Thibault Sevens - Ik mik vooral op het buitenland, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Ik wil het vooral laten vloeien
We citeren uit het nieuws bericht: ‘Sevens brengt je in beweging op zijn debuut. Hij vertelt zijn levensverhaal op een manier dat enkel hij kan, eerlijk en poëtisch. Er heerst een melancholische sfeer doorheen de EP die toch heel warm aanvoelt. Aangezien Sevens alles zelf heeft geproduceerd, stond hij nog nooit zo dicht bij zijn muziek en dat hoor je. Het voelt oprecht aan alsof zijn hart en ziel in de nummers zitten verweven. ‘’
Thilbaut gooide reeds hoge ogen met zijn single “Paris”, en kreeg zelfs radio Airplay. Eind september komt zijn eerste EP op de markt ‘Poetry in Motion’ , een heel mooi visitekaartje. De jonge, talentvolle muzikant en zanger heeft , zo blijkt uit het interview dat we hadden met hem, veel meer in zijn mars. Wat precies, dat lees je hieronder …
Hoe is alles begonnen? Met andere woorden wie is Sevens?
Ik ben reeds op mijn negen jaar begonnen met gitaar spelen. Ik speelde lang muziek en ook basketbal. Op mijn 17ste ben ik wegens een blessure moeten stoppen met basketbal en vroeg me af of ik me niet kon focussen op mijn muziek. Dat heb ik toen ook gedaan, en sinds dan is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Eerst een paar nummers via soundcloud uitgegeven. Daar kwam goede commentaar op, en toen heb ik besloten om ook muziek te gaan studeren; Sinds dat moment is mijn carrière dus in stijgende lijn gegaan, dat is dus in grote lijnen hoe het allemaal is begonnen eigenlijk.
In eerste instantie kwam je uit de hip hop en rap? Maar dat is niet meer zo nu?
Hiphop/rap was in het begin mijn ding. Beinvloed door die basketbal wereld, dat sterk daarmee verbonden is. Dat is zeker fijn, ik kon me daar dus in vinden. Maar ik voelde toch aan dat dit niet mijn weg is die ik echt wilde volgen. De laatste twee tot drie jaar heb ik echter mezelf als artiest pas gevonden. En nu zeker met deze EP die uitkomt.
Wie zijn je grote invloeden en inspiratie?
Er is één bepaalde artiest waar ik veel inspiratie uit haal en dat is Frank Ocean. Hij is gewoon mijn favoriete artiest aller tijden, en ik vind alles wat hij doet gewoon absoluut top. Ik probeer daar mijn eigen draai aan te geven, maar daar kijk ik dus enorm naar op.
Frank Ocean is ook zo een artiest die de perfecte lijn bewandelt tussen toegankelijkheid, en een alternatief publiek aanspreken, dat is ook de weg die jij wilt volgen dus?
Dat vind ik inderdaad heel belangrijk. Dat is zeker mijn bedoeling de lijn tussen die twee vinden en bewandelen.
Over de EP … Poëtisch, breekbaar en net daardoor klink je ook ijzersterk, en zeker niet zwak vind ik. Dat is zo een beetje mijn eerste bevinding na je debuut te hebben beluisterd. Bewust die weg gekozen?
Dat is een heel mooie interpretatie. Zo had ik het voor mezelf nog niet verwoord. Maar dat is eigenlijk exact wat ik wou bereiken. Ik wou fragiele onderwerpen aankaarten, zonder dat het droef was, maar eerder dat ik er sterker uitkwam. Dat was dus heel bewust.
Er klinkt iets weemoedig vanuit je stem, maar ook hoopvol. Emotie is de rode draad, maar het hoeft geen tranendal te zijn daarom. Mee eens?
Over heel de EP wou ik vooral een positieve noot uitstralen. Het optimisme in mij dat zegt ‘het komt allemaal wel goed’ dat wilde ik daar zeker in stoppen.
Daarnaast hoor ik ook iets jazzy terug in de sound van de single “Paris”; klopt dit?
Ik heb een enorme passie voor jazz, ik studeer ook jazz gitaar. Na deze EP ga ik een album maken, mijn debuut album dus. Maar daarna zou ik heel graag een jazz album willen maken.
Het valt me op dat enorm veel jongeren interesse hebben in jazz. Jij dus ook, heb je daar een verklaring voor?
In de hip hop wereld, waar veel jongeren naar luisteren, wordt enorm veel gesampeld uit de oude jazz, door de grote mannen. En voor veel jongeren begint het wellicht daaruit. Die interesse voor jazz. Jazz is gewoon de hoogste vorm van muziek die je kunt beoefenen en er komt enorm veel terug in de hedendaagse muziek, dingen die de mensen wellicht niet altijd opmerken. Dat maakt jazz zo aantrekkelijk, dus ook voor de jeugd.
De EP is ook een zeer persoonlijk verhaal, geef je jezelf niet teveel bloot op deze wijze? Een open boek is niet altijd een voordeel… zeker niet in deze tijden van sociale media… of moeten we het zo niet zien?
Nee, zo moet je het niet zien. Muziek is gewoon een manier om open te zijn naar mezelf toe, maar ook naar anderen. Wat ik vaak in woorden niet kan uitdrukken, druk ik dan uit via muziek. Als bepaalde mensen dat anders interpreteren dan wat het moet zijn of zo, dan is dat een mening of een interpretatie , maar daar ga ik me bewust niets van aantrekken.
Je krijgt radio airplay, opent dit nu al deuren?
Inderdaad, zowel op radio één en twee en met mijn single “Paris” ben ik twee maand aan een stuk elke dag gedraaid op Studio Brussel. Dat heeft gezorgd voor veel deuren die open gingen, ook veel boekingen. Interesse vanuit labels, en ook veel samenwerkingen die zijn ontstaan van daaruit.
De EP komt dus tegen eind september, wat zijn je persoonlijke verwachtingen? Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik zie deze EP als een visitekaartje om me te tonen aan een ruim publiek. Ik mik toch vooral op het buitenland, het is een zeer internationale EP. Dat is een opmerking die ik al heb gekregen, dat het internationaal klinkt, ik vind dat een leuk compliment trouwens. Dus ik mik vooral dat men me in het buitenland oppikt, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Vooral dat mensen zien dat het mijn stijl is, en er niet veel artiesten zijn die het zo doen, dat zou ik wel graag hebben. Maar. Ik wil het vooral laten vloeien, het vindt zijn weg wel denk ik. Ik wil dus vooral de muziek voor zich laten spreken , ik ga dus niet zeggen ik wil 10000 streams binnen krijgen of zo.
Met Streams verdien je geen geld uiteraard, waarom dan nog een album uitbrengen?
Ik wil toch ooit een album uitbrengen, deze EP is een mooie tussenstap. Dat album wordt dan echt mijn stempel. Die EP is voor mij een manier om te laten zien aan de mensen hoe ik ben geëvolueerd als artiest. Er is een groot verschil in kwaliteit met mijn vorige muziek. En ik ben heel trots op mijn muziek, wellicht de eerste keer in mijn leven dat ik daadwerkelijk trots ben op mezelf. Een andere ambitie van mij is om andere grote artiesten in binnen- en buitenland te produceren. Ik ben daar zelfs al mee bezig, en hoop ook mijn strepen als producent te verdienen. En daar trots op kunnen zijn.
Je mag daar zeker trots op zijn. Mogen we verwachten dat de komende plaat diezelfde richting uit zal gaan als de EP? Of meer jazz?
Nee, je mag verwachten dat het diezelfde richting uitgaat maar ik ga er wat meer diepgang in verstoppen dan bij de EP. Ook een beetje meer gedurfd en experimenteren. Maar het gaat wel in de lijn van de EP gaan.
Iets anders. Het spijtige is, je geraakt gelanceerd en plots zit je in een lockdown, een domper op de feestvreugde veronderstel ik? Hoe ben je daarmee om gegaan?
Het was inderdaad heel jammer, ik was net aan het stijgen. Zo was ik finalist van UrbaNice Battle of Talents op MNM en eigenlijk ging alles gewoon in een stijgende lijn, op dat moment. En toen viel alles stil, voor iedereen natuurlijk. En toen heb ik me op mezelf gefocust op mezelf en niet zozeer om relevant te blijven. Maar eerder puur op mijn muziek te focussen.
Heb je ook gedacht aan live streaming in die periode?
Ik heb eentje gedaan voor Dansende Beren. Maar daarna heb ik dat niet meer gedaan omdat het me niet zo aansprak. Uiteindelijk begon iedereen het te doen, en was er niets speciaal meer aan.
Ik heb veel streaming gedaan (omdat het niet anders kon) maar langs de andere kant, verlaagt live streaming ook niet de drempel voor mensen jouw muziek te ontdekken denk je? Los van het feit dat ik nog liever naar een echt live concert ga
Als je het zo bekijkt, klopt dat wel , de drempel daardoor verlagen. Voor mijn muziek is het gewoon fijner als je dat echt ervaart, op een podia dus met publiek. Zeker als in mijn live performance nu zie, met band. Dat geeft een groots en mooi gevoel echt live spelen.
Nu we daar aanbeland zijn, doe je al terug optredens, of zijn er plannen?
Er staat een tour op de planning voor mijn EP, voornamelijk in Nederland. De Belgische shows worden later aangekondigd.
Wat zijn de verdere plannen? Naast op tournee gaan met de plaat ?
De EP afwachten, er komt een eerste video clip aan. Ik ga ook beginnen aan mijn debuut album. Voor de rest is het koffiedik kijken en zien hoe het loopt eigenlijk. Ik ben gewoon heel benieuwd welke kansen deze EP me gaat geven. En waar het me gaat brengen.
Is het ook niet zo dat je beter eerst in het Buitenland doorbreekt? Want een Belg is van nature nogal sceptisch voor eigen kweek? Heb je daar zelf al iets van ondervonden?
Heel veel mensen zijn verbaasd mijn muziek te beluisteren, en me niet kennen, ze vernemen dat ik Belg ben. Wat me ook opvalt is dat sommige blogs, radiozenders en zo niet zo staan te springen om Belgische artiesten echt te promoten of zo. Dat is wel jammer. Ik vind dat ze wat meer hun best mogen doen voor onze generatie en onze eigen kweek ja. Veel radiozenders blijven bijvoorbeeld enkel nummers uit het buitenland draaien, en zeer zelden Belgisch.
Wat zijn de verdere ambities als artiest? En heb je een soort doel of einddoel?
Ik heb zo een hele lijst met dingen die ik wil behalen. Niet per se prijzen, maar dingen die ik persoonlijk wil bereiken. Een hoogtepunt daarbinnen is een wereldtoer kunnen doen. Zo echt overal geweest zijn, en veel fans hebben over heel de wereld. Dat moet machtig zijn. Zodat iedereen weet wie ik ben of zo. Een gulden middenweg tussen bekendheid en een mooi privé leven zou fijn zijn.
Bedankt, ik hoop je spoedig eens live te zien.. en veel succes met je debuut
Naima Joris - Het doel is oprechte muziek. Het is geen sport. Het is geen competitie. Ik wil niet winnen tenzij winnen betekent slagen in mijn doel bereiken
Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud.
Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes geeft ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats Ze bracht een single uit "Bellybutton", een tekst van haar zus die Naima vond in één van haar notitieboekjes, waarin ze haar staat beschrijft als zijnde iemand (jong) met kanker, en voelt dat ze gaat sterven. Naima heeft daar een song van gemaakt. En zette tijdens de lockdown ook filmpjes op facebook, waarna Radio Klara haar vroeg of het op de radio mocht gedraaid worden. Ze kwam die songs ook live voorstellen. Voor ‘t eerst stond Naima op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan. Eind april kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in mei 2021 via een livestream voorstellen.
Ondertussen is live optreden enigszins mogelijk, we zakten op 4 augustus af naar De Casino, Sint-Niklaas waar ze samen met haar band optrad ter gelegenheid van ‘Great gigs in the park’ ‘Great’ was het op alle fronten, we hadden voordien een kort interview met Naima over de rollercoaster waar ze in een jaar tijd is aanbeland, en hoe ze daarmee omgaat. Ook de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.
Ons laatste gesprek was rond 31 juli vorig jaar, toen trad je op in Baracita, Gent, ondertussen is er veel, om niet te zeggen heel veel veranderd… Je bent op een rollercoaster terecht gekomen met zelfs optreden in Vive le Velo en zo. Hoe heb je deze periode beleefd?
Het is allemaal heel snel gegaan. Ik heb na die zomer in september en oktober de meeste optredens gedaan die ik ooit deed op 1 maand tijd: dat waren er 11. Dan was de volgende stap de studio ingaan en de EP opnemen/afmaken. Dit gebeurde tijdens de 2e lockdown vanaf november-december. De EP kwam in april uit maar was klaar in januari. De deadline was januari maar in januari kreeg ik de opdracht een ode te schrijven. Ik had begrepen dat ik een cover moest doen. Dus was ik covers aan het uitkiezen. Toen bleek dat ik een nummer moest maken. Ondertussen had ik een platencontract gekregen bij PIAS. Ik wist niet of ik in staat was om op korte tijd al nieuwe nummers te schrijven, ik heb dat gewoon heel weinig gedaan. Gemiddeld drie liedjes per jaar. Het is uiteraard wel zo dat ik daar mee bezig was, maar niet in die zin voor een opdracht of zo. Dus ja dat was even verwarrend allemaal. Ondertussen gingen we van lockdown naar lockdown, en heb ik de opname van de EP verder afgewerkt. Ondertussen heb ik dus die ode aan Chansonniers geschreven. Je moet weten, ik schrijf normaal dingen die vanuit mijn buikgevoel komen, dus dat was voor mij toch even buiten mijn comfortzone. Dus dat gevoel om een ode te doen kwam niet spontaan op. ‘Ode aan de Chansonnier’ lag dan weer wat dichter bij mijn gevoel. Vanaf februari tot april ben ik nummers beginnen schrijven. Ik heb dan in die periode zeker 5 nieuwe nummers gemaakt en andere afgewerkt. Dat is meer ik dacht dat ik kon . Bovendien, mijn muzikanten zijn ook nog met andere projecten bezig. Om samen te komen was dit niet zo simpel. We hebben uiteindelijk 3 dagen kunnen repeteren, de set is verder wat geëvolueerd. Er zitten ook wat nieuwe nummers tussen maar echt af vind ik het nog niet. We hebben trouwens ook een nieuwe klankman : Bart Vincent. Dat maakt het geheel toch beter, want een klankman is een even belangrijke pijler binnen een band. Om maar te zeggen, we zijn zeker aan het groeien doorheen dat jaar. Ook al verliep dat verbazend spontaan. Heel wat geleerd, op dit jaar en nog steeds aan het bijleren eigenlijk.
Het is wellicht ook een heel andere wereld waarin je terecht komt. Daar waar je vroeger eerder toch een beetje in de schaduw stond, sta je nu plots in de schijnwerpers? Of is dat wat kort door de bocht?
Dat voel ik niet nee. Ook al doe ik meer interviews en sta ik in de HUMO of De Standaard. Voor mij voelt dat niet anders aan. Het is wel meer uitdagend, maar in de schijnwerpers staan? Dat voel ik dus zo niet aan eigenlijk. Mensen zeggen dat wel tijdens bijvoorbeeld Vive le Velo ‘’je krijgt veel reacties en zo’’. Ik zie ook wel dat ik meer volgers heb op Facebook dat vind ik allemaal prima uiteraard. Ik ben al de mensen daarvoor heel dankbaar. Dat werkt zeker stimulerend allemaal. Maar uiteindelijk komt het nog altijd op hetzelfde neer, ik ben nog steeds dezelfde persoon. Ik doe ook de dingen die me echt liggen, ik ben wellicht wel meer en intensiever beginnen zingen dan vroeger. Ik zing nog steeds met gevoel, maar vroeger was het meer thuis en zonder andere ambitie buiten dat gevoel uiten. Er zijn dus wel dingen veranderd, maar in wezen is het gewoon allemaal hetzelfde gebleven. Neem nu Vive le Velo,. Ze hebben me in waarde gelaten daar, en de kans gekregen om dat te doen is prachtig. Ik voel dat niet dat ik in de schijnwerpers sta, het is eerder de reacties achteraf, ik leer ook veel over podium préséance enz. Dat is dus zeker veranderd.
