch moeten uitvergroot worden. “Comming To A Boil” was wel meteen het bewijs dat PESCH een ernstig project is: meteen een heel dreigende sfeer en haunting lyrics, volgens het boekje. De rolverdeling is ook duidelijk: Slabbynck krijgt vrij spel aan de microfoon en Chesko en Claeys broederlijk naast elkaar op identieke synths die af en toe backing vocals leveren. En alles wordt netjes live gespeeld.
PESCH gaat verder met drie tracks van de EP: “Low Libido”, “No Handshake” (gaat niet over coronapreventie) en “What’s Wrong With People?”. De zaal is inmiddels helemaal mee en hoewel de organisator heel duidelijk heeft gemaakt dat er niet gedanst kan worden, zijn er in het publiek enkelingen die de grens aftasten tussen heupwiegen en dansen. Kan ook moeilijk anders, want deze EBM is gemaakt om vleermuizen te laten dansen. Na deze reeks is er nog het op Facebook aangekondigde en ook al op de dansspieren werkende “Sneaker Preacher” om dan helemaal te knallen met “Let’s Invade America”, de grootste hit van PESCH tot dusver. Sam Claeys komt dan vanachter zijn synth om vooraan het podium de backing vocals naast Peter Slabbynck te brengen. Die laatste beëindigt het nummer door zijn monitor eerst te slaan en dan te knuffelen.
De set wordt afgesloten met “Our Accountant Says We Need A Hit, Because We Are Financially Deep In The Shit”.
Kijk, als zelfs het advies van een boekhouder een geslaagd nummer oplevert, dan moet je vooral verder gaan met dit project. H
et publiek in de B52 was overtuigd en er moet al heel wat verkeerd lopen vooraleer het publiek in Oostende of eender welke stad niet ook voor de bijl zou gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pesch - 6/08/2021 (musiczine.net)
Organisatie: B52, Eernegem ism PESCH
Festival Dranouter 2021 - Zomersessies xl - donderdag 5 augustus 2021
Festival Dranouter 2021
Festivalterrein
Dranouter
2021-08-05
Johan Meurisse
Festival Dranouter werd voor de tweede maal op rij door de coronacrisis omgedoopt tot Dranouter zomersessies xl, waarbij coronaproof volgens de regels maximum 5000 bezoekers per festivaldag toegelaten zijn . De bezoekers moeten met hun bubbel afstand houden van andere bubbels, en een mondmasker dragen bij verplaatsingen over het terrein.
In de concerttent Kayam werkte de organisatie met een zelf uitgewerkt systeem met vlaggetjes. Als de festivalgangers aankomen, dan kiezen ze met hun bubbel een statafel. Staat het vlaggetje op de statafel recht, dan is die plek nog vrij. Willen ze een statafel innemen met hun bubbel, dan nemen ze het vlaggetje weg. Daarna vormt die plek hun locatie voor alle optredens van die festivaldag.
Tussen de optredens door genieten ze uiteraard van al het lekkers en moois dat het festivalterrein te bieden heeft, met een knipoog naar het echte Dranouter festivalbeleven, met de themabars, foodstanden, straatanimatie enz.
De festivalweide van Dranouter kreeg de voorbije dagen enkele regenbuien over zich. Iedereen zette alles op alles om het terrein zo goed mogelijk voor te bereiden door schors en stro in en rond de tenten te strooien. De organisatie leverde enorme inspanningen op vlak van decor, inrichting en veiligheidsmaatregelen om het de festivalganger zo goed mogelijk te maken.
Het straattheateract 'Feestcomiteit Dikkebusstraat' was dit jaar weer van de partij. Het fictieve, absurde feestcomiteit haalt alle festiviteiten die in 2020 niet konden plaatsvinden, zoals Valentijn, Kerstmis en oudejaar, in op deze Zomersessies XL.
Een overzicht van dag 1; van de overige dagen kun je het beleven ervaren en de sfeer opsnuiven via de pics
Een rustige start van deze donderdag was het , met Bipolar bows en Sam De Nef als openers . De bezoekers kwamen mondjesmaat aan. We sloten aan op het programma met Naima Joris, Eefje de Visser en Hooverphonic.
