Kids With Buns - Een setje bol van melancholie
Of Kids With Buns met deze intense, zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken, wachten we in deze fase nog wat af, maar het warme, deugddoende karakter deed ons hart sneller slaan; we waren even in vuur en vlam, helemaal zen.
“Een breed publiek kunnen ze bereiken, die deze warmhartige aanpak in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!" schreven we over het optreden van Kids With Buns in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen
Het duo Marie Van Uytvanck en Amber Piddington kon een klein jaar later dat trucje nog eens over doen in een goed vol gelopen park nabij De Casino.
Eén nadeel van zo’n park concert, is dat veel mensen afkomen om gezellig een pintje te drinken en de muziek als achtergrond te beschouwen. De dames op het podium gingen gezwind om met hun ingetogen nummers in het park, waarbij ze iedereen enorm konden ontroeren.
Emmy D'Arc (***1/2) wist helemaal op haar eentje, gewapend met haar bijzondere mooie stem en akoestische gitaar, op ingetogen wijze het publiek in te palmen. De covers die ze speelde, boeiden het publiek en de reacties waren dan ook enthousiast. De paar eigen nummers - in het najaar komt het debuut uit - deden ons naar adem happen. Op het einde van haar korte set kreeg ze de handen op elkaar.
Emmy D'Arc is een ontluikende bloem, met heel veel potentieel in een wereld van breekbaarheid en soberheid. Een opkomend talent in de sing-songwriting.
Kids With Buns (****) weten de intimiteit en de breekbaarheid verder te omarmen. Hun integere, melancholische songs raken. Het duo voelt elkaar sterk aan en is op elkaar ingespeeld. Het spelplezier druipt er van af en ze betrekken hun publiek bij de set met handclaps, wat het geroezemoes deeddalen. Alsof ze hier eigenlijk aan een ellenlange jamsessie bezig waren.
De twee engelachtige verschijningen ontroerden. Een sprookjesachtige wereld opent door de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound. De zon ging prompt meer schijnen.
Kids With Buns is in z’n opzet gelaagd met deze intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje bol van weemoed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/emma-d-arc-11-07-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/kids-with-buns-11-07-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nordmann - Aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen
Nordmann klinkt verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. Beeldrijk zelfs! Een intens mooie kruisbestuiving dus. Kortom, ze tekenen voor een donkere gedachte in een sprookjesachtig kader, schreven we over de filmvoorstelling van 'In Velvet', de nieuwste worp van Nordmann (*****) .
De band had deze plaat eigenlijk nog niet live kunnen voorstellen, behalve via livestream. We waren op de afspraak in een vol gelopen park, De Casino (Sint-Niklaas) in het kader van 'Great gigs in the park'. En we kregen aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen .
Ze bieden een strakke sound met voldoende variaties en onverwachtse wendingen , die boeiend, ingetogen en verschroeiend hard waren. Nordmann houdt van avontuur.
Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een band die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen, schreven we over 'In Velvet'. En live kunnen we het maar ondersteunen .
De intense schoonheid laat je meevoeren en in een roes belanden . Op de ingetogen momenten werd het helaas wat overstelpt door het geroezemoes in het park. We waren onder de indruk van het technisch vernuft. De versmelting van hun klankenwereld is net hun sterkte. Ze staan op dezelfde golflengte en het spelplezier druipt er van af .
Het wisselende drumwerk en de sax , het klinkt meesterlijk . Ook de andere muzikanten moeten niet onderdoen , de gitaarsoli , de piano en elektronica , al de tunes vinden elkaar …
Een bisnummer bleef niet uit , alle registers werden nog eens opengezet . Schitterend.
Nordmann voelt elkaar perfect aan , toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar . Mooi hoe die improvisaties en experimentjes kunnen worden ingepast in hun klankentapijt . Een filmische, kleurrijke, variërende sound; zelfs met een kwinkslag en wat humor. Een aanrader.
Nordmann stelt 'In Velvet' deze zomer nog voor op o.a. Gent Jazz (15 juli) - Het Veld, Antwerpen (16 juli) en Pukkelpop (20 augustus) .