Eigenlijk is dat een bevestiging van je antwoord op mijn vraag ‘hoe heb je corona overleefd, zijn er plannen in het water gevallen’ je zei me toen dat er eerdere plannen zijn ontstaan, is het nog steeds zo?
Ja, het groeit nog steeds. Het zingen gebeurt meer in professionele context i.p.v. thuis maar op het podium blijf ik nog steeds mezelf. Dus ja het groeit eigenlijk nog steeds. Er is een plan om een cover plaat te doen, hoe gaan we dat aanpakken en zo? Daar ben ik intensief mee bezig. Wat vooral ook nieuw is , is bandleider te zijn en hoe ik mijn coverplaat ga aanpakken bij dat takenpakket. We zijn geen band (of toch niet) die samen dingen maakt maar ik heb nu een afspraak gemaakt met 1 van mijn bandleden (Niels) om samen te kijken wat er spontaan gebeurt. Van daaruit ga ik (afhankelijk van wie tijd heeft) mij moeten aanpassen ook aan wat kan…..qua samenwerking.
Ben je er sterker uit gekomen uit dit jaar, je staat veel zelfverzekerder op het podium dan vorig jaar zei je net , van de streaming in de AB viel dat ook al op. Maar ben je er zelf echt sterker uit gekomen dan?
De zwakheid lag in het tekort aan ervaring. Het onbekende is enger dan het bekende. Door meer ervaring op te doen, ben ik inderdaad ook daar inderdaad sterker uit gekomen.
Ondertussen is je debuut EP dus op de markt gekomen, een succes verhaal toch? Hoe waren de algemene reacties?
De mooiste reacties die mij bijgebleven zijn:
-Een vrouw die mij persoonlijk bloemen kwam geven na t optreden in Depot om mij te zeggen dat het nummer Soon haar echt steun heeft geboden bij het verlies van haar broer.
-Een bijna volledig dove vrouw die met haar gehoorapparaat heel luid en enthousiast maar heel dankbaar en liefdevol kwam zeggen hoe graag ze naar mijn muziek (loeihard met een koptelefoon) luistert. Haar heb ik 2x intens geknuffeld
-2 jonge ouders stuurde me het bericht dat ze de EP gebruiken om hun baby te helpen slapen en dat t werkt.
Persoonlijk vond ik het alsof iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen. Hoe sta je hier tegenover?
Eerlijk gezegd is het eerste wat in me opkomt: “ik bood mezelf een schouder aan om op te huilen door mezelf toe te laten te uiten wat ik te uiten heb. Ik begrijp mezelf en uit dit muzikaal….die zelfhulp of zelfliefde leidt in mijn ogen naar die aandacht want je straalt dat uit. Je straalt geen vraag om hulp uit. Je straalt een aanbieding uit. Dat is wat mensen aantrekt. Door mezelf te geven geef ik me aan anderen en dat is ook wat ik merk aan de reacties van mensen: dat de rust of de muziek iets met hun doet dat op een manier steun biedt. Da’s de uiting van de steun die ik mezelf bied. Zo zie ik het.
Dat gevoel van intensieve rust in een weemoedig kader, keert over de hele lijn terug, maar toch is het ook vrij dansbaar. Graag je mening
Ja ge kunt op alles dansen als je wil hé. Ook op de stilte. Het is een keuze. Je kunt je tijdens een voorstelling storen aan bijgeluiden of ze omarmen en includeren. Ik heb een nummer waarin ik gemijmer in mijn hoofd (of gepieker) weergeef door stil gebabbel te loopen wat dan een beetje klinkt zoals een publiek dat babbelt. Op Gent Jazz paste dat heel goed en daar genoot ik van. Ik zou graag een danseres om op de muziek van mij te zien dansen…heel traag.
Dat sluit natuurlijk allemaal aan bij het thema van de plaat, het plaatsen van intens verdriet, we hebben het daar al over gehad. Misschien moeten we het daar nu niet over hebben, of toch? Hoe gaat het met jou ondertussen? Heeft die plaat voor een soort ‘verwerkingsproces gezorgd’?
Dat gevoel een doel dat ik bereikt had, was er al toen ik die plaat had uitgebracht. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling hiermee buiten te komen eigenlijk. Ik wou gewoon die plaat maken om persoonlijke reden. En nu is dat nog steeds, maar een andere herinnering toen mijn zus danste en zo. Die herinnering blijft zeker, dat gevoel gaat niet weg. Het is nog steeds een inspiratie. Of het overlijden van mijn stiefmoeder. De lockdown is eveneens een inspiratie De dood is dus nog steeds een rode draad. Omdat het gaat om het verwerken en loslaten, het is gewoon belangrijk dat je niet in dat gemis blijft hangen . Een ander belangrijk onderwerp voor mij is Moeder Aarde. Zo begint mijn optreden “mother mother this ’s my song…I think there’s something very wrong”….Ik cover ook Strange Fruit en niet persé gericht op de black community van die tijd maar naar al het diep gruwelijke mensen andere mensen kunnen aandoen.
Ik denk dat die songs om die reden ook een invloed hebben op andere mensen die erdoor iets kunnen verwerken , dat hoeft daarover niet over de dood te gaan, maar jouw songs inspireren ook anderen (waaronder mij).
Ik heb dat hierboven al even aangehaald. Er is me na een optreden een vrouw bloemen komen geven die me zei dat het nummer “Soon” haar echt heeft gesteund om een pijn te kunnen plaatsen in de zin van ‘ik zie je straks’. Het gaat bij mij nog steeds om een connectie te maken met de diepere dingen van het leven.
Nog iets anders. Wat zijn de verdere plannen eigenlijk?
Het doel is aan het platencontract voldoen. Ik krijg de kans om drie albums te maken. De vraag is enkel hoe of wat. Want ik had niet echt een plan vorig jaar. Toen bestond mijn set uit bijna allemaal covers, terwijl dat nu al wat meer uit eigen nummers bestaat. Als ik iets voel heb ik nog steeds de reactie om een cover te kiezen. Ik ben daar bescheiden in, ik ben geen Leonard Cohen, maar het plan is dus om een cover plaat te maken. In samenwerking met mijn muzikanten. Hoe we dat gaan doen, wordt verder uitgezocht.
Je laat je ook omringen door top muzikanten, zijn het zeer goede vrienden? Hoe beleef je die samenwerking?
Ik spreek buiten de optredens niet echt af met m’n muzikanten maar we knuffelen en lachen wel veel backstage. Muziek spelen is iets intiems. Je kunt niet anders dan een intiemere band scheppen onderling. Natuurlijk praten we ook over ons persoonlijk leven. Da’s normaal die vriendschap tussen bandleden vind ik. Als dat niet zo is en er een afstandelijk collega sfeer hangt dan ben je niet goed bezig denk ik. Je komt samen omdat je een connectie voelt net zoals je samenkomt als vrienden. Vitja is mijn lief geworden en Niels fungeert als een soort mentor. Vitja is de ‘snaartovenaar’ maar waar Vitja meer de muziek als designer benadert (met veel gevoel en oor voor detail), benadert Niels het eerder in de richting van instant compositie en dat boeit mij. Ik voel mij een beetje in opleiding bij mijn muzikanten. Ik leer echt veel. Hoe alles klinkt is zeer belangrijk. De klankman hoort daarom ook bij de groep. Uiteindelijk beschouw ik mijn muzikanten liever als klanksjamanen dan als muzikanten en zou ik dat zelf ook liever willen zijn dan “een zangeres”……
Zijn er plannen voor het buitenland?
Ja. Ik ga binnenkort op vakantie naar mijn mama in Zuid-Frankrijk en dan ga ik met Vitja een paar dagen naar Italië voor een huwelijk. Hahahahahah
Ik ben niet zo ambitieus. Mijn manager is ambitieuzer dan ik. Zo’n vragen moet je aan hem stellen.
Die eerste plaat is goed ontvangen, er zijn heel wat deuren open gegaan, ligt er geen grote druk op je schouders om bij de volgende schijf het nog beter te doen? En vind je nog voldoende inspiratie na zo’n heel persoonlijke plaat?
Ik zit nog steeds met veel inspiratie over de wereld om ons heen. En de Aarde. Mensen hebben het niet door, maar mijn set begint met de intro “Mother” dat was oorspronkelijk de intro van “My Home” en die song heeft ook te maken met het verwerkingsproces in het aanvaarden van de dood, een belangrijk moment toen Saskia ziek was. “Mother” spreekt over Moeder Aarde. Vanuit het standpunt van de mens. Dus ja daar put ik zeker nog veel inspiratie uit voor nieuw werk.
Wat zijn je verdere ambities? Heb je een soort doel voor ogen of ben je daar niet mee bezig?
Wel. Muzikaal is mijn doel om pareltjes te maken. Of ik daarin ga slagen weet ik nog niet. Ik weet niet hoe ik nog verder bezig ga zijn , maar ik heb veel ideeën muzikaal …echt veel. Ik wil echt van alles….maar uiteindelijk ga ik mee met de flow. De weg van de minste weerstand is de beste naar mijn mening. Ik bedoel dan een natuurlijke stroom en niet gewoon alles volgen en doen wat me gevraagd wordt….gelijk een schaap. Soms is het moeilijk de natuurlijke stroom te onderscheiden van de geforceerde. Want veel mensen denken teveel dat ze moeten sturen wanneer ze dat juist best niet doen. Tis gelijk zeilen ofzo? Of eender welke sport waarin je moet meewerken met de natuur… Uw hart volgen betekent niet gewoon je goesting doen maar je niet laten afleiden door verplichtingen en verwachtingen. Daarvoor moet je stil zijn en mag het ook best stil zijn rond jou en er wordt soms teveel tegen mij gezegd en gevraagd over plannen wat me zou aanzetten tot denken en het is juist het tegenovergestelde. Niet denken en voelen en je laten leiden waar je hart je stuurt.
Niet je ego, niet je verlangen naar erkenning of whatever… Dat zou mij wel eens kunnen strikken en ervoor zorgen dat ik nooit op Studio Brussel kom….maar dat is ook geen doel om naar te werken. Het doel is oprechte muziek. Het is geen sport. Het is geen competitie. Ik wil niet winnen tenzij winnen betekent slagen in mijn doel bereiken.
Voor de rest wil ik mijn fysieke conditie verbeteren (heel moeilijk met een chronische slaapstoornis) en ooit boogschieten van op een paard in Mongolië, kite surfen, nog eens ne keer gaan skieën ….gaan eten in Italië….en dansen. Duikbrevet halen maar dat is een beetje eng wat de oren betreft. Maar als ik die dingen nooit bereik dan is het ook goed.
Ik wil vooral deftig leven. Aanwezig zijn op elk moment. En wat me een beetje stoort aan interviews, is dat mijn bericht aan de mensen niet echt duidelijk wordt gegeven. Het altijd maar gaat over de persoon/artiest ….terwijl ik het zie als een medium om mensen te inspireren. Niet om mezelf te verkopen….ik hou niet van verkoop. Bij mezelf blijven. Dat is het plan.
Pics homepag @Sven Dullaert
Fields of Troy - Na de eerste show, wisten we weer 100% waar we het voor doen, en nu zijn we weer vertrokken. We hadden dat live optreden dus zeker nodig
Fields Of Troy speelt een rollercoaster aan metal emoties die recht door het hart gaan. Het is de grote verdienste van deze muzikanten die perfect aanvoelen hoe het moet klinken, riffs en drums die huiveren. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z’n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven toe. De band heeft sinds 2010 heel wat waters doorzwommen, bracht twee prachtige platen uit en speelde onlangs op Belgian Blast Fest in Waregem.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
We hadden naderhand een fijn gesprek met Louis Soenens, die ons de toekomstplannen van de band uit de doeken deed, maar ook info gaf van een nieuw project waar hij mee bezig is.
Voor onze lezers die jullie nog niet moesten kennen, wie zijn Fields of Troy , hoe is alles begonnen?
Eigenlijk bestaat de band ongeveer al sinds 2010. Weliswaar in een volledig andere bezetting waar ik nog geen deel van was. De band is ontstaan uit leden van o.a Blood Redemption, een toen klinkende naam in de H8000 scene. De bedoeling was, en is nog steeds, om een iets toegankelijkere band op poten te zetten. Een idee waar we, ondanks de personeelswissels over de jaren, nog steeds achter staan. Zo kunnen we een zo breed mogelijk publiek aanspreken met onze muziek.
Welke bands of muziek is je persoonlijke invloed, en van Fields of Troy?
Mijn muzikale spectrum gaat enorm breed. Op maandag kan ik zeggen dat Corey Taylor van Slipknot een grote invloed is. Op woensdag Layne Staley van Alice in Chains en tegen vrijdag zal ik Janis Joplin aanduiden als de grote heldin die ervoor gezorgd heeft dat ik doe wat ik vandaag doe. Om enkele uit te kiezen is voor mij heel moeilijk omdat het heel hard afhangt van de emotie van het moment. En hoe ik me voel heeft eveneens een impact op het nummer waaraan we op dat moment aan het werken zijn. Grote invloeden, ze zijn dus met zoveel en dat weerspiegelt zich uiteraard ook in wat we doen binnen Fields of Troy als band.
Je zei daarnet ‘een ruimer publiek aanspreken’ maar ik volg jullie al sinds 2013, en ik vind net dat jullie net wel buiten die comfortzone van het doorsnee metal paraderen – daarom vind ik jullie zo goed, maar het lijkt me net moeilijk om Fields of Troy ergens te plaatsen als band?
Ik heb dat nooit als iets negatief ervaren eigenlijk. We krijgen ook het gevoel dat het publiek dat wel apprecieert. Ik herinner me een affiche op Antwerp Metal Fest in 2017, waar onze vrienden van Fractured Insanity ook stonden. Met een zeer zware affiche, moesten we spelen na een heel pak death metal bands. En net dat is toen volgens mij net onze sterkte geweest, dat we compleet uit de boot vielen tegenover de andere acts op die affiche. Waardoor we niet alleen heel hard opgevallen zijn op dat festival, we hebben ook een fantastische review van gekregen ook. Dus ik ervaar dat eerder als een sterkte.
Het is zeerzeker een sterkte van jullie hoor. Trouwens, jullie waren toch aan het doorbreken als band, en toch is het wel wat stil de laatste tijd rond Fields of Troy. Zit corona daar ergens voor tussen, heeft die de verdere doorbraak vertraagt? Ik trek die lijn even door naar Belgische bands, het lijkt me soms moeilijk voor een Belgische band om echt door te breken
Het is hoe je dat ‘doorbreken’ ziet eigenlijk, we mogen best tevreden zijn over de kansen die we al hebben gekregen. En dat er nog mogelijkheden op ons pad liggen die we nog kunnen doen, ben ik ook van overtuigd. Vaak onderschatten mensen hoe hard bepaalde bands werken om te staan waar ze vandaag staan. Ik geef maar het voorbeeld van een Off The Cross die er in slaagde om een sublieme productie op poten te zetten terwijl de rest van de wereld zo maar eventjes anderhalf jaar gestopt was met draaien. Volgens mij doet niemand hen dat na, ook de groten niet. Als je dat kan, dan verdien je om te staan waar je staat. Er zijn zoveel super sterke Belgische metal bands. En de hardst werkende bands springen eruit, dat is trouwens in alles zo. Hard werken loont, zoveel is zeker.
