logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

The Wolf Banes ...
Gavin Friday - ...

Lizzy (Lise Reyners)

In Love With Her -single-

Geschreven door

Lise Reyners (ook van Feliz) bracht als Lizzy al een reeks puike singles uit. Haar nieuwste single, “In Love With Her”, is opnieuw een schot in de roos: muzikaal een beetje minimaal aangekleed, licht soulvol en jazzy, met vooral haar bijna smachtende, betoverende stem en dus de persoonlijke lyrics heel centraal. Ergens tussen Lana Del Rey en Billie Eilish in. De productie was opnieuw in handen van broer Simon Reyners (Pelikaan, Mirranda, Wavemaker en Lønus) en die heeft heel goede keuzes gemaakt.

Deze “I’m In Love With Her” zou perfect passen in elke late night-radioshow.

https://www.youtube.com/channel/UCewyZOiajBjOqA6qlW3WICA/featured?view_as=subscriber

Kloot Per W.

Nuits Blanches EP

Geschreven door

Een 10” vinyl is dat nu een single of toch meer dan dat? Met drie nummers noemen wij ‘Nuits Blanches’ van Kloot Per W Group graag een EP.
Titeltrack “Nuits Blanches” is een trage blues-wals, in het Frans zoals elke track op deze EP. Het lijkt of Gainsbourg, Helno en Arno hier samenkomen in het muzikale brein van deze Belgische muzikale legende. De geilheid van de eerste, het gaat over het ophalen van leuke herinneringen tijdens een slapeloze nacht, en het alleen maar aanvullende je m’en foutisme van de twee anderen. Ergens halfweg en naar het einde nog eens zit er een heel gelikte blues-lick in deze track die hem zo naar het hier en nu haalt. Het is catchy, een klein beetje kinky en meeslepend. Zoals Per W in zijn schilderijen een voorliefde toont voor de vrouwelijke rondingen, zo horen we hem ook graag zonder veel omwegen de liefde bezingen.
Met “Je T’ai Toujours Aimé“ zitten we meer in de muzikaal-experimentelere break-up-blues, met opnieuw een heel cleane lick van een bluesgitaar als kort tegengewicht voor soms huiveringwekkende synths. Ook op “Tout Abandonné” lijkt de liefde voorbij en krijgen we een declamerende, soms zelfs fulminerende Per W op een bedje van zeemzoete violen. Geen voor de hand liggende keuzes van de artiest, band en producers (Pascal Deweze en Mauro Pawlowski), maar ze werken.
De schijnbare eenvoud van deze drie tracks maskeert een gelaagdheid in muziek en tekst die je nog maar zelden hoort.

Nuits Blanches EP
Kloot Per W Group
Jezus Factory Records
 

Jef Mercelis

Fortune -single-

Geschreven door

“The fire is still there” zingt Jef Mercelis op zijn comebacksingle “Fortune”, en hoewel dat vuur -voor de fans - wel heel lang op een waakvlammetje heeft gestaan, mogen we hopen dat het vuur deze keer allesvernietigend over ons land trekt.
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo’s Rock Rally, samen met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het  debuutalbum ‘The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk’ uit. Het album en ook live-optredens op onder meer Marktrock bereiken een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek. Hij begon zich vervolgens vanaf dan ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album ‘Western Union’ volgde in 2005.
Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van o.m. Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty en speelde bij Rudy Trouvé’s I H8 Camera.
Zestien jaar na zijn laatste album is er straks het nieuwe album ‘White Flemish Trash’, dat wordt aangekondigd als een weerbarstige, intense, eerlijke en bloedmooie plaat. Mercelis is terug als trio met drummer PaTricky Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn) en gitarist Teuk Henri (Sharko, Rawfrücht, I H8 Camera). De mix was in handen van Nicolas Rombouts (van o.m. Matt Watts) en die Matt Watts neemt op single “Fortune” de backing vocals voor zijn rekening.
Mercelis voelt zich heel goed in die Watts-setting en maakt het verschil met vocalen die in perfectie Dirk Blanchart naar de kroon steken.
Deze single doet ons vol verwachting uitkijken naar het album dat in mei in de rekken ligt.