Meer Nordmann info op https://nordmannmusic.com/
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De Poolse synthpopband brengt muziek die schippert tussen darkwave, vertraagde EBM en synthpop. De muziek en beats zijn degelijk, maar de echte ster van dit duo is zanger Wojciech Jarzebak. Zijn stem roept herinneringen op aan Dave Gahan van Depeche Mode en ook zeker aan Marc Almond. En dan zit je in dit genre natuurlijk op rozen.
Van de vier nummers op deze EP is opener “So Cold” de sterkste compositie. Op “Acid Rain”, de laatste van de vier tracks zingt Agata Pawlowicz (van This Cold, Traumadoll, Desdemona, …) mee als tweede stem en dat levert een welgekomen extra kleur op voor deze EP.
https://uncarnate.bandcamp.com/album/loss
Unravel is een nieuwe Vlaamse metalcoreband met zowel cleane vrouwelijke vocalen als mannelijke screams. Met die combinatie van stemmen kan je ze al vergelijken met bv. Jinjer en Make Them Suffer, maar je hoort muzikaal ook invloeden van Currents, Polaris en Of Mice & Men.
‘Closure‘ is het in coronatijden opgenomen debuutalbum en dat klinkt veelbelovend. De sound is meestal heel vol en agressief, met veel brute kracht en groove en soms (kort dan) heel atmosferisch. Het wordt gebracht met veel grinta en energie, zoals dat moet bij metalcore. De drumritmes en de riffs zijn niet altijd voorspelbaar en dat is leuk en fris. Het wisselen en combineren van de cleane vocalen en de screams zorgt voor voldoende afwisseling. De lyrics zijn uit het echte leven gegrepen, maar aan de catchyness van de refreinen en de herkenbaarheid van de tracks onderling kan misschien nog wat gesleuteld worden.
Voor een debuutalbum ligt de lat op ‘Closure’ meteen hoog. Tracks die er inzake songopbouw en sfeer een beetje bovenuit steken zijn “Remember” en “Persist”, maar ook “Eternal Forgiveness” en het furieuze “Black Sunday” zullen live zeker voor wat deining zorgen bij het publiek.
Asermoietuitkomt is sinds 2020 opnieuw actief en de 2.0-versie van deze Nederlandstalige punkband is heel productief. Na het full album van vorig jaar is er nu al opnieuw de EP ‘Ode Aan Evelien’. Die Evelien is de Eveline die enkele BV’s zover kreeg dat ze pikante video’s en foto’s naar haar/hem mailden en die werden dan online gegooid. Dat niet zo fraaie sexting-verhaal levert bij Asermoietuitkomt een leuke parodie op waarin ook de zanger van Asermoietuitkomt met (enkel?) zijn witte kousen aan verstrikt geraakt in de netten van Evelien.
Het corona-nummer “Corona” kan mij minder bekoren en “Multinational” is een beetje basic anarchopunk in de lyrics en uitvoering. Wel helemaal een schot in de roos – voor mij – is “Ballenbad”, een eenvoudig maar hilarisch verhaaltje over het zichzelf te serieus nemende ‘hoofd van de security van het ballenbad’, dat ook nog een heerlijk uptempo gebracht wordt.
Met twee heel degelijke releases in korte tijd krijgt Belgian Asociality zware concurrentie van deze Asermoietuitkomt.
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/releases
Intergalactic Lovers liet ons vier jaar wachten sinds hun vorige release. In die tussentijd zijn ze verveld van een gitaarband naar een synth-driven popband. Toegegeven, dat zat al wat in hun laatste releases, maar op de nieuwe single “Bobbi” is het nog wat duidelijker en nadrukkelijker. Er zijn ook heel wat aspecten die niet veranderd zijn: de mystiek in de lyrics, de typische magisch-zweverige songstructuur, de passie in de stem van Lara Chedraoui.
De nieuwe single klinkt vooral nog heel erg als de ‘oude’ Intergalactic Lovers en dat is een compliment. Laat dat full album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=gZXK2Ew1MjA
Dee Gees is het disco-alter ego van de Foo Fighters. Op ‘Hail Satin’, een release voor Record Store Day, coveren ze vijf bekende tracks van de Bee Gees: “You Should Be Dancing”, “Night Fever”, “Tragedy”, het iets minder bekende “Shadow Dancing” (een solo-nummer van Andy Gibb) en “More Than A Woman”. Op de B-kant krijg je nog live-versies van Foo Fighters-tracks. Al voor de release was deze vinyl heel gegeerd bij verzamelaars.