Hard werken loont, daar heb je zeker een punt. Wat me ook opvalt, dat heeft bijvoorbeeld Alcatraz Metal Fest bewezen, dat je gemakkelijk een affiche kunt samen stellen met bijna enkel en alleen Belgische bands en er zelfs succesvol mee zijn. En toch krijg ik nog steeds het gevoel dat mensen nog steeds sceptisch zijn als het over ‘eigen kweek’ gaat. Je mening?
Ik vind het persoonlijk moeilijk die vraag te beantwoorden, omdat ik de laatste 10 jaar wat band merchandise betreft bijna uitsluitend merch van Belgische bands heb aangeschaft. Omdat de bands die we hier hebben enorm aanspreken. Om twee voorbeelden te geven. Neem nu AmenRa en Evil Invaders, die totaal van elkaar verschillen, maar ik ga naar beide gaan kijken. We hebben een gigantisch brede waaier aan top bands in ons landje. Misschien moet de Belgische Sepultura nog geboren worden. Misschien zijn ze op dit eigenste moment al aan het repeteren. Who knows, maar het is fantastisch te zien wat talent we hier hebben.
Jullie laatste plaat – of er moet me iets zijn ontgaan – dateert van 2018? Heeft die bepaalde deuren geopend?
Deuren geopend? Helaas niet. Dat heeft verschillende redenen. Onder andere ons blind vertrouwen in bepaalde organisaties en namen die ik de aandacht niet wil schenken om vernoemd te worden. Wij hebben tot op vandaag eigenlijk zelfs nog steeds het gevoel dat ons “The Great Perseverance” verhaal, die toch een flinke investering was, niet uitverteld is. Een beetje zoals een appelboom waar niks van geplukt wordt, om de oogst gewoon te laten rotten op de grond. Spijtig, want op muzikaal vlak ligt die plaat en iedereen die er aan meewerkte me heel nauw aan het hart.
Daarnaast hebben jullie op het podium dan weer wel jezelf kunnen bewijzen ondertussen, dat is een pluspunt aan dat verhaal, toch? Maar, ik herhaal het, tussen 2018 en nu is er niets meer uitgebracht, dat is best lang in muziektermen , in dit digitaal tijdperk. Komt er iets nieuws uit?
Naast het “verplichte” stilzitten zijn we voorzichtig beginnen schrijven aan enkele nieuwe tracks. Terughoudend is daarbij niet het juiste woord, maar toch willen we dat niet overhaast doen. Omdat het overhaasten ons in het verleden aan kwaliteit heeft gekost. Het komt er, als het er komt. Ik heb er veel zin in om nieuw materiaal te schrijven. Maar ik wil het, mede door enkele traumatische ervaringen in het verleden, zeker niet overhaasten.
Je hebt op persoonlijk vlak een heel zwaar jaar achter de rug, dat valt niet te ontkennen en zeker niet te onderschatten. Dat heeft dus zijn invloed op het schrijfproces?
Zeker en vast. Maar ik wil ook niet dat elk nummer over die gebeurtenissen gaat. Dat moet eerst op zijn plooi komen vooraleer ik daar misschien eens kan over schrijven. Wat ik wel doe nu, na al wat we hebben meegemaakt, is dat ik een persoonlijke klik gemaakt heb waarbij ik anders kijk naar mensen die soms anders reageren in bepaalde situaties dan ik gewoon ben. Proberen sympathie te bewaren tegen iedereen en alles wat op mijn pad komt, want ook die persoon kan misschien iemand hebben verloren, of de slechtste dag uit zijn leven meegemaakt hebben, dat zie je niet altijd. Dat kan altijd door een simpele ‘Hallo’ zijn dat je die mens laat voelen dat je het begrijpt of probeert te begrijpen. Of dat je bewijst dat niet alles en iedereen zich plots tegen hen heeft gekeerd. Het kan een groot verschil betekenen voor die mens, op dat moment. Zo heb ik dat ook ervaren.
Je straalt emotioneel ook veel meer intensiteit uit dan anders. Jullie maakten bewust connecties met de bands op Belgian Blast Fest. Dat vond ik zeer opmerkelijk ook. Hoe heb je die ervaring, het was dacht ik jullie eerste optreden, zelf ervaren als band en mens?
Onbeschrijfelijk. Je vergeet hoe het is om mensen te entertainen. Je vergeet trouwens ook wat alle voorbereiding terug inhoudt. Dressing room, soundcheck, zorgen dat de merchandise klaarstaat. Allemaal dingen die we zo lang niet kunnen doen hebben en waar we precies de inhoud wat van vergeten waren. De respons op Belgian Blast Fest was boven onze verwachtingen!
De batterij werd terug opgeladen door de reacties van publiek en organisatie en zo, dat deed enorm veel deugd. Ik denk dat ieder van ons dat ook nodig had voor zijn persoonlijke motivatie binnen de band ook. Heel hard.
Er was natuurlijk de optie van Streaming , je haalde het al aan hoe Off The Cross dat heeft aangepakt. Hebben jullie streamings gedaan, of overwogen dat te doen?
We hebben wel even met het idee gespeeld maar het was voor ons een investering die we op dat moment niet konden maken. Ik vind het concept wel leuk, en enkele namen hebben dat uitstekend aangepakt, maar na enkele gezien te hebben was de drang naar een échte show toch te groot.
Ik heb persoonlijk wel ontdekkingen gedaan zoals Balkan muziek, door een uitnodiging om Balkan Trafic festival te volgen in Brussel via Streaming. De drempel om iets te ontdekken buiten de comfortzone is toch kleiner, zo zouden bijvoorbeeld niet echt metal fans jullie kunnen hebben ontdekt daardoor? Of is dat wat kort door de bocht gezien?
Ja, maar die drempel kan volgens mij weggewerkt worden door grote organisaties en radio stations. Eigenlijk is het niet de verantwoordelijkheid van de bands die metal spelen om dat ruim publiek over de drempel te trekken, maar eerder van de media die het genre een duwtje in de rug mogen en kunnen geven. Op enkele uitzonderingen na in het digitale radio gebeuren, zijn er nog te weinig die zich achter het genre scharen. Nu. Langs de andere kant, hoeft dat voor mij persoonlijk ook niet. Voor mij mag het “klein” en niche blijven zoals het nu is. Dat behoudt de magie. Ik heb een paar live-stream gigs gezien. Enkele mensen uitnodigen thuis en samen naar een streaming concert kijken, Het heeft wel iets.. maar dat is het ook zo een beetje.
Nu we daar toch aanbeland zijn, bij de coronatoestanden, zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die crisis waar we het laatste anderhalf jaar hebben ingezeten?
Sterker weet ik niet. We hebben een serieuze dip gehad door niet te mogen repeteren en samen komen. Maar ik denk, na de eerste show, wisten we weer 100% waar we het voor deden. En nu zijn we toch weer vertrokken. We hadden dat live optreden dus zeker nodig. Het bewijst ook dat een band niet kan zonder de fans in de ogen kijken, en visa versa. Wij en ook de fans, hebben dat écht nodig om alles op rails te laten lopen.. Dat is nog steeds het zelfde gevoel, dezelfde drang die ik had op mijn zes jaar wanneer ik op mijn bed stond te springen met een wortel in de hand, mee te schreeuwen met de muziek van Sepultura. (haha)
Zijn er nog verdere toerplannen?
We hebben super veel goesting om verder te spelen, laat daar geen twijfel over bestaan. Wat we wel merken dat bepaalde affiches rechtstreeks opschuiven. Onze boeker is wel volop bezig met mails sturen. We blijven echter realistisch dat het eerst volgende jaar het moeilijker zal worden om de agenda te vullen. Eigenlijk is dat met Troyfest ook, die affiche is bijna integraal opgeschoven. We hebben zelf aanvragen gekregen van bands die er graag dit jaar zouden staan, maar doordat alles is opgeschoven zit de affiche nog vol.. We wilden ook geen bands schrappen die al vast stonden. En dat fenomeen zullen we ongetwijfeld ook voelen wanneer wij de mailinglist afschuimen. We snappen dat het voor organisaties niet evident is om bands te gaan boeken, door die verschuivingen van affiches. Maar er zijn en komen altijd nieuwe openingen op tours of festivals zoals ook Belgian Blast Fest een gloednieuwe organisatie was.
Je had het er al over op 27 november gaat een nieuwe versie door van Troyfest, kun je daar meer over vertellen?
Zoals je zegt, Troyfest gaat door in Club B – Torhout, op 27 november. De locatie waar dit ook de vorige jaren is doorgegaan. Een mooi zaaltje in het hart van Torhout, met een zeer goede klank ook. De verantwoordelijke voor het geluid en licht is EBS uit Koekelare en is misschien het best gekend onder de Alcatraz-gangers. Bijna het volledige festival wordt door hen opgebouwd en we hebben altijd op hen kunnen rekenen. We hebben dit jaar ook bewust voor een 100% Belgische line-up gekozen. Onder het moto ‘koop lokaal’ (haha) Op het programma Thurisaz , Bear, Carneia, Carrion , Lethal Injury, Bear, Temptations For the Weak, Lost Baron en wijzelf (Fields of Troy) uiteraard. Ik denk dat we een fantastische affiche samen gesteld hebben.
De tickets zijn te koop: https://fieldsoftroy.avayo.nl/ (kostprijs: 18 euro)
Meer informatie: https://www.facebook.com/events/337015631294441
Laten we het ook over de toekomst van de band hebben, nog geen nieuwe platenwerk direct, maar wat zijn dan wel de specifieke toekomstplannen?
Verder songs schrijven, zoals we nu al een beetje bezig zijn. In het najaar een tandje bij steken. Misschien eerder gericht op enkele singles of een EP. Zoals we eerder al een beetje hebben aangegeven, de digitale wereld neemt het toch allemaal over en een album uitbrengen is om die reden niet altijd even rendabel. Er zijn dus nog verschillende pistes over wat we met dat nieuw materiaal specifiek gaan doen. Maar het zal ongetwijfeld eerder iets conceptueel worden.
Je vertelde me op facebook dat je ook met een ander project bezig bent, vertel er gerust wat meer over?
Tijdens de pandemie zag ik een projectje passeren van enkele oude vrienden van mij. Waar ik indertijd mijn eerste zang ervaringen heb bij opgedaan. Dat was toen Horizons uit Oostende. Ik las dat een deel ervan met een nieuw project was, en een zanger zochten. In eerste instantie ben ik gewoon uit curiositeit de tracks eens beginnen overlopen. Die ze online hadden gezet. En dat interesseerde me wel. Het project heet Aeveris en in November lanceren we een eerste single. De bezetting bestaat uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In de week van 13 September komen voor het eerst met de naam naar buiten.
Is het ook de bedoeling om met dit project platen uit te brengen en op te treden?
Jazeker, we willen drie singles uitbrengen in een tijdspanne van een half jaar. En live spelen vanaf begin 2022. Maar een einddoel hebben we niet. Een einddoel is voor een business waar grenzen aan zijn. In muziek heb je die niet volgens mij.
Dat blijft uiteraard combineerbaar met Fields of Troy?
Zeker, Fields of Troy blijft voor mij nog steeds prioriteit. We zijn met vijf in de band en taken kunnen we makkelijk verdelen…
Je zei er is geen einddoel voor Aeveris? Maar wat zijn dan wel de verdere ambities voor Fields of Troy en het andere project?
Ambities? Graag toch op de iets grotere festivals spelen. En Europees touren is uiteraard ook iets die ik heel graag zou doen. Maar daarvoor moeten heel veel puzzelstukken op hetzelfde moment samen vallen uiteraard. Dat is niet altijd even evident, zeker niet als je een band hebt waar verschillende leden reeds kinderen hebben en een partner waar ze rekening dienen mee te houden. Maar onmogelijk is het niet!
Zou het voor een band niet interessanter zijn om eerst in het Buitenland voet op de bodem te proberen krijgen, eer je eigen land verovert?
Interessanter zou ik niet durven zeggen. Maar dat het kan, is al meermaals bewezen. Aborted, AmenRa, Evil Invaders, Oathbreaker… zoveel bands waar in eerste instantie de neus naar opgetrokken werd door eigen publiek. Sommige van die bands krijgen volgens mij in eigen land nog ALTIJD niet de pluimen die ze verdienen. Volgens mij is dat buitenlands traject éérst bewandelen ook zeer intensief. Het is misschien toch ‘’evidenter’’ om een markt uit te bouwen in eigen streek, dan in een ander deel van de planeet. Je hebt daar ook een team voor nodig die 100% achter de band staat denk ik.
Wat Fields of Troy betreft lijkt me het meest realistisch de weg blijven volgen die jullie nu volgen, iets opbouwen in binnen- en eventueel buitenland? Toch?
Ja, Metaldays zou daar fantastisch voor geweest zijn daar stonden we oorspronkelijk in 2020. Helaas hebben die beslist om geen enkele band van de vorige affiche te boeken.. Dat is wel bijzonder jammer. Dat is een kans die helaas in het water gevallen is voor ons.
Ook binnen het ander project is dat dezelfde ambitie?
Ja, zien waar we geraken binnen ieder zijn limiet wat privé en dergelijke betreft. Dat is voor iedereen helemaal anders. We zien wel wat er gebeurt. Maar zodra er een doel is, gaan we ervoor. En dat doel is nu drie singles lossen voor de zomer van volgend jaar, en zien wat de respons daarop is.
Pics homepag @Bianca Lootens
Ik hoop dat jullie erin slagen jullie doelen te bereiken, en een nieuwe plaat voor Fields of Troy mag ook … tot binnenkort, en op Troyfest
Merci! Ik hou je op de hoogte!
Leffingeleuren 2021 - zondag 12 september 2021 - Jozef Van Wissem en Amenra - Tantrische mokerslagen
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-12
Tijs Delacroix
De tijd dat zondag steeds gepaard ging met een kerkbezoek, ligt gelukkig ver achter ons. We hulden ons afgelopen weekend echter wel in ons Paasbest-zwart om een bezoek te brengen aan de Church Of Ra. Na een periode te hebben getourd met akoestische optredens, spelen de heren van Amenra namelijk ook terug optredens op volle kracht. In deze vertrouwde opstelling hielden ze ook halt in Leffinge.
Voor het zover was, mocht Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem de tent inspelen. De man werd reeds gelauwerd voor zijn inbreng als filmmuziekcomponist, maar staat ook te boek als ‘s werelds bekendste luitspeler. Wanneer we een solo-instrumentele set recenseren, staat de sfeerschepping of muzikale kunde veelal centraal. Aan beiden bij Jozef geen gebrek, de man beheerst vanzelfsprekend zijn, niet zo gebruikelijke, instrument en weet rust voor de storm te brengen. Veel mensen kozen er echter voor om deze act aan zich voorbij te laten gaan om zich nog even goed in te pilsen. Een beweging die halverwege de set steeds meer mensen begon te maken. Met één instrument drie kwartier vullen in een festivalsetting, bleek een fijn, maar minder succesvol experiment.
Terwijl er nog valavond-licht de tent in priemde, druppelden er voorzichtig en stelselmatig opnieuw mensen de tent binnen. Het deed ons denken aan kraaien die voorzichtig een kadaver benaderden. Amenra opende hun set met “Boden”. Het kletterende metaal, in combinatie met een muisstil publiek, verkilde op slag de tent met nog enkele graden celcius.