AKI

AKI - Mijn grote verwachting? Dat we steeds meer mensen kunnen raken met dit project

Geschreven door

AKI - Mijn grote verwachting? Dat we steeds meer mensen kunnen raken met dit project

Als introductie van het project AKI citeren we even de informatie uit het nieuwsbericht dat we ontvingen: ‘’ Aki is een nieuw jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam ‘Aki’ schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en brengt ze deze naar buiten met verschillende bezettingen. Voor de nieuwste EP Niobe werkte Anke haar muziek uit samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).Ze speelden in deze bezetting ook op Jazz Middelheim in september 2020. Aan de basis van hun muziek staan ongecompliceerde, sobere melodieën waarvan de grenzen worden verlegd tijdens de improvisatie. Samen creëren ze een unieke sound die je laat meevoeren op een stroom van warmte en melancholie. Aki brengt beeldende jazz die je ongelooflijk nostalgisch kan maken en niet zomaar onberoerd laat. Ze laten een midden tussen filmische landschappen, jazz en minimalisme.’
We hadden hierover een fijn gesprek met Anke Verslype. En uiteraard over verleden, heden en toekomst en het onderwerp van het jaar deze coronatijden; ook de definitie van jazz kwam ook aan bod.

Waar staat AKI voor? Stel jullie zelf eens voor?
AKI is een soort collectief van muzikanten, die door hun inbreng aansluiten bij het concept dat ik voor ogen heb. Daardoor verander ik ook bewust soms van bepaald instrument of line up bezetten, omdat het gewoon fijn is om te weten wat we daar allemaal kunnen mee  doen of welke richting ik eventueel kan inslaan daarmee. Of ook wie kan ik daar allemaal mee betrekken, is een interessant gegeven. Het is dus gewoon een soort project dat we hebben opgestart, dat enorm  veel richtingen kan uitgaan. 

De vraag is dus, ook naar de toekomst toe, kijken wat je met het project kunt doen en wat de mogelijkheden zijn, als ik het goed begrijp?
Het is uiteraard wel de bedoeling dat het herkenbaar blijft als AKI. Alleen dat ik onderling experimenteer wat kunnen we er mee doen, wat kunnen we er extra aan toevoegen, en dat het ergens toch hetzelfde blijft. Dat is dus de onderliggende bedoeling van dit project.

De EP doet een deugddoende innerlijke rust over mij neerdalen, zonder te ‘moeilijk’ te gaan klinken, sober en eenvoudig. Maar ook intens mooi. Je mening
Dat is een fijn compliment om te horen. Dat is ook altijd de bedoeling geweest, als ik muziek schrijf is nooit de bedoeling geweest om moeilijk te gaan klinken, het mag gerust toegankelijk zijn. Hoe meer herkenbaar het kan klinken, hoe gemakkelijker voor de luisteraar om de muziek in zich op te nemen. Het mag ook niet te klef gaan klinken uiteraard. Mede door die improvisatie moet er ook heel wat muzikaliteit inzitten. Die dunne lijn bewandelen tussen herkenbaar en experimentele muziek dus. 

Ik heb ook gelezen: ‘’
. Niobe is de naam van een vrouw uit de Griekse Mythologie die in een steen veranderde nadat ze de goden tartte. De muziek op deze EP wil hier ook een verhaal vertellen.’’ Kun je eens wat meer toelichten?
Als de mensen naar de muziek luisteren is het de bedoeling dat de mensen zich daar iets kunnen bij voorstellen, ik wil de muziek zeer fantasieprikkelend maken. Ik vind het leuk als het bij mensen op dat vlak iets teweeg kan brengen, en dat probeer ik dus zeker toe te voegen aan de muziek als ik met iets bezig ben binnen dit project. Niet iedereen hoeft een verhaal te horen, maar het zou fijn zijn als het bepaalde beelden zou kunnen opwekken bij mensen als ze naar deze plaat luisteren. Op dat vlak ben ik dus wat gaan opzoeken op de pc en kwam bij dat verhaal terecht van Niobe, wat een heel interessant gegeven was om iets rond te bouwen.

Wat ik ook zo mooi  vind , de nummers sluiten op elkaar aan, het lijkt wel alsof je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, maar ondanks die rustige omgeving worden we niet in slaap gewiegd. Je mening
We hebben dat met de muzikanten ook uitgewerkt dat die nummers echt bij elkaar horen eigenlijk, dat was de bedoeling, om een verhaal te vertellen in verschillende hoofstukken. Dus ja het klopt dat de songs perfect op elkaar aansluiten, daar is bewust voor gekozen. 

De EP kwam uit in lockdown, deze tijden waarin iedereen het moeilijk heeft waren dus eerder inspirerend? Of is dat wat kort door de bocht?
Voor mij wel eigenlijk, Vorig jaar studeerde ik nog en ondertussen werkte ik ook deeltijds en speelde daarnaast in allerlei projecten.   Door het feit dat plots alles stopt, dus met die lockdown, had ik plots enorm veel tijd om aan mijn eigen ding te werken. Dat heeft het realisatie proces wel bespoedigd moet ik toegeven. Dus ja op dat vlak, heeft deze periode dus net door tot een soort rust te komen, voor veel inspiratie gezorgd die er anders door het gejaagde bestaan minder snel zou zijn gekomen. 