De Foo Fighters die de Bee Gees coveren, het zal ongetwijfeld leuke momenten opgeleverd hebben in de studio, met Grohl die nu eens met een hoog stemmetje zingt. Toch is het meer dan een grap. Grohl en zijn kornuiten hebben er flink wat moeite in gestoken en de covers getuigen van enig respect voor de kwaliteiten van het origineel. De Foo Fighters hadden makkelijk hun luide gitaren kunnen toevoegen, maar de meeste covers blijven dicht tegen het origineel, wat misschien ook een beetje een gemiste kans is. De vijf Bee Gees-covers zijn tegelijk een beetje grappig en toch heel goed gedaan.
De live-versies van de Foo Fighters-nummers voegen maar weinig toe aan het concept van de Dee Gees en zullen niet voor elke fan een meerwaarde zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=p4DeaXf1FzE
‘Checkers & Plaid’ is het zesde album van de Amerikaanse skapunkband Left Alone waarbij de Checkers in de albumtitel (denk aan de symboliek bij 2Tone Records) staan voor het ska-element en Plaid voor de punk-aspecten.
Co-producer van dienst was TJ Rivera (Mighty Mighty Bosstones, Rancid), ”Te Quiero Ver”, één van de tien tracks op ‘Checkers & Plaid’ is in het Spaans, met de Mexicaan (en labelgenoot) Big Javy als gastzanger. Niet zo verwonderlijk want Left Alone-zanger Elvis Cortez is ook label-baas bij Smelvis Records.
Het gaat goed vooruit op dit album, wat je uiteraard kan verwachten bij skapunk. En het is niet dat Left Alone de grenzen van het genre opzoekt: dit is skapunk volgens het boekje, met een leuk bijrolletje voor een orgeltje in o.m. openingstrack “The Darkness” en in het zonnige “West End Girl”. Het album is één grote uitnodiging voor een wilde pogo.
Mijn favorieten zijn “Lush”, “Te Quiero Ver“ en het opruiende “Black Hole“.
De viruscrisis heeft ervoor gezorgd dat we allemaal ‘in hetzelfde bootje’ zitten. Met die woorden is songschrijver John Watts aan de slag gegaan voor zijn nieuwe single “Same Boat”. Als ervaren songschrijver en vanuit zijn maatschappelijke betrokkenheid trekt hij dat onderwerp van corona naar de (boot)vluchtelingen en de milieucrisis. Ook daar zitten we met z’n allen in hetzelfde gammele bootje. Watts wordt oud, maar een deftige songtekst schrijven, dat lukt nog steeds moeiteloos.
“Same Boat” is een afzonderlijke single die niet op het nieuwe Fischer-Z-album komt dat in oktober. Dat zal ‘Till The Oceans Overflow’ gaan heten.
https://www.youtube.com/watch?v=q_cEqlcoS4o
Sinds het midden van de jaren ’90 van vorige eeuw brengt het Zweedse Last Days Of April uitstekende alternatieve poprock-albums uit. De band heeft wisselende bezettingen rond frontman Karl Larsson. Het vorige album, ‘Sea Of Clouds’, dateerde reeds van 2015. Het nieuwe, tiende album, ‘Even The Good Days Are Bad’, heeft een melancholische en romantische ondertoon.
De openings- en titeltrack is een dreamy, pop-versie van The War On Drugs met een zeemzoet viool-arrangement. Hier en in nog andere songs op dit album legt Larsson zonder veel gêne zijn ziel bloot in de lyrics. De kwetsbaarheid en de vele wonden in het hart en de ziel zitten op dit album verpakt in vaak vrolijke pop-melodietjes. Een beetje zoals Aafke Romeijn dat deed op ‘Godzilla’. Songtitels als “Downer”, “Hopeless” en “Had Enough” maken duidelijk dat het voor Larsson niet allemaal rozengeur en maneschijn is.