Doorheen hun set stootte, beukte en porde de band op de hartspier. het is hun aangeboren talent om een desolate sfeer neer te zetten en deze uit te rekken tot een zielenvacuüm om deze vervolgens op een fractie van een seconde te doen imploderen tot een woestenij van dreunende drums en gitaren. Het hartstochtelijk geschreeuw van frontman CHVE komt van diep, en dat niet alleen letterlijk. Amenra experimenteert steeds vaker met het Nederlands als voertaal en ook live werkte dit verbazingwekkend goed. De teksten van de band kwamen héél hard binnen bij het publiek. De intonatie die Collin in zijn teksten legde, bekroop het rug(dons)haar. Van hun laatste plaat hoorden we tijdens het optreden “Voor Immer” en “Evenmens”.
Muzikale hoogtepunten waren het mooie, melodische “Solitary Reign”, waarin de screams op zich werden genomen door bassist Tim De Gieter, en het eerder vermelde, nieuwe “Evenmens”.
Het is ook verbazingwekkend hoe de volledige band non-stop strak in het ritme bleef spelen. Amenra doet aan sfeerschepping, wat ellenlange, herhalende ritmes inhoudt, maar om dit zo lang vol te houden tijdens zo’n tantrische uitputtingsslag, is een huzarenstukje.
Het bruuske einde na afsluiter “Golden Nail” was gepast bij de aard en de dynamiek van het concert, maar voelde ergens ook ‘bevreemdend’ aan.
Het immense, plotselinge contrast gaf ons nog wat meer het machteloze gevoel dat we aan het einde van een trip, een beleving, waren gekomen. Het gevoel dat we als collectief ondergeschikt zijn aan het machtige, onaantastbare, het goddelijke. Het was voorbij, en er was geen weg meer terug en Amenra wist deze wrange, bedoelde nasmaak perfect in de hand te werken. De band verliet het podium met de geprojecteerde woorden “Altijd en overal”. Een verweesd publiek accepteerde hun lot.
Amenra speelde een set vol vertrouwen, ééntje waarin hun nieuw werk een ware voltreffer bleek en waarin het enorme potentieel van deze nu al grote, succesvolle band wat extra in de zwarte verf werd gezet.
Pics Amnra @Romain Ballez en Wim Heirbaut
Neem gerust een kijkje van hun set in OLT Rivierenhof op 10 september 2021
Amenra, Psychonaut, OLT Rivierenhof, Deurne, 10 september 2021 - Pics (musiczine.net)
Pics Jozef Van Wissem @Wim Heirbaut
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set tijdens les nuits botanique 2021 op 9 september 2021
Les Nuits Botanique 2021 - Jozef Van Wissem + Fleur De Feu - Een avond in een occult sfeertje (musiczine.net)
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Les Nuits Botanique 2021 - Mansfield.TYA + Silly Boy Blue - een wereld kleurrijke contrasten
Les Nuits Botanique 2021
Orangerie (Botanique)
Brussel
2021-09-12
Erik Vandamme
Toen we nog jong en onervaren waren stond een zondagavond garant voor een dansje in een praat café om de schoolweek aan te vatten; met kleine oogjes in de klas zaten we er dan op een maandagochtend. We namen het er graag bij. Soms echter blijkt dat feestje veel meer te zijn dan gewoon uit de bol gaan, neem nu het optreden van enerzijds Silly Boy Blue en anderzijds Mansfield. TYA. Dansen werd er zeker gedaan … we kwamen vooral terecht in een wereld kleurrijke contrasten.
Als een kind in een speelgoedwinkel die van de ene verwondering in de andere terecht kwam, zo voelden we ons op deze zondagavond in de Orangerie tijdens Les Nuits Botanique.
We citeren even uit de biografie: 'Silly Boy Blue is een 22-jarige Franse schrijver-componist-zangeres. Denk Angel Olsen meets Billie Eilish meets Fever Ray. Gefascineerd door de werelden van David Bowie en Lana Del Rey schrijft ze hartverscheurende tieneranthems, en deelt in haar muziek post-adolescente gevoelens onder de ogen van haar popiconen.'
Een stelling die de lading dekt, want opvallend veel jongeren schuiven een beetje dichter aan het podium om dit opkomende icoon Silly Boy Blue(****) aan het werk te zien ; ze combineert breekbare songs – ze ontroert met haar fluwelen stem - met aanstekelijke, dansbare songs , die een poppy tune hebben , zonder echt kitsch te gaan klinken. Ze spreekt een ruim publiek aan , net zoals haar helden Lana Del Rey en David Bowie.
Zonlicht en donkere gedachten vormen de rode draad doorheen deze set die lekker aan de ribben kleeft, en waarop je niet kan stil blijven staan. Het publiek reageert dan ook zeer enthousiast en danst zich de benen uit het lijf, of - zoals we zagen bij een meisje in de zaal – het publiek pinkt emotievol een traan weg.
We schreven het al ‘een wereld kleurrijke contrasten’ ging voor ons open vandaag. Bij Mansfield. TYA (*****) kwam het zelfs nog meer tot uiting. Het duo start hun set eerder bevreemdend, door een viool klank, die je koude rillingen bezorgt. Mansfield.TYA verlaat de comfortzone van dans, chanson en elektronische muziek. Voortdurend wordt je op het verkeerde been gezet, hun aanpak zorgt eerst voor een springende massa waarbij de zaal ontploft om daarna eerder ingetogen, intimistisch de gevoelige snaar te raken. Telkens net lang genoeg om de aandacht scherp te houden.
In een oogwenk vloog het hier allemaal voorbij. Beide muzikanten zijn top instrumentalisten en evenzeer klasse entertainers, die hun publiek voortdurend aanspreken en -porren. Ook de vocals raken, vooral bij songs die aanleunen bij het Franse Chanson.
De Orangerie verandert meermaals in een kolkende massa dansende lichamen. Een kleurrijk feest dat met een knal wordt afgesloten in de bisronde.
Mansfield. TYA . bracht een fijn avondje hartverwarmende muziek, die emotie deed opborrelen en de dansspieren aansprak. Wat een variatie! Zo hebben we het graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/mansfield-tya.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/silly-boy-blue-12-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2021 - Girls in Hawaii - Beklijvende thuismatch met rake klappen die corona wegmeppen
Les Nuits Botanique 2021
Scene Parc (Botanique)
Brussel
2021-09-12
Jerome Bertrem
Na een lange hiatus van om en bij de twee jaar (je weet wel door dat ene virus) komen de culturele activiteiten traag maar gestaag op gang. Zo ook Les Nuits Botanique die niet in het voorjaar, maar dus ingehaald worden als leuke na-zomerse activiteit.
Op het programma voor vandaag: de jonge garde van WatchoutfortheGiants en de immer populaire Girls In Hawaii. Na een uitverkochte succesvolle zaterdagavond sloten beide bands het eerste weekend af van Les Nuits.
Helaas heeft ondergeschrevene de Gentse/Ninoofse reuzen niet kunnen bewonderen. De jonge finalisten van Humo’s Rock Rally van 2018 hebben nochtans met een langspeler en enkele rake singles veel in huis om het Botanisch luisterpubliek goed op te warmen.
Ondanks de nasleep van de pandemie waren er heel wat mensen aanwezig in de tuin van de Botanique om het concert mee te maken in het opgezet podium le Chapiteau. Niet verwonderlijk, want Girls in Hawaii kan teren op een lokale populariteit, ook al hebben ze sinds 2017 niets nieuws meer uitgebracht. Voor Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans (co-oprichters van de band) goldt de lockdown als een moment om even de pauzeknop in te drukken.
Desondanks was het publiek zeer enthousiast toen de vijfkoppige band het podium betrad. Of zat het vrijheidsgevoel (enkel een Covid Safe Ticket was de regel) er ook voor iets tussen? Zo weerklonk opener “Organeum” van debuutplaat ‘From Here to There’ als een vertrouwde begroeting, alsof de wereld nooit heeft stilgestaan. Toepasselijk was het wiegende “Not Dead” waar de elementen in de verf werden gezet die Girls in Hawaii zo sterk maken: melancholische indie vermengen met poppy deuntjes, besprenkeld met een snuifje lo-fi tot zelfs noise. “Guinea Pig” en “Cyclo” uit het meest recente ‘Nocturne’ klinken live nog zo fris als enkele jaren geleden, ook al slaan ze daarmee een meer elektro/experimentele weg in.
Met gouden oudjes “This Farm Will End Up in Fire”, “Time to Forgive the Winter” (dEUS op z’n hardst) en “Bees & Butterflies” (Das Pop op z’n zachtst) werd het gebrek aan nieuw materiaal meer dan goed gemaakt. Dit deerde het publiek uiteraard, want de band heeft in haar bijna 20-jarig bestaan een sterke live reputatie opgebouwd en is zowat kind aan huis in de Bota. Toch kwam daar even het nieuwe “Life Is So Fucked Up” piepen als rustpunt in de set.
Daarna zetten de Girls hun derde plaat ‘Everest’ in de kijker met het innemende “Misses”, het beukende “Switzerland” (tussenin ook “Willow Grove”), het opzwepende “Mallory’s Heights” en het slepende “Rorschach”. Het enthousiasme van het publiek was sinds het begin van het optreden niet gaan liggen, want zowat iedereen danste, lachte of zong mee naar hartelust.
Tijdens de eerste bisronde werd het tempo zelf verder de hoogte ingejaagd. Met een trio van de debuutplaat was het allesbehalve de bedoeling om gas terug te nemen. Het hoogtepunt (al waren er veel tijdens dit optreden) viel met een uitgerokken “Flavor” dat live volledig anders, maar even goed klinkt! Onmogelijk om zo naar huis gestuurd te worden en daarom kwamen Lionel en Antoine nog het podium op om een intieme versie van “Plan Your Escape” (met schattige schoonheidsfoutjes inbegrepen) te brengen.
Nogmaals bewijzen Girls in Hawaii waarom ze zo geliefd zijn bij het publiek en dus ook hun vaste plek hebben in het Belgische muzieklandschap.
Les Nuits Botanique vinden nog plaats tot en met 26 september met onder andere Moutain Bike, Videoclub, Benjamin Schoos + The Loved Drones, Sébastien Tellier, David Numwami en Yelle.
Setlist: Organeum - Not dead - Guinea Pig - Cyclo - This Farm Will End Up in Fire - Time to Forgive the Winter - Bees & Butterflies - Life Is So Fucked Up - Misses - Switzerland - Willow Grove - Mallory’s Heights - Rorschach - Found in the Ground - Catwalk - Flavor - Plan Your Escape
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/girls-in-hawaii-12-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/watchoutforthegiants-12-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Leffingeleuren 2021 - zaterdag 11 september 2021 - Muzikaal cabaret in een festivaltent
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-11
Tijs Delacroix
Op dag twee van Leffingeleuren weinig muzikale meerwaardezoekers te bespeuren, de dag draaide namelijk volledig rond de regionale helden van Preuteleute.
“Preutewat?”, horen wij U spontaan denken. Voor wie hen niet kent, kunnen we het samenvatten als een vulgaire, seksistische, platte West-Vlaamse cabaret.
Hiermee doen we de act ook geen oneer aan, het is namelijk hun ‘Unique Selling Point’. Dat één van de leden, Sebastien Dewaele, wat acteerervaring achter de kiezen heeft (Eigen Kweek), voegt enkel maar toe aan het geheel.
In de beginfase van de set, moesten vooral oud-politiekers als Dehaene en Dedecker (want ja, zo lang gaat het nummer “Mussel” al mee) het ontgelden en stonden verder vooral fecaliën en anale frivoliteiten centraal bij aanvang van de set. Zo kabbelden Alain en Ook Alain langsheen “Vustekakker” en “Stroent/Komkommer” en proclameerden ze zich tot strijders van het recht op vrijheid om, wij citeren, ‘in je hol te steken wat je maar wil. Enkel een spontane regenboog boven de tent, had het plaatje completer kunnen maken. Helaas ging het allemaal nogal traagjes en konden/mochten de bindteksten een stuk beknopter.
Ondanks menig poging, slaagde Ook Alain (Tom Vanrijckegem) er zelfs niét in om ook maar één aanwezige vrouw haar boezem te doen ontbloten. Iets wat op een later tijdstip, op een volks dorpsplein zelden niet lukt. De vlam sloeg niet meteen in de pijp. Over pijpen gesproken; wel brulde menig aanwezig vrouw, heerlijk mee met de misogyne teksten zoals die van “Gie Oere, Gie Teve”, waarbij vrouwen nogal onvriendelijk worden gedwongen tot het oraal bevredigen van de man. Het eerste echte hoogtepunt in de set, eindigde zo op het aangezicht/langsheen de neus. En met een vlam die wél in de pijp zat.
Nadien volgde een deductieve les, waarbij het publiek in het Algemeen Nederlands (!) én het West-Vlaams de erg literaire tekst van “Gistern enk me vrouwmens” werd aangeleerd. Al hadden de aanwezigen, behalve meegesleurde metgezellen, hier geen nood aan. Dit haalde andermaal het tempo wat uit de set, jammer, want het publiek was al helemaal opgepept.
Het nieuwe “Gepluumd” viel helaas volledig in het water doordat het nagenoeg onverstaanbaar was, zelfs voor een recenserende West-Vlaming. Gelukkig werd dat goed gecompenseerd door afsluiter van de reguliere set “Bluuf me je fikkn va me”, in een érg snedige, boute uitvoering. Meer van dat!
Los van het tekstuele, mogen we niet vergeten dat Preuteleute effectief ook een act is. Ja, met geluidsman en met échte instrumenten. In het verleden (o.a. Paulusfeesten), werden de heren al wel eens omkaderd door een gitarist, een bassist,... Ditmaal gingen ze louter voor vocals, een sporadische, akoestische gitaar, synths en drums. Vooral de synths van Ook Alain bleken onontbeerlijk in het merendeel van de songs. Maar dat de heren ook een heus impressionante sound kunnen neerzetten, bleek in eerste bisnummer “Ramskapelle” (naar Rammstein - Rammstein). We merkten zelfs een spontane (puberale) moshpit op (!).
Het venijn zat, na een vooral trage, langdradige start met her-en-der eens een nieuwer nummer en vooral veel gezwans, dus zeker in de staart. Want hierna volgden ook nog klassiekers als “Dikke Vette” en “Pakt je Zak” die het luidkeelse publiek konden bekoren.
Dat de heren vooral een langdurige set moesten neerzetten en de overmatige bindteksten niet zomaar waren, werd bewezen door nog vier reservenummers op de papieren setlist aan te treffen. Zonde, want door het getalm werden de aanwezigen onthouden van een topnummer als “Rost Poept Goed”.
Preuteleute blijft succesvol, zelfs na 20 jaar, ongeacht de bandopstelling. Alain en Ook Alain staan garant om zelfs aan 30 euro per ticket nog steeds een goedgevulde tent te kunnen vullen. Preuteleute is meer dan een joke, Preuteleute is (Groot) Oostendse cult. Gedateerde nummers (zoals “Les Lacs Du Connemara”) houden de heren met hun verbasteringen eigenhandig in het collectieve geheugen. Dat Alain soms zoekende was naar het juiste gitaarakkoord neemt niet weg dat élk nummer ook gewoon erg goed werd gebracht. Want als je met een eenvoudige opstelling zelfs Rammstein in, nuja, ‘ere’ kan houden, dan ben je niet zomaar een coverband.