We werden op innemende wijze in de festivalsfeer gebracht . Na al die corona ups en downs deed het deugd. Naima Joris , dochter van jazzvirtuoos Chris Joris , heeft zich aardig opgewerkt de voorbije jaren . Onlangs was ze nog te zien op de ‘vive le vélo’ sessies en werd het pad van het onbekend zijn verlaten.
Een huiveringwekkende trip naar het donkere Zuiden , een pop noir geluid , dat pop , fado, soul , jazz vermengt. Een sfeervol broeierige , ingetogen sound met een donkere inslag , die ons deed balanceren waarmee we bezig zijn in ons leven , verdriet verwerken (Naima o.m. van haar zus) en wegdromen. Vertwijfeling , treurnis en hoop zijn de thema’s. Ze is een multi-instrumentaliste en haar warme , tedere diepe vocals zijn bepalend in het songmateriaal. Ze werd omringd door een puik collectief , die de zachtmoedige, sober, gehouden songs mooi ondersteunen . Een subtiele, ingehouden afwisseling in de instrumentatie kregen we. De gitaarriedels , contrabas en blaasinstrumenten (o.m. euphonium en trompet ) zijn oorstrelend en durven de song wat meer opentrekken. Met vijf waren ze.
“Missing you” , “Soon” en “Bellybutton” onderstrepen het concept van fijne , pakkende melodieën, met een knipoog naar Gabriel Rios in deze tijden. Geen feeststemming, maar wel een uitnodigende opener voor het festivalweekend in Dranouter …
Eefje de Visser werd vorig jaar in Nederland uitgeroepen als één van de artiestes van het jaar . Ook hier bij ons kreeg ze sterke bijval en had ze een rits concerten to do , maar corona gooide roet in het eten en na de handvol optredens die nu konden tijdens de versoepeling , zal ze een rustperiode inbouwen , omdat ze haar eerste kindje verwacht in oktober . In 2022 trekt ze terug op tournee , maar toch wouden we nog snel deze artieste/muzikante even aan het werk zien.
‘Bitterzoet’ , haar vierde album al , betekent de definitieve doorbraak. Herkenbare, vertrouwd klinkende melodieuze sfeervolle popelektronica, met een donker randje is het uitgangspunt . De songs worden omgeven door haar lichthese, hemelse , indringende , zachte dromerige zang . Ook hier dringt de melancholie door en zijn dance invloeden verwerkt in de synths .
Haar materiaal siert in de voetsporen van een Doe Maar of Bazart, en met een Aafke Romeijn heeft ze de komende periode een ideale opvolgster in andere Nederlandse artiestes.
Ook hier een ruim collectief die haar intiemere sound een boost geeft . Twee backing vocalistes/danseressen die synchrone pasjes, (hand) bewegingen doen als de muzikante zelf, de keys, gitaar en zachtmoedige drums brengen weemoed en extravertie samen. De keys durfden de sound op te zwellen , boden een boost, swing, en werkten in op de heupspieren. Ritmisch en avontuurlijk klonk het als geheel mooi overtuigend.
Zelf was ze gehuld in een wapperend kleedje en speelde ze regelmatig gitaar. “Storm” en “Bitterzoet” zijn sterke singles en openden de set . Meteen trok ze aandacht naar zich toe . De donkere spotlights en de rode gloed gaven de sound nog meer elan, met iets verderop het innemende “Zwarte zon” en het sfeervolle “Oh” , ook van de huidige plaat . De keys etaleerden zich op het eind , met heel wat gefreak als krachtige outtro. Eefje de Visser zweeft als een nachtraaf in het daglicht. Net als Joris hadden we hier een sterke ‘woman force’!
Tot slot Hooverphonic die zo goed als 25 jaar terug in de oude bezetting stonden, Callier, Geerts en Geike Arnaert. Muzikaal grossierden ze in hun breed oeuvre , en kreeg het recent verschenen sfeervolle ‘Hidden places’ voldoende ademruimte. In hun sound brengen ze pop, elektronica, sixties (swing) , rockabilly en Ennio Morricone samen . Het werd een fijn afwisselende set , waarbij Geike moeiteloos de nummers van de vroegere zangeressen die bij het duo waren , kon zingen . De band klinkt cool, beredeneerd en warm innemend . Intussen was het buiten kil en waren er forse regenbuien die hun sound een overtuigende klankkleur bezorgden .