Maar er is meer dan het contrast tussen de vrolijke arrangementen en de soms donkere melancholie in de lyrics. Larsson is ook een begenadigd songschrijver en componist. Met een eenvoudig piano-akkoord en een paar treffende zinnen heeft hij soms al genoeg om je aandacht te grijpen.
Mijn favorieten op dit album zijn “Run Run Run“ en “Turbulence”. We wensen geen enkele artiest of band de ellende toe waaruit Last Days Of April inspiratie haalde voor dit fijne album, maar we zijn dat ‘Even The Good Days Are Bad’ het zilveren randje is aan de regenwolk.
https://www.youtube.com/watch?v=7f10neCY1Y4
OSKI is Luis Oscar Santos Figueroa, de zoon van actrice Tine Embrechts. Hij bracht de voorbije jaren onder eigen beheer al nummers uit die het goed deden op Spotify. In 2015 deed hij mee aan The Voice Kids. Zijn oom is Pieter Embrechts van o.m. El Tattoo Del Tigre.
“Falling” is na debuutsingle “Boyfriend” eerder dit jaar de tweede single van OSKI voor Sony Music en deze vrolijke urban electro-pop zou het goed moeten doen op de radio en alle andere media.
Het label heeft er terecht vertrouwen in, met de mix door Miles Walker (U2, Beyoncé, Coldplay, Rihanna).
Het nummer is catchy, dansbaar en toch ingenieus van compositie. Zelfs de lyrics overtuigen (je ‘gelooft’ dat Luis/OSKI echt tot over zijn oren verliefd is). Veelbelovend. Dit smaakt naar meer.
https://www.youtube.com/watch?v=VV1OOK7YXqs
PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers
Sommige bands weigeren in het gareel te lopen, doen graag aan stijlbreuken of gieten het in een soort kunstvorm. Dit zijn het soort bands die bij hun optredens, of bij een plaat telkens weten te verbazen. Eén daarvan is PAARD. Het knotsgekke trio straalt spelplezier uit, experimenteert, improviseert en laat je ademloos achter. De band bewees het reeds live en met de prachtige EP 'Zalm'. In DOK, Gent onderstrepen ze hun kunde en talent.
Als support was er het talentvolle duo EigenZweetStinkt (****), Wout Helsen op drums en Wilem Theerens op keyboard/elektronica die uiteenlopende muziekstijlen met elkaar verbinden tot een bijzonder kleurrijk geheel. Een potje rock, groovy jazz en elektronisch vernuft worden verbonden tot een energiek geheel.
Voor de gelegenheid had het duo een saxofonist uitgenodigd, Cas Minten, die met zijn blazers de groovy sfeer alleen maar versterkte. EigenZweetStinkt staat duidelijk aan het begin van hun carrière, en er zijn dus nog groeimogelijkheden. Op basis van deze bijzonder energieke set, zien we veel potentieel om binnen een breed muzikaal kader potten te breken. EigenZweetStinkt voegt stijlen samen, en trekt daarmee op avontuur. Ze passen perfect bij een band als PAARD. EigenZweetStinkt is dus zeker een band om in het oog te houden voor de muzikale avonturiers …
PAARD. (*****) zit in ditzelfde vaarwater. Het zijn veelzijdige muzikanten, die de klappen van de zweep voldoende onder de knie hebben. Een trio dat instrumentatie combineert met tonnen spelplezier. Het werkt aanstekelijk op het publiek dat ingetogen, enthousiast uit de bol gaat. De heren delen prikjes uit naar elkaar, o.m. een spelletje tussen drummer Sigfried Burroughs en vibrafonist TJ Segens, die elkaar op plagerige wijze de loef afsteken. Ze spreken het publiek voortdurend aan, en profileren zich tot knappe zangtalenten. Gitarist Owen Weston tovert lekkere, groovy gitaarriedels uit zijn instrument. Hij blijkt evenzeer een klasse entertainer te zijn.
Door hun veelzijdige aanpak zorgt PAARD. voor de haver aan zijn publiek. Het tempo wordt strak gehouden, en zit bol van verrassende wendingen waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.