Pics homepag Preuteleute
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Miracle Metal Meeting 2021 - Een enthousiast publiek voor een uitdagende affiche
Miracle Metal Meeting 2021
RAC-Parking
Deinze
2021-09-11
Filip Van der Linden
In Nederland mag het nog steeds niet, maar in Vlaanderen is er niets dat het organiseren van metalfestivals nu nog in de weg staat. De tweede editie van de Miracle Metal Meeting in Deinze werd een open air-editie omdat de Brielpoort nog als vaccinatiecentrum gebruikt wordt, maar dat was geen excuus om dit nog eens uit te stellen. Zeven bands mochten het podium op, bijna allemaal Belgisch, maar wel allemaal met internationale allure.
Over de bands op de affiche kan je aan de toog een eind doorlullen, maar wie er niet bij was in Deinze heeft een leuk feestje gemist.
Turpentine Valley mocht een thuismatch spelen. Hun instrumentale postmetal ervaar je het beste in een kleine donkere ruimte met veel rook en weinig licht, zodat het visuele een extra dimensie biedt. Dat element werd in Deinze omgezet naar een indrukwekkende lichtshow en veel rook en dat werkt eigenlijk net zo goed.
De set bestond uit nummers van hun debuutalbum ‘Etch’. Hun volgende album is reeds ingeblikt, maar live willen ze dat nog even opsparen.
Ondanks het vroege uur wist Turpentine Valley de aandacht van de aanwezigen te grijpen en vast te houden tot het einde van hun al bij al korte set. Turpentine Valley bewees in Deinze dat ze klaar zijn voor de grotere festivals.
Nog meer postmetal met Carneia, maar dan niet instrumentaal en met ook nog invloeden van Tool en Faith No More. Carneia bouwde een heerlijk groovy wall of sound met zanger Jan Caudron als werfleider. De fans kregen vier tracks uit het vierde album ‘Voices Of The Void’, aangevuld met één oudere track: “White Collar”.
Op nieuw werk is het nog even wachten. Dat komt misschien als ze op 12 februari 2022 terugkeren naar Deinze voor een show in de Elpee, met Rawdriguez.
Geen postmetal bij Dyscordia, wel gelaagde progmetal. Deze West-Vlaamse band had zijn set opgebouwd rond het net voor corona uitgebrachte album ‘Delete/Rewrite’ dat ze live nog niet zo vaak konden promoten als ze wel zouden willen. Bleven de fans bij de eerste bands nog wat op de achtergrond, dan stonden ze bij Dyscordia in rijen voor het podium om mee te brullen. Bij Dyscordia stond dan ook elk bandlid met een brede glimlach op het podium.
Bittere ernst dan weer bij de militante straight edge hardcoreband Liar. Deze legendarische en internationaal gewaardeerde H8000-band werd niet zo lang geleden nieuw leven ingeblazen, surfend op het succes van een documentaire, heruitgaves van de albums en een boek over de H8000-scene waarvan Liar en voorganger Congress ambassadeurs zijn.
Dit jaar spelen ze maar twee concerten en de organisator van de Miracle Metal Meeting had ze naar Deinze weten te halen. Als je de huidige en vroegere leden van Liar optelt, kom je in te vermelden bands uit bij een mooie dwarsdoorsnede van de West-Vlaamse metal: RDS220, Aborted, Sartramus, Amenra, Oathbreaker, King Hiss, …
In Deinze speelde Liar zowat dezelfde set als bij hun reünieconcert in de Kortrijkse Depart, min de Congress-nummers. Dat leverde een reeks enthousiaste crowdsurfers en een spontane moshpit op.
Het moshen en crowdsurfen ging maar door op de metalcore van Spoil Engine. Die is uitgegroeid tot één van de belangrijkste Belgische metalbands van het moment en hun jongste album ‘Renaissance Noir’ kreeg massa's lovende kritieken. In de set lag het zwaartepunt uiteraard op dat album, met ook nog een paar oudere tracks van ‘Stormsleeper’ en een leuke Pantera-cover (“Yesterday Don’t Mean Shit”). Dit jaar speelt Spoil Engine vooral in België, maar als corona nog slechts een nare herinnering is, zal ons landje te klein zijn voor deze superband.
La Muerte is een love-or-hate-it-band en de liefde kwam in hun gloriedagen eind jaren ’80, begin jaren ‘90 vooral uit het buitenland. Op hun afscheidsshow in 1994 in de AB kregen ze het gezelschap van Arno en Richard23 van Front 242. Sinds enkele jaren zijn ze opnieuw samen, met Tino De Martino van Channel Zero op bas, en brengen ze ook nieuw materiaal uit.
De set in Deinze was opgebouwd rond een reeks klassiekers als “I Would Die Faster”, “Couteau Dans L’eau”, “Shoot In Your Back” en “Black God, White Devil”, aangevuld met recenter uitgebrachte nummers als “Whack This Guy”, “Je Suis Le Destructeur”, “She Did It For Lust” en “LSD For The Holy Man”.
Jammer dat er geen bisnummers bij konden, want het was tegen het einde van de set dat band en publiek op dezelfde golflengte zaten.
Tributeband Cowboys From Hell kwam uit Italië om de laatste bezoekers van de Miracle Metal Meeting tevreden naar huis te sturen op de tonen van Pantera. Het zou mooi geweest zijn om 27 jaar na de passage van de echte Pantera dezelfde set nog eens in de Brielpoort te kunnen horen, maar het alternatief in open lucht mocht er zeker zijn.. Al bij het tweede nummer (“”Walk) ging het publiek nog een keer helemaal uit de bol. De set sierde het publeik! Een mooi alternatief.
Organisatie: vzw Miracle
WALFANG - Album voorstelling 'LØV' - Wat een muzikale aardverschuiving
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. Dat blijkt uit een interview dat we tijdens de lockdown met de band hadden hier
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die al van 2017 aan de deur staat te bonken. We zagen hen al enkele keren aan het werk - enerzijds op Sonic City festival 2018, anderzijds op het afscheidsconcert van Raketkanon in de Ancienne Belgique - en daar viel vooral op dat de band meesters zijn in een soort intimiteit en het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen. In De Casino was dat niet anders. Whorses gaat vanaf de eerste noot dan ook bijzonder verschroeiend tekeer. Met nog een beetje psychedelica en een heel beweeglijke frontman, die voortdurend het publiek gaat opzoeken, al dan niet met micro standaard of gitaar, krijg je energieke uppercuts. Whorses steekt De Casino de lont aan het vuur, om de boel echt te doen ontploffen.
We hebben respect voor hardwerkende bands. Neem nu Psychonaut (****) … Trouwens, de band speelde eerder op de avond nog in OLT Rivierenhof samen met AmenRa, surplus dat een optreden van hen bijzonder intens is , en het enorm veel energie vraagt van de zanger en de muzikanten, dan moet je haast een topsporter zijn om dit tot een goed einde te brengen.
Met hun twee optredens klonk het nu even niet even strak en sterk. We zagen hen al scherper! We vergeven we hen.
Toch kregen we van Psychonaut in de instrumentatie een spervuur van een klankentapijt, als een vlijmscherp mes die door je vege lijf klieft. De vocals bezorgen je koude rillingen.
Potdoof en compleet in trance werden we gebracht door de mokerslagen van Psychonaut . Een klein uur lang drijft Psychonaut het tempo zodanig op en het klinkt crescendo oorverdovend.
De band stond misschien niet op kruissnelheid dat we van hen gewoon zijn, maar toch werden we compleet van onze sokken geblazen, en bleven we totaal verweesd achter. Ondanks alles sterk en overtuigend in het post-metal genre.
‘Letterlijk een tsunami, een aardverschuiving in je huiskamer’ …schreven we over het streaming concert van de band WALFANG. WALFANG (*****) doet er live , voor een enthousiast publiek, gewoon nog een schepje bovenop. Ze spelen hier een thuismatch. WALFANG klinkt verschroeiend, goed, volwassen en kunnen nu elke club of festivalweide aan door hun krachtige en energieke set . Wat een boost!
We werden letterlijk omver geblazen door de versmelting van krachtige riffs en knallende drumsalvo's. De vocals waren emotioneel , intens. Je voelt de adrenaline.
Het duurt dan ook niet lang of De Casino staat in vuur en vlam. De band heeft het publiek onder zich. In een wervelende finale werden alle registers compleet open getrokken. WALFANG deed dus De Casino op zijn grondvesten daveren en is daardoor met brio in zijn opzet geslaagd. Wat een muzikale aardverschuiving. Top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whorses-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/walfang-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/psychonaut-10-09-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Works Of The Flesh - Onze ambitie? Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren en … alles wat daarbij komt is mooi meegenomen
Works Of The Flesh bestaat uit topmuzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend. Bij Works of the Flesh - die op Catacombfest Open Air hun allereerste concert speelden, lag dat toch even anders.
Zanger en frontman Tim De Meyer schudt met zijn rauwe, bulderende stem de aanwezigen die nog niet goed wakker waren, prompt wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer’ en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been. (verslag )
Deze samenwerking bewijst trouwens dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City: https://www.facebook.com/AntwerpMusicCity/
Reden genoeg om hierover een fijn gesprek te voeren met Tim De Meyer, via ZOOM, dus niet echt tussen pot en pint. Maar de babbel voelde in elk geval aan als een leuk avondje samen op café in de Noorderkempen .
Het gesprek beperkt zich niet tot Works of The Flesh, we hadden het ook over de Antwerpse de Belgische metal scene.
Jullie zitten al een tijdje in de muziekwereld, bij uiteenlopend projecten; hoe is het idee rond ‘Works of the flesh’ ontstaan?
Het is allemaal wat ontstaan nadat Marginal er zowat mee ophield en tegelijkertijd Jolle en Beuk ook Butcher verlieten. Stevie, Jolle en Beuk (die dus samen in Suhrim hadden gespeeld en in Marginal) zijn dan wat beginnen jammen. De nummers die we nu spelen, liggen trouwens in de lijn van Stevie, Beuk en Jolle hun ding. Sommige dingen die te punk/crust waren voor Suhrim, of te Death metal voor Marginal kunnen ze in Works Of The Flesh gewoon kwijt. Dat is een drijfveer geweest om dit project op te starten. Ik van mijn kant kwam Jolle regelmatig wel eens tegen in music city in Antwerpen, en was regelmatig aan het zeuren om iets samen te doen (haha). Op mijn housewarming in Merksplas heeft Jolle me gewoon gezegd ‘hou je maar klaar, we hebben een nieuwe band en begin maar te repeteren’ (haha). Zo ben ik er ook in gerold. Niels is er ongeveer tegelijkertijd bij gekomen. Het geestigste is eigenlijk Niels ook op dat moment Abrahamic Liars aan het starten was met Jolle en Jozef (De Ridder, broer van Pieter van Off The Cross), en zo zijn Beuk en ik dan ook bij die band terechtgekomen (en Cin ook als extra zangeres) .
Ik dacht dat de band was ontstaan door de corona periode, maar dat heeft er dus niets mee te maken?
Nee, integendeel want we waren volop aan het repeteren. Corona heeft eerder een domper op de pret gezet inzake liveshows. We zouden al lang onze eerste shows hebben gespeeld, door Corona is Catacombfest onze eerste show pas geweest. Normaal stond er veel in de pijplijn, dat gaat nu dus nog komen. Binnenkort komen de aankondigingen, maar we gingen op een paar grote dingen spelen. Om een voorbeeld te geven, ze gingen in Wilrijk een project rond ‘de twaalf zware werken doen’ en net toen wij aan de beurt waren, was er die tweede lockdown. Dus nee, Corona heeft niet gezorgd voor het oprichten van de band, maar eerder dat het proces een vertraging heeft opgelopen.
Ik wil toch even inpikken op de bandleden binnen deze bijzondere band. Toch wel verschillende karakters uit verschillende werelden die elkaar vinden?
We komen wellicht allemaal uit – laat het zo stellen – andere milieus. Ik speelde bij Musth en nu nog steeds bij Izah. En Niels kwam van bij Black Swarm en San Diablo. Maar we hebben allemaal toch diezelfde liefde voor stevige en goede metal gehad. Dat brengt ons toch samen. Iedereen heeft zijn eigen inbreng, ikzelf ben wat de ‘hardcore kid’ van de bende. Mijn jeugd ligt in de H8000 scene en zo in de jaren ’90. Jolle van zijn kant is altijd wat punk/death metal fan geweest. Beuk ook . Stevie die is begonnen als Black Metal fan, maar heeft dan een 100 graden draai gemaakt en is de meest soulvolle van de bende. Het maakt het allemaal wel leuk om zoveel verschillende uitgangspunten samen te brengen. Net al die verschillende invloeden maken deze band zo bijzonder en zo leuk om iets mee te doen eigenlijk. Er zit voldoende death/punk en crust in.
Dat heeft dus ook een invloed gehad op de sound van de band veronderstel ik?
Uiteraard, dat is het net. Doordat Stevie, Jolle en Beuk in andere projecten soms ondervonden dat sommige nummers die ze wilden doen te punk waren voor de ene, en te Death metal voor de andere, konden ze bij Works Of the Flesh gewoon hun ding doen. We spelen gewoon death metal, crust, punk en in sommige reviews zijn we zelfs al hardcore genoemd. We doen gewoon waar we zin in hebben en dat maakt “onze sound”…
Dat vind ik persoonlijk zo prachtig aan jullie, ik verkies persoonlijk ook bands waarop je geen label kunt kleven. Helaas leven we in een wereld waar promotors of zo dat wel vragen. Dus. Hoe zou je naar die promotors toe je muziekstijl omschrijven?
Death Metal / Crust. Dat is de meest courante omschrijving van wat we doen. Ik denk dat dit best de lading dekt.
Vooral dan die old school death metal, die Zweedse sound. Als ze ons vragen ? zeggen we vaak Entombed meets Rotten Sound.
We hadden het er daarnet al even over. Alles komt na een kleine twee jaar weer een beetje los, eindelijk! Hoe heb je als muzikant (en mens) deze tijden doorstaan?
Mijn bubbel bestond eigenlijk uit Niels en Jolle. Dus hebben we tijdens die periode veel rond gehangen. Het was vaak dat wij samen het toch gezellig maakten. Tussen de lockdowns hebben we dan onze plaat opgenomen. Vlak na de eerste (of tweede, ik weet het niet meer juist) zijn de mannen de muziek gaan opnemen. Na de lockdown, toen het terug mocht, zijn we dan ook de zang gaan opnemen. Ergens was dat wel goed, we zaten in een fase dat we weinig hadden kunnen repeteren en waar ik persoonlijk nog wat aan het zoeken was: Hoe ga ik zingen, wat ga ik zingen, Die dingen. Op die opnames heb ik dan thuis wat zitten oefenen en zo kon ik aardig voorbereid de studio in. Ik wilde vooral anders klinken bij WOTF dan dat ik klink bij Izah of Musth. Bij Abrahamic Liars, een ander project dat ik doe, zal ik trouwens ook anders klinken. Dat doe ik ook heel bewust. Dit moest gewoon een soort rauwheid en oldschool gevoel hebben, wat ik bijvoorbeeld niet doe bij Izah. En dat is ook wel goed gelukt denk ik.
Nu we toch bij de EP zijn aanbeland. ‘Overrompelend’ is wat me bij een eerste luisterbeurt nog het meest voor de geest komt, plus ook dat jullie Humor en bittere ernst perfect met elkaar verbinden; Je mening
We menen wat we doen, maar nemen het ook allemaal niet te serieus. Dat vat het mooi samen. We zitten al te lang in de scene om de vedette te gaan uithangen of zo. Het moet gewoon plezant blijven. We zijn bijvoorbeeld met iets nieuw bezig, we gaan gloednieuwe shirts maken (toont een object voor een T-shirt in regenboog kleuren) Die regenboog kleuren is dus bewust. Om aan te duiden dat het niet altijd zwart en donker moet zijn, er mag wat meer kleur inzitten. We hebben gewoon teveel plezier, het leven is al zo kort.