De inbreng van mondharmonica op de vorige EP ,  is een instrument dat gerust nog meer op de voorgrond had mogen treden , ook op deze EP, naar mijn mening. Het ,is wel uniek binnen het mooie concept ? Waarom nu niet?
Ruben Van Cauwenberghe is een klasgenoot, en top muzikant. De mondharmonica paste perfect bij de vorige EP. Maar bij deze wilde ik toch een andere sound creëren. Die mondharmonica is een specifieke sound waar ik zeker van hou. Ik wil echter steeds iets anders doen, als ik die mondharmonica er aan toevoeg is het weer een beetje hetzelfde, en dat is de bedoeling niet. Wat ook niet wil zeggen dat we Ruben zijn diensten in de toekomst niet weer zouden gebruiken, als het past bij het idee dat ik dan heb of zo. Ruben is een fantastische kerel en ik hoop zeker met hem nog samen te kunnen werken naar de toekomst toe. Het enige jammere is dat we door de lockdown niet hebben kunnen optreden met de vorige EP en die mondharmonica ook niet live kunnen brengen, we hopen dat met deze EP wel te kunnen doen. Maar wie , weet, ooit komt die mondharmonica dus wel terug. 

De vraag is eigenlijk al een beetje beantwoord. Hoe zijn jullie op dat toch wel unieke idee binnen jazz gekomen?
Dat is gekomen toen we veel samen speelden en ik  op dat idee kwam om dat gewoon te doen eigenlijk. Dat was ook niet per se ‘het moet mondharmonica zijn. Het is eerder toevallig gegroeid. Ik ben eigenlijk steeds op zoek naar muzikanten die collectief bij elkaar passen, om een bepaalde sound te creëren. En bij die vorige EP paste dat dus perfect. 

Het samenspel is ook wondermooi, te horen op ‘Lang geleden’ waar de instrumenten elkaar magisch aanvullen. Waar hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk? Je mening
De meeste ken ik gewoon van op het conservatorium. Marjolein zat bijvoorbeeld in de klassieke richting. Ruben en Willem zaten één of twee jaar voor mij. Ik ga gewoon bewust op zoek naar mensen waarvan ik weet, als we gaan samen zitten , gebeurt er daadwerkelijk iets. Dat is voor mij heel belangrijk. Ik denk daarom bewust ook lang na over de mensen die ik ga vragen, omdat ik op zoek ben naar muzikanten die niet zomaar top muzikanten zijn maar binnen wat ik voor ogen heb , eens samengebracht, inderdaad een magie kunnen doen ontstaan zoals je zegt.

De mooie, en sobere hoes sluit perfect aan op de filmische muziek die me doet denken aan weidse landschappen in de natuur of zoiets. Uw zus heeft die hoes gemaakt? Vertel er wat meer over
Soetkin, mijn zus is een fantastische schilder. Je kan haar werken ook zeker opzoeken ;) , - https://www.instagram.com/soetkinverslype/ - op 18 december loopt er ook een expositie met haar werken in Borgerhout. Voor onze vorige hoes hebben we een schilderij gekozen die ze al had gemaakt en ik vond het dan ook logisch dat zij het ontwerp voor de nieuwe hoes zou maken. Ik had haar wat gestuurd in de richting die me leuk leek en voor de rest heb ik haar volledig haar ding laten doen.  Haar stijl en kleuren die ze gebruikt, passen perfect bij de muziek vind ik. Hoe dat komt, geen idee, misschien omdat we zussen zijn :)

Waarom jazz? En wat is volgens u Jazz in deze tijden? Heb je daar een definitie voor
?
Dat is inderdaad een moeilijke vraag. Voor mij is jazz gewoon een perfecte manier waarop ik heel veel vrijheid kan creëren voor mezelf en mijn instrument. Dit kan ook bij andere muziekstijlen, als je daar echt in zit, maar bij jazz gaat me dit gewoon gemakkelijker af. Gewoon die typische improvisatie rond jazz zorgt ervoor dat deze stijl me aanspreekt om die vrijheid waarvan sprake is tot het oneindige te creëren. Zoals een song bijvoorbeeld de ene keer anders kan klinken dan de andere keer, vind ik zeer tof aan de jazz stijl. Dat is ook soms moeilijk, omdat je vaak de neiging krijgt als alles is opgenomen, het plots helemaal anders te gaan doen. 