Ze maakten het zichzelf niet makkelijk in het begin met het nieuwe materiaal , dat een donkere groove heeft ; “The wrong place” was meteen het meest herkenbare , gezien het onze Eurovisie anthem was . “Vinegar & salt” werd erg intiem gespeeld, enkel gedragen door haar warme stem en het indringend gitaargetokkel. Het was de aanzet van hun popsound , doorbraak “2 wicky” kwam, trippop nummer bij uitstek, gevolgd door het frisse, vol klinkende “Sometimes”.
Ze wisten het nieuwe materiaal te plaatsen binnen de rits pop hits, “ Anger never dies” , “Romantic”, “Eden” , “Jackie cane” en “The night before” . Geike zong ze overtuigend . Opvallend waren de keys die hier sterk uitgewerkt , uitgebalanceerd werden . Strijkersarrangementen voegden ze toe. Trouwens , die arrangementen worden in live bezetting opnieuw aangehaald tijdens hun wintersessies.
Na een eerbetoon aan Ennio volgden het jazzy “Badaboum” , het innemende “Mad about you” en het groovy “Thinking about you” , gebaad in een Abba-tune .
Hooverphonic was z’n (trouw) publiek dankbaar voor het warme onthaal en we kregen nog een ruime bis erbij, met o.m. “Amalfi” en “The world is mine“, die ons allen wist te omringen met zoveel liefde om het regenweer te trotseren , gezien intussen Dranouter een drassig weiland geworden was.
Hooverphonic is nog steeds wat ze al altijd waren, cool, beredeneerd en warm innemend. Sjiek.
En nu huiswaarts … Was het vorig jaar net de warmste week van het jaar , hadden we nu te doen met grillig weertje , met de goede muziek in ons achterhoofd …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de vier dagen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-zomersessie-xl.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2021 - DAG 6 - Brihang, Het Zesde Metaal - Dialect ten top!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-04
Vincent Govaert
Tijd voor de vriendelijke Knokse rapper ofte de fonetische versie van Brigand … Brihang!
En hebben we er allemaal zin in ? Presentatrice Jolien dweept iedereen op en iedereen, dat is zo’n 1200 liefhebbers, een mix van Westvlamingen en Lokeraars.
Al van in 2019 is het laatste werk van Brihang, ‘Casco’ is die plaat, later vertelt zanger/rapper Boudy zelf meer daarover.
‘Casco’ wil zeggen, ‘beton en staal’, en ook al is Brihang geen Metalgroep, toch zijn de teksten soms rauw en zeer to the point en dat is wat Boudy wil. Met “Rommel” steekt hij van wal, en voor “Binnenkant” start , vraagt ie ons of we allemaal flink en braaf de regels gevolgd hebben, dat we toch allemaal gejost zijn door Corona…
Erna volgt “Oelala” met de prachtige zin ‘Ik pak altijd op als de media belt’… We krijgen nog te horen dat ze vooraf mosselen gegeten hebben en dat het ‘geen krab’ geworden is, neen ‘niet krab’ maar ‘krap’, bedoelt hij … misschien laat ik wel een boerke zegt ie, maar dan weten we waardoor dat komt. Heerlijk geestige vent toch die Brihang.
Bizarre dansmoves zien we van hem tijdens “Ik wil alles, behalve” … , op het einde zegt hij, ‘veel bling bling en … bitches’ ! En dan draait hij alles in “Alles draait” en dit is samen met rapper Dieter Meeuws.
“Ver Weg” wordt opgevolgd door het nummer waarmee Brihang zijn vriendin ooit ten huwelijk vroeg, “Avenue Deschanel” … met de zin, ‘ik wil nog niet gaan slapen want ben nog nie moe’, het is duidelijk, Lokeren ook niet helemaal!