Dat is ook het enige dat ik wat spijtig vond aan die EP, het is te kort. Ik veronderstel dat het de bedoeling is er wat meer mee te doen naar de toekomst toe?
Dat is gewoon hoe we zijn, onze live set ook. Je speelt dat nog sneller. We zijn ook volop bezig met nieuwe nummers, we wilden vooral de show in elkaar boksen om live te gaan spelen daarmee. Zodat het live gewoon klinkt zoals we het echt willen. Maar nu zijn Beuk en Steven aan het experimenteren met nieuwe nummers. Het is allemaal nog echt prematuur. Riffs en ideeën maar nog niet echt songs. Maar we wilden dus eerst dat onderdeel terug live gaan optreden, uitbouwen.
En daarover wil je nog niet teveel los laten?
We spelen volgende week op Pyrefest, we gaan in Gentbrugge spelen met de vrienden van Volière, in Retie op Faster&Louder , Crossfest (festival georganiseerd door Off The Cross) in Trix gaat een gigaparty worden, en voor 2022 gaan er ook mooie dingen aangekondigd worden die we nog niet mogen loslaten nu ?
Jullie brachten, midden in corona tijden, een plaat uit… Hoe waren de reacties daarop tot nu toe?
We hadden die via spotify en zo uitgebracht, en uiteindelijk ook op vinyl en cd. In eerste instantie gingen we dat allemaal in eigen beheer doen. Ik had echter ons album doorgestuurd naar Bruno van Ieperfest –zoals ik altijd doe als ik een bandje heb, want ik speel daar gewoon heel graag – en die wilde daar wel iets mee doen. We zijn dan bij het label Genet Records geraakt. Er zijn eigenlijk heel veel zotte dingen gebeurd met die plaat. Want de verkoop was immens, wat ons verwonderde doordat we nog niet live hadden gespeeld. Persoonlijk ben ik eerder iemand die iets koop als ik die band live hoor en zie. Het heeft misschien te maken met het feit dat werd opgeroepen om uw lokale scene tijdens de lockdown te steunen of zo? Niet alleen verkocht die plaat zeer goed, we zijn ook in die 666 nummers op Studio Brussel ‘de zwaarste lijst’ terecht gekomen met “Double Standards” , Ergens tussen Mastodon en Goijra. De respons is gewoon enorm geweest, op Radio Willy heeft Andries ons ook gedraaid met datzelfde nummer en Thomas van Psychonaut heeft ons dan in zijn Selektorweek op Stubru ook nog eens gedraaid. Dat doet iets met een band zo op een Nationale radio worden gedraaid, je ziet op spotify mensen een lijst samen stellen en plots staat dat nummer er ook tussen. We hebben zelfs al geld ontvangen van spotify (haha)..dertig euro , na over de 50 000 plays.. We noemen daardoor “Double Standards” dan ook onze radio hit (haha). We hebben dat op Frietrock en Catacombfest zo aangekondigd. Je merkt ook dat mensen dat effectief herkennen…
Heeft dat ook geen deuren geopend?
Of dat nu echt deuren heeft geopend, weet ik niet. Je merkt zoals ik al zei dus wel dat mensen je nummer herkennen… Maar ik denk niet dat we er rijk van gaan worden! Dat is dan ook niet onze ambitie om er rijk of beroemd mee te worden of zo. We doen het vooral omdat we ons gewoon willen amuseren en graag in een bandje spelen. En omdat we gewoon graag met elkaar hangen, dat is altijd een goed excuus . Het is gewoon een leuke bende om mee samen te komen.
Wat zijn dan wel de ambities als ik dat mag vragen?
Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren alles wat daarbij komt is mooi meegenomen, we willen vooral spelen. Toffe shows, de eerste twee waren al fantastisch. Anderen terugzien bij die andere bands, zoals bij Catacombfest en Frietrock. Samen komen met gelijkgezinden. Dat zijn gewoon zeer toffe shows om te doen, zulke dingen vooral is onze ambitie.
Dus als ik het goed begrijp is Works Of The Flesh ‘’een plezant tussendoortje’’ of is dat wat kort door de bocht?
Ik zou het geen plezant tussendoortje noemen, zeker en vast niet. We hoeven er niet echt geld aan te verdienen, dat zal ook niet lukken. Maar we nemen het zeker serieus op. In die zin dat het wel goed moet zijn. We amuseren ons zeker. Motivatie nummer één is dat het voor ons alle vijf plezant moet blijven. We hebben op onze eerste shows wel heel veel verkocht, wat ook altijd fijn is om te zien. Dus we hebben zeker wel ambitie om er iets mee te doen, binnen een plezante omgeving waar iedereen zich vrij voelt.
Dus met andere woorden, jullie gaan zeker veel meer doen met Works Of The Flesh?
Zeker en vast gaan we meer doen. Op het moment is het gewoon even terug optreden en dat op ons laten afkomen, en daarvan genieten. Furore met die twintig minuten die we hebben dat heeft eigenlijk ook zijn kracht, twintig minuten binnen komen en gedaan, we kunnen dat veertig minuten doen maar het hoeft niet. Er komen dus nog nieuwe nummers, een nieuwe plaat; ik heb geen glazen bol, dus wanneer of hoe kan ik niet zeggen… maar het is zeker de bedoeling er nog iets meer mee te doen.
Op basis van die radio hit waar we het over hadden, neem nu dat je op basis daarvan iemand bij jullie aanklopt met een platencontract , met een Amerikaanse of world tour, alles erop en eraan? Zou je dat toch doen?
Als je zo een kans krijgt, doe je dat gewoon uiteraard. Er is Jan De Bie die ons promoot en enorm veel mails gestuurd heeft, toeren zit er sowieso in, en ook in het Buitenland. Maar kijk, we amuseren ons gewoon samen… dat moet zeker zo blijven. Dat is gewoon de reden waarom we dit doen, en zullen blijven doen. Het moet plezant blijven, zonder meer. Met die vijf, dat is belangrijk. Ik wil niet dat we binnen vier jaar bij wijze van spreken aan onze zesde gitarist zitten. Works Of The Flesh zal gewoon ons vijf zijn, and that’s it! Dat is de voornaamste voorwaarde.
Is dat eigenlijk ook je persoonlijke doel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Persoonlijk wil ik toch eens op Graspop of Alcatraz staan, sowieso. Dat heb ik nog niet gedaan. Ik heb wel al in AB gestaan en zo met Musth, en ook Ieperfest en Rock Herk. Maar zo eens op Graspop of Alcatraz spelen? Dat is zeker een persoonlijk doel ja. Ik kan wat dat betreft niet voor de anderen spreken uiteraard. Wat hun doel is? Geen idee! Alles mag en niets moet. Dat vat alles samen.
Jullie zitten (of zaten) in nog vele andere projecten, valt dit te combineren met Works of the Flesh?
Naast Works Of Flesh is er ook nog – zoals daarnet al even aangegeven Abrahamic Liars - Niels zijn Black Metal project met Jozef (de broer van Pieter van Off The Cross) die speelde vroeger in Mästürbätör. En ook in Furia. Daar speelt Jolle gitaar i.p.v. bas. En Beuk, bas i.p.v. gitaar. Op plaat zijn dat allemaal duetten met gastzangers. Ik doe er een nummer op mee, en Cin (en wij gaan dus ook de liveshows voor onze rekening nemen). Daarnaast zijn er dus nog meerdere gastzangers op het album, waaronder bv Arne van Marche Funèbre, de zangers van Grafjammer en Wrang en nog veel meer gasten… De band staat op 13 november op Unholy Congregation Pt.3 (https://www.facebook.com/events/893025064801651)
Daarnaast is er ook nog Izah, die leeft ook nog. Dat is eigenlijk een Nederlandse doom/sludge/post metal band. Daar is ook veel gebeurd. Enkele jaren geleden werd al het gerief van onze gitarist gestolen. We hebben een crowdfunding gedaan met enorm veel respons op gekomen, dat werd zelfs op een moment door Johannes van Cult Of Luna gedeeld, waardoor we ook donaties uit Zweden etc kregen). Ondertussen was er een gitarist gestopt, die we nu ook al vervangen hebben. Dus op het moment dat we volop weer aan de nieuwe plaat konden beginnen werken, kwam dan covid-19… Gevolg: Ik kan al meer dan een jaar niet meer repeteren met die band omdat ik er niet binnen mag. We zijn met zes en je mag maar met vijf repeteren. Maar ook die band is dus nog steeds alive and kicking: https://www.facebook.com/IZAHband/
Als ik het goed begrijp , is het een beetje een versmelting van de scene in en rond het Antwerpse. Er leeft dus zeker iets daar – zoals ik in mijn intro al aangaf – maar ik krijg het gevoel dat het allemaal nogal ‘underground’ blijft … Alcatraz of Graspop lukt soms wel, maar niet altijd even gemakkelijk?
Op Alcatraz of Graspop mogen spelen is een erkenning, dat is zeker. We zouden daar graag spelen, uiteraard. Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Alcatraz, omdat men daar heel veel doet voor de Belgische scene. Met die tent die ze nu zetten, met enkel en alleen Belgische bands de hele dag door, over drie dagen gespreid zelfs. En als je ziet dat die tent over het algemeen afgeladen vol staat, is dat zeker een goede zet. De laatste editie was zelfs bijna helemaal Belgische, Alcatraz heeft bewezen dat je een fantastische affiche kunt samen stellen met enkel inlandse bands, of toch ongeveer. We hebben bands als STAKE, AmenRa , Evil Invaders of Channel Zero die kunnen wedijveren met die absolute top in Amerika of zo. Die kunnen een volledige wei vol trekken als Belgische band. Dat we internationaal moeten kijken, want de Belgen verkopen niet? Dat heeft Alcatraz nu bewezen dat dit NIET zo is.
Zijn we als Belg niet te weinig chauvinistisch?
Ja, dat is typisch Belgisch. Bands als Emmeth, of Aborted, die al in Amerika en zo voor volle zalen spelen, zelfs als headliner. zijn ze hier nu pas aan het leren kennen… dat is toch gewoon van de kop gerukt. AmenRa heeft zes platen moeten maken eer er iemand echt begon over te babbelen, Oathbreaker heeft een jaar nonstop getourd voor iemand hier er enige aandacht aan schonk, en zo zijn er nog wel wat bands!!
Ik heb daarover een interview gehad, met FireForce die me wisten te vertellen als ze in Duitsland spelen voor een band, er spelen in het voorprogramma; als hier een Amerikaanse (middelmatige) band komt spelen, staan ze ook in het voorprogramma, dat lijkt me zo onlogisch
Wat je dan ook ziet is dat de zaal regelmatig leeg loopt bij die Amerikaanse band, omdat het grote deel net komt voor die lokale act (en vaak dus hun vrienden) aan het werk te zien. Dat hebben we zelf ook al ondervonden, de goede lokale band trekt vaak nog het meest publiek.
Veel succes alvast met alles wat jullie doen. Hopelijk zien we elkaar ns bij een volgend live optreden
Roselien - Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar wel naar iets dat me raakt en een zekere soul heeft
Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum in de komende EP ‘Seventh Ascension’, waarin ze Funk, R&B, grooves en jazz invloeden versmelt met drum samples van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen, nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde; om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ins en outs van muziekproductie en werkte ze hard aan haar vaardigheden als muzikant, beatprogrammeur en zangeres. Haar emoties en strijd komen tot uiting in de vier nummers, die niet alleen zelfgeproduceerd zijn, Roselien speelt elk instrument in dat je op de EP kunt horen.
Roselien opende voor artiesten als Meshell Ndegeocello, Gregory Porter, The Jones Girls, Bilal en Gabriel Garzon Montano, Roselien bracht haar betoverende live show naar The Jazz Cafe, Rich Mix, LayLow, Kansas Smitty's, The Lexington en Piano Smithfield's, maar ook naar Brusselse zalen als Ancienne Belgique, Le Botanique, Reflektor in Luik en de Rotterdamse zalen Bird en Lantarenvenster.
Haar laatste release ‘Loving’ werd in première gebracht door Erica McKoy op Worldwide FM en geremixt door Kaidi Tatham (ooit "the UK's Herbie Hancock" genoemd). Naar aanleiding van de release van ‘Seventh Ascension' dat op 17 september op de markt komt via NEWS, hadden we een fijn gesprek met Roselien. Ook de invloeden en de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.
Roselien, voor onze lezers die je graag wat beter leren kennen, hoe is alles begonnen? Vertel eens wat meer over jezelf
Ik ben afkomstig uit Leuven. Ik ben al ongeveer sinds mijn 10ste met muziek bezig, de stijl is door de jaren heen geëvolueerd. Nu is het wat meer in de richting van R&B, jazz en soul muziek.
Volgens de biografie wordt je muziek omschreven als een mengeling van soul, jazz , R&B en elektronica. Klopt dit, of hoe zou je zelf je muziek omschrijven naar een promotor toe?
Dan zou ik toch zeggen een mix van Soul/Jazz tot R&B met een vleugje elektronica, zoals omschreven ja.
Waar komt de interesse voor die specifieke stijlen eigenlijk vandaan? En wat is jazz en soul dezer dagen?
Rond mijn 16ste kwam ik meer in de ban van o.a. Billy Holiday, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Thelonious Monk Rond mijn 18ste leerde ik dan eerder artiesten kennen als Meshell Ndegeocello, Erykah Badu, Jill Scott, Frank Ocean, Moacir Santos, Stevie Wonder. En dan ook meer Braziliaans Jazz zoals Jobim, Elis Regina, Joao Gilberto Ik had daar een heel diepe connectie mee en ben prompt beginnen studeren. Die akkoorden beginnen analyseren en zo. Ik begon ook steeds meer ritmes te programmeren. Ik kan niet drummen, maar maak wel ritmes via de computer. Dat is waar ik mee bezig was. En ja daarop aansluitende, wat is jazz of wordt gedefinieerd als jazz? Voor mij is het misschien ‘vrijheid’ om te maken en spelen wat je wilt. Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar iets dat me raakt en een zekere soul heeft. Dat is ook heel subjectief, daarom is het bij mij vooral een combinatie tussen interessante ritmes en harmonieën waar ik naar op zoek ben. Daarom spreekt muziek uit Marokko, Algerije of die Braziliaanse muziek me enorm aan. Dat ritme uit die landen. Het hangt er gewoon vanaf hoe hard het me raakt.
Wat me wel opvalt, de artiesten die je opnoemt zijn toch wel van een vroeger generatie; dat net die muzikanten en zo een jong meisje als jij zo aanspreken, verwondert me toch in bepaalde mate
Wat eind jaren ’70 tot begin jaren ’80 is uitgekomen triggert me enorm. Artiesten als George Duke, Stevie Wonder en dergelijke raken me gewoon en zijn een enorme inspiratie, het is gewoon zo.. er zijn ook dingen van vandaag die ik heel goed vind hoor. Zoals Esperanza Spalding bijvoorbeeld. Maar waarom ik terug grijp naar het verleden? De jaren 70 en 80 waren tijden van voorspoed en vernieuwing. Er werden risico’s genomen, ook in de muziekindustrie. Vandaag de dag gebeurt dat veel minder.
In 2014 bracht je een eerste EP uit ‘Truth’ , ik vermoed dat die veel deuren heeft geopend? Je stond in het voorprogramma van o.a. Luka Bloom, Gregory Porter, Meshell Ndegeocello…
Die EP was zeker een succesverhaal, inderdaad. Ik had dat gewoon naar mensen en zo gestuurd, en daar is opvallend goede respons op gekomen, een verklaring waarom heb ik niet echt maar ik heb toen zeer mooie concerten kunnen spelen en in zeer mooie zalen gestaan, die heeft dus zeker bepaalde deuren geopend ja.