Wat zijn voor jullie de algemene verwachtingen van deze EP die uitkomt?
Ik hoop vooral dat er een publiek voor is, dat er mensen zijn die er mee in aanraking komen. Nu er geen concerten zijn, is het een beetje moeilijker om een publiek te bereiken. Maar ik hoop toch een publiek te vinden voor deze nieuwe EP. Ik hoop dat er nieuwe mensen en muziekliefhebbers ons leren kennen, dat is mijn grote verwachting van deze nieuwe EP. En uiteraard hopelijk in de zomer kunnen spelen, en ons daadwerkelijk tonen aan  datzelfde publiek. Nu hebben we enkel op Jazz Middelheim gespeeld in September vorig jaar. En nog een concert in Gent, we hebben dus maar twee keer kunnen spelen. Dus ja.

Live optreden zit er voorlopig nog niet in, zijn er plannen om deze EP ergens via streaming voor te stellen?
We gaan zelf iets doen op tien april rond streaming, om toch iets te kunnen doen rond de release. We gaan, wat dat betreft, het vooral dus zelf wat organiseren en zo, en zien wel wat eruit komt. Maar ja die streaming komt er dus.

Wat is je mening over streaming eigenlijk? Ik heb de laatste maanden bijna elke week er één gevolgd; deze van Sound of Ghent en Flagey zijn zeer geslaagd, het vervangt echter nooit een live concert. Je mening
Het is wel tof dat veel groepen op die manier toch kunnen spelen. En zich tonen aan een publiek thuis, het is beter dan totaal niets. Je hebt er die er echt iets moois van maken, dat is uiteraard heel fijn om te zien. Nu is er wellicht een overaanbod, maar dat is dan ook weer normaal want er is gewoon geen ander perspectief op het moment. Door dat mensen op die manier kunnen blijven kijken, blijft de interesse ook voor de band en de muziek. Dus het is goed dat het er is, het vervangt geen echt optreden uiteraard. 

Mis je dan niet de interactie met het publiek?
Dat wel.  Ik vind het heel moeilijk als de camera dichtbij komt. Dan ben je bewust van jezelf, en dat is net zo leuk aan een optreden doen , voor een publiek dat je niet echt bewust bent van jezelf. En de ontlading van het applaus en je publiek te zien, is toch ook bijzonder. Met een camera is dat toch heel anders uiteraard.

In deze tijden lijkt netwerken (sociale media en ook die streaming) belangrijk, heeft het dan nog nut om iets op plaat uit te brengen? En waarom?
Voor mij persoonlijk, ik wilde dat wel . We hebben er echt naar toe gewerkt om iets te realiseren, het is ook een kleine editie. Ik was eigenlijk heel blij toen ik die eerder deze week in mijn handen kreeg. Het is toch een ander gevoel dan beluisteren via spotify als je zo iets in handen kunt houden, het is bijvoorbeeld ook in om iets op cassette uit te brengen, dat fysieke spreekt nog steeds veel mensen aan. Ik denk dat er altijd een publiek zal voor zijn, die dus dat fysieke verkiezen boven via iPod of zo naar muziek luisteren of zo. 

Kopen jonge mensen  nog platen eigenlijk? 
Het jonge publiek dat ik ken wel, maar ik zit ook in de muziekwereld en ben omgeven door mensen die daar ook iets mee te maken hebben. Maar er is ook nog een jong ander publiek, zeker. 

Om nog even op coronatijden terug te komen, hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Ik heb niet het gevoel dat ze het niet gaan overleven. Het zal voor veel mensen in de sector moeilijk zijn, dat wel. Maar vanaf het terug kan , zal er gewoon terug publiek zijn om te gaan kijken, omdat de behoefte naar cultuur beleving er gewoon altijd is geweest en altijd blijft terug komen. Het zal natuurlijk voor veel mensen die het nu financieel moeilijk hebben, niet evident zijn om een ticket te gaan kopen voor een optreden, maar ik zie het niet verdwijnen of zo. We kunnen die lijn doortrekken, dat is niet alleen voor de cultuur sector. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Je hebt er die er wellicht wat beter uitkomen dan anderen, maar iedereen heeft het lastig en zodra alles weer kan, denk ik dat het wel goed komt.. omdat de behoefte tot beleving dus te groot is en blijft.