Een anekdote volgt nu : ‘er is panne geweest, het is nipt geweest, er was een marter: een kat/rat die aan zijn kabels van de auto heeft gebeten, ze eten dat graag’… Zelfspot is leuk en hij zegt, kijk dit is mijn anekdote, je kan ook niet veel verwachten van een ‘goedkoop’ voorprogramma van Het Zesde Metaal hé. Wat een understatement.
“De kleine dingen” komt voor “Morsen” , en dan is het tijd voor de laatste nummers en dat zijn natuurlijk niet de minste. “Steentje” zet hij in staande in een ‘blok’ goud, ‘het mag al wat kosten hé’ !!
Ergens tussendoor wordt het publiek ook nog aangeraden via de QR-code de plaat ‘Casco’ te kopen, we gaan dat nog horen vanavond.
In het bisnummer zien we plots uit de verte een hoogtewerker bewegen, en dit stond 1 minuut na het optreden al op social media. En welk nummer hebben we dan het best, juist ja “Balanceren”. Hij voelt zich als Béyonce of Rihanna, maar wij weten dat hij eigenlijk Pink bedoelt.
We zitten met een aantal gelijkgestemden in bubbel aan een tafel en we zijn unaniem, ‘Lokerse Feesten, jullie hebben ook niet bespaard op het geluid, dat is TOP !’
Brihang was schitterend en ze dat is vooral Boudy, Deejay Essence (SNS), Mick Lemaire gitaar/keys, en gastrapper Dieter Meeuws.
We wandelden achter het podium mee met Boudy … Brihang, hij had geen schrik op de hoogtewerker, maar het zicht was enorm mooi , zegt hij. We wensen hem proficiat met zijn puike prestatie.
Het Zesde Metaal - Presentatrice Jolien stapt exact om 21u45 het LF-podium op en heeft van Wannes geleerd hoe ze het moet zeggen : “Het is nog al nie naar de Wuppe “ later komt Wannes nog terug op de uitspraak.
Een piano, een zanger en meer moet dat niet zijn om hun avond in te zetten met “A je mie mist”; een mooie start na Brihang
“Niets doen is geen optie” wordt gevolgd door “Dag zonder schoenen” , en dan is Wannes Cappelle er met zijn steeds leuke, boeiende bindteksten: “we wouden den hoogtewerker ook gebruiken maar die was nie meer beschikbaar na 22 uur”
‘Lokeren, jullie zien er amazing uit, vooral als jullie gaan meezingen’. “Tid van ton” wordt ingezet ; Wannes vraagt de mensen die niet kunnen zingen om mee te zwaaien, leuk dat niet iedereen dat dialect begrijpt , want de meesten zwaaien lustig mee.
‘Waar is den tid van ’t volgende liedje’ … “Ploegsteert” komt vroeg in de avond en klinkt gelukkig weer als vroeger ; het is een prachtig eerbetoon aan VDB.
Plots klinkt REM door de boxen van de LF, het wordt een Nederlandse versie van “Everybody Hurts”, ofte “Gelijk Hoe”, gevolgd door “Geef mie n’en dag” , en dan beslissen anderen wie je bent, maar dan in het Westvlaams in “Stempel”.
Is iedereen nog mee ? Soms denk je, is dat mijnen favoriet ? Neen, maar dan komt die nog… Ook Wannes vraagt iedereen via de QR code hun laatste plaat te kopen.
En dan mogen we alles afzeggen voor morgen, “Gie den otto en ik” met een sterk gitaarspel van Tom Pintens.
“Nie gezond” wordt gevolgd door “De onvolledigen’ en het mooie “Ik haat u nie” . Lokeren Rocks zegt Wannes, met z’n rode pet op … “Ier bie oes” komt er nu aan.
“Naar de wuppe” is het laatste ; jammer want we konden nog langer meegaan in hun muziek op deze zomertemperatuur en het heel klein beetje miezerregen….
Het laatste concert van hen zag ik vorig jaar in februari, en opnieuw kan ik aanhalen dat het formidabel goed was …
Direct ‘na de wuppe’ klinkt ABBA en is Radio Rommelmarkt gestart, en ja, ze hebben al hun platen, … op rommelmarkten gekocht !