Je nieuwste ‘Seventh Ascension’ balanceert, naar mijn mening, tussen het soulvolle met een jazzy groove, en toegankelijk poppy (waar in mijn ogen niets mis mee is); mee eens of is dat te ver gezocht?
Ik ben niet echt bezig met in hoeverre het toegankelijk is of niet eigenlijk. Er is op zich ook niets mis met commerciële muziek, je hebt daar ook slechtere dingen tussen, maar artiesten als George Duke tot Stevie Wonder hebben ook toegankelijke muziek gemaakt die voor een groot publiek te begrijpen is. Ik ben daar ook naar op zoek, kwalitatief hoogstaande muziek maken die ook toegankelijk is voor een ruim publiek. En ik denk dat dit op de laatste EP zeker zo is.
Er schuilt ook iets weemoedig en van levensvreugde achter je muziek? Er zit zelfs een verhaal achter? Of heb ik het mis
Nee, dat klopt. Twee nummers gaan over mijn tijd in Londen. Een song als ‘Give me a Break’ is een soort reflectie over wat wil ik opgeven om mijn doelen te bereiken? Hoever kunnen we daarin gaan? En in hoeverre bewaak je uw mentale welzijn terwijl je dat doet? Daar gaat dat nummer dus vooral over. Het was een reflectie op bepaalde gebeurtenissen, het was financieel bijvoorbeeld ook heel zwaar en zo. Twee andere nummers gaan over een relatie die niet zo goed is verlopen. Een reflectie daarop dus. Dat ik het niet meer neem hoe ik word behandeld binnen die relatie en zo. Ja er zit zeker een verhaal achter.
Het zijn zware onderwerpen, maar toch zit er veel vreugde achter, dat valt me op.
Sommige zeggen me dat ik zeer vreugdevol overkom. Bewust is dat zeker niet. Muziek is ook een soort troost of zo; Of een lichtpunt in die donkere tunnel. Zowel in mijn muziek, als dagelijks leven, kan ik soms wel somber of verdrietig zijn. In mijn muziek zoek ik dan een weg om terug dat licht te zien in het donker… waardoor ik weer verder kan in het leven.
Daardoor ben je ook een inspiratie voor andere mensen die zichzelf kunnen oplichten door je muziek. Dat vond ik ook aan die plaat. Al reacties gekregen in die richting?
Nee, dat is natuurlijk voor iedereen heel persoonlijk hoe je daarmee omgaat. Maar bewust zeker niet eigenlijk, en ook niet echt reacties gehad in die richting. Ik heb wel al een reactie gekregen van iemand die zei zich te herkennen in de tekst van ‘Give Me A Break’, dat wel. En dat is wel leuk om te horen, omdat het een eerlijk nummer is.
Tot daar de algemene bevindingen Wat zijn de algemene verwachtingen?
Ik hoop dat we vooral heel veel kunnen spelen, dat hangt af van de situatie wat mag en kan uiteraard. Ik hoop dat de EP terug een uitnodiging kan bieden om zoals met de vorige heel mooie concerten en zo te kunnen doen. worden mensen daardoor geïnspireerd, dan kan het, is dat niet zo , dan kan het ook. Ik hoop vooral dat ik na deze release een manier vind om muziek te blijven maken die me raakt, mede door deze EP. Het is niet allemaal evident, maar ik hoop dus vooral dat ik een manier kan vinden om dit gewoon te blijven doen. En ook het juiste publiek te bereiken met de muziek die ik maak.
Wie is dan ‘het juiste publiek’?
Ik denk wel dat het een specifieke groep is omdat het toch in een bepaald genre zit. Een publiek dat soul weet te appreciëren. Als ik de juiste mensen vind die me naar dat publiek kunnen leiden zou dat heel mooi zijn. Of de juiste personen die de specifieke markt kennen. Ik denk dat het iets te niche is voor een ruim publiek wat ik doe, Of toch in Belgie. In UK of zo is dat helemaal anders omdat daar meer kennis is van zwarte muziek , mijn inspiratie komt voornamelijk uit die zwarte muziek. Nederland lukt ook nog, maar voor Belgie ben ik blijkbaar iets te progressief of zo.
Zijn er dan geen plannen om eerste in het buitenland door te breken vooraleer je naar hier afzakt?
Ik heb al een concert in Londen op 22 oktober. Op 25 september een release concert in Brussel, Volta. En 15 oktober een concert in Gent.
Wat soul betreft in België, is er toch een markt in Brussel? Eerder dan Gent of zo
Dat klopt, dat merk ik wel als ik daar speel.
Iets anders. Net zoals iedereen heb je ook wel geconfronteerd geweest met deze pandemie , hoe heb je die ‘overleefd’? als muzikant en mens? Veel nieuwe composities?
De eerste lockdown viel mee, ik werkte voor SABAM van thuis uit. Ik heb, doordat ik veel tijd had, veel nummers kunnen maken in die periode van de eerste lockdown. Tijdens de zomer ging het beter, en dan werd het winter en dan heb ik het toch wel even moeilijk gehad. Als er niets gebeurt, heb je uiteindelijk ook niets meer te vertellen. Ik had geen input meer, en dus niets meer te vertellen, en dat viel toch wel zwaar uiteindelijk.
In die tijden van corona , heb je ook streamings gedaan? Wat is je mening over deze oplossing? Hoe groot is de honger om terug live op te treden?
Ik heb wel enkele streamings gedaan, maar ondertussen ook al wat kunnen optreden en zo. Het eerste echte optreden was dan ook een zeer fijne ervaring, om terug contact te kunnen hebben met mensen zelf. Ik kijk vooral uit naar die andere concerten, en dat er wat volk op afkomt ja… de honger om echt live op te treden is dus zeer groot.
Zijn er plannen in het water gevallen (of net ontstaan) daardoor?
Ik zat in Londen, en ben in 2019 – net voor de corona begon – terug gekomen. Toen had ik nog niet echt plannen. Daardoor is het niet zo dat er een concertreeks in het water is gevallen bijvoorbeeld. Ik heb er dus niet echt grote dingen door gemist of zo.
Ik veronderstel dat de focus nu ligt op de nieuwe plaat live voorstellen, maar wat zijn los daarvan de verdere plannen?
Nee, die drie concerten. En de focus op het voorstellen van die EP, dat is het voorlopig.
Los daarvan. Zijn er nog eventuele andere projecten waar je mee bezig bent?
Ik heb een EP gemaakt voor Vice City. Dat is een label , dat is meer een soort club muziek. Ik ga er drie nrs op uitbrengen. Ik moet nu dus ook leren DJ-en.
Ik pik even in op ‘andere projecten’, ik vind de muziek die je brengt ook vaak visueel, is er interesse om daar iets mee te doen voor film of TV Series of zo?
Zeker interesse daarin, ook al heb ik dat niet bewust opgezocht. Maar moest iemand me contacteren in die richting zie ik dat zeker zitten om daar iets rond te doen. Ik maak gewoon super graag muziek, als ik dus zo een uitnodiging krijg in die richting? Zeker.
Ik stelde de vraag omdat je plaat zeer visueel en filmisch is ook, ben je daar mee eens of zie ik dat verkeerd?
Dat het beelden oproept is uiteraard leuk om te horen. Bewust die richting uitgaan doe ik niet, maar fijn om te horen ja. Ik vind het zeer moeilijk om daar objectief naar te kijken eigenlijk. Ik heb die gewoon zeer instinctief gemaakt en dat zo goed mogelijk proberen doen. Ik heb daarbij dus niet echt een plan uitgewerkt hoe dat er moet uitzien of zo. In visueel opzicht.
Wat zijn je ambities? Is er iets een doelstelling die je voor ogen hebt?
Er is wel een punt waar ik me afvraag wat ik specifiek ga doen? Ik wil eigenlijk terug gaan naar Londen en UK, ik ben er niet meer geweest tijdens corona en wil daar zeker naar terug. Voor de rest? Ik heb nu die Club muziek geproducet , misschien dat ik in die richting nog wat meer ga producen? Voorlopig is het dus twijfelen tussen meer club muziek gaan maken, of terug naar Londen verhuizen.. Mede doordat ik in mijn genre niet zo goed in België aan de bak kan komen, of moeilijker.
Eventuele ambities voor de Amerikaanse markt? Daar is soul toch wat meer geapprecieerd
Amerika is natuurlijk de markt daarvoor, ik ken echter Londen al goed en daar zijn voldoende mogelijkheden om verder door te breken. Als ik in UK, Nederland, Frankrijk en België mijn carrière kan uitbouwen ben ik al heel blij, Amerika hoeft niet per se.
Erkenning in eigen land is dan weer wel een ambitie?
Ik zou graag een grote hit scoren. Dan ben ik financieel binnen en hoef ik me geen zorgen meer te maken over geld. In België zou super zijn!
Het vaarwater in België is ook enorm groot uiteraard. Er zijn ook veel releases. Je bent er specifiek niet mee bezig, maar hoe hoog ligt de lat voor jou?
Ik ben zeker ambitieus, ik wil leven van mijn muziek. Dat is voor mij zeker belangrijk. Muziek schrijven voor anderen, zelf optreden, gewoon dat ik er kan van leven.. Dat is zeker mijn grote doel en ambities. Ik geloof zeker in mijn capaciteiten. Als ik kijk naar mijn idolen hoe zij dat hebben gedaan? Moet dat ook bij mij lukken.
Je verdient het zeker en vast , alleen al op basis van die EP en zo. Hopelijk tot binnenkort op één of ander podium
Leffingeleuren 2021 - vrijdag 10 september 2021 - Exotisch dansfeest
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-10
Tijs Delacroix
Het nieuwe-oude normaal is nagenoeg (terug) in het land, dat bewijzen de talrijke evenementen die met het CS-ticket plaatsvonden afgelopen weekend. Opeengepakt publiek, geen onverstaanbare drankbestellingen door de mondmaskers die in de weg zitten,... Zo ook op Leffingeleuren. De organisatie haalde voor deze editie het recept van vorig jaar nog eens boven, wat betekent: een klassieke festivaltent, meerdere weekends op rij vullen met muzikaal, thematische dagen.
Zo waren we vrijdag te gast op de Oosters/wereldmuziek-geïnspireerde dag.
De eerste act waar we paraat stonden aan het podium was het Duits-Turkse DERYA YILDIRIM & GRUP ŞIMŞEK. Deze act begon nogal zacht aan hun set, gecombineerd met de psychedelische sound creëerde dat haast een feeëriek geheel. In slaap vielen we allesbehalve, want ondanks de zachte vibe, werd er een fijne, ritmische dynamiek onder de set gesponnen. De multi-instrumentalisten combineerden ondere andere drum en synths met bijvoorbeeld dwarsfluit en elektrische gitaar, een speciale combinatie die erg aansloeg. Zeker wanneer ze het tempo verhoogden en de feeërieke sfeer plek maakte voor het eerste dansfeestje van de avond, waarbij Derya haast evolueerde in een Christine & The Queens-achtige frontvrouw qua overtuigingskracht.
De subtiliteit en de erg straffe opbouw waarmee ze dat deden, bewijst de totale controle die de act over hun set had. Sterk over de ganse lijn.
Derya Yilldrim en haar act wisten de clichés rond muziek met traditionele invloeden omver te blazen en presenteerden zich als een sterke live-act, tout court.
Hierna werden aan de rand van het podium, haast neus-tegen-neus met het publiek, de instrumenten van Dijf Sanders en zijn matties; De Craene (sax) en Segers (drums) geïnstalleerd. De afstand tussen Sanders’ act en het publiek werd zo tot een minimum herleid. De act liet er geen gras over groeien en ging verschroeiend van start. Al ontstond er geen dj-stampfeestje, maar werd er een broeierige tempel gebouwd waarin elk van de leden een significant aandeel in het creatieproces had. Segers’ drums zorgden een dreunende dynamiek, terwijl De Craene met zijn sax en klarinet die pure, exotische sfeer wist neer te zetten. Het is haast symbolisch te noemen dat de man (Dijf zelf) die deze beide delen, perfect aanvult en verbindt met elektronica, centraal zit tussen de andere twee.
Het drietal de Power Rangers of de K3 van de exotische dansbaarheid noemen, is misschien een brug te ver, maar het geheel was bij Dijf Sanders in ieder geval véél meer dan de som van de delen.
Even, ongeveer midden in de set, liet de act het tempo wat terugvallen en verdween de dynamiek hierdoor uit de set. Iets wat ze naar het einde toe méér dan goedmaakte en de keet weer aanflakkerde als een zomerse bosbrand.
De headliner van de avond, was het Turks-Nederlandse Altin Gün. Met een grammynominatie en miljoenen streams op de teller, waren de verwachtingen voordien hoog gespannen. Doorheen hun set verdwaalden we wat in een psychedelische roes. Veel van de instrumentale power ging verloren aan de hoeveelheid aan elektronica waarmee de nummers werden doorspekt. Zo ontstond er wel een broeierige sfeer, maar tot een kolkend hoogtepunt kwam de set niet. Er ontstond weliswaar een vorm van plakkerig, muzikaal exotisch klimaat die wel aanzette tot bewegen, maar waarbij er van extase geen sprake was. Hoogtepunt is in de set was de afsluiter “Süpürgesi Yoncadan”, tevens een van de meest catchy hits van de act, waardoor we ook zonder verrassingen achterbleven.
We sloten de avond af door even bij Susobrino te blijven plakken, Vanobbergen leerden we enkele jaren geleden al kennen op Theater Aan Zee. Toen dompelde hij Café Crayon onder in een microkosmos van experimentele exotica, iets wat ons tot op de dag van vandaag is bijgebleven. Van zijn passage in Leffinge, zullen we helaas weinig onthouden. Aan het experimenteren slaan, als afsluiter, na dansbare acts, bleek niet de meest verstandige keuze. De zeldzame opflakkeringen die er te bemerken vielen in zijn set, waarbij hij dan toch enkele van de nog aanwezige poppen aan het dansen kreeg, snoerde hij af door deze te laten overgaan in knullig gebriel tussen gitaar en laptop in. In de wandelgangen hoorden we dat Susobrino ook wel eens sets neerzet waarbij hij pompende beats doorheen het publiek jaagt, een keuze die hij hier beter ook had gemaakt.
We kunnen spreken van een meer dan degelijke openingsdag van Leffingeleuren 2021. Mede door de meer dan aangename sfeer en vooral een uitblinkende Derya Yildirim en Dijf Sanders.
Pics homepag: Altin Gun
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Les Nuits Botanique 2021 - Jozef Van Wissem + Fleur De Feu - Een avond in een occult sfeertje
Les Nuits Botanique 2021
Rotonde (Botanique)
Brussel
2021-09-09
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique is al jaren de ultieme ontdekkingsreis voor de fijnproever die graag buiten de comfortzone naar de toekomst kijkt van de populaire en alternatieve muziek. Na de scan van de COVID safe pas, wat op zich een routine wordt als je o.m. concerten bezoekt, voelde het wel een beetje onwennig aan, want we kwamen in een heel andere omgeving terecht dat we het laatste anderhalf jaar gewoon zijn. Je werd namelijk door een soort ‘spacy gang’ geleid naar de Rotonde , en verder kwam je in de Orangerie terecht. En buiten stond de derde locatie Scéne Parc.
Wij zakten af naar Rotonde voor een avond occult sfeertje van Jozef Van Wissem en Fleur De Feu.