Wat zijn, in zoverre het kan, de verdere plannen voor dit jaar?
Optreden zodra het kan/mag uiteraard. En zodra deze EP is uitgebracht me toeleggen op een full album schrijven. Ik wilde daarom ook niet lang wachten om deze EP uit te brengen, je moet eerst het ene weg werken om aan het volgende te kunnen beginnen. En die ideeën voor een volgende stap liggen te broeden.

Wat zijn je ambities verder? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik denk meer op korte termijn eigenlijk. Zoals de volgende stap dat full album. Ik ben niet zo bezig met ‘dit wil ik bereikt hebben binnen tien jaar’ of zo. Ik hoop uiteraard dat ik altijd muziek ga kunnen blijven maken op een bepaald niveau. Dat is eigenlijk wel mijn voornaamste ambitie. En op die manier steeds meer publiek kunnen bereiken, en meer kunnen creëren. Maar het eerst doel is dus nu aan dat album werken, en zien wat we verder kunnen doen. 

Rock Werchter of Sportpaleis uitverkopen? Dat is misschien wat ver gezocht, het is je gegund natuurlijk. Moest je bijvoorbeeld de gelegenheid krijgen om daar op te treden. Zou je dan bij wijze van spreken je ziel verkopen ? Een commerciële plaat uit brengen om dat doel te kunnen bereiken? 
Ik zou niet nee zeggen moest ik daar kunnen optreden. Wat een commerciële plaat uitbrengen betreft? Als dat past bij mijn idee om muziek te creëren, waarom niet. Je weet nooit hoe het evolueert in het leven. Kortom, dromen is goed, maar ik vind het gewoon goed om op het moment naar iets toe te werken en daarop voort te borduren. Daarom ook eerder dat korte termijn denken. Je moet ook eerst zien hoe dat album (of nu die EP) wordt ontvangen, voor je die eventuele volgende stap zet. De voornaamste droom is en blijft gewoon muziek kunnen blijven maken, kunnen blijven optreden. 

Je had het eerder ook over de interesse om beelden op te wekken, nu we toch over ambities bezig zijn
? geen interesse om muziek te maken voor serie of films?
Dat zou wel leuk zijn, zeker interesse daar ik een film liefhebber ben. Dus als die gelegenheid me wordt aangeboden, zeker. Welke soort films en series heb ik geen idee van, maar de interesse is er zeker. Ik heb wel eens voor animatie film drums gemaakt, vond ik wel leuk om te doen. Dus ja..

Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we je spoedig live. Ik ga die streaming zeker volgen, en er een verslag over schrijven

Danko Jones

Danko Jones - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart

Geschreven door

Danko Jones - livestream - Een verschroeiend totaalspektakel uit een puur rock-'n-roll hart

Reeds vijfentwintig jaar lang bewandelt het Canadese powertrio Danko Jones (*****)  op eigenzinnige wijze  de no nonsens rock, in het verlengde van bands als  AC/DC. Alleen is Danko Jones er, ondanks een uitmuntende live reputatie, nooit in geslaagd dat niveau van deze Australische hardrock formatie te bereiken. Het zal Danko Jones echter  worst wezen. Want overal waar de band komt , vliegt het dak er gegarandeerd af.
Ook na 25 jaar is Danko Jones een brok energie die zich zelfs door een pandemie niet laat stoppen om dit met een knal te vieren. Ook al is dit via streaming, de adrenaline die door je aders stroomt, met dank aan de energieke aanpak, doet je echt verlangen om de sfeer op een festivalweide op te snuiven, en badend in het zweet, je in een hevige moshpit waagt, aangepord door dit oeverloos paraderende powertrio.
Danko Jones,  frontman van de band, zegt er het volgende over: '"2021 is de 25ste verjaardag van onze band. 25 jaar non-stop optreden, toeren en opnemen. Om ons zilveren jubileum te vieren, houden we onze allereerste livestreams en misschien gaan we zelfs wel met nieuw materiaal in première... Dit is de langste pauze geweest in de geschiedenis van onze band, dus zonder twijfel zullen deze livestreams zijn als het uitlaten van wilde dieren uit kooien. Zijn jullie er klaar voor? We zijn er verdomme klaar voor."