PAARD. biedt een muzikale speeltuin onder de avonturiers. Een driehoek van spelplezier, experiment en improvisatie, waarbij de mogelijkheden worden afgetast en grenzen kunnen worden verlegd.
Een aanstekelijk dansbaar feestje van groovy stijlen van jazz, funk, rock en ga zo maar door. Kortom , een oorgasme van jewelste.
Organisatie: Democrazy, Gent
Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan
Onweerswolken trokken over het Waasland, donder, bliksem, én helaas ook wateroverlast en schade. Lili Grace (*****) moest voor een beperkt publiek optreden; ze lieten het niet aan hun hart komen en zetten een enthousiasmerende set neer. Hoe meer de set vorderde, hoe meer de zon begon te schijnen. Het is de rode draad in de muziek van Lili Grace, op plaat en live. Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden. In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino. Eén van de vele optredens die er komende zomer plaatsvinden
Lili Grace start op een intense, ingetogen wijze. In de instrumentatie als in de vocals krijgen we een krop in de keel. Het fijne aan Lili Grace is echter de variatie in de sound. Ze weten op onverwachtse momenten te verrassen. Op een bepaald moment klinkt het in hun melancholisch , emotioneel kader fantasieprikkelend, bevreemdend als springerig.
Het viel al op toen ze onlangs in DOK Gent optraden. Een optreden waarover we schreven: ''Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extraverte in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen. De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger durft het te klinken .'' Ook nu kunnen we ons hier in vinden.
Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan, net als op de plaat ‘Silhouette’, die erg persoonlijk is . Het innerlijk gevoel en wat hen raakt wordt aangesproken, een balanceren tussen licht en donker, vreugde en vertwijfeling. We denken aan artiesten als Björk , die ook dit gevoel uitoefent.
'Silhouette' wordt voorgesteld op 26 oktober in de Ancienne Belgique, Brussel. Volg het duo via hun website: https://liligraceband.com/
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Radar Station bewijzen dat ze een blijver zijn!
“Met zo’n stem zijn er heel veel mogelijkheden.” Zo klonk het toen The Radar Station zich presenteerde op de Nieuwe Lichting 2020. Ondertussen wonnen ze die, was de debuutplaat klaar in oktober en de band klaar om te boomen op de zomerfestivals. Corona stak er even een stokje voor. Maar op DOK bewees The Radar Station dat ze een blijver zijn.
De lijzige stem van Brent Buckler zette ‘The Beauty of Belief’ in. De grootste troef van de band werd goed in de verf gezet door een sterke outro zonder tierlantijntjes. Met het nummer “Into The Mud” gaan ze richting The War On Drugs en Foals qua tune, met een bezwerende Tom Smith-stem. Welja, een redelijk compleet plaatje dus. En als fan van The Cure hoefde je je ook niet te storen aan “Pictures Of You”. Kleine klanken weefden door Brent zijn stem.
“Subtle Science” is de oorworm die we ons graag laten besluipen. Ook als die wat meer haar heeft dan op de plaat. En een vetter staartje in de vorm van een gitaarsolo. “After The Tornado” scoorde dankzij kalmte en ingetogenheid. Iets waar de Rode Duivels later die avond meer moeite mee hadden. Heel catchy ondanks die rust in de song.
Wat de frontman tussen de nummers door probeerde te vertellen, was moeilijk te begrijpen. Geen erg. “Face Full of Lines” dreigde met de synths en was iets elektronischer dan de rest. En ook “Zanzara” klinkt elektronisch. Dat nummer is eigenlijk “After The Tornado”, maar dan met kleren aan. Wat het beste is, moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.
“I Moan” grijpt traagjes bij de keel. Het is een heel kalme song, beetje creepy ook, maar Brent brengt het live gewoon heel goed. De rest van de band speelt alles wat rauwer en heviger dan op de plaat, waardoor ze toch een beetje dat ideale schoonzoon-imago kunnen afschudden. Er mag wat buiten de lijntjes worden gekleurd.
Het meeste schwung werd bewaard voor “The Giant”. Het publiek begon te dansen, klappen en mee te zingen bij de samenzang met de band , een mooie afsluiter van deze avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/the-radar-station-02-07-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