We citeren even de info van Les Nuits Botanique: ‘Dominique Van Cappellen-Waldock is de frontvrouw van Baby Fire en mede-oprichtster van managementbureau Une Fois, waarmee ze vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Met Fleur De Feu wil ze met een soort ceremonie alsnog de mensen eren die in het begin van de coronapandemie gestorven zijn en waarvoor geen publieke begrafenissen hebben kunnen plaatsvinden. Het wordt een symbolisch, spiritueel en sjamanistisch optreden.’
En dat laatste is het ook geworden, een soort intieme ceremonie waarbij Fleur De Feu (****) je door haar fluwelen stem, meeneemt naar verre oorden. Haar muzikanten spelen aangrijpende mooie klanken, die je een krop in de keel bezorgen. Vooraan het podium brandt een kaars, meer symbolisch dan dit kan het haast niet worden.
Doorheen de set hangt een sacrale sfeer , die je enkel tegen komt bij een ceremonie in de kerk. Op het einde van de set mogen aanwezigen op een blaadje een naam schrijven, die symbolisch wordt verbrand , als een eindpunt of ter nagedachtenis aan een dierbaar iemand. Velen komen naar voor, en doen aan deze ceremonie mee.
Fleur De Feu bezorgt ons op deze wijze een pakkend optreden, waar de medemens wordt geëerd. Gedurende de set blijven de drie muzikanten en zangeres statisch, maar door de manier waarop ze hun songs vocaal en instrumentaal brengen, eer je de overledenen en kom je in een sfeertje van nimfen in het sprookjesbos die dat ook deden om de natuur te eren. Fleur De Feu eert de mens op de meest intieme wijze, intens mooi.
Helemaal alleen bewandelt ook luit virtuoos Jozef Van Wissem (****) diezelfde uiterst intens mooie weg op intieme wijze. Jozef Van Wissem is een man van weinig woorden, maar laat zijn betoverende muziek voor zich spreken. Jozef Van Wissem heeft het instrument de Luit in de 21ste eeuw geloodst, door het instrument op te waarderen. Hij profileert zich vocaal tot een verhalenverteller, net als de volleerde troubadours in de middeleeuwen, op een zodanig intense, sprookjesachtige wijze waardoor je in diepe gedachte verzinkt.
Het beeld is soms huiveringwekkend, je voelt de koude rillingen van de duisternis en harde realiteit over jou. Achter dat masker schuilt de kracht van die troubadour. En dat is nu net de verdienste van deze man die zijn verhaal zo pakkend kan vertellen, dat je als luisteraar er compleet stil van wordt.
Het daverende applaus op het einde van de set bevestigt dat iedereen stevig onder de indruk was van die intieme, ingetogen , verwoestend pakkende set . Hij zorgt voor barsten in je tere ziel.
Na de regulaire set kwam hij nog voor één nummer terug, zonder al te veel woorden. Een bevestiging van een avond in een occult sfeertje …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/jozef-van-wissem-09-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)
Someone - Ook als er iets mis gaat, wil ik het positieve inzien. Ik vind het niet alleen belangrijk, maar het is ook iets dat er bij mij gewoon inzit
Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze ‘Orbit II’ uit, een plaat die de twee vorige EP’s combineerde met vier nieuwe tracks uit, maar de lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk ‘non-stop nieuwe muziek ging schrijven’.
Zodoende kwam ‘Shapeshifter’ tot stand, release op 10 september 2021.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Tessa over die schijf, surplus hoe ze ermee is omgegaan in deze coronatijden, en de verdere toekomstplannen.
‘Orbit II’ was je debuut onder de naam ‘Someone’ maar je bent al een tijdje met muziek bezig. Hoe is alles begonnen? En wie of wat waren je inspiratiebronnen?
Ik ben heel jong begonnen met muziek maken. Ik ben rond mijn 16e of 17e vertrokken naar Engeland om muziek te studeren. Een school die zich toespitst op een heel breed kader van muziekstijlen over wereldmuziek, je leerde er alles over productie en muziektheorie. Een heel inspirerende opleiding ,omdat het niet enkel gaat over verschillende stijlen, maar ook over verschillende functies die muziek kan hebben. Ik heb ook kunnen werken in een luxe studio die ontworpen is door George Martin van The Beatles. Op dat moment was ik me heel erg bewust: in zo een studio ga ik nooit meer mogen werken! Zo indrukwekkend was die ervaring. Ik heb er heel veel opgenomen, ook omdat ik dacht: “Ik moet hier voluit van gebruik maken en genieten.”
Toen ik terug kwam in Nederland ben ik begonnen aan een eigen plaat. Ondertussen ben ik ook begonnen als componist media, voor radio en TV. Daar is alles eigenlijk begonnen, want toen kwam er een plaat onder mijn eigen naam uit die heel goed werd ontvangen. Dat was heel leuk, die erkenning en overal mogen spelen of op de radio komen in die periode, maar ook ergens lastig. Het ging allemaal razend snel. En net als België is Nederland ook een kleine wereld. Op het moment dat je iets uitbrengt en je koppelt je aan een bepaalde stijl, dan is het in Nederland moeilijk om daar weer los van te komen. Creatief werd ik daar wat afgestompt, en ook verdrietig van. Ik voelde me daar niet echt gelukkig bij. Ik voelde me niet meer creatief en kon niet meer de dingen maken die ik wilde maken, daarom heb ik me even teruggetrokken en de focus gelegd op media componist voor een periode. Ik bleef wel ijveren om nieuwe dingen te maken, maar niet meer onder mijn eigen naam. Ik had meer en meer het gevoel dat ik daar afstand moest van nemen. Daarom ben ik vanuit dat project ‘Someone’ gestart. Ik wilde gewoon van nul verwachtingen terug starten en afstand nemen van de naam ‘Tessa Rose Jackson’ daarom heb ik resoluut een andere weg gekozen en ook dus een nieuwe naam. Daardoor is de creatieve kraan voor mijn volledig open gedraaid, door deze resolute stap te zetten, en een bladzijde om te draaien.
Ik las in een interview dat ‘Orbit II’ eigenlijk een soort , ik citeer, ‘multidisciplinair kunstproject’ is?
Ik ben ook visueel kunstenaar. En dat is ook een onderdeel van mijn creativiteit, ik zie beelden als ik muziek schrijf of hoor. Ik wilde met Orbit II dus duidelijk klank en beeld met elkaar combineren. Wat ik heb gemaakt zijn interactieve kunstwerkjes die je met je smartphone moet scannen Als je de plaat bestelde kreeg je daar vijf artworks bij en dan kon je met die beelden spelen, en ging de muziek ook spelen waardoor alles – beeld en klank – mooi in elkaar vloeit. Waardoor je ook een visuele totaalbeleving krijgt van de muziek op die plaat.
In datzelfde interview las ik dat er een adoratie is voor de ruimte en het heelal? Klopt dat en waar komt die adoratie vandaan?
Het heelal is een heel ver gegeven. Als we ‘s nachts naar boven kijken zien we een sterrenhemel – het heelal, en dat is heel verbindend. Maar ook heel onbereikbaar. Dat vind ik zo opmerkelijk en dat spreekt me enorm aan. Want je ziet alleen een heel klein deeltje, bij mij gaat er dan een deurtje open dat mijn fantasie enorm prikkelt. Zeer fascinerend.
Dit interview gaat eigenlijk over de nieuwe plaat. Ik heb het nieuwe kunstwerkje ‘Shapeshifter’ enkele luisterbeurten gegeven. Mij valt het sprookjesachtige op, ook de breekbare stem die eigenlijk veel kracht uitstraalt. Iets dat je doorgaans terug vindt bij oudere helden als Joni Mitchell, voor een jong meisje van 28 een hele prestatie, ik was onder de indruk. Proficiat!
Mag ik stellen dat je – positief bedoeld – een ‘oude ziel in een jong lichaam bent’?
Nee, ik heb me altijd ouder gevoeld dan ik werkelijk ben, ik ben net 29 geworden. Meer nog, ik ben heel lang deze leeftijd geschat geweest ook toen ik 18 was, en nu pas ben ik op die leeftijd aangekomen. En dat klopte trouwens ook allemaal, want ik voelde me ook die leeftijd en nu ben ik die leeftijd, dat is wel opmerkelijk. Ik denk altijd zeer verbaal, ik analyseer alles hoe ik me voel, wat zegt het over mij, zou iemand anders zich zo kunnen voelen? Dat zijn vragen die me bezig houden. Ik ben dus heel analytisch , en ik denk dat dit dus wel iets is dat terugkomt in mijn teksten. Dat is dan wel heel bewust, want het is interessant om mensen analytisch te bekijken, omdat je daar emotioneel ook iets kunt aan hebben.
De cover “Blowin In the wind” is voor mij een beetje een song ‘don’t touch’ maar je vindt die song opnieuw uit. Is er een adoratie voor Bob Dylan of wat is het verhaal achter die song?
Zeker. Ik had vroeger als kind slaapproblemen, ik kon niet slapen als het te stil was. Dan dacht ik dat ik helemaal alleen op de wereld was en iedereen me had verlaten. Dan luisterde ik verhalen van Harry Potter, of muziek luisteren en heel specifiek dus Bob Dylan. Wellicht omdat hij wat praterig zingt of zo, dat sprak me wel aan. Dit lied “Blowin in the wind” is altijd mijn favoriete song geweest van Bob Dylan. Als ik luister naar die tekst en besef dat het een protest song is uit de jaren ’60 (1963), maar het is nog steeds helemaal van toepassing, dat is toch opmerkelijk. Ik had iets van, hoe kan dat nu? Dat het nu nog steeds relevant is na al die jaren…
“I’m Not Leaving” is je favoriete song op de nieuwe plaat? Eerlijk gaf deze song – maar dat doen alle songs eigenlijk – me het gevoel alsof iemand me in alle eenzaamheid een plaats biedt om tot gemoedsrust te komen en even terug te kunnen ademen.
“I’m Not leaving” is inderdaad mijn lievelingssong op de plaat, omdat het heel persoonlijk is. Ik merkte in deze coronaperiode bij heel veel vrienden die in de muziekwereld zaten dat er een soort weemoed tot uitzichtloosheid optrad. Ik vond het heel erg om zulke dingen te zien gebeuren, vooral omdat ik daar zelf machteloos tegenover stond. Het enige wat ik kon doen was erheen gaan en ze vasthouden. Er voor hen zijn, dat is wat ik wilde vertellen met die song. Het gaat over iemand die in de put zit en iemand die zegt ‘hey , keer niet verder terug en blijf hier, en dan blijf ik ook hier en trekken we ons er samen doorheen’.
Onvermijdelijk kom ik bij elk interview bij het onderwerp ‘corona’ en ‘lockdown’ terecht. Hoe heb je deze tijden doorstaan als mens, koppel en muzikant?
Door zeer positief te proberen blijven. We zijn beide zeer actieve mensen en positieve mensen staan ook sterk in het leven, dat helpt. We proberen elkaar voortdurend aan te vullen daarin. En te stimuleren; we zijn ook beide van het principe om niet bij de pakken te blijven zitten, die plaat is letterlijk gemaakt tijdens de lockdown. Toen er tussen tien en half vijf in de nacht een avondklok was, hebben we echt in een externe studio gewoon ons ding kunnen doen. We gingen gewoon koken, eten en om negen uur , op de fiets naar de studio en daar muziek opnemen en om half vijf gingen we gewoon naar huis. En dat hebben we gedurende die volledige periode gewoon gedaan. Je komt in een soort raar ritme terecht en ziet niemand anders. We waren alleen maar bezig met die plaat.
Zijn jullie er door het intensief samenwerken ook als koppel sterker uitgekomen?
Zeker en vast, als ik naderhand die teksten lees en zo stel ik vast dat naast het uiteraard te delen met anderen, ook een plaat te hebben gemaakt voor mezelf. Een heel persoonlijke weergave van wat toen aan het gebeuren was, dat is zeer confronterend achteraf bekeken. Als ik straks zestig ben kan ik hierop terugkijken en zeggen “Oh ja, toen was ik 29 en voelde me zo”... en dat heb ik naar mijn gevoel zeer goed vastgelegd.
Het is dus een heel persoonlijke plaat geworden, ben je niet bang door die houding, dat je je hierdoor naakt opstelt?
Dat is nu eenmaal de enige manier waarop ik het echt kan doen, door me volledig open te stellen. Dat is een risico. Als ik op het podium sta en zing die bepaalde persoonlijke dingen, dan denk ik achteraf: Moest ik dit gewoon vertellen, dat had ik nooit gedurfd, maar door erover te zingen valt er een last van mij af waardoor dat dus wel lukt. En dat is trouwens een van de mooiste krachten van muziek. Het is ook op zich goed dat we het steeds meer kunnen en durven hebben over de mentale problemen die we hebben. Zeker in deze coronacrisis, omdat er zoveel in je hoofd aan de hand is. Daarom is het goed om gewoon eens alle remmen los te laten en je compleet bloot te geven, in mijn geval dus erover te zingen. En dat heb ik ook op deze plaat gedaan, als andere mensen zich daarin herkennen en daar een houvast aan hebben, is het voor mij gelukt.
Wat ik ook opmerkelijk vind, dat dromerige keert over de hele lijn terug, maar in de biografie lees ik ook dat je kiest om ‘positief en speels’ te blijven. De plaat straalt zoveel weemoed én positieve energie uit. Werd voor die aanpak bewust gekozen en waarom?
Zo zit ik gewoon 100% in elkaar. Ook als er iets mis gaat, het positieve toch inzien. Ik vind het niet alleen belangrijk, maar het is ook iets dat er bij mij gewoon inzit. Ik heb eigenlijk altijd een vrolijk accentje nodig, een houvast om iets van die positiviteit naar boven te brengen. Dat gaat er bij mij dus gewoon automatisch in. Ik zie de wereld en wat er mis gaat, maar probeer er steeds dus dat positieve uit te halen. Mensen die hun best doen om er iets aan te doen of mooie dingen te maken.
In sommige interviews komt naar boven dat we beter zouden proberen het nieuwe normaal te omarmen, dan krampachtig te willen teruggrijpen naar het oude, mee eens?
In sommige opzichten kan ik wel begrijpen dat mensen terug naar het oude normaal willen. In andere weer niet. Maar langs de andere kant, dingen zoals massaal de wereld overvliegen, ik ben een grote tegenstander van die industrie. Ik geloof dan ook dat we met een nieuw bewuste manier omgaan met onze planeet, we willen alleen maar meer en meer en meer en zijn ook vaak egoïstisch bezig met alleen onszelf. En ook het gevoel dat je dat zou verdienen of zo, hoezo? Daar moet dus zeker een verandering in komen. Of het massaal consumeren van vlees. Dat zijn dingen die gerust mogen veranderen naar mijn mening.
Wat zijn de verdere plannen, ga je ook op tournee met deze plaat?
Hopelijk wel. Als het goed is, kan ik dat binnenkort bevestigen. Ik ga naar UK in november, en dan is het de bedoeling dat we naar het noorden afzakken naar Glasgow en later Frankrijk, maar ook België staat op die lijst!
Wat zijn je grote ambities; heb je een soort doelstelling voor ogen als artieste/muzikant?
Jazeker, ambities zijn tegenwoordig wel heel moeilijk, omdat de hele wereld gewoon aan het veranderen is. Ik wil heel graag de wereld rond touren, op een bewuste manier zodat het niet haaks staat op mijn mening over vliegen. J En een andere ambitie is als artiest een soundtrack te mogen maken voor een grote film, dat wil ik ook wel echt graag doen.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop , als je naar België komt je live te kunnen zien optreden. Veel succes met uw release.
Op 12.11.21 in de Botanique, Brussel o.m.
Nederlands 
Français 