De vraag die  we ons stelden 'Kan Danko Jones diezelfde live ervaring op een podium ook brengen in onze huiskamer?!' werd al gauw beantwoord dus . Snedig, daadkrachtig en verschroeiend hard legt de band al vanaf de eerste noot de lat heel hoog. ''Ik heb me voorgenomen om na vandaag geen stem meer te hebben, zijn jullie er klaar voor'' , schreeuwt hij uit. Alsof de band voor een overvolle festivalweide staat te spelen, zo gaat Danko Jones een dik uur lang tekeer. Gensters vliegen in het rond, én als een windhoos raast Danko Jones door de set heen, de ene krachtige vuurpijl na de andere. De band schiet letterlijk bommetjes af; de manier waarop de heel charismatische frontman zijn publiek blijft aanspreken, zorgt ervoor dat ook wij compleet uit ons dak gaan, de stoelen even opzij schuiven en lekker moshen in de huiskamer.
De band levert na 25 jaar geen routine klus af, maar staat te spelen met de gretigheid van  jonge wolven. Adrenalinestoten, gitaarriedels en kippenvelmomenten … als een vlijmscherp mes snijdt de band muzikaal , gesterkt door de vocale oerkracht, goed genoeg voor een aardbeving.

Het is en blijft verbazend  hoe Danko Jones moeiteloos  in hun livestream zonder publiek dezelfde energie produceert alsof ze op het podium staan te spelen voor een volle zaal met hevig uit de bol gaande fans. Het gejoel en het gemis van applaus voelt inderdaad onwezenlijk aan, maar ook dat lost Danko op met een kwinkslag. Zonder verpinken blijft het powertrio doorgaan tot het bittere einde. Ze staan te baden in het zweet van genot; ook wij voelden die adrenaline door onze aders stromen.
Wat een uiterst genietbare rock show. Want dat is wat Danko Jones je na al die jaren dus nog steeds aanbiedt , ‘een echte rock show’, eenvoudig, zonder poeha of franjes, vanuit het hart. Net die puur- en eerlijkheid van Danko Jones, zelfs via streaming, zorgt ervoor dat hij en z’n band een uitzonderlijke rock parel zijn en blijven, die je na 25 jaar nog steeds kan koesteren. Missie geslaagd! Op naar een nieuw dak boven ons hoofd!

Organisatie: Headsofpr ism Danko Jones

Incinerate

Incinerate - Een vinnige live ‘Back to reality’

Geschreven door

Incinerate - livestream - Een vinnige live ‘Back to reality’

Incinerate stelde vorige zaterdag hun tweede album, ‘Back To Reality’, voor met een livestream vanuit de Zappa in Antwerpen. Na de aftelklok begon het online-event met een live-interview waarin de Antwerpse death/thrash band even mocht terugkijken naar hun vorige album ‘Amazon Violence’, de totstandkoming van het nieuwe album en ook op de impact van de viruscrisis. Op het einde werd nog flink met kudo’s gestrooid naar bevriende en favoriete bands als Fusion Bomb, Death, Frozen Soul en Carnation. Een leuk extraatje voor de fans, maar nog beter zou het geweest zijn als dit niet live, maar vooraf opgenomen en netjes gemonteerd zijn.

Na nog eens een aftelklok begon Incinerate aan de set. Het hele nieuwe album werd netjes van begin tot einde gespeeld, met tussen de tracks enkel korte aankondigingen van de songtitels. Voor een livestream was alles prima in orde: veel verschillende camerastandpunten, goede lichtshow en een uitstekende beeldregie. Je kreeg meer te zien dan mocht je er als publiek bij staan. De band had de tracks duidelijk helemaal in de vingers en ze lieten zich niet op foutjes betrappen. De liveversies zaten heel dicht aan tegen het studiomateriaal. Een beetje vinniger en sneller gespeeld, al kan dat ook maar een indruk zijn.
Toch een paar kleine opmerkingen. Michael is een beest als hij begint te drummen, maar voorts was het nogal statisch. Voor een band die al zowat 20 jaar samenspeelt, verwacht je toch iets meer te zien dan gitaristen die naar hun eigen vingers en snaren staan te staren. Een beetje spelen met de camera had de beleving voor de fans thuis nog een boost kunnen geven, al klinkt dat misschien niet cool voor een band die death en thrash brengt.
Ook wil je als publiek iets kunnen opmerken waardoor je ‘zeker’ bent dat alles live gebeurt (geen vooraf gemonteerde opname). Als het dan toch een facebook-live is, zou je de fans in de comments kunnen laten stemmen welk nummer van ‘Amazon Violence’ ze in de bisronde nog eens willen terughoren.

Maar dat zijn slechts details. Het opzet is geslaagd en afgaand op de commentaren hebben de fans een fijne tijd beleefd. Gezien de omstandigheden was dit het hoogst haalbare en Dead By Dawn Records heeft zelfs een handvol fans rechtstreeks van de livestream naar de online-merch-winkel kunnen leiden.
We zien Incinerate graag nog eens terug voor een echte liveshow in een kolkende Zappa of om het even waar.