Lokeren gaat de nacht in en ik ga naar huis …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Naima Joris - Meegedreven worden in weemoed
Naima Joris kwam in een ware rollarcoaster terecht na haar release. Naast de talrijke artikels, de optredens in ‘Vive le Velo’ werd ze ook op de radio gedraaid. Sjiek.
Check de release hier
Toen we ze in Gent vorig jaar zagen optreden, stond ze nog eerder onwennig op het podium. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naima staat ondertussen zelfverzekerd op het podium en ze laat zich omringen door top muzikanten … jawel , klaar om de wereld compleet te veroveren.
Na een livestream wilden we haar dus letterlijk terug live aan het werk zien, hoe ze is geëvolueerd als artieste. We zakten deze keer af naar de ‘Great Gigs in the Park’ in De Casino, Sint-Niklaas waar ze met haar band speelde voor een full house.
Naima Joris (****) - Het is moeilijk te duiden wat precies het genre is van haar muziek. Uiteraard hoor je die jazz , maar in haar vocals klinkt soul en het Franse chanson door. Ze steekt samen met haar muzikanten enorm veel gevoel in de sound . Ze heeft zelf een sterke indringende stem en uitstraling. Je wordt gehypnotiseerd in dit geheel.
De nummers gaan over pijnlijke onderwerpen, luister maar naar “Missing You” , het hartverscheurende mooie “Belly Botton” en “Soon” .
Naima ontroert en neemt je mee naar weemoedige oorden, maar biedt , schept net dat sprankeltje hoop en dat zonnestraaltje achter een donkere wolk.
Naima Joris staat hier dus opnieuw zelfverzekerd op het podium, geruggesteund door haar muzikanten die haar perfect aanvoelen. Ze sprak de mensen aan en wist het publiek te boeien.
Naima heeft als artieste , performer en muzikante grote stappen gezet , maar behoudt die jeugdige speelsheid. Mooi.
We waren opnieuw sterk onder de indruk van deze dame die een ingetogen set speelde. Harten-brekende songs, waarop het combo durfde te improviseren . We ervaarden een innerlijk genot in deze set. We werden meegedreven in die weemoed .
Na de regulaire set bezorgde ze ons solo in de bis een krop in de keel. Erna volgden enkele met de band die breekbaarheid en extravertie samenbracht. Ze ontroerde en wist een zen-gevoel te verwezenlijken?
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lokerse Feesten 2021 - DAG 5 - Black Box Revelation, De Staat - Duizend bommen en granaten
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-03
Erik Vandamme
"Duizend Bommen en Granaten'' is niet alleen een beroemde uitspraak uit de strips van Kuifje. Het is ook hoe we deze ondertussen vijfde avond op de Lokerse Feesten echt beleefden. Black Box Revelation en De Staat haalden alles uit de kast, energiek, gedreven als Duizend Bommen en Granaten. Ze slaagden met brio in hun opzet.
Een wedstrijdje Nederland -België? Haha, we dachten er even aan … beide bands moeten het inderdaad hebben van die energieboost die mensen doet springen en dansen … In deze corona tijden een zeer moeilijke opgave.
De Staat (*****) is altijd een band geweest die absurditeit tot kunst verheft. Een nors kijkende frontman, gespeeld uiteraard, port zowel zijn publiek als de band aan om het rockfeest echt te doen uitbarsten. Een bende virtuozen die een mooi betoverend rockend klankentapijt spelen. Een overtuigende combinatie van humor en energie.
Het publiek begon rond de tafels in hun bubbel te dansen, de handen gingen in de lucht en het feest barste compleet los. De Nederlanders hebben al veel ervaring om een festival in vuur en vlam te zetten … Op Pinkpop en op Werchter deden ze het reeds moeiteloos. Ook nu vanavond op de Lokerse Feesten slaagde De Staat er met brio in. Ijzersterk.
De Black Box Revelation (****) nu … De band is ondertussen uitgegroeid tot een trio. Sommige nummers klinken breder dan de kenmerkende drum-zang-gitaar. De elektronica van Jasper Morel zorgt voor een fris geluid. Een iets meer voller geluid dus.