Organisatie: Dead By Dawn Records ism Incinerate

Trio Asad Nathan Simon

Trio Asad Nathan Simon - Een magische jamsessie die je tot complete 'zen' drijft

Geschreven door

Trio Asad Nathan Simon - livestream - Een magische jamsessie die je tot complete 'zen' drijft

We citeren: ''Dit bijzondere trio is het resultaat van een onvermijdelijke ontmoeting van 3 straffe Brusselse muzikanten. Onvermijdelijk omdat ze aan elkaar gewaagd zijn, omdat ze in dezelfde stad wonen en de liefde voor Indische en Pakistaanse muziek delen.''
Deze streaming van Trio Asad Nathan Simon had reeds plaats in maart in De Centrale, Gent, in kader van de 'Heartbeat Sessions' . We kregen deze tip na een recent interview met saxofoon speler Nathan Daems; hij maakte ons nieuwsgierig en besloten om uitgesteld de livestream te bekijken een kijkje te gaan nemen.

Elk van hen interpreteert de traditionele én eigen composities met zijn eigen improvisatorische identiteit en ervaring. Maestro Asad Qizilbash deelt zijn liefde voor Indische klassieke muziek en meer dansbare Pakistaanse folkloremelodieën genereus met Nathan en Simon. Nathan niet op de Indische bansurifluit maar op de tenorsax, en Simon niet op de Indische tablas maar op de doholla.
Asad Qizilbash: Nathan Daems en Simon Leleux zijn getalenteerde muzikanten die de grenzen aftasten en ze verheffen tot kunst. Er ontstaat een soort magie die de culturen met elkaar verbindt en hun virtuositeit onderstreept .
Trio Asad Nathan Simon legt de lat heel hoog. Ze stralen een soort spelplezier uit van gretige jonge wolven en dat siert hen . Het is mooi om zien hoe zij op speelse wijze improviseren en plagend elkaar aanvullen. We wanen ons in een sprookjesachtig kader door het warme klankentapijt. Het is een intense hypnotiserende trip door de jazzy aanvoelende jamsessie .

Het geheel werkt aanstekelijk en we worden tot complete ‘zen’ gedreven.
https://www.youtube.com/watch?v=LctUgdzwf0Q

Organisatie: Trio Asad Nathan Simon + De Centrale, Gent

Q-some BigBand

Dreamin’

Geschreven door

'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some BigBand met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een stevige stap zetten als hedendaags ensemble. Het orkest is in 2015 opgericht met de bedoeling een stem te geven aan een nieuwe generatie jazzmuzikanten.
"Q-Some BigBand wil een huis zijn waar ruimte is voor ontwikkeling, waar met een open geest naar compositorische inventiviteit wordt geluisterd en waar jonge mensen samenwerken en voor elkaar kansen creëren." Zegt Manten  Van Gils daar zelf over.
We zagen het gezelschap in februari, via streaming, het beste van zichzelf geven. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen

Hoog tijd om ook die plaat 'Dreamin'’ eens onder de loep te nemen.  Over het optreden schreven we nog: '' Q-some BigBand brengt jazz in een breed kader , doet de grens vervagen en spreekt bewust andere stijlen aan .  Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeer zeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!"
We krijgen een uiteenlopende sound van blazers, trompet, sax, viool en contrabas over bedwelmende drums en gitaar virtuositeit. Het zit allemaal fijn verweven in dit filmisch totaalpakket dat Q-Some BigBand ons aanbiedt. O.m. het kleurrijke “Portotype” en “Square Planet” .
Eens lekker durven experimenteren en improvisatie is de volgende stap. De “Raw I” en “Raw II” bewijzen dat Q-Some Big Band je meeneemt op reis in een land waar jazz wordt verbonden met zoveel muziekstijlen. Een vleugje melancholie en gemoedsrust ervaren we door intens mooie piano klanken. Of het trompetgeschal wordt gecombineerd met songs die je tot dansen aanzet. Het ontroerende “For Klaus”, opgedragen aan een dakloze uit de geboortestad van trompettist Pierre Antoine Savoya , gaat letterlijk door merg en been.
Algemeen kom je terecht van de ene in de andere verrassing en ontdek je nieuwe dingen .