In de energieke aanpak is er bij Black Box Revelation daardoor niet zoveel veranderd,
Het eerste deel van de set klonk strak, gedreven , net genoeg om ons lekker te doen headbangen en mee te bewegen. Toegegeven , we misten dat klein beetje meer pit en gif in om de boel te laten exploderen. Ook de gevaarlijke capriolen op het podium - ooit zagen we Paternoster op Dries Van Dijck zijn drumstel gek doen - zijn er echter met het ouder worden een beetje uit.
Black Box Revelation is echter, net als De Staat, een band die zijn publiek nodig heeft, die hen weet op te hitsen. We zagen hier in enkele bubbels wat mensen heen en weer bewegen.
Jan en Dries dreven het tempo en legden de lat nog wat hoger; op die manier kregen we dus een wervelende finale.
Black Box Revelation klinkt volwassen en speels. Het duurde misschien nu wat langer eer de opdoffers ons knockout sloegen …
Setlist: Gloria - Gravity Blues - Built to Last - War Horse - Tattooed Smiles - Do I Know You - High on a Wire - Never Alone / Always Together - Blown Away - Love Licks - I Think I Like You - My Perception - Sealed With Thorns - Set Your Head on Fire
Willem Jongeneelen (*****) was de afsluitende DJ vanavond, die we o.m. kennen als freelance muziekjournalist. De Nederlander prijkt op alternatieve rock, jazz en pop lazen we. Al meteen hoorden we het uit de eerste songs. Die gekende songs steekt hij echter in een totaal nieuw kleedje door er allerlei beats aan toe te voegen, waardoor je niet naar een jukebox met klassiekers staat te luisteren. Hij wist er iets extra’s aan toe te voegen . Een avontuurlijke zet en set, die getuigt van eigenzinnigheid. Overtuigend dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Chris De Burgh zal tot het eind van zijn dagen herinnerd worden als de zanger van “The Lady In Red”, een wereldhit in 1986. Weinigen weten dat hij daarvoor en vooral daarna nog een hele carrière uitgebouwd heeft met tientallen degelijke albums. Zijn jongste album is een thema-album rond de legende van Robin Hood. Chris De Burgh is een afstammeling van Hubert De Burgh, mogelijk één van de mannen die achter Robin Hood aanzaten, voor zover de legende op waargebeurde feiten is gebaseerd.
De Burgh werd gevraagd om muziek te schrijven bij een Duitse musical over Robin Hood. Hij borduurde daar op voort en zo kwam hij uit bij liefst 23 songs (vermoedelijk meer dan er in de musical aan bod komen). Een paar zijn herwerkingen van eerder door De Burgh opgenomen songs die wel in het concept passen. Een beetje overdaad? Misschien wel.
Muzikaal is dit degelijke, brave folkpop, maar weinig grensverleggend. In de meeste songs staan de verhalen central en De Burgh weet die met een zekere ingehouden passie en overtuiging te brengen, toch als je weet dat ze geschreven zijn met het uitgangspunt dat ze voor een musical bedoeld zijn, waar de emoties doorgaans uitvergroot worden. Chris De Burgh is een degelijke componist en zanger, maar het had geen kwaad gekund om een paar versies met de musical-cast toe te voegen. Het duet “I’m Falling In Love (All Over Again)” is o.m. een welgekomen afwisseling.
Het is moeilijk om er één of twee uit te pikken, maar het treurende “Where My Last Arrow Falls” roept het meeste emoties op. Voor andere tracks, zoals “We’ve Got The Money” moeten we hopen op een cover door de Dropkick Murphys.
De Belgische metalband October Changes heeft de nieuwe single “Medusa” uit. Het is een gothic/industrial versie van een symfonische powerballad met een hoofdrol voor zangeres Wendy. Het wisselt tussen breekbaar en lieflijk in het begin en gevaarlijk en (licht) agressief in de finale.
Dit is inhoudelijk het vervolg op de eerdere single “The Dark Paradise”, maar muzikaal klinkt de nieuwe single veel klassieker en tegelijk meer matuur dan de vorige singles. Op “The Dark Paradise” hoorden we deze band nog grenzen verleggen door te jongleren met techno en metalcore. Die scherpte mist de nieuwe single dan wel.
“Medusa’ is een sterke single. Na een handvol van die sterke singles wordt het tijd om kleur te bekennen op een full album. Wij kijken er alvast naar uit.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=85&v=vl_zXBkiwoY
Er komt binnenkort een film uit over Aretha Franklin. De hoofdrol is voor actrice Jennifer Hudson, die al in verschillende eerdere producties schitterde. Voor haar rol in ‘Dreamgirls’ won ze de Academy Award voor Best Supporting Actress. Hudson acteert niet enkel fantastisch, ze zingt ook fantastisch. ‘Respect’, de soundtrack bij de film Respect is dan ook volledig door haar ingezongen. Behalve 17 Aretha Franklin-covers staat er ook één eigen nummer van Hudson op dit album: "Here I Am (Singing My Way Home)",
Voor de fans van Aretha Franklin is de soundtrack ‘Respect’ daarom waarschijnlijk een album dat een dubbel gevoel oplevert. Leuk dat Jennifer Hudson zo dicht bij de originele opnames van Aretha Franklin komt, maar hoe goed ze ook is, ze is geen Aretha. De echte fans blijven misschien vasthouden aan hun liefde voor het origineel.
Het album bevat alle te verwachten hits: “Respect”, “(You Make Me Feel Like A) Natural Woman”, “Chain Of Fools”, “Think”, “Spanish Harlem”, “I Say A Little Prayer” en “Amazing Grace”.
‘Respect’ is een mooie verzameling covers en een leuke herinnering aan een ongetwijfeld goede film. Maar misschien doen we met die vaststelling dan weer Jennifer Hudson te kort, want ze zingt hier echt wel de sterren van het da ken dat ene eigen nummer is ook wel heel goed.
Enkele maanden na de veelbelovende single “A Visit” is Nneema daar met een EP. Zes nummers die schipperen tussen retro soul en donkere jazz en die je meenemen naar ergens in de jaren ’70 of begin ’80, toen die genres nog gemeengoed waren op de nationale radio. De tijden van sterke vrouwen met gouden stemmen, die vaak ook nog iets te vertellen hadden. Arteha Franklin, Randy Crawford, Anita Baker, Oleta Adams, … Nneema weet die groove en de onbevangenheid van die periode te laten reïncarneren. De verhalen op ‘Ear Of Clay’ zijn universeel: de liefde, het leven, goede en slechte herinneringen, weemoed en verlangen, … de blues, …
De band speelt voortreffelijk en elkeen krijgt momenten om te schitteren en om in de schaduw te vertoeven. Inzake songwriting is dit bovengemiddeld goed. De goals worden echter vooral binnengekopt door zangeres Emilie Leysen. Wat een stem en wat een emotie die zij in deze songs weet te leggen.
In de review van de single gaven we al Blue Blot aan als referentie en Nneema profileert zich op deze EP als een waardige opvolger.
A Visit -single- (musiczine.net)
Mijn favorieten op deze EP zijn behalve de vooruitgeschoven single “A Visit” nog het funky “N.E.N.O SACCO” en “Bad Girl’s Lament”.
Het duo Open Op Zondag (over de Google-baarheid was misschien beter iets langer nagedacht) wil doorbreken met frisse, Nederlandstalige discopop met invloeden van Stevie Wonder, Jamiroquai, Michael Jackson en Ertebrekers. Hun debuutsingle “14 dagen” voldoet helemaal aan dat concept: okselfris, beetje disco, veel funk.
Het gaat nog wat alle lanten op, maar dit is zo al leuk. De lyrics over de tweestrijd tussen het alledaagse leven (opstaan-werken-slapen) en eindelijk nog eens kunnen uitgaan (maar daar dan wel een prijs voor betalen achteraf) halen nog niet het niveau van Ertebrekers, maar de basis is er en er zit nog groei op.
Nederlands 
Français 