De band is al aan een nieuwe plaat bezig, die in september op de markt zal komen; een doelstelling die ze al hadden in 2019 om twee jaar later een nieuwe plaat uit te brengen.
Er is ook een samenwerking in de steigers met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt; in november op de planning.
Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar, zei Manten van Gils ons in een interview.
Het volledig interview kun je hier nog eens nalezen:
Afsluiten doet Q-some Big Band met het extatische “Powerful People” en het weemoedige “Soft Viking”. Melancholie en vreugde zijn de twee belangvolle elementen in de sound.

Line-up: Ruben Vanacker, Jany van Lul, Thadeus Jolie, Marthe Van Droogenbroeck en Pierre-Antoine Savoyat trompet; Marten van Gils, Kristof Decoster, Roel Vanacker en Els Verbruggen trombones; Dieter Vaganee, Artur Hirtz. Marjan van Rompay, Tobias Volckaert en Tom Cautaerts saxofoons; Gabriele di Franco gitaar; Robbe Willems piano; Wim Ramon contrabas; Brecht Adriaenssens drums; Dunja Mees zang.

Tracklist: Prototype 05:13 Square Planet 05:11 Raw - part I 02:13 Raw - part II 04:19 Blues for F 06:29 Playful 04:19 A Girl Named Eddie 06:47 Flugled 06:20 For Klaus 04:21 Powerful People 05:14 Soft Viking 06:38

Pink Room

Putain Royale

Geschreven door

Fijn dat er nog bandjes zijn die de volumeknop genadeloos in het rood draaien en zonder omkijken de gitaren door een bos van noise en distortion jagen. Pink Room zal daarom met het overstuurde ‘Putain Royale’ geen nominatie voor de Mia’s binnenrijven, dat kunnen we u al vertellen. Deze plaat is immers mijlenver verwijderd van de gangbare mainstream bagger. Om maar te zeggen, dit is niet de nieuwe Foo Fighters.
Dit scheurt, bijt en jaagt een gespleten boorhamer door uw hersenpan. ‘Putain Royale’ is het soort album dat je best niet opzet als oma met haar gepimpte poedel op bezoek komt, het arme beest zou wel eens een beroerte kunnen krijgen. Als oma het al niet is voor geweest.

“Losing” zet er meteen stevig de hakbijl in, een motherfucker van een song die uit de startblokken schiet als stomende Viagra Boys. Klinkt alvast veelbelovend. Van dan af wordt het alleen maar sneller en vettiger. “Hail Satan” is een beuker met een ultrasmerige riff die heeft liggen rijpen in een bad van slangenbloed en rattenvergif. Op “Colin” komen Viagra Boys nog eens langs de achterdeur naar binnen en elders dwalen onze gedachten wel eens af naar Pissed Jeans en het prille werk van Fucked Up. En niet zelden neigt Pink Room naar het onvolprezen en fantastische Mclusky, een waanzinnig furieus driftkoptrio dat nooit de aandacht kreeg die het verdiende. Onze grenzeloze bewondering voor Mclusky in acht genomen, mogen die van Pink Room dit als een joekel van een compliment beschouwen.

Lang duurt het allemaal niet, de songs op ‘Putain Royale’ zijn kort, smerig, pisnijdig en ze rammen dat het geen naam heeft. Noem het noise-punk voor ons part, het klinkt alleszins vuil, oprecht en kwaad.
Afsluiter “Stay Black”, een hardcore splinterbommetje, knalt met waarlijkse Black Flag allure nog een keertje dwars door de geluidsmuur en dan is het na amper een dikke twintig minuutjes al gedaan. Een onbetwistbare knock-out na 9 welgemikte muilperen, dat kan tellen.

Pink Room - Losing - YouTube

Dead High Wire

Hide -single-

Geschreven door

Het Belgische Dead High Wire wist ons in 2018 te verrassen met het fijne postpunk-album ‘Pray For Us’. Dat konden ze gaan promoten in eigen land, Nederland en Duitsland. Toch mooi dat een Belgische band over de landsgrenzen kan kijken. En inzake postpunk hebben we toch een zekere reputatie hoog te houden.
Het trio van Dead High Wire nam tijdens de viruscrisis nieuwe nummers op en deze “Hide” is de eerste single die wordt losgelaten op de mensheid. Het is lekker uptempo en heeft een paar zinnen die je lekker kan meezingen, iets dat we al eens missen bij een Whispering Sons. De sound is op deze single overigens een heel knappe blend van rock en postpunk die zeker internationaal zal gesmaakt worden.
Dead High Wire speelt in het najaar op Sinner’s Day. Hopelijk hebben we tegen dan nog een paar van die straffe singles of misschien al een nieuw album.

https://www.youtube.com/watch?v=uZbgCHjP0oU

Pagina 230 van 966